Применение полимерных пленок направленного фармакологического действия нейроонкологии

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեության և XX դարի հայկական ազգային երաժշտական-կատարողական մշակույթի փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն նպատակ ունի լրացնել հայ երաժշտական կատարողական արվեստի պատմության մեջ առկա կարևոր բացը՝ ներկայացնելով սիմֆոնիկ նվագախմբի ձևավորման, զարգացման և ազգային մշակութային գործընթացներում ունեցած դերի ամբողջական պատկերը։ Ազգային գրադարանի շտեմարանի տվյալներով՝ աշխատությունը Նարեկ Վալենտինի Թովմասյանի 2002 թվականի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսությունն է, որը հրատարակվել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի կողմից։ Հետազոտության հիմնական առանցքը սիմֆոնիկ նվագախմբի և ազգային մշակույթի փոխազդեցությունն ու փոխադարձ ազդեցությունն է։ Աշխատության մեջ նվագախումբը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտական ստեղծագործությունների կատարող կոլեկտիվ, այլև որպես ազգային երաժշտական մշակույթի ձևավորման, պահպանման, տարածման և զարգացման կարևոր հաստատություն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այն պատմական ու մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում Հայաստանում ձևավորվել և զարգացել է պրոֆեսիոնալ սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը, ինչպես նաև այն դերակատարությունը, որ ունեցել են նվագախմբերը հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի ձեռքբերումները հանրությանը ներկայացնելու և ազգային երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորելու գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարմանը և դրանց մեկնաբանության առանձնահատկություններին։ Նվագախմբային կատարումը ներկայացվում է որպես այն միջավայրը, որտեղ ազգային երաժշտական լեզուն կարող է դրսևորվել մեծածավալ սիմֆոնիկ և գործիքային ստեղծագործություններում՝ միաժամանակ մտնելով համաշխարհային դասական երաժշտության հետ ստեղծագործական երկխոսության մեջ։ Հետազոտության կարևոր հատվածներից մեկը նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավարների և դիրիժորների գործունեության ուսումնասիրությունն է, քանի որ նրանց մասնագիտական սկզբունքներն էապես ազդել են երկացանկի ձևավորման, կատարողական ոճի և ազգային երաժշտության մեկնաբանման վրա։ Մասնավորապես, ուսումնասիրություններում ընդգծվում է Դավիթ Խանջյանի նշանակալի ներդրումը հայ ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների մեկնաբանման և նվագախմբի գործունեության նոր որակների ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ազգային և համաշխարհային երաժշտական ժառանգության համադրությունը։ Սիմֆոնիկ նվագախմբի երկացանկում հայկական ստեղծագործությունների ընդգրկումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկուսացված ազգային մշակութային դրսևորում, այլ որպես հայ երաժշտության՝ համաշխարհային սիմֆոնիկ ավանդույթի մեջ ներկայանալու միջոց։ Այս տեսանկյունից նվագախմբի գործունեությունը նպաստում է ինչպես ազգային երաժշտության պահպանմանը, այնպես էլ դրա նոր մեկնաբանությունների և կատարողական ավանդույթների ձևավորմանը։ Թեմայի շրջանակում կարևոր է նաև տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական քաղաքականության և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նվագախմբային կյանքի վրա, քանի որ պետական և մշակութային հաստատությունների գործունեությունը մեծապես պայմանավորել է համերգային կյանքի կազմակերպումը, կատարողների պատրաստումը, երկացանկի ընտրությունը և նոր ստեղծագործությունների ներկայացումը։ Պատմական համատեքստում հարկ է տարբերակել ներկայիս Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը ավելի վաղ գոյություն ունեցած նույնանուն կոլեկտիվներից. ներկայիս նվագախումբը հիմնադրվել է Սերգեյ Սմբատյանի կողմից 2005 թվականին, մինչդեռ խորհրդային շրջանում «Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբ» անվանումը գործածվել է այլ նվագախմբի համար։ Ներկայիս կոլեկտիվի պետական կարգավիճակը ձևավորվել է ՀՀ կառավարության 2014 թվականի որոշմամբ, որտեղ նրա գործունեության նպատակների թվում ամրագրված են երաժշտարվեստի նկատմամբ հասարակության հոգևոր պահանջների բավարարումը և ազգային երաժշտական-կատարողական արվեստի ավանդույթների պահպանումն ու զարգացումը։ Աշխատության ընդհանուր նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը դիտարկել հայկական մշակույթի ավելի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է նվագախմբային կատարումը դարձել ազգային կոմպոզիտորական ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման կարևոր միջոց, ինչպես են դիրիժորներն ու երաժիշտները մասնակցել ազգային կատարողական դպրոցի ձևավորմանը, և ինչպես է հայկական երաժշտությունը սիմֆոնիկ ժանրի միջոցով հաղորդակցվել համաշխարհային երաժշտական մշակույթի հետ։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է երաժշտագետների, արվեստագետների, երաժշտական բուհերի ուսանողների, կատարողների և հայկական ազգային երաժշտական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ համադրում է պատմական, երաժշտագիտական և մշակութաբանական մոտեցումները և սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեությունը ներկայացնում է որպես ազգային մշակութային ինքնության պահպանման ու զարգացման կարևոր բաղադրիչ։

History

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Փարիզի խաղաղության վեհաժողովի ընթացքում «Միացյալ Հայաստանի» վերաբերյալ հայկական, ամերիկյան և բրիտանական նախագծերի ուսումնասիրությանը և դրանց շուրջ ծավալված քաղաքական ու դիվանագիտական զարգացումների վերլուծությանը։ Աշխատության կենտրոնում Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված միջազգային նոր իրադրությունն է, որի պայմաններում հայկական քաղաքական շրջանակները ձգտում էին միջազգային դիվանագիտության օրակարգում առաջ մղել հայկական պետականության վերականգնման և տարածքային միավորման հարցը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են հայկական կողմի քաղաքական պատկերացումները, պահանջներն ու դիվանագիտական նախաձեռնությունները, ինչպես նաև Միացյալ Նահանգների և Մեծ Բրիտանիայի մոտեցումները տարածաշրջանի ապագա քաղաքական ու տարածքային կարգավորման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես էին տարբեր կողմերի նախագծերը ձևավորվում իրենց արտաքին քաղաքական շահերի, տարածաշրջանային հաշվարկների և միջազգային հարաբերությունների տվյալ ժամանակաշրջանի առանձնահատկությունների ազդեցությամբ։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Փարիզի խաղաղության վեհաժողովում հայկական պատվիրակությունների գործունեությունը, ներկայացված պահանջները, դիվանագիտական բանակցությունները և միջազգային աջակցություն ստանալու ուղղությամբ իրականացված քայլերը։ Քննության են առնվում նաև ամերիկյան և բրիտանական քաղաքական շրջանակների դիրքորոշումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև հայկական հարցի նկատմամբ նրանց վերաբերմունքի փոփոխությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի սահմանների, տարածքային կազմի, պետական կարգավիճակի և հնարավոր միջազգային հովանավորության վերաբերյալ քննարկումներին։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև տարածաշրջանում գործող այլ պետությունների և քաղաքական ուժերի շահերին, որոնք էական ազդեցություն էին ունենում հայկական նախագծերի իրականացման հնարավորությունների վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու միջազգային դիվանագիտական գործընթացների շրջանակում ձևավորված տարբեր ծրագրեր չվերածվեցին միասնական և կայուն քաղաքական լուծման, և ինչ ներքին ու արտաքին գործոններ սահմանափակեցին դրանց իրականացման հնարավորությունները։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն Հայաստանի առաջին հանրապետության և հայկական դիվանագիտության պատմության, այլև Առաջին աշխարհամարտից հետո Մերձավոր Արևելքի և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների զարգացման գործընթացները հասկանալու համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների և դիվանագիտության պատմության մասնագետների, հետազոտողների, ուսանողների և 20-րդ դարի սկզբի հայկական հարցով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Mathematics

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է VII դարի հայ մաթեմատիկոս վարդապետ Անանի Շիրակացու կողմից ներկայացված խնդիրներին և դրանց լուծումներին՝ ընդգծելով միջնադարյան հայկական գիտության զարգացման առանձնահատկությունները և մաթեմատիկական մտածողության ավանդույթները։ Աշխատությունը վերլուծում է Շիրակացու մաթեմատիկական մեթոդները, օրինակների և խնդիրների կառուցվածքը, թվաբանական և ալգեբրայական մոդելների կիրառումը, ինչպես նաև այն գիտական ու կրթական գործոնը, որը ձևավորել է հայկական միջնադարյան մաթեմատիկական դպրոցը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մաթեմատիկական վերլուծության տեսանկյունից նրա գործերի պատմամշակութային նշանակությանը, ինչպես նաև այն ուսուցողական արժեքին, որն այդ խնդիրներն ու լուծումները ունեցել են ժամանակակից ուսուցման և գիտական մտածողության համար։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է մաթեմատիկոսների, պատմաբանների և հայագիտական հետազոտողների համար՝ նպաստելով միջնադարյան հայկական գիտության, մասնավորապես մաթեմատիկական մտածողության զարգացման և պահպանման ուսումնասիրությանը։

Psychology

Հոգեբանական հետազոտության մեթոդաբանության հիմնական սկզբունքները այն հիմնարար կանոններն ու մոտեցումներն են, որոնցով ապահովվում է հոգեբանական երևույթների ուսումնասիրության գիտականությունը, վստահելիությունը և օբյեկտիվությունը։ Այս սկզբունքների հիմքում ընկած է օբյեկտիվության պահանջը, ըստ որի հետազոտողը պետք է հնարավորինս նվազեցնի իր անձնական կարծիքների, կանխակալ վերաբերմունքի կամ ենթադրությունների ազդեցությունը արդյունքների վրա և հիմնվի փաստացի տվյալների վրա։ Կարևոր է նաև համակարգվածության սկզբունքը, որը ենթադրում է, որ ուսումնասիրությունը պետք է լինի պլանավորված, կառուցվածքային և տրամաբանորեն կազմակերպված գործընթաց՝ սկսած խնդրի ձևակերպումից մինչև արդյունքների վերլուծություն։ Վստահելիության և վավերականության սկզբունքները ապահովում են, որ ստացված տվյալները լինեն կրկնելի և իրականում չափեն այն երևույթը, որը նախատեսված է ուսումնասիրել։ Հոգեբանական հետազոտություններում մեծ նշանակություն ունի նաև էթիկական սկզբունքը, որը պահանջում է հարգանք մասնակիցների նկատմամբ, տեղեկացված համաձայնություն, գաղտնիության պահպանում և հոգեբանական վնասի բացառություն։ Բացի այդ, կիրառվում է նաև էմպիրիկության սկզբունքը, ըստ որի գիտական եզրակացությունները պետք է հիմնված լինեն դիտարկումների, փորձերի և չափումների վրա, այլ ոչ թե միայն տեսական ենթադրությունների։ Հոգեբանություն ոլորտում այս սկզբունքները միասին ապահովում են գիտական ուսումնասիրությունների որակը և թույլ են տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ մարդու վարքը, մտածողությունը և հուզական գործընթացները։

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է 5-8-րդ դասարաններում սովորող հայ աշակերտների ռուսերեն բանավոր և գրավոր խոսքում հանդիպող քերականական սխալների համակարգված դասակարգմանը և դրանց տարբերակված կանխարգելման մեթոդների մշակմանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն խնդիրը, որ ռուսերենը հայախոս սովորողների համար հաճախ հանդես է գալիս որպես երկրորդ լեզու, և մայրենի լեզվի քերականական կառուցվածքի ազդեցությունը կարող է պայմանավորել ռուսերենում որոշակի բնորոշ սխալների առաջացումը։ Այդ սխալների բացահայտումը, պատճառների ուսումնասիրությունը և դրանց կանխարգելման համապատասխան մեթոդների ընտրությունը կարևոր նշանակություն ունեն ռուսաց լեզվի ուսուցման արդյունավետության բարձրացման համար։ Աշխատության հիմնական նպատակներից է պարզել, թե դպրոցականների խոսքում ինչպիսի քերականական շեղումներ են առավել հաճախ հանդիպում, ինչ օրինաչափություններով են դրանք առաջանում և ինչպես կարելի է ուսուցման գործընթացում հաշվի առնել սովորողների անհատական և տարիքային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ռուսերենի հոլովների, թվի, սեռի, բայաձևերի, ժամանակների, նախադասության կառուցվածքի, բառերի համաձայնության և կառավարման հետ կապված սխալները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել այն դեպքերին, երբ աշակերտը ռուսերեն քերականական ձևը կառուցում է հայերենի համապատասխան կառուցվածքի ազդեցությամբ։ Նման միջլեզվային ազդեցությունը կարող է դրսևորվել ինչպես բառերի ձևաբանական փոփոխության, այնպես էլ նախադասության շարահյուսական կառուցվածքի մակարդակում։ Սխալների դասակարգումը հնարավորություն է տալիս դրանք բաժանել որոշակի խմբերի՝ ըստ քերականական բնույթի, առաջացման պատճառի, կայունության և ուսուցման ընթացքում դրանց ուղղման բարդության։ Այդպիսի դասակարգումը կարևոր է ոչ միայն սխալների նկարագրության, այլև դրանց կանխարգելման արդյունավետ համակարգ ստեղծելու համար։ Աշխատության կարևոր գաղափարներից է տարբերակված մոտեցման կիրառումը։ Բոլոր աշակերտների համար նույն վարժությունների և նույն մեթոդների կիրառումը միշտ չէ, որ ապահովում է անհրաժեշտ արդյունք, քանի որ նույն սխալը տարբեր սովորողների մոտ կարող է ունենալ տարբեր պատճառներ։ Մի դեպքում այն կարող է առաջանալ մայրենի լեզվի ազդեցությամբ, մեկ այլ դեպքում՝ կանոնի թերի յուրացման, հիշողության դժվարության, անբավարար բառապաշարի կամ խոսքային հմտության չձևավորված լինելու հետևանքով։ Հետևաբար ուսուցիչը պետք է կարողանա որոշել սխալի պատճառը և դրան համապատասխան ընտրել ուղղիչ կամ կանխարգելիչ աշխատանքների ձևը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել աշակերտների գրավոր աշխատանքների, թելադրությունների, շարադրությունների, բանավոր խոսքի և ուսումնական առաջադրանքների վերլուծության մեթոդներ։ Սխալների քանակական և որակական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու դրանց տարածվածությունը տարբեր դասարաններում և հետևելու, թե ինչպես են դրանք փոփոխվում սովորողի տարիքին ու լեզվական փորձին զուգահեռ։ Կարևոր է նաև համեմատել տարբեր մակարդակի լեզվական պատրաստվածություն ունեցող աշակերտների սխալները՝ բացահայտելու համար դրանց բնորոշ առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեթոդական հատվածում ուշադրություն է դարձվում սխալների կանխարգելման գործնական միջոցներին։ Դրանց թվում կարող են կիրառվել նպատակային քերականական վարժություններ, համեմատական վերլուծություններ հայերենի և ռուսերենի միջև, սխալների ինքնուրույն հայտնաբերում և ուղղում, խոսքային իրավիճակների մոդելավորում, կրկնողական առաջադրանքներ և տարբեր բարդության վարժությունների համակարգ։ Հատկապես արդյունավետ կարող է լինել այնպիսի առաջադրանքների կիրառումը, որոնք աշակերտին ստիպում են ոչ միայն հիշել քերականական կանոնը, այլև այն գործնականում կիրառել իրական կամ մոտ իրական հաղորդակցական իրավիճակում։ Միջլեզվային համեմատությունը ևս կարևոր մեթոդական գործիք է, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս սովորողին գիտակցել երկու լեզուների կառուցվածքային տարբերությունները և կանխել մայրենի լեզվից մեխանիկական փոխանցվող սխալները։ Տարբերակված ուսուցումը կարող է ենթադրել առաջադրանքների բարդության աստիճանական փոփոխություն՝ հաշվի առնելով սովորողի լեզվական մակարդակը և առավել հաճախ հանդիպող սխալների բնույթը։ Միաժամանակ կարևոր է խուսափել սխալների մեխանիկական ուղղումից և սովորողին հնարավորություն տալ հասկանալու դրանց առաջացման պատճառը։ Այդ մոտեցումը նպաստում է լեզվական ինքնավերահսկման և ինքնուրույն խոսքային հմտությունների ձևավորմանը։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ սխալների դասակարգման հիման վրա հնարավոր է ստեղծել ուսուցչի համար կիրառելի մեթոդական համակարգ, որը թույլ կտա ավելի նպատակային կազմակերպել քերականության ուսուցումը և կանխարգելիչ աշխատանքը։ Նման համակարգը կարող է օգտակար լինել ինչպես սովորական դասապրոցեսում, այնպես էլ լրացուցիչ կամ անհատական պարապմունքների ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է ռուսաց լեզվի ուսուցման մեթոդիկան, համադրական լեզվաբանությունը և սխալների վերլուծության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հայախոս դպրոցականների ռուսերեն խոսքում քերականական սխալների հիմնական տեսակները, դրանց առաջացման պատճառները և տարբերակված կանխարգելման առավել արդյունավետ ուղիները։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել ռուսաց լեզու դասավանդող ուսուցիչների, մեթոդիստների, լեզվաբանների, մանկավարժների և երկլեզու կամ երկրորդ լեզվի ուսուցման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների համար։