Разработка и особенности технологии получения высокоглиноземистого цемента на основе системы CaO-Al₂O₃-SiO₂, содержащей оксифторидные добавки (Fe₂O₃, AlF₃, CaF₂)

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է նոր հրատարակված կամ շրջանառության մեջ գտնվող գրականության համակարգված համադրություն տարբեր գիտական ուղղություններով՝ ընդգրկելով հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրություն, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն, պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն։ Այն նպատակ ունի ապահովել ընթերցողին և հետազոտողին արդի գիտական տեղեկատվության արագ հասանելիություն՝ ներկայացնելով տարբեր ոլորտներում կատարված նոր ուսումնասիրությունները, տեսական զարգացումները և կիրառական արդյունքները։ Հասարակական-քաղաքական գիտությունների բաժինը անդրադառնում է ժամանակակից քաղաքական գործընթացներին, կառավարման մոդելներին և հասարակական հարաբերությունների փոփոխություններին, մինչդեռ բանասիրական և լեզվաբանական գրականությունը ընդգծում է լեզվի կառուցվածքային, պատմական և գործառական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գրական տեքստերի վերլուծության նոր մոտեցումները։ Պատմության և պատմական գիտությունների բաժինները ներառում են տարբեր ժամանակաշրջանների իրադարձությունների ուսումնասիրություններ՝ հիմնված նոր աղբյուրների և վերարժևորման մոտեցումների վրա, իսկ աշխարհագրությունը, հնագիտությունը և ազգագրությունը ներկայացնում են տարածքային, նյութական մշակույթի և ժողովրդական ավանդույթների վերաբերյալ նոր բացահայտումներ։ Ընդհանուր առմամբ, ցանկը ծառայում է որպես տեղեկատվական հարթակ, որը նպաստում է գիտական հաղորդակցության ընդլայնմանը և ոլորտային հետազոտությունների զարգացմանը՝ ապահովելով բազմաբնույթ գիտական հետաքրքրությունների համադրություն։

Religion

Քրիստոնեական հոգևոր կյանքի, ապաշխարության խորհրդի աստվածաբանական իմաստի և դրա պատշաճ կատարման եկեղեցական կարգի ներկայացմանն ուղղված այս աշխատությունը նվիրված է հավատացյալի հոգևոր ինքնաքննության, մեղքերի գիտակցման, զղջման և Աստծո հետ հաշտության գործընթացին։ Գրքի հիմնական նպատակն է բացատրել ապաշխարության խորհրդի նշանակությունը քրիստոնյայի կյանքում, ներկայացնել դրա իրականացման գործնական ու հոգևոր սկզբունքները և ուղղորդել հավատացյալին՝ խորհրդին գիտակցված, անկեղծ ու պատշաճ պատրաստվելու գործում։ Հայ եկեղեցու ավանդության համաձայն՝ ապաշխարությունը քրիստոնեական հոգևոր կյանքի կարևորագույն խորհուրդներից է, որի միջոցով մարդը գիտակցում է իր մեղավոր ընթացքը, անկեղծորեն զղջում գործած մեղքերի համար, խոստովանում դրանք հոգևոր հովվին և ձգտում վերականգնել իր հոգևոր կապը Աստծո ու եկեղեցական համայնքի հետ։ Այս աշխատության գաղափարական առանցքում ապաշխարության ընկալումն է ոչ միայն որպես որոշակի եկեղեցական արարողություն, այլև որպես մարդու ներքին վերափոխման, խղճի մաքրման և բարոյական կատարելագործման շարունակական ճանապարհ։ Բովանդակային ուղղվածությամբ այն անդրադառնում է ապաշխարության խորհրդին նախապատրաստվելու անհրաժեշտությանը, սեփական վարքի և գործերի քննությանը, մեղքերի գիտակցմանը, զղջման անկեղծությանը, խոստովանության նշանակությանը և հոգևոր առաջնորդության դերին։ Առանձնահատուկ կարևորություն է տրվում այն հանգամանքին, որ ճշմարիտ ապաշխարությունը չի սահմանափակվում մեղքերի բանավոր խոստովանությամբ, այլ ենթադրում է մարդու ներքին վերաբերմունքի փոփոխություն, սխալներից հրաժարվելու վճռականություն և քրիստոնեական պատվիրաններին համապատասխան ապրելու գիտակցված ձգտում։ Աշխատության մեջ արտահայտվող հոգևոր մոտեցումը կարևորում է նաև խղճի քննության դերը, որի միջոցով հավատացյալը հնարավորություն է ստանում վերանայելու իր մտքերը, խոսքերը, արարքները և մարդկանց նկատմամբ վերաբերմունքը՝ բացահայտելով այն շեղումները, որոնք հակասում են քրիստոնեական բարոյականությանը։ Ապաշխարության խորհրդի գործնական կողմի ներկայացումը կարևոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ հավատացյալին օգնում է հասկանալու խոստովանության նպատակը, քահանայի հոգևոր ծառայության նշանակությունը և մեղքերի թողության աստվածաբանական իմաստը։ Խորհուրդը ներկայացվում է որպես աստվածային շնորհի ընդունման և հոգևոր նորոգման հնարավորություն, որի արդյունավետությունը պայմանավորված է անկեղծ զղջմամբ, սեփական մեղքերի գիտակցմամբ, Աստծո ողորմության հանդեպ վստահությամբ և կյանքի ուղղությունը փոխելու պատրաստակամությամբ։ Աշխատության կարևոր գաղափարներից է նաև այն, որ ապաշխարությունը պետք է ուղեկցվի բարոյական պատասխանատվությամբ, մերձավորի հանդեպ սիրով, ներողամտությամբ, խոնարհությամբ և գործնական բարիքներով։ Այս սկզբունքները ապաշխարության հոգևոր նշանակությունը կապում են մարդու առօրյա կյանքի հետ՝ ընդգծելով, որ ներքին զղջումը պետք է արտահայտվի նաև վարքի փոփոխությամբ և քրիստոնեական արժեքներին համապատասխան գործողություններով։ Գրքի պատմական և մշակութային նշանակությունը պայմանավորված է 19-րդ դարի սկզբի հայ աստվածաբանական և եկեղեցական գրականության զարգացման համատեքստում նրա տեղով։ Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզու Մխիթարյան միաբանությունը հայ հոգևոր, գիտական և գրահրատարակչական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ մեծ ուշադրություն էր դարձվում աստվածաբանական գիտելիքների համակարգմանը, եկեղեցական գրականության հրատարակությանը և հայերեն կրոնական մտքի զարգացմանը։ Նման գործնական բնույթի աշխատությունների հրատարակությունը վկայում է հավատացյալների հոգևոր կրթության, եկեղեցական խորհուրդների վերաբերյալ գիտելիքների տարածման և հոգևոր առաջնորդության մշակույթի ամրապնդման կարևորության մասին։ Գրական առումով այն պատկանում է աստվածաբանական-գործնական և հոգևոր-ուսուցողական արձակի ոլորտին, որի հիմնական առանձնահատկություններն են բացատրական շարադրանքը, դաստիարակչական նպատակադրումը և կրոնական ուսմունքի կիրառական ներկայացումը։ Աշխատությունը արժեքավոր է Հայ առաքելական եկեղեցու խորհուրդների պատմության, ապաշխարության աստվածաբանության, հայ հոգևոր գրականության և եկեղեցական դաստիարակության ավանդույթների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել աստվածաբաններին, եկեղեցական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հոգևորականներին և քրիստոնեական բարոյագիտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ հնարավորություն տալով խորությամբ ուսումնասիրելու ապաշխարության խորհրդի հոգևոր նշանակությունը, մարդու ներքին վերափոխման քրիստոնեական ընկալումը և հավատացյալի հոգևոր կյանքի կազմակերպման ավանդական սկզբունքները։

Linguistics

Ուսումնական աշխատությունը նախատեսված է հայերենը նոր սկսող սովորողների համար և նպատակ ունի համակարգված ձևով ներկայացնելու լեզվի հիմնական քերականական կանոններն ու կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Այն կարող է ծառայել որպես տարրական լեզվական գիտելիքների ձևավորման ուղեցույց՝ օգնելով սովորողներին հասկանալ հայերենի հնչյունական, բառային և քերականական համակարգերի փոխկապակցվածությունը։ Քերականական ուսուցման կարևոր բաղադրիչներն են խոսքի մասերի ճանաչումը, բառերի փոփոխության օրինաչափությունները, հոլովման և խոնարհման սկզբունքները, նախադասության անդամների հարաբերությունները և խոսքի ճիշտ կառուցման կանոնները։ Նման դասագրքերում կանոնների բացատրությունը սովորաբար ուղեկցվում է օրինակներով ու վարժություններով, որոնք հնարավորություն են տալիս տեսական գիտելիքները կիրառելու ընթերցանության, գրավոր խոսքի և նախադասությունների կազմության ընթացքում։ Աշխատանքը կարևոր է նաև հայերենի ուսուցման պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է այն մանկավարժական մոտեցումները, որոնց միջոցով փորձ է արվել լեզվական գիտելիքը մատչելի դարձնել նորավարժ սովորողներին։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի դասավանդման ավանդույթներով, քերականական մտքի զարգացմամբ և 19-րդ դարի հայկական կրթական գրականությամբ հետաքրքրվողների համար։ Նման ձեռնարկները նպաստել են գրագիտության տարածմանը, լեզվական հմտությունների ամրապնդմանը և հայերենով ճիշտ ու հստակ հաղորդակցվելու կարողության ձևավորմանը։

Pedagogy

Основания педагогики աշխատությունը մանկավարժության տեսական հիմքերին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է կրթության և դաստիարակության գործընթացների հիմնական սկզբունքները, նպատակները և օրենքաչափությունները, այն վերլուծում է ուսուցման կազմակերպման ձևերը, մանկավարժական մեթոդները, ուսուցչի և սովորողի փոխազդեցության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև կրթական միջավայրի ձևավորման գործոնները, գիրքը անդրադառնում է մանկավարժական համակարգերի պատմական զարգացմանը, կրթության հոգեբանական հիմքերին և ժամանակակից կրթական մոտեցումներին, միաժամանակ ընդգծելով արժեքային դաստիարակության, անհատական մոտեցման և սոցիալականացման դերը ուսումնական գործընթացում, և ներկայացնելով կրթության արդյունավետության գնահատման հիմնական չափանիշները, այն կարևոր աղբյուր է ուսուցիչների, մանկավարժների և կրթության ոլորտի հետազոտողների համար։

Other Subjects

Այս աշխատությունը ներկայացնում է դիտարկումներ և քննադատական վերլուծություն Էմինին վերագրվող հոդվածի վերաբերյալ՝ կենտրոնանալով հայկական դիցաբանության կերպարների մեկնաբանության վրա և դրանց համեմատության վրա հնդեվրոպական առասպելաբանական համակարգերի հետ, մասնավորապես Ռիգ-Վեդայի Ինդրա-Վրիտրահան կերպարի հետ կապերի շուրջ։ Տեքստում քննարկվում են այն տեսական մոտեցումները, որոնք փորձում են հայկական դիցաբանական կերպարները՝ օրինակ Վահագնի և Վիշապաքաղի մոտիվները, դիտարկել որպես լայն հնդեվրոպական առասպելաբանական շերտի մաս, որտեղ առկա են վիշապի դեմ պայքարի, քաոսի հաղթահարման և աստվածային հերոսի գաղափարները։ Միաժամանակ ներկայացվում են քննադատական դիտարկումներ նման նույնականացումների հնարավոր սահմանափակումների վերաբերյալ՝ ընդգծելով, որ լեզվաբանական և մշակութաբանական զուգահեռները պետք է հիմնված լինեն ավելի խիստ պատմա-համեմատական մեթոդաբանության վրա, որպեսզի չկորչեն տեղական հայկական ավանդույթի ինքնուրույն առանձնահատկությունները։

History

Աշխատությունը նվիրված է Արցախահայության մասնակցության ուսումնասիրությանը Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին՝ 1941–1945 թվականների պատմական իրադարձությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում Արցախից պատերազմի մեկնած զինվորների և սպաների մասնակցությունն է ռազմական գործողություններին, նրանց մարտական ուղին, ծառայության պայմանները, ցուցաբերած խիզախությունն ու ներդրումը հաղթանակի գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատերազմի պատմությունը դիտարկել նաև տարածաշրջանային և տեղական համայնքի փորձառության տեսանկյունից՝ բացահայտելով, թե ինչպես են համընդհանուր ռազմական իրադարձությունները դրսևորվել Արցախի հայ բնակչության կյանքում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել զորակոչի կազմակերպման առանձնահատկությունները, ռազմաճակատ մեկնածների թվաքանակը, նրանց ընդգրկվածությունը տարբեր զորատեսակներում և ռազմաճակատներում, ինչպես նաև առանձին զինծառայողների ու ռազմական ստորաբաժանումների մարտական կենսագրությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատերազմի ընթացքում ցուցաբերած հերոսությանը, զինվորական պարգևներին և այն անձանց գործունեությանը, ովքեր աչքի են ընկել ռազմական գործողությունների տարբեր փուլերում։ Միաժամանակ հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ թիկունքի կյանքին՝ պատերազմի տարիներին Արցախի բնակչության աշխատանքի, նյութական աջակցության, գյուղատնտեսական արտադրության և ռազմաճակատի կարիքների ապահովման ուղղությամբ կատարված ջանքերին։ Այդ տեսանկյունից ուսումնասիրությունը ներկայացնում է ոչ միայն զինվորական մասնակցությունը, այլև պատերազմի տարիներին հասարակության ընդհանուր մոբիլիզացիան։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև պատերազմի ժողովրդագրական և սոցիալական հետևանքների ուսումնասիրությունը՝ զոհերի, անհետ կորածների, վերադարձած զինվորների և նրանց ընտանիքների դրության, ինչպես նաև պատերազմական տարիների հասարակական հիշողության հարցերը։ Աշխատանքի աղբյուրագիտական հիմքը կարող է ներառել արխիվային փաստաթղթեր, զորակոչային տվյալներ, պարգևատրման նյութեր, հուշագրություններ, մամուլի հրապարակումներ և բանավոր պատմության վկայություններ, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս վերականգնել տվյալ ժամանակաշրջանի առավել ամբողջական պատկերը։ Հետազոտության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ տեղական պատմական փորձի ուսումնասիրությունը լրացնում է Հայրենական մեծ պատերազմի ընդհանուր պատմությունը՝ ընդգծելով տարբեր համայնքների և տարածաշրջանների ներդրումը պատերազմի հաղթանակում։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ռազմական պատմության մասնագետների, տարածաշրջանագետների, ուսանողների և Արցախահայության պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1941–1945 թվականներին Արցախահայության ռազմական և հասարակական մասնակցության հիմնական դրսևորումները՝ ուշադրություն դարձնելով ռազմաճակատի հերոսական ուղուն, թիկունքի աշխատանքին, պատերազմի մարդկային հետևանքներին և այդ պատմական փորձի պահպանմանն ու ուսումնասիրմանը։