Օծանելիքի փաթեթավորման հիմնական

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է օֆթալմոլոգիայում չափազանց բարձր հաճախականության (միլիմետրային և ենթամիլիմետրային տիրույթի) էլեկտրամագնիսական ալիքների կիրառման հնարավորություններին՝ ինչպես ախտորոշման, այնպես էլ բուժման նպատակներով։ Հեղինակը վերլուծում է այդ տիրույթի ճառագայթման ֆիզիկական հատկությունները, հյուսվածքներում ներթափանցման խորությունը և կենսաբանական ազդեցության մեխանիզմները՝ ընդգծելով դրանց ոչ իոնացնող բնույթը և ցածր ջերմային ազդեցությունը վերահսկվող պարամետրերի դեպքում։ Գրքում դիտարկվում են բարձր հաճախականության ալիքների կիրառումը աչքի տարբեր պաթոլոգիաների ախտորոշման գործընթացում՝ միկրոարյան շրջանառության գնահատում, հյուսվածքների վիճակի ֆունկցիոնալ վերլուծություն և բորբոքային գործընթացների հայտնաբերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև թերապևտիկ կիրառություններին՝ ցավի նվազեցում, բորբոքման մոդուլյացիա և հյուսվածքների վերականգնման խթանում որոշ աչքային հիվանդությունների դեպքում։ Հեղինակը ներկայացնում է սարքավորումների տեխնիկական առանձնահատկությունները, կիրառման մեթոդիկան և անվտանգության պահանջները՝ կլինիկական պայմաններում օգտագործման համար։ Աշխատությունը ընդգծում է այս տեխնոլոգիայի փորձարարական բնույթը և դրա զարգացման հեռանկարները ժամանակակից օֆթալմոլոգիայում։ Այն օգտակար է ակնաբույժների, բժշկական ֆիզիկոսների և վերականգնողական բժշկության մասնագետների համար։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Ղազախստանի միջև 1991–2016 թվականներին ձևավորված միջպետական հարաբերությունների զարգացման, համագործակցության հիմնական ուղղությունների, ձեռքբերումների և հետագա հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Խորհրդային Միության փլուզումից և երկու պետությունների անկախացումից հետո երկկողմ հարաբերությունների ինստիտուցիոնալացման գործընթացի վրա՝ ընդգրկելով քաղաքական, դիվանագիտական, առևտրատնտեսական, անվտանգային, մշակութային և հումանիտար ոլորտները։ Երկու երկրների միջև դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվել են 1992 թվականի օգոստոսի 27-ին, որից հետո աստիճանաբար ձևավորվել է երկկողմ համագործակցության պայմանագրաիրավական և դիվանագիտական հիմքը։ Քննության են առնվում անկախության առաջին տարիներին միջպետական կապերի հաստատման առանձնահատկությունները, երբ երկու երկրներն էլ իրականացնում էին պետական կառավարման, տնտեսական համակարգերի և արտաքին քաղաքականության վերափոխումներ։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ հարաբերությունների զարգացման համար ստեղծվել է պայմանագրաիրավական հիմք. 1993 թվականին ստորագրվել է հարաբերությունների հիմքերի մասին պայմանագիրը, իսկ 1999 թվականին՝ բարեկամության և համագործակցության մասին պայմանագիրը։ Հետագա տարիներին իրավական դաշտը համալրվել է առևտրատնտեսական, ներդրումային, տրանսպորտային, կրթական, գիտական և այլ ոլորտներին վերաբերող համաձայնագրերով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքական և դիվանագիտական երկխոսության զարգացմանը։ Քննության են առնվում պետական ղեկավարների, կառավարությունների և արտաքին գործերի գերատեսչությունների միջև շփումները, պաշտոնական և աշխատանքային այցերը, քաղաքական խորհրդակցությունները և տարբեր մակարդակներում անցկացված հանդիպումները։ Դրանք դիտարկվում են որպես երկկողմ հարաբերությունների շարունակականությունն ապահովող կարևոր մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրվում է նաև դիվանագիտական ներկայացուցչությունների նշանակությունը։ Հայաստանի դեսպանությունը Ղազախստանում սկսել է գործել անկախության սկզբնական շրջանում, իսկ Ղազախստանի դեսպանությունը Հայաստանում բացվել է 2007 թվականին, ինչը նպաստել է մշտական քաղաքական հաղորդակցության և գործնական համագործակցության ամրապնդմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բազմակողմ ձևաչափերում երկու երկրների փոխգործակցության ուսումնասիրությունը։ Հայաստանը և Ղազախստանը հետխորհրդային տարածքում մասնակցել են մի շարք ընդհանուր կազմակերպությունների և ինտեգրացիոն գործընթացների, ինչի արդյունքում երկկողմ հարաբերությունները զարգացել են նաև բազմակողմ քաղաքական և տնտեսական միջավայրում։ Քննության են առնվում այդ կառույցների շրջանակներում ընդհանուր հետաքրքրություն ներկայացնող հարցերի շուրջ շփումները, ինչպես նաև բազմակողմ համագործակցության ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների վրա։ Առանձին տեղ է հատկացվում տնտեսական կապերին։ Ուսումնասիրվում են ապրանքաշրջանառության կառուցվածքը, արտահանման և ներմուծման հնարավորությունները, գործարար կապերի ձևավորումը, ներդրումային համագործակցությունը և տնտեսական փոխգործակցության զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները։ Հայաստանի և Ղազախստանի միջև անմիջական ցամաքային սահմանի բացակայությունը դիտարկվում է որպես տրանսպորտային և լոգիստիկ համագործակցության վրա ազդող կարևոր հանգամանք, ինչի պատճառով առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում տարանցիկ ուղիները և երրորդ երկրների տարածքով իրականացվող փոխադրումները։ Տնտեսական համագործակցության հեռանկարները դիտարկվում են շուկաների փոխադարձ ճանաչելիության բարձրացման, գործարար շրջանակների միջև կապերի ակտիվացման և ապրանքների ու ծառայությունների փոխանակման հնարավորությունների ընդլայնման համատեքստում։ Քննության է առնվում ներդրումային համագործակցության իրավական ապահովումը։ Երկու պետությունների միջև ներդրումների խրախուսման և փոխադարձ պաշտպանության վերաբերյալ համաձայնագիրը ստորագրվել է 2006 թվականին, իսկ միջազգային ավտոմոբիլային հաղորդակցության վերաբերյալ համաձայնագիրը ևս ձևավորել է տրանսպորտային կապերի զարգացման իրավական հիմքերից մեկը։ Ուսումնասիրվում է նաև գյուղատնտեսության ոլորտում համագործակցությունը՝ հաշվի առնելով երկու երկրների տնտեսական կառուցվածքում այդ բնագավառի նշանակությունը։ Պայմանագրային հիմքի շրջանակում առկա է նաև գյուղատնտեսական համագործակցությանը վերաբերող համաձայնագիր, ինչը հնարավորություն է տվել ոլորտային կապերը ներառել երկկողմ հարաբերությունների ընդհանուր համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կրթության և գիտության ոլորտներին։ Ուսումնասիրվում են կրթական հաստատությունների միջև հնարավոր կապերը, գիտական համագործակցությունը, մասնագետների և փորձի փոխանակման հեռանկարները։ 2010 թվականին ստորագրված կրթության և գիտության ոլորտում համագործակցության համաձայնագիրը ներկայացնում է այդ ուղղության պայմանագրային հիմքերից մեկը։ Մշակութային և հումանիտար հարաբերությունները դիտարկվում են որպես ժողովուրդների միջև կապերի ամրապնդման կարևոր բաղադրիչ։ Քննության են առնվում մշակութային միջոցառումների, հասարակական շփումների, պատմամշակութային փոխճանաչման և համայնքային կապերի նշանակությունը։ Նման համագործակցությունը կարող է նպաստել ոչ միայն մշակութային փոխանակմանը, այլև քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունների համար բարենպաստ հասարակական միջավայրի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև անվտանգության ոլորտում փոխգործակցությունը՝ այն դիտարկելով երկկողմ և բազմակողմ համագործակցության շրջանակներում։ Պաշտպանական գերատեսչությունների միջև կապերը և ռազմատեխնիկական համագործակցության իրավական մեխանիզմները ներկայացվում են որպես հարաբերությունների առանձին ուղղություն։ 2012 թվականին ստորագրված ռազմատեխնիկական համագործակցության համաձայնագիրն ուժի մեջ է մտել 2016 թվականին։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում 2016 թվականին հարաբերությունների վիճակին, քանի որ այդ տարին հնարավորություն է տալիս ամփոփել անկախությունից հետո շուրջ քառորդ դարի ընթացքում ձևավորված համագործակցության արդյունքները։ Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարության տվյալներում արձանագրված են 2016 թվականին Ղազախստանի բարձրաստիճան պաշտոնյաների մի շարք աշխատանքային այցեր Հայաստան, այդ թվում՝ վարչապետի և արտաքին գործերի նախարարի մակարդակով, ինչը ցույց է տալիս տվյալ ժամանակաշրջանում քաղաքական շփումների շարունակականությունը։ Հետազոտության շրջանակում համագործակցության հեռանկարները կարող են դիտարկվել տնտեսական հարաբերությունների ակտիվացման, փոխադարձ ներդրումների խրախուսման, տրանսպորտային հաղորդակցությունների կատարելագործման, կրթագիտական և մշակութային կապերի ընդլայնման տեսանկյունից։ Առանձին նշանակություն է տրվում այն ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներին, որոնք հնարավորություն են տալիս համաձայնեցնելու երկու երկրների տնտեսական և արտաքին քաղաքական շահերը՝ պահպանելով երկկողմ հարաբերությունների ինքնուրույն օրակարգը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հետխորհրդային ժամանակաշրջանում երկու անկախ պետությունների հարաբերությունների ձևավորման և զարգացման ամբողջական ուսումնասիրությամբ։ 1991–2016 թվականների ժամանակահատվածի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հետևել հարաբերությունների անցմանը սկզբնական դիվանագիտական կապերի հաստատումից դեպի բազմաոլորտ պայմանագրային և ինստիտուցիոնալ համագործակցություն։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, դիվանագիտության պատմության, հետխորհրդային տարածքի քաղաքական գործընթացների, տարածաշրջանային ինտեգրման և հայ-ղազախական հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, քաղաքագետների, պատմաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Technology

Այս թեման վերաբերում է Հայաստանի գյուղական տարածքներում ինքնավար հիբրիդային էներգետիկ համակարգերի՝ արևային և հողմային կայանների համատեղ կիրառման հետազոտությանը, ինչպես նաև դրանց տեխնիկական և տնտեսական պարամետրերի հիմնավորմանը՝ տեղական կլիմայական և աշխարհագրական պայմաններին համապատասխան։ Հիմնական գաղափարը այն է, որ արևային ֆոտովոլտային համակարգերը և հողմային տուրբինները միասին կարող են ապահովել ավելի կայուն և հավասարակշռված էներգամատակարարում, քանի որ դրանց արտադրական գագաթները հաճախ փոխլրացնող են՝ արևը առավել արդյունավետ է ցերեկային և ամառային ամիսներին, իսկ քամին կարող է ավելի կայուն լինել գիշերային ժամերին կամ ձմռան շրջանում։ Հայաստանի պայմաններում կարևոր դեր ունեն բարձր լեռնային ռելիեֆը, տեղական քամու ռեժիմները, արևային ճառագայթման բարձր միջին մակարդակը և սեզոնային կլիմայական փոփոխականությունը, որոնք միասին ձևավորում են հարմար միջավայր նման հիբրիդ համակարգերի համար։ Պարամետրերի հիմնավորումը ներառում է էներգիայի պահանջարկի վերլուծություն գյուղական համայնքներում, տեղակայման վայրերի ընտրություն ըստ արևային ճառագայթման ինտենսիվության և քամու արագության տվյալների, ինչպես նաև համակարգի օպտիմալ հզորության հաշվարկներ՝ պահեստավորման (մարտկոցային համակարգերի) և էներգիայի կառավարման միավորների ներառմամբ։ Կարևոր է նաև տնտեսական գնահատումը՝ ներդրումային ծախսերի, շահագործման արդյունավետության և վերադարձելիության հաշվարկներով, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի վրա ազդեցության նվազեցման գնահատումը։ Նման համակարգերը նպաստում են էներգետիկ անկախության բարձրացմանը, գյուղական համայնքների զարգացմանը և վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների ինտեգրմանը ազգային էներգետիկ ռազմավարության մեջ՝ ապահովելով կայուն և ճկուն էներգամատակարարման մոդել Հայաստանի տարբեր տարածաշրջանների համար։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային գրադարանի գործունեության, պատմամշակութային ժառանգության և տեղեկատվական ռեսուրսների ներկայացմանը Վիքիպեդիա առցանց հանրագիտարանում՝ այն դիտարկելով թվային հաղորդակցության, հանրային գիտելիքի տարածման և մշակութային հաստատությունների հանրահռչակման համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում գրադարանի վերաբերյալ հանրագիտարանային բովանդակության ստեղծման, համակարգման, խմբագրման և հարստացման գործընթացներն են, ինչպես նաև թվային միջավայրում հաստատության պատմության և գործունեության մասին հավաստի ու մատչելի տեղեկատվության ներկայացման սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրադարանի պատմության, հավաքածուների, մատենագիտական գործունեության, հրատարակությունների, մշակութային ծրագրերի և թվայնացման նախաձեռնությունների վերաբերյալ նյութերի հանրագիտարանային ձևաչափով ներկայացմանը։ Քննվում է Վիքիպեդիայի՝ որպես բաց և համատեղ խմբագրվող տեղեկատվական հարթակի նշանակությունը գրադարանների, գրքերի, հեղինակների, մշակութային գործիչների և ազգային գրավոր ժառանգության վերաբերյալ գիտելիքի տարածման գործում։ Կարևորվում են տեղեկատվության ստուգելիության, չեզոք ներկայացման, հեղինակավոր աղբյուրների օգտագործման և նյութերի կառուցվածքային կազմակերպման սկզբունքները, որոնք անհրաժեշտ են հանրագիտարանային բովանդակության որակի պահպանման համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրադարանային մասնագետների և վիքիհամայնքի համագործակցության հնարավորություններին, որոնց միջոցով գրադարանային և մատենագիտական տվյալները կարող են ավելի լայն հասանելիություն ստանալ թվային միջավայրում։ Հատուկ նշանակություն ունի հայերեն բովանդակության ընդլայնումը, քանի որ ազգային մշակույթի, գրականության, տպագրության և գրադարանային ժառանգության վերաբերյալ նյութերի թվային ներկայացումը նպաստում է հայալեզու տեղեկատվական տարածքի զարգացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև թվայնացված նյութերի, գրադարանային շտեմարանների և հանրագիտարանային հոդվածների միջև տեղեկատվական կապերի ձևավորման հնարավորությունները։ Նման գործունեությունը նպաստում է ոչ միայն հաստատության ճանաչելիության բարձրացմանը, այլև ընթերցողների, հետազոտողների և լայն հանրության համար մշակութային ու մատենագիտական տեղեկությունների հասանելիության ընդլայնմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ավանդական գրադարանային գործունեության և ժամանակակից թվային հանրագիտարանային միջավայրի փոխգործակցությունը՝ ընդգծելով բաց գիտելիքի, թվային մշակույթի և ազգային գրավոր ժառանգության հանրայնացման նշանակությունը տեղեկատվական հասարակության պայմաններում։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է բարորակ ոսկրային ուռուցքների և ուռուցքանման ախտահարումների վիրաբուժական բուժման ժամանակ ալոգեն ոսկրային մատրիցի կիրառման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ոսկրային հյուսվածքի վիրաբուժական հեռացումից հետո առաջացող դեֆեկտների վերականգնման խնդիրն է, քանի որ նման միջամտություններից հետո անհրաժեշտ է հնարավորինս արդյունավետորեն վերականգնել ոսկրի կառուցվածքային ամբողջականությունը, պահպանել դրա մեխանիկական ամրությունը և ստեղծել վերականգնողական գործընթացների համար բարենպաստ պայմաններ։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են բարորակ ոսկրային գոյացությունների և ուռուցքանման ախտահարումների հիմնական կլինիկական առանձնահատկությունները, դրանց վիրաբուժական բուժման սկզբունքները և ոսկրային դեֆեկտների վերականգնման առկա մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ալոգեն ոսկրային մատրիցի կենսաբանական և վերականգնողական հատկություններին, դրա կիրառման մեթոդներին, վիրահատական տեխնիկայի առանձնահատկություններին և բուժման արդյունքների գնահատմանը։ Կարևոր է նաև այն հարցը, թե ինչպես է նման նյութի օգտագործումն ազդում ոսկրային հյուսվածքի վերականգնման ընթացքի, դեֆեկտի լրացման, վերջույթի ֆունկցիայի վերականգնման և հետվիրահատական բարդությունների հաճախականության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել տարբեր կլինիկական դեպքերի արդյունքները՝ գնահատելով կիրառվող մեթոդի արդյունավետությունը տարբեր տեսակի ախտահարումների և տարբեր տեղակայման պայմաններում։ Աշխատությունը բժշկական տեսանկյունից արժեքավոր է նրանով, որ անդրադառնում է ոսկրային վիրաբուժության կարևոր խնդրի՝ ուռուցքային հյուսվածքի հեռացումից հետո առաջացած դեֆեկտի անվտանգ և ֆունկցիոնալ վերականգնմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել օրթոպեդներին, վնասվածքաբաններին, ոսկրային ուռուցքաբանությամբ զբաղվող վիրաբույժներին, պաթոլոգներին, վերականգնողական բժշկության մասնագետներին և բժշկական բուհերի ուսանողներին։ Ուսումնասիրությունը նաև կարող է օգտակար լինել ոսկրային փոխպատվաստման և վերականգնողական վիրաբուժության ժամանակակից մեթոդների արդյունավետությունը գնահատելու համար՝ ներկայացնելով ալոգեն ոսկրային նյութի կիրառման հնարավորություններն ու կլինիկական նշանակությունը։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ագրարային ոլորտի արտաքին տնտեսական կապերի զարգացմանը, միջազգային տնտեսական համակարգին ինտեգրվելու հնարավորություններին և այդ գործընթացում առաջացող հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գյուղատնտեսության և ագրոպարենային համակարգի մրցունակության բարձրացման, արտաքին շուկաներ մուտք գործելու, արտահանման հնարավորություններն ընդլայնելու և միջազգային տնտեսական համագործակցության արդյունավետ մեխանիզմներ ձևավորելու հարցերն են։ Քննության են առնվում երկրի գյուղատնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունները, արտադրության արդյունավետության վրա ազդող գործոնները, գյուղացիական տնտեսությունների և ագրոբիզնեսի կազմակերպությունների տնտեսական հնարավորությունները, ինչպես նաև միջազգային մրցակցության պայմաններում դրանց զարգացման սահմանափակումները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գյուղատնտեսական և պարենային արտադրանքի արտաքին առևտրին, արտահանման ու ներմուծման կառուցվածքին, ապրանքների մրցունակությանը, որակի չափանիշներին և միջազգային շուկաների պահանջներին համապատասխանելու անհրաժեշտությանը։ Վերլուծվում են միջազգային ինտեգրման վրա ազդող տնտեսական, կազմակերպական, իրավական և ենթակառուցվածքային գործոնները, այդ թվում՝ տրանսպորտային և լոգիստիկ հնարավորությունները, ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիությունը, արտադրության տեխնոլոգիական մակարդակը, գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման կարողությունները և շուկայավարման համակարգերի զարգացվածությունը։ Կարևորվում է նաև միջազգային չափորոշիչների, սննդամթերքի անվտանգության պահանջների և արտադրանքի որակի վերահսկման մեխանիզմների ներդրման նշանակությունը, քանի որ դրանց համապատասխանությունը կարևոր նախապայման է արտաքին շուկաներում կայուն դիրքեր զբաղեցնելու համար։ Ուսումնասիրվում են տարածաշրջանային և միջազգային տնտեսական համագործակցության տարբեր ձևերը, առևտրային հարաբերությունների ընդլայնման հնարավորությունները և միջազգային կազմակերպությունների ու ինտեգրացիոն գործընթացների ազդեցությունը Հայաստանի ագրարային քաղաքականության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում պետական աջակցության, ներդրումային քաղաքականության, գյուղատնտեսական վարկավորման, ապահովագրության, նոր տեխնոլոգիաների ներդրման և արտադրողների համագործակցության զարգացման նշանակությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փոքր և միջին գյուղացիական տնտեսությունների միջազգային տնտեսական գործընթացներում ներգրավման դժվարություններին և դրանց մրցունակության բարձրացման հնարավորություններին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել Հայաստանի և այլ երկրների փորձը, գյուղատնտեսության զարգացման ցուցանիշները և արտաքին առևտրի միտումները՝ բացահայտելու միջազգային ինտեգրման առավել արդյունավետ ուղղությունները։ Ագրարային ոլորտի միջազգային համագործակցության խորացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես արտահանման ավելացման միջոց, այլև որպես արտադրության արդիականացման, ներդրումների ներգրավման, նոր տեխնոլոգիաների տարածման, արտադրանքի որակի բարձրացման և գյուղական բնակավայրերի սոցիալ-տնտեսական զարգացման կարևոր գործոն։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել Հայաստանի ագրարային տնտեսության ներուժը և այն խոչընդոտները, որոնց հաղթահարումը կարող է նպաստել միջազգային շուկաներում երկրի դիրքերի ամրապնդմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ագրարային քաղաքականության և արտաքին տնտեսական հարաբերությունների մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատողների, հետազոտողների, ագրոբիզնեսի ներկայացուցիչների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։