Կրտսեր դպրոցականի իմացական մտածողության զարգացումը ինֆորմատիկայի նախագիտելիքների ուսուցման գործընթացում

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է որոշ երկրորդային նեֆրոպաթիաների վաղ հայտնաբերման կլինիկական և ախտորոշիչ չափանիշների ուսումնասիրմանը նախահիվանդանոցային բժշկական օգնության փուլում։ Հետազոտության կենտրոնում երիկամների այն ախտահարումների ժամանակին ճանաչման խնդիրն է, որոնք կարող են զարգանալ այլ հիվանդությունների կամ համակարգային խանգարումների հետևանքով և սկզբնական փուլերում արտահայտվել ոչ սպեցիֆիկ կամ սահմանափակ կլինիկական նշաններով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն ցուցանիշների համակարգմանը, որոնք կարող են նպաստել երիկամների ֆունկցիոնալ փոփոխությունների ավելի վաղ հայտնաբերմանը և հետագա մասնագիտացված հետազոտության անհրաժեշտության գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդների կլինիկական տվյալները, հիվանդության պատմությունը, ռիսկի գործոնները և լաբորատոր հետազոտություններով ստացվող ընդհանուր ցուցանիշները՝ դրանց ախտորոշիչ նշանակությունը գնահատելու նպատակով։ Կարևորվում է առանձին չափանիշների զգայունության և տեղեկատվական արժեքի համադրումը, քանի որ վաղ փուլերում միայն մեկ ցուցանիշը կարող է բավարար չլինել երիկամային ախտահարման բնույթը գնահատելու համար։ Նախահիվանդանոցային փուլի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև բժշկական օգնության հաջորդականության տեսանկյունից. առաջնային օղակում հնարավոր փոփոխությունների ժամանակին ճանաչումը կարող է նպաստել հիվանդի համապատասխան մասնագետի մոտ ուղղորդմանը և լրացուցիչ հետազոտությունների կազմակերպմանը։ Առանձին ուղղություն է տարբեր պատճառներով առաջացած երկրորդային նեֆրոպաթիաների ընդհանուր և տարբերակիչ առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս գնահատելու վաղ ախտորոշման չափանիշների կիրառելիությունը տարբեր կլինիկական իրավիճակներում։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել նաև հիվանդների հետագա հսկողությունը՝ նախնական գնահատման տվյալները մասնագիտացված հետազոտությունների արդյունքների հետ համադրելու և առաջարկվող չափանիշների կլինիկական նշանակությունը պարզելու համար։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս վաղ ախտորոշումը դիտարկել ոչ թե որպես առանձին հետազոտության արդյունք, այլ որպես կլինիկական տվյալների, ռիսկի գործոնների և համապատասխան հետազոտությունների համալիր գնահատման գործընթաց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նեֆրոլոգիայի, ներքին հիվանդությունների, լաբորատոր ախտորոշման և առաջնային բժշկական օգնության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարելավել երկրորդային երիկամային ախտահարումների վաղ ճանաչումն ու մասնագիտացված բժշկական գնահատման ժամանակին կազմակերպումը։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներառում է օտար լեզուներով նոր հրատարակված գրքերի համառոտ համակարգված ներկայացում՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողներին և հետազոտողներին արդի միջազգային գրականության մասին տեղեկացվածություն և կողմնորոշում տարբեր լեզվամշակութային ու գիտական ոլորտներում առկա նոր միտումների վերաբերյալ։ Այն ընդգրկում է ինչպես գիտական և ակադեմիական աշխատություններ, այնպես էլ հանրամատչելի գրականություն՝ տարբեր ուղղություններով, ներառյալ հասարակական գիտություններ, պատմություն, փիլիսոփայություն, տնտեսագիտություն, տեխնոլոգիաներ, ինչպես նաև գեղարվեստական գրականության նոր նմուշներ, որոնք արտացոլում են ժամանակակից համաշխարհային մշակութային և ինտելեկտուալ զարգացումները։ Ցանկի նպատակն է հեշտացնել օտար լեզուներով տեղեկատվության հասանելիությունը, խթանել միջմշակութային գիտական հաղորդակցությունը և աջակցել հետազոտողների ու ուսանողների համար միջազգային աղբյուրների օգտագործմանը։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս հետևել գիտական և գրական դաշտում տեղի ունեցող փոփոխություններին, նոր գաղափարների ձևավորմանը և տարբեր երկրների հրատարակչական գործունեության հիմնական ուղղություններին՝ ստեղծելով լայն պատկերացում համաշխարհային տեղեկատվական հոսքերի մասին։

Management

Լաբորատորիայում որակի կառավարման համակարգը գործընթացների և կանոնների ամբողջություն է, որը ապահովում է հետազոտությունների ճշգրտությունն ու հուսալիությունը։ Այն ներառում է աշխատանքների ստանդարտացում, սարքավորումների վերահսկում, աշխատակիցների պատրաստվածություն և արդյունքների մշտական ստուգում։ Այս համակարգը հաճախ հիմնվում է միջազգային չափանիշների վրա, օրինակ՝ ISO 15189, որոնք օգնում են պահպանել բարձր որակ և վստահելիություն։ Ընդհանուր առմամբ, որակի կառավարման համակարգի նպատակը սխալների նվազեցումն է և լաբորատոր աշխատանքի արդյունավետության բարձրացումը։

Agriculture

Հրատարակությունը տեղեկատվական-մատենագիտական ցուցիչ է, որը համակարգված կերպով ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտում ստացված նոր հեղինակային վկայականների և գյուտերի արտոնագրերի վերաբերյալ տեղեկությունները։ Այն նախատեսված է գյուղատնտեսական տեխնիկայի, արտադրության, բուսաբուծության, անասնաբուծության, հողագործության և հարակից ուղղությունների նորարարական մշակումների մասին տեղեկատվության արագ որոնման և օգտագործման համար։ Ցուցիչում կարող են ներառվել գյուտերի անվանումները, հեղինակների տվյալները, արտոնագրային կամ հեղինակային վկայականի համարները, գրանցման և հրապարակման ամսաթվերը, ինչպես նաև համապատասխան տեխնիկական կամ կիրառական ոլորտին վերաբերող մատենագիտական այլ տեղեկություններ։ Նյութերի համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս հետևելու գյուղատնտեսության ոլորտում տեխնիկական և գիտական նորարարությունների զարգացման ընթացքին, բացահայտելու նոր տեխնոլոգիական լուծումները և ուսումնասիրելու դրանց կիրառական նշանակությունը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել նաև արտոնագրային տեղեկատվության որոնման, գիտատեխնիկական մշակումների համեմատության, նորարարական գաղափարների ուսումնասիրման և հետազոտական աշխատանքների համար։ Ցուցիչի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն միավորում է տարբեր գյուտերի վերաբերյալ տեղեկությունները մեկ համակարգված աղբյուրում՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ նյութի հայտնաբերումն ու հետագա ուսումնասիրությունը։ Այն կարող է ծառայել որպես օժանդակ աղբյուր գյուղատնտեսության ոլորտում գիտատեխնիկական առաջընթացի, գյուտարարական գործունեության և նորարարությունների տարածման պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Հրատարակությունը հատկապես արժեքավոր է այն մասնագետների համար, ովքեր զբաղվում են գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաների մշակմամբ, արտոնագրային տեղեկատվության վերլուծությամբ և նոր տեխնիկական լուծումների կիրառմամբ։ Այն կարող է հետաքրքրել գյուղատնտեսության մասնագետներին, գիտաշխատողներին, ինժեներներին, գյուտարարներին, արտոնագրային ոլորտի մասնագետներին, տեխնոլոգիական մշակումներով զբաղվող հետազոտողներին, գրադարանավարներին և մատենագետներին։

History

Աշխատանքը նվիրված է 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններն են, որոնց պայմաններում Հայոց ցեղասպանության հիշողությունը, միջազգային ճանաչման հարցը և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման խնդիրները դարձան Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայկական սփյուռքի գործունեության և միջազգային օրակարգի փոխկապակցված ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է ճանաչման գործընթացը ոչ միայն որպես պատմական իրողության միջազգային գնահատման ձգտում, այլև որպես քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթաց, որն ազդել է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել անկախ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական սկզբունքները, Թուրքիայի նկատմամբ ձևավորված դիրքորոշումները և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորել են հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում տարբեր պետությունների, միջազգային կազմակերպությունների, խորհրդարանական կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությանը։ Տարբեր երկրների կողմից ճանաչման վերաբերյալ ընդունված բանաձևերը, հայտարարությունները և քաղաքական որոշումները դիտարկվում են որպես միջազգային հանրության վերաբերմունքի ձևավորման կարևոր բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև հայկական սփյուռքի գործունեությունը։ Սփյուռքյան կազմակերպությունները տասնամյակներ շարունակ կարևոր դեր են ունեցել ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգի պահպանման, քաղաքական և հասարակական շրջանակների իրազեկման, պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր երկրների օրենսդիր մարմիններում համապատասխան նախաձեռնությունների առաջմղման գործում։ Այս գործունեությունը որոշակի ազդեցություն է ունեցել միջազգային քաղաքական օրակարգում հարցի պահպանման վրա և, միաժամանակ, առնչվել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Թուրքիայի պետական քաղաքականությանը ցեղասպանության հարցի նկատմամբ։ Թուրքիայի պաշտոնական դիրքորոշումը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման վերաբերյալ մոտեցումները և միջազգային ճանաչման նախաձեռնություններին հակազդելու քաղաքականությունը կարևոր գործոններ են եղել հայ-թուրքական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա են դառնում նաև թուրքական արտաքին քաղաքականության այն քայլերը, որոնք ուղղված են եղել միջազգային ճանաչման գործընթացի սահմանափակմանը կամ դրա քաղաքական հետևանքների կանխմանը։ 1990-ականների և 2000-ականների ընթացքում հարաբերությունների կարգավորման փորձերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հետազոտության մեջ։ Դիվանագիտական կապերի հաստատման բացակայությունը, սահմանների փակ լինելը, տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները և պատմական հարցերի շուրջ հակասությունները ստեղծել են բարդ միջավայր երկկողմ հարաբերությունների համար։ Միաժամանակ առկա են եղել երկխոսության և հարաբերությունների կարգավորման տարբեր նախաձեռնություններ, որոնք ցույց են տվել, որ պատմական հիշողության և քաղաքական հարաբերությունների հարցերը հնարավոր է դիտարկել նաև բանակցային գործընթացների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2009 թվականի հայ-թուրքական արձանագրությունների գործընթացին։ Դրանց նախապատրաստումն ու ստորագրումը դիտարկվում են որպես հարաբերությունների կարգավորման ամենանշանակալի փորձերից մեկը ուսումնասիրվող ժամանակահատվածում։ Արձանագրությունների շուրջ քննարկումները ցույց տվեցին, որ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման, սահմանների բացման և պատմական հարցերի շուրջ մոտեցումների միջև գոյություն ունի բարդ փոխկապակցվածություն։ Ցեղասպանության հարցի միջազգային ճանաչման գործընթացը այս փուլում շարունակեց մնալ Հայաստանի, Թուրքիայի և սփյուռքյան կառույցների քաղաքական ու հասարակական քննարկումների կարևոր թեմա։ Ուսումնասիրությունը կարող է վերլուծել նաև այն հարցը, թե որքանով է միջազգային ճանաչման ընդլայնումը նպաստել հայ-թուրքական հարաբերությունների բարդացմանը, և որքանով այն, ընդհակառակը, նպաստել է պատմական խնդրի միջազգային տեսանելիության բարձրացմանը։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային իրավաքաղաքական գնահատականի խնդիրները՝ դրանց ազդեցությունը չնույնացնելով երկկողմ դիվանագիտական հարաբերությունների բոլոր գործոնների հետ։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև տարածաշրջանային քաղաքական միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հայ-թուրքական հարաբերությունները զարգացել են ոչ թե մեկուսացված, այլ Հարավային Կովկասի անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հակամարտության, Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության և միջազգային ուժերի շահերի փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի ազդեցությունը նպատակահարմար է դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում։ 2015 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի հետ կապված միջազգային միջոցառումները և քաղաքական հայտարարությունները կարող են առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել հետազոտության մեջ։ Այդ ժամանակահատվածում թեման լայնորեն քննարկվեց տարբեր երկրների քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, իսկ Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների պատմական ու քաղաքական խնդիրները կրկին հայտնվեցին միջազգային ուշադրության կենտրոնում։ 2016 թվականը կարող է դիտարկվել որպես ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի ամփոփիչ փուլ, որի ընթացքում արդեն տեսանելի էին նախորդ տարիների գործընթացների արդյունքները և հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել միջազգային ճանաչման գործընթացի և երկկողմ հարաբերությունների միջև առկա փոխազդեցությունների ավելի հավասարակշռված գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցը եղել է հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա ազդող կարևոր քաղաքական և հասարակական գործոններից մեկը, սակայն այն գործել է տարածաշրջանային, դիվանագիտական, պատմական և աշխարհաքաղաքական բազմաթիվ այլ հանգամանքների հետ փոխկապակցված։ Թեման կարևոր է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմության, ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի, սփյուռքի քաղաքական գործունեության և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Law

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ազատությունից զրկելու ձևով քրեական պատժի իրավական բնույթի, նշանակության և դրա կատարման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում պատժի նպատակների և քրեակատարողական համակարգի գործունեության փոխհարաբերությունն է՝ հաշվի առնելով դատապարտված անձանց իրավունքների պաշտպանությունը, օրինականության պահպանումը և հասարակություն վերադառնալու համար անհրաժեշտ պայմանների ձևավորումը։ Քննվում են ազատությունից զրկելու պատժի կատարման իրավական հիմքերը, քրեակատարողական հիմնարկների գործունեության կազմակերպումը, դատապարտյալների իրավական կարգավիճակը, նրանց իրավունքները, պարտականությունները և օրինական շահերի պաշտպանության երաշխիքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պահման պայմանների, բժշկական և սոցիալական ծառայությունների հասանելիության, կրթության, աշխատանքի և վերասոցիալականացման ծրագրերի նշանակությանը։ Դիտարկվում են նաև դատապարտյալների նկատմամբ կիրառվող կարգապահական մեխանիզմների իրավաչափության, անվտանգության ապահովման և քրեակատարողական հիմնարկների վարչակազմի լիազորությունների սահմանների հարցերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պատժի կատարման նկատմամբ դատական, դատախազական, վարչական և հասարակական վերահսկողության դերը՝ հնարավոր խախտումների կանխարգելման և իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների ապահովման տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել քրեակատարողական օրենսդրության և իրավակիրառ պրակտիկայի միջև առկա խնդիրները, ինչպես նաև միջազգային իրավական չափանիշների ազդեցությունը ազգային համակարգի զարգացման վրա։ Առանձին նշանակություն ունի վերասոցիալականացման գաղափարը, որի շրջանակում պատժի կատարումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես անձի ազատության սահմանափակում, այլև որպես սոցիալական կապերի պահպանման, պատասխանատու վարքագծի ձևավորման և հետագա վերաինտեգրման պայմանների ստեղծման գործընթաց։ Ուսումնասիրվում են նաև ազատությունից զրկման այլընտրանքների զարգացման և կրկնահանցագործության նվազեցման հետ կապված ընդհանուր մոտեցումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քրեական իրավունքի, քրեակատարողական իրավունքի և մարդու իրավունքների պաշտպանության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել պատժի կատարման արդյունավետության, օրինականության և մարդասիրական սկզբունքների ապահովման հիմնական խնդիրներն ու կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։