Радиологические методы исследования неотложной абдоминальной хирургии-оптимизация диагностического процесса

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է երեխայի անձի համակողմանի և ներդաշնակ զարգացման գործընթացում մարդասիրական արժեքների վրա հիմնված դաստիարակության նշանակության, սկզբունքների և մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում երեխան դիտարկվում է որպես ինքնուրույն արժեք ունեցող անհատ, որի կրթությունն ու դաստիարակությունը պետք է նպաստեն ոչ միայն գիտելիքների և կարողությունների ձեռքբերմանը, այլև ինքնաճանաչման, ինքնուրույնության, պատասխանատվության, ստեղծագործական մտածողության, հաղորդակցական կարողությունների և բարոյական արժեքների ձևավորմանը։ Կարևորվում է երեխայի արժանապատվության, անհատական առանձնահատկությունների, հետաքրքրությունների, պահանջմունքների և զարգացման տեմպերի նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքը։ Հումանիստական մանկավարժության շրջանակում դաստիարակությունը ներկայացվում է ոչ թե որպես երեխայի վարքի միակողմանի վերահսկման գործընթաց, այլ որպես երեխայի և մեծահասակի համագործակցության, փոխադարձ վստահության, երկխոսության և աջակցող հարաբերությունների համակարգ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այնպիսի արժեքների զարգացմանը, ինչպիսիք են բարությունը, արդարությունը, փոխօգնությունը, հանդուրժողականությունը, պատասխանատվությունը և ուրիշների իրավունքների ու զգացմունքների նկատմամբ հարգանքը։ Քննվում է ընտանիքի և կրթական հաստատության դերը երեխայի արժեքային համակարգի ձևավորման գործում՝ ընդգծելով դրանց համագործակցության և դաստիարակչական մոտեցումների հետևողականության կարևորությունը։ Ուսուցչի կամ դաստիարակի գործունեության մեջ կարևորվում է այնպիսի հոգեբանական և մանկավարժական միջավայրի ստեղծումը, որտեղ երեխան կարող է ազատ արտահայտել իր կարծիքը, նախաձեռնություն ցուցաբերել, մասնակցել որոշումների քննարկմանը և աստիճանաբար սովորել պատասխանատվություն ստանձնել սեփական գործողությունների համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է անհատական և խմբային դաստիարակության ձևերի համադրումը, քանի որ անձի զարգացումը տեղի է ունենում ինչպես սեփական փորձի, այնպես էլ հասակակիցների և մեծահասակների հետ սոցիալական փոխգործակցության միջոցով։ Դիտարկվում է նաև խաղի, ստեղծագործական աշխատանքի, հաղորդակցության, համագործակցային առաջադրանքների և տարբեր կրթական իրավիճակների դերը երեխայի սոցիալական ու հուզական զարգացման մեջ։ Հումանիստական մոտեցումը ենթադրում է երեխայի ուժեղ կողմերի բացահայտում և զարգացման հնարավորությունների ընդլայնում՝ խուսափելով նրա անհատականության ճնշումից կամ բոլոր երեխաների նկատմամբ միատեսակ պահանջների մեխանիկական կիրառումից։ Աշխատությունը կարևորում է կրթության և դաստիարակության փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ երեխայի լիարժեք զարգացումը ներառում է մտավոր, բարոյական, սոցիալական, հուզական և ստեղծագործական բաղադրիչների ներդաշնակ ձևավորում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ երեխայակենտրոն կրթական միջավայրի կազմակերպման և մարդասիրական մանկավարժության սկզբունքների կիրառման տեսական ու մեթոդական հիմքերի զարգացման համար։

History

Այս աշխատանքը նվիրված է 1893–1898 թվականների հայ-վրացական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ Ռուսական կայսրության կազմում գտնվող Հարավային Կովկասի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային գործընթացների համատեքստում։ Հեղինակը վերլուծում է երկու ժողովուրդների փոխհարաբերությունները այն ժամանակաշրջանում, երբ տարածաշրջանը գտնվում էր կայսերական վարչական համակարգի վերահսկողության ներքո, սակայն ազգային շարժումները արդեն սկսում էին ավելի ակտիվ ձևավորվել։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է, որ այդ տարիներին հայերի և վրացիների միջև հարաբերությունները հիմնականում զարգանում էին վարչական, տնտեսական և մշակութային շփումների միջոցով՝ կապված Թիֆլիսի (Տբիլիսիի) որպես տարածաշրջանային կենտրոնի կարևոր դերի հետ, որտեղ կենտրոնացած էին թե՛ հայկական, թե՛ վրացական մտավորական շրջանակները։ Քաղաքը հանդես էր գալիս որպես բազմազգ մշակութային միջավայր, որտեղ գործում էին տպարաններ, թերթեր, դպրոցներ և հասարակական կազմակերպություններ, որոնք նպաստում էին գաղափարական և մշակութային փոխազդեցությանը։ Միևնույն ժամանակ, աշխատանքում նշվում են նաև որոշ լարվածության դրսևորումներ, որոնք կապված էին հողային հարցերի, եկեղեցական ազդեցության, ինչպես նաև ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացների հետ, սակայն դրանք հիմնականում չէին վերածվում բաց հակամարտության։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական կապերին՝ առևտրին, արհեստագործությանը և աշխատուժի տեղաշարժին, որոնք նպաստում էին երկու ժողովուրդների փոխկապակցվածությանը և տարածաշրջանային տնտեսության զարգացմանը։ Բացի այդ, քննարկվում է մտավորականության դերը՝ թե՛ հայ, թե՛ վրացի հասարակական գործիչների և գրողների ներդրումը մշակութային երկխոսության և փոխընկալման ձևավորման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է 1893–1898 թվականների հայ-վրացական հարաբերությունները որպես բարդ, բազմաշերտ և հիմնականում համագործակցության վրա հիմնված գործընթաց, որը տեղի էր ունենում Ռուսական կայսրության ընդհանուր քաղաքական համակարգի շրջանակներում։

Literature

Ստեղծագործությունը հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության գլուխգործոցներից է, որտեղ աղոթքի, խոստովանության և խոր ինքնաքննության միջոցով ներկայացվում են մարդու հոգևոր ապրումները, ներքին պայքարն ու Աստծո ողորմության որոնումը։ Գրիգոր Նարեկացին իր խոսքն ուղղում է Արարչին՝ բացահայտելով մարդկային բնության հակասությունները, մեղքի ծանրությունը, խղճի տագնապը և փրկության հանդեպ անսասան հույսը։ Երկի կենտրոնում կանգնած է անհատի և Աստծո հարաբերությունը․ մարդը գիտակցում է իր անկատարությունը, զղջում գործած սխալների համար և ձգտում հոգևոր մաքրության՝ ապավինելով աստվածային սիրուն ու գթասրտությանը։ Ստեղծագործության մեջ արծարծվում են հավատքի, ապաշխարության, խոնարհության, սիրո, տառապանքի, մահվան և հավիտենական կյանքի գաղափարները, որոնք ներկայացվում են ոչ թե վերացական դատողությունների, այլ խորապես անձնական ու հուզական խոստովանության միջոցով։ Հեղինակի բանաստեղծական լեզուն առանձնանում է պատկերների հարստությամբ, խորհրդանշական արտահայտություններով, համեմատություններով և ճարտասանական դիմումներով։ Յուրաքանչյուր աղոթական հատված ընթերցողին հրավիրում է ինքնաճանաչման՝ սեփական խղճի, մտքերի և արարքների վերագնահատման։ Միաժամանակ երկի անհատական ապրումները ձեռք են բերում համամարդկային նշանակություն, քանի որ արտահայտում են մեղքի, հույսի, ներողամտության և հոգևոր նորոգման այնպիսի խնդիրներ, որոնք դուրս են գալիս մեկ ժամանակաշրջանի կամ հասարակության սահմաններից։ Ստեղծագործությունը դարեր շարունակ կարևոր դեր է ունեցել հայ եկեղեցական և գրական մշակույթում՝ ծառայելով որպես աղոթքի, մխիթարության և հոգևոր խորհրդածության աղբյուր։ Այն նաև հայ լեզվի գեղարվեստական հնարավորությունների բացառիկ դրսևորում է և նշանակալի նյութ՝ միջնադարյան աստվածաբանության, գրականագիտության ու հայ հոգևոր մշակույթի ուսումնասիրության համար։

History

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Վանի արձանագրությունների ուսումնասիրությանը և դրանց պատմական նշանակության գնահատմանը Հին Առաջավոր Ասիայի պատմության վերականգնման գործում։ Ուսումնասիրության հիմքում Վանի ավազանում և հարակից տարածքներում հայտնաբերված սեպագիր արձանագրություններն են, որոնք կարևոր սկզբնաղբյուր են Ուրարտուի պետության քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և մշակութային պատմության ուսումնասիրման համար։ Աշխատության շրջանակում կարող են քննության առնվել արձանագրությունների բովանդակությունը, լեզվական և գրային առանձնահատկությունները, դրանց ստեղծման ժամանակաշրջանը, տեղադրությունը և պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ հաղորդած տեղեկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել Ուրարտուի արքաների գործունեությունը, պետության տարածքային ընդլայնումը, ռազմական արշավանքները, ամրաշինական և ջրատեխնիկական աշխատանքները, տնտեսական կազմակերպվածությունը և տարբեր տարածքների նկատմամբ իշխանության հաստատման գործընթացները։ Արձանագրությունների համադրումը հնագիտական նյութերի և տարածաշրջանի այլ գրավոր աղբյուրների հետ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հին Առաջավոր Ասիայի քաղաքական ու մշակութային զարգացումների մասին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև սեպագիր նյութերի աղբյուրագիտական արժեքի գնահատումը, դրանց մեկնաբանության մեթոդների ուսումնասիրությունը և առանձին արձանագրությունների միջոցով պատմական ժամանակագրության ու աշխարհագրության ճշգրտումը։ Վանի արձանագրությունները հատկապես կարևոր են Հայկական լեռնաշխարհի հին պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ դրանցում պահպանված տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս բացահայտել տարածաշրջանի բնակավայրերի, քաղաքական միավորների և տնտեսական ու մշակութային գործընթացների վերաբերյալ բազմաթիվ տվյալներ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հնագետներին, ուրարտագետներին, արևելագետներին, սեպագրագետներին և Հին Առաջավոր Ասիայի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Culture

Այս մատենագիտական հրատարակությունը ներկայացնում է հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականության ընթացիկ տեղեկատու՝ նպատակ ունենալով համակարգված ձևով տեղեկացնել ընթերցողներին, հետազոտողներին և մասնագետներին տվյալ ոլորտներում առկա նոր աղբյուրների մասին։ Գրքում ներառված են մշակութային կյանքի տարբեր ուղղություններին վերաբերող մատենագիտական տվյալներ՝ ներառելով արվեստի պատմությունը, կերպարվեստը, երաժշտությունը, թատրոնը, ճարտարապետությունը, մշակութային գործիչների գործունեությունը և հայկական ժառանգության ուսումնասիրությանը նվիրված նյութերը։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական ուղեցույց՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ գրականության որոնումը, գիտական աշխատանքների նախապատրաստումը և թեմատիկ ուսումնասիրությունների կազմակերպումը։ Այն արտացոլում է հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գիտական ու հանրամատչելի հրատարակությունների բազմազանությունը՝ նպաստելով մշակութային արժեքների տարածմանը և ուսումնասիրությանը։ Տեղեկատուն նախատեսված է գրադարանավարների, արվեստաբանների, մշակույթի մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հայ մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Mathematics

Նյութում մանրամասն ներկայացվում են ֆունկցիաների տեսությունը, սահմանների և շարունակականության հասկացությունները, դիֆերենցիալ և ինտեգրալ հաշիվը, ինչպես նաև դրանց կապը իրական խնդիրների մոդելավորման հետ։ Միաժամանակ ընդգրկվում են նաև բազմաչափ անալիզի տարրերը, որոնք թույլ են տալիս ուսումնասիրել մի քանի փոփոխականներով կախված ֆունկցիաներ և դրանց վարքագիծը տարածության մեջ։ Գծային հանրահաշվի մասում ներկայացվում են վեկտորային տարածությունները, մատրիցային հաշվարկները, գծային հավասարումների համակարգերը և սեփական արժեքների տեսությունը, որոնք կարևոր հիմք են տալիս ինչպես մաթեմատիկական, այնպես էլ ֆիզիկական և ինժեներական կիրառությունների համար։ Վերլուծական երկրաչափության բաժինը օգնում է հասկանալ երկրաչափական օբյեկտների ալգեբրայական նկարագրությունը և դրանց փոխկապակցվածությունը։ Դասագիրքը առանձնանում է տեսության և պրակտիկայի հավասարակշռված համադրությամբ․ յուրաքանչյուր թեմա ուղեկցվում է օրինակներով և վարժություններով, որոնք զարգացնում են խնդիր լուծելու հմտությունները, տրամաբանական մտածողությունը և մաթեմատիկական մոդելավորման կարողությունները։