Նոր գրքեր: Հասարակական-քաղաքական գիտություններ: Ինֆորմացիոն ցանկ=Новые книги: Обшественно-политические науки: Информационный указател (1987, թիվ 4)

History

Հայաստանի Հանրապետություն-ը ուսումնական և գիտական բնույթի աշխատություն է, որը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետության պետականության ձևավորման, զարգացման և արդի փուլերի համապարփակ պատկերը՝ ընդգրկելով ինչպես պատմական նախադրյալները, այնպես էլ ժամանակակից քաղաքական, իրավական և սոցիալ-տնտեսական գործընթացները, աշխատությունում վերլուծվում են 1918 թվականի Առաջին Հանրապետության հռչակմամբ սկսված պետականության կայացման փորձերը, խորհրդային շրջանի պետական համակարգի առանձնահատկությունները և 1991 թվականի անկախության վերականգնումից հետո նոր պետական ինստիտուտների ձևավորումը, հատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրական զարգացմանը, իշխանության ճյուղերի կառուցվածքին, ընտրական համակարգին, արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղություններին և տարածաշրջանային հարաբերություններին, ինչպես նաև տնտեսական բարեփոխումների, հասարակական փոփոխությունների և ազգային անվտանգության խնդիրներին, միաժամանակ ընդգծվում է քաղաքացիական հասարակության ձևավորման և իրավական պետության ամրապնդման գործընթացների դերը ժամանակակից Հայաստանի զարգացման մեջ, աշխատությունը նպատակ ունի ընթերցողին տալ ամբողջական պատկերացում Հայաստանի Հանրապետության որպես քաղաքական համակարգի էության, նրա պատմական շարունակականության և ներկայիս մարտահրավերների վերաբերյալ։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է Հովհաննես Իմաստասեր Օձնեցու գրական և եկեղեցագիտական ժառանգության լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նրա երկերը դիտարկելով VIII դարի հայ գրավոր մշակույթի և գրաբարի զարգացման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հեղինակի ստեղծագործություններում գործածված բառապաշարի, ձևաբանության, շարահյուսության, դարձվածաբանության և ոճական արտահայտչամիջոցների քննության վրա՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ինչպես ժամանակաշրջանին բնորոշ ընդհանուր լեզվական օրինաչափությունները, այնպես էլ անհատական հեղինակային լեզվի առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում բառերի իմաստային կառուցվածքը, բառընտրության սկզբունքները, եկեղեցական, աստվածաբանական, դավանաբանական և կանոնագիտական հասկացությունների արտահայտման համար կիրառվող եզրույթները, ինչպես նաև դրանց տեղը միջնադարյան հայերեն մասնագիտական բառապաշարի համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գրաբարյան բառապաշարի տարբեր շերտերին, հոմանիշային հարաբերություններին, վերացական հասկացությունների անվանումներին և այն լեզվական միջոցներին, որոնց օգնությամբ ձևակերպվում են աստվածաբանական ու փիլիսոփայական բարդ գաղափարներ։ Ձևաբանական մակարդակում ուսումնասիրվում են անվանական և բայական համակարգերի կիրառության առանձնահատկությունները, հոլովական ու խոնարհման ձևերը, դերանունների, մակբայների, կապերի և շաղկապների գործածությունը՝ դրանք համադրելով դասական գրաբարի լեզվական նորմերի հետ։ Շարահյուսական քննության ընթացքում կարևորվում են պարզ և բարդ նախադասությունների կառուցվածքը, ստորադասական հարաբերությունների արտահայտման եղանակները, շարադասությունը, նախադասության անդամների կապակցման ձևերը և ծավալուն տրամաբանական կառուցվածքների կազմակերպման միջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն լեզվական կառույցներին, որոնք պայմանավորված են երկերի աստվածաբանական, մեկնողական, կանոնական կամ բանավիճային բնույթով։ Ոճագիտական տեսանկյունից դիտարկվում են կրկնությունները, հակադրությունները, զուգահեռ կառուցվածքները, հռետորական հարցերը, դիմումները և այլ արտահայտչամիջոցներ, որոնց միջոցով հեղինակն ուժեղացնում է խոսքի տրամաբանական, համոզիչ կամ հուզական ազդեցությունը։ Ուսումնասիրվում է նաև աստվածաշնչյան լեզվի և վաղ քրիստոնեական մատենագրական ավանդույթի ազդեցությունը՝ պարզելու դրանց դերը հեղինակի բառապաշարի, շարահյուսության և ոճի ձևավորման գործում։ Միաժամանակ կարևորվում են այն առանձնահատկությունները, որոնք կարող են վկայել լեզվի պատմական զարգացման և դասական գրաբարի հետագա փոփոխությունների մասին։ Երկերի լեզվական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնել VIII դարի հայերենի վիճակը, գրական լեզվի գործառական հնարավորությունները և եկեղեցագիտական ու գիտական մտքի արտահայտման համար ձևավորված լեզվական համակարգը։ Առանձին նշանակություն ունի հեղինակային լեզվի և ժամանակաշրջանի ընդհանուր մատենագրական ավանդույթի հարաբերակցության բացահայտումը, քանի որ այդ համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել, թե որ լեզվական հատկանիշներն են ընդհանուր գրաբարյան ժառանգության դրսևորումներ, իսկ որոնք կարող են բնորոշ լինել հենց հեղինակի անհատական ոճին։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի նաև հայերենի պատմական բառագիտության և տերմինաբանության ուսումնասիրության համար, քանի որ եկեղեցական ու աստվածաբանական բնույթի երկերում պահպանվել են բազմաթիվ հասկացություններ և արտահայտություններ, որոնք արտացոլում են միջնադարյան հայկական մտավոր մշակույթի զարգացումը։ Լեզվական փաստերի համակարգված քննությունը նպաստում է ոչ միայն տվյալ հեղինակի մատենագրական ժառանգության առավել խոր ընկալմանը, այլև գրաբարի պատմության տարբեր փուլերի, հայ աստվածաբանական լեզվի և միջնադարյան գիտական ու եկեղեցական տերմինաբանության զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմության, գրաբարի, պատմական քերականության, բառագիտության, ոճագիտության, հայ միջնադարյան մատենագրության և Հայոց եկեղեցու գրավոր ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող լեզվաբանների, հայագետների, բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Philosophy

Բարոյագիտություն. մեթոդներ, տեսություններ և խնդիրներ աշխատությունը բարոյագիտության հիմնարար հարցերին նվիրված ուսումնական և գիտատեսական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է էթիկայի հիմնական մեթոդաբանական մոտեցումները, բարոյական արժեքների ձևավորման տեսությունները և մարդկային վարքի գնահատման փիլիսոփայական հիմքերը, այն ուսումնասիրում է բարու և չարի, պարտքի, պատասխանատվության, ազատ կամքի և բարոյական ընտրության խնդիրները տարբեր փիլիսոփայական դպրոցների տեսանկյունից՝ սկսած դասական էթիկայից մինչև ժամանակակից նորմատիվ և կիրառական էթիկայի մոտեցումներ, միաժամանակ վերլուծում է հասարակական հարաբերություններում բարոյականության դերը, մասնագիտական էթիկայի պահանջները և արժեքային համակարգերի փոփոխությունները ժամանակակից աշխարհում, գիրքը նաև ներկայացնում է կոնկրետ խնդիրների քննարկումներ և վերլուծական օրինակներ, որոնք օգնում են զարգացնել քննադատական մտածողություն և բարոյական դատողությունների հիմնավորվածություն ինչպես ակադեմիական, այնպես էլ գործնական մակարդակներում։

Economics

Տնտեսագիտական, տեխնիկական և տեղեկատվական հաղորդակցության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հեռահաղորդակցության ոլորտի արդյունավետության բարձրացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ տեխնոլոգիական զարգացման, տնտեսական մրցունակության և հաղորդակցական ենթակառուցվածքների կատարելագործման համատեքստում։ Քննության են առնվում հեռահաղորդակցության համակարգերի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրանց նշանակությունը երկրի սոցիալ-տնտեսական առաջընթացի, տեղեկատվական հասարակության կայացման և թվային ծառայությունների տարածման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի հեռահաղորդակցական ենթակառուցվածքների զարգացմանը, կապի ծառայությունների հասանելիությանը, ցանցերի տեխնիկական հագեցվածությանը, սպասարկման որակին և ոլորտի կառավարման արդյունավետությանը։ Վերլուծվում են հեռահաղորդակցության ծառայությունների մատուցման տնտեսական և կազմակերպական մեխանիզմները, ներդրումային քաղաքականության առանձնահատկությունները, շուկայական մրցակցության պայմանները և տեխնոլոգիական նորարարությունների ներդրման հնարավորությունները։ Քննարկվում են կապի ցանցերի արդիականացման, տվյալների փոխանցման արագության և հուսալիության բարձրացման, տեխնիկական կորուստների նվազեցման և ծառայությունների որակի վերահսկման հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են հեռահաղորդակցության ոլորտի արդյունավետության գնահատման ցուցանիշները, միջազգային փորձի համեմատական վերլուծության մոտեցումները և Հայաստանի պայմաններում զարգացման ռազմավարական ուղղությունների որոշման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում պետական կարգավորման, մասնավոր ներդրումների, թվային ենթակառուցվածքների ընդլայնման և մարզերում հեռահաղորդակցական ծառայությունների հասանելիության բարելավման նշանակությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հեռահաղորդակցության ճարտարագիտության, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, կապի տնտեսագիտության, պետական կառավարման և Հայաստանի թվային զարգացման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Journalism

Հրատարակությունը վերաբերում է Կովկասի մամուլի և պարբերական հրատարակությունների միջավայրին՝ ուշադրություն դարձնելով ժամանակակից լրագիրների գործունեությանը և դրանց հասարակական նշանակությանը։ Այն կարող է առնչվել տարածաշրջանի մամուլի բովանդակությանը, լրագրերի միջոցով տարածվող գաղափարներին, հասարակական քննարկումներին և մամուլի դերին հանրային կարծիքի ձևավորման գործում։ XIX դարի երկրորդ կեսին Կովկասի հայալեզու մամուլը կարևոր հարթակ էր կրթական, մշակութային, քաղաքական և հասարակական հարցերի քննարկման համար։ Այդ ժամանակաշրջանի պարբերականները նպաստում էին նոր գաղափարների տարածմանը, ազգային կյանքի տարբեր խնդիրների բարձրաձայնմանը և ընթերցող հասարակության տեղեկացվածության ընդլայնմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ մամուլի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ որպես ժամանակաշրջանի լրագրական միջավայրին առնչվող նյութ։ Սակայն առանց բնագրի հնարավոր չէ հաստատել, թե կոնկրետ որ պարբերականներն են հիշատակվում, ինչ հարցեր են քննարկվում և ինչ դիրքորոշումներ են արտահայտվում։

Medicine

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է ծնոտ-դիմածնոտային հոդի դիսֆունկցիաներով հիվանդների ախտորոշման և բուժման օկլյուզիոն (կծվածքային) ասպեկտներին՝ ընդգծելով ատամնաշարի փակման հարաբերակցության դերը հոդի ֆունկցիոնալ խանգարումների զարգացման և ընթացքի մեջ։ Նյութում վերլուծվում են այն օկլյուզիոն գործոնները, որոնք կարող են նպաստել ծնոտ-դիմածնոտային հոդի ծանրաբեռնվածության անհավասար բաշխմանը, մկանային դիսբալանսին և ցավային համախտանիշի առաջացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ախտորոշման մեթոդներին՝ կլինիկական զննություն, օկլյուզիոն վերլուծություն, պատկերային հետազոտություններ և ֆունկցիոնալ թեստեր, որոնք միասին թույլ են տալիս գնահատել հոդի վիճակը և կծվածքի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև բուժման մոտեցումները՝ օկլյուզիոն շտկում, սպլինտ-թերապիա, օրթոպեդիկ և օրթոդոնտիկ միջամտություններ, ինչպես նաև ֆիզիոթերապևտիկ միջոցներ, որոնք ուղղված են մկանային լարվածության նվազեցմանը և հոդի ֆունկցիայի վերականգնմանը։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ օկլյուզիոն հավասարակշռության վերականգնումը հանդիսանում է ծնոտ-դիմածնոտային հոդի դիսֆունկցիաների համալիր բուժման կարևոր բաղադրիչ, որը նպաստում է ցավի նվազեցմանը, շարժունակության բարելավմանը և հիվանդների կյանքի որակի բարձրացմանը։