Շրջակա միջավայրի պահպանության և բնական ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետ կառավարման հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետությունում

History

Պատմագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 1860–1894 թվականներին Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող արևմտահայության ազգային-վարչական կացության, ինքնակառավարման համակարգի և հասարակական-քաղաքական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում արևմտահայ համայնքների վարչական կազմակերպման առանձնահատկությունները, ազգային հաստատությունների գործունեությունը և օսմանյան պետական կառավարման համակարգի հետ դրանց փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1860 թվականին ընդունված և 1863 թվականին օսմանյան իշխանությունների կողմից հաստատված Հայոց ազգային սահմանադրության նշանակությանը, ազգային ժողովների, կրոնական ու աշխարհիկ կառավարման մարմինների լիազորություններին և համայնքային ինքնակառավարման զարգացման գործընթացներին։ Վերլուծվում են արևմտահայության իրավական դրությունը, հարկային պարտավորությունները, կրթական և կրոնական հաստատությունների գործունեությունը, ինչպես նաև վարչական համակարգում առաջացող հակասություններն ու սահմանափակումները։ Քննարկվում են նաև Օսմանյան կայսրությունում իրականացվող բարեփոխումների ազդեցությունը հայկական բնակչության վրա, հայկական նահանգների վարչական կառավարման առանձնահատկությունները և Հայկական հարցի ձևավորման պատմական նախադրյալները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ազգային ինքնակառավարման մարմինների գործունեության արդյունավետությունը, հասարակական կազմակերպվածության զարգացումը և արևմտահայության քաղաքական ու իրավական պահանջների ձևավորման գործընթացները։ Անդրադարձ է կատարվում ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների, եվրոպական տերությունների դիվանագիտական ներգրավվածության և օսմանյան իշխանությունների քաղաքականության ազդեցությանը արևմտահայության ազգային-վարչական դրության վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, պատմական իրավագիտության և Հայկական հարցի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Economics

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության փոքր և միջին ձեռնարկությունների կողմից արտահանվող ապրանքների կառավարման ռազմավարության ուսումնասիրությանը և դրա արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունների բացահայտմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով պարենային արտադրանքի արտահանմանը։ Հետազոտության հիմքում այն խնդիրն է, որ փոքր և միջին ձեռնարկությունները Հայաստանի արտահանման ներուժի ընդլայնման կարևոր աղբյուր են, սակայն միջազգային շուկաներում նրանց մրցունակությունը հաճախ սահմանափակվում է արտադրական ծավալների փոքրությամբ, ֆինանսական և մարդկային ռեսուրսների սահմանափակ հասանելիությամբ, միջազգային չափանիշներին համապատասխանության ապահովման դժվարություններով, շուկաների վերաբերյալ տեղեկատվության պակասով, լոգիստիկ ծախսերով և արտաքին շուկաներում կայուն վաճառքի ցանցերի ձևավորման խնդիրներով։ Հայաստանի արտահանման քաղաքականության արդի մոտեցումները նույնպես շեշտադրում են արտահանողների կարողությունների զարգացումը, լոգիստիկ հասանելիության բարելավումը, շուկաների և ապրանքների դիվերսիֆիկացումը, ինչպես նաև արտահանման խթանման և ֆինանսավորման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Պարենային արտադրանքի ոլորտի ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ Հայաստանի արտադրողները կարող են միջազգային շուկաներում մրցունակ դիրք զբաղեցնել գյուղատնտեսական և վերամշակված սննդամթերքի մի շարք տեսակների միջոցով, սակայն այդ հնարավորությունների իրացումը պահանջում է ոչ միայն արտադրության ծավալների ավելացում, այլև որակի, փաթեթավորման, մակնշման, սերտիֆիկացման, հետագծելիության և մատակարարման շղթաների կառավարման համակարգված բարելավում։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել փոքր և միջին ձեռնարկությունների արտահանման ներկայիս կառուցվածքը, արտահանվող պարենային ապրանքների տեսականին, հիմնական արտաքին շուկաները, արտահանման ծավալների և աշխարհագրության փոփոխությունները, ինչպես նաև առանձին ապրանքախմբերի մրցակցային առավելություններն ու սահմանափակումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արտահանման ռազմավարության ձևավորման գործընթացին՝ սկսած նպատակային շուկաների ընտրությունից և պահանջարկի ուսումնասիրությունից մինչև արտադրանքի դիրքավորում, գնագոյացում, բրենդավորում, լոգիստիկայի կազմակերպում և օտարերկրյա գործընկերների հետ հարաբերությունների հաստատում։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է նաև միջնորդական արտահանող կազմակերպությունների դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ փոքր արտադրողները հաճախ չունեն ինքնուրույն արտաքին շուկաներում գործելու համար անհրաժեշտ մասնագիտական, տեղեկատվական և կազմակերպչական կարողությունները։ Նման կառույցների միջոցով հնարավոր է միավորել տարբեր արտադրողների առաջարկը, նվազեցնել գործարքային և լոգիստիկ ծախսերը, կազմակերպել միասնական սերտիֆիկացում ու փաթեթավորում, իրականացնել շուկայի ուսումնասիրություն և բարձրացնել փոքր բիզնեսի բանակցային հնարավորությունները։ Այս մոտեցումը համահունչ է նաև Հայաստանի արտահանման քաղաքականության այն ուղղություններին, որոնք նախատեսում են արտահանողների կարողությունների զարգացում, ենթակառուցվածքների և լոգիստիկայի բարելավում, ինչպես նաև արտահանման շուկաների ընդլայնում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում արդյունավետության գնահատումը, որի համար կարող են կիրառվել արտահանման ծավալի և աճի տեմպի, շուկաների քանակի, արտադրանքի դիվերսիֆիկացման, շահութաբերության, լոգիստիկ ծախսերի, շուկա մուտք գործելու ծախսերի և արտահանման կայունության ցուցանիշներ։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել Հայաստանի՝ ծովային ուղիղ հասանելիություն չունեցող երկրի առանձնահատկությունը, որը մեծացնում է ցամաքային և այլընտրանքային լոգիստիկ ուղիների արդյունավետ կազմակերպման նշանակությունը։ Միջազգային ուսումնասիրությունները Հայաստանի արտահանման ներուժի հիմնական սահմանափակումների շարքում առանձնացնում են լոգիստիկ խնդիրները, միջազգային չափանիշներին համապատասխանության անհրաժեշտությունը, արտահանման շուկաների և ապրանքների կենտրոնացվածությունը, ինչպես նաև կարգավորիչ խոչընդոտները։ Այդ պայմաններում ռազմավարության արդյունավետության բարձրացման կարևոր ուղղություններից են նոր շուկաների որոնումը, արտահանվող արտադրանքի տեսականու ընդլայնումը, բարձր ավելացված արժեք ունեցող պարենային արտադրանքի զարգացումը, որակի միջազգային ստանդարտների ներդրումը և արտադրանքի հետագծելիության ապահովումը։ Հայաստանի 2025–2030 թվականների արտահանման խթանման ռազմավարությունն այս ուղղությամբ նախատեսում է մրցունակ արտահանման միջավայրի ձևավորում, ենթակառուցվածքների և լոգիստիկ հասանելիության զարգացում, արտահանողների կարողությունների ամրապնդում, շուկաների ընդլայնում և արտահանման ֆինանսավորման ու խթանման միջոցների զարգացում։ Պարենային արտադրանքի դեպքում հատկապես կարևոր է նաև սեզոնայնության, պահպանման ժամկետի և արագ փոխադրման անհրաժեշտության հաշվառումը, քանի որ թարմ մրգերի, բանջարեղենի և այլ արագ փչացող ապրանքների արտահանման արդյունավետությունը մեծապես կախված է մատակարարման շղթայի արագությունից և լոգիստիկ ծախսերից։ ՀՀ կառավարությունը վերջին շրջանում կիրառել է նաև պարենային և գյուղատնտեսական արտադրանքի արտահանման աջակցության միջոցառումներ՝ նպատակ ունենալով ընդլայնել արտահանման աշխարհագրությունը և բարձրացնել հայկական արտադրանքի մրցունակությունը արտաքին շուկաներում։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել փոքր և միջին ձեռնարկությունների արտահանման գործունեության կազմակերպման, պետական աջակցության ծրագրերի կատարելագործման, միջնորդական արտահանման կառույցների ձևավորման և պարենային արտադրանքի միջազգային շուկաներում մրցունակության բարձրացման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը արտահանման կառավարումը դիտարկում է որպես փոխկապակցված գործընթաց, որտեղ արտադրական ներուժը պետք է համադրվի շուկայի ուսումնասիրության, որակի կառավարման, լոգիստիկայի, ֆինանսավորման, մարքեթինգի և պետական աջակցության արդյունավետ մեխանիզմների հետ՝ Հայաստանի փոքր և միջին բիզնեսի արտահանման հնարավորությունները երկարաժամկետ և կայուն կերպով ընդլայնելու համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Արագածոտնի մարզում պարենային հիմնախնդիրների առաջացման պատճառների, դրանց սոցիալ-տնտեսական հետևանքների և լուծման հնարավոր ուղիների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում են տարածաշրջանի պարենային անվտանգության ապահովման, գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության բարձրացման, բնակչության սննդամթերքի պահանջարկի բավարարման և տեղական պարենային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման հետ կապված հիմնահարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարզի բնական, կլիմայական, հողային և ջրային ռեսուրսների առանձնահատկություններին, դրանց ազդեցությանը գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպման, հողագործության և անասնապահության զարգացման, ինչպես նաև պարենային արտադրանքի ծավալների ու կառուցվածքի ձևավորման վրա։ Ուսումնասիրվում են գյուղատնտեսության զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական գործոնները, այդ թվում՝ հողատարածքների մասնատվածությունը, ոռոգման համակարգերի արդյունավետության խնդիրները, գյուղատնտեսական տեխնիկայի և ժամանակակից տեխնոլոգիաների սահմանափակ հասանելիությունը, արտադրական ծախսերի աճը, ֆինանսական ռեսուրսների պակասը և գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացման դժվարությունները։ Քննարկվում են մարզի գյուղական բնակավայրերի սոցիալ-տնտեսական զարգացման առանձնահատկությունները, բնակչության զբաղվածության, եկամուտների ձևավորման, աղքատության նվազեցման և պարենային ապահովվածության միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունները։ Կարևորվում է պարենային անվտանգության հիմնական բաղադրիչների՝ սննդամթերքի ֆիզիկական առկայության, տնտեսական մատչելիության, պատշաճ օգտագործման և մատակարարման կայունության ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանի բնակչության կենսամակարդակը և սպառողական պահանջարկի առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում բուսաբուծության, այգեգործության, հացահատիկային մշակաբույսերի արտադրության, կաթնատու և մսատու անասնապահության զարգացման հնարավորություններին, ինչպես նաև գյուղատնտեսական արտադրության մասնագիտացման և արտադրողականության բարձրացման հեռանկարներին։ Հատուկ ուշադրության են արժանանում գյուղատնտեսական հողերի արդյունավետ օգտագործման, հողերի բերրիության պահպանման, ոռոգման ջրի խնայողության, ժամանակակից ագրոտեխնիկական միջոցառումների ներդրման և կլիմայական ռիսկերի նվազեցման հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման, պահպանման, փաթեթավորման, տեղափոխման և իրացման ենթակառուցվածքների զարգացման հնարավորությունները, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն պարենային կորուստների նվազեցման և տեղական արտադրանքի մրցունակության բարձրացման համար։ Կարևորվում են գյուղատնտեսական կոոպերացիայի ընդլայնման, փոքր և միջին գյուղացիական տնտեսությունների համագործակցության, արտադրողների շուկայական հնարավորությունների բարելավման և գյուղատնտեսական արժեշղթաների ձևավորման ուղղությունները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակներում քննարկվում են նաև պետական աջակցության ծրագրերի, գյուղատնտեսական վարկավորման, սուբսիդավորման, ապահովագրության և ներդրումային խթանների նշանակությունը մարզի պարենային համակարգի կայուն զարգացման գործում։ Առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում գյուղատնտեսական արտադրության և պարենային սպառման ցուցանիշների գնահատման, տեղական արտադրության և ներմուծվող սննդամթերքի հարաբերակցության, պարենային ինքնաբավության մակարդակի և բնակչության սննդամթերքի հասանելիության ուսումնասիրության հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գյուղական բնակչության արտագաղթի, աշխատուժի պակասի, գյուղատնտեսական գործունեության եկամտաբերության և գյուղական համայնքների տնտեսական ակտիվության փոխկապակցվածությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պարենային հիմնախնդիրների լուծման համալիր մոտեցումների մշակումը՝ հիմնված գյուղատնտեսական արտադրության արդիականացման, բնական ռեսուրսների կայուն կառավարման, գյուղական ենթակառուցվածքների բարելավման և տեղական տնտեսական ներուժի արդյունավետ օգտագործման վրա։ Կարևորվում է նաև պարենային համակարգի դիմակայունության բարձրացումը բնական աղետների, երաշտների, շուկայական գների տատանումների և արտաքին տնտեսական ազդեցությունների նկատմամբ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս առավել խորությամբ պատկերացում կազմելու Արագածոտնի մարզի ագրոպարենային համակարգի զարգացման առանձնահատկությունների, առկա կառուցվածքային խնդիրների և պարենային անվտանգության ամրապնդման հնարավոր ուղղությունների մասին։ Այն ունի գիտական և գործնական նշանակություն՝ նպաստելով տարածաշրջանային տնտեսական զարգացման, գյուղատնտեսական քաղաքականության, պարենային ռեսուրսների կառավարման և գյուղական բնակչության կենսամակարդակի բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ագրարային ոլորտի մասնագետների, գյուղատնտեսության կազմակերպիչների, պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, տարածաշրջանային զարգացման հետազոտողների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և Հայաստանի Հանրապետության պարենային անվտանգության ու գյուղատնտեսության զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Religion

Աշխատությունը նվիրված է VII դարի սկզբին Հայ և Վրաց եկեղեցիների միջև տեղի ունեցած դավանական ու եկեղեցական բաժանման պատմությանը՝ այն դիտարկելով վաղմիջնադարյան Հարավային Կովկասի կրոնական, քաղաքական և մշակութային զարգացումների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն աստվածաբանական հակասությունների և պատմական պայմանների վրա, որոնք աստիճանաբար հանգեցրին երկու հարևան եկեղեցիների հարաբերությունների սրմանը և նախկին եկեղեցական հաղորդակցության խզմանը։ Քննության են առնվում Քաղկեդոնի ժողովից հետո քրիստոնեական Արևելքում ձևավորված դավանական ուղղությունները, քրիստոսաբանական վեճերը և դրանց ազդեցությունը Հայաստանի ու Վրաստանի եկեղեցական կյանքի վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում VI դարի վերջի և VII դարի սկզբի եկեղեցական գործիչների գործունեությանը, նրանց միջև ընթացած նամակագրությանը, դավանական դիրքորոշումների հիմնավորմանը և փոխադարձ մեղադրանքներին, որոնք կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունեն հակամարտության ընթացքը վերականգնելու համար։ Դիտարկվում են Հայոց կաթողիկոսության և Վրաց եկեղեցու առաջնորդների հարաբերությունները, ինչպես նաև Կյուրիոն կաթողիկոսի գործունեության շուրջ ձևավորված տարաձայնությունները։ Կարևորվում է Աբրահամ Ա Աղբաթանեցի կաթողիկոսի դիրքորոշումը և հայկական եկեղեցական շրջանակների արձագանքը վրացական կողմի դավանական կողմնորոշման փոփոխությանը։ Եկեղեցական հակասությունները ներկայացվում են ոչ միայն որպես աստվածաբանական վեճերի հետևանք, այլև որպես տարածաշրջանում Բյուզանդական և Սասանյան տերությունների քաղաքական ու կրոնական ազդեցությունների հետ կապված ավելի լայն գործընթացի մաս։ Ուսումնասիրվում է, թե արտաքին քաղաքական պայմաններն ինչպես էին ազդում տեղական եկեղեցիների հարաբերությունների, ինքնուրույնության և դավանական ընտրությունների վրա։ Անդրադարձ է կատարվում նաև երկու ժողովուրդների միջև նախկինում գոյություն ունեցած եկեղեցական և մշակութային կապերին՝ հնարավորություն տալով հասկանալ, թե ինչու բաժանումը կարևոր շրջադարձ դարձավ հայ-վրացական հարաբերությունների պատմության մեջ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սկզբնաղբյուրների քննությունը, մասնավորապես եկեղեցական նամակների, պատմագրական երկերի և դավանական փաստաթղթերի համադրումը, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել իրադարձությունների հաջորդականությունը և տարբեր կողմերի դիրքորոշումները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ Հայ Առաքելական և Վրաց եկեղեցիների հետագա ինքնուրույն զարգացման պատմական նախադրյալները, ինչպես նաև դավանական ինքնության նշանակությունը միջնադարյան հասարակությունների քաղաքական ու մշակութային կյանքում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, Վրաստանի եկեղեցական պատմության, միջնադարյան Հայաստանի և Վրաստանի, քրիստոնեական դավանաբանության ու հայ-վրացական պատմամշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է Հայաստանի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված ընթերցողների, հետազոտողների, ուսանողների և մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի պատմության, մշակույթի, հասարակական կյանքի, տնտեսության, աշխարհագրության և արդի զարգացման գործընթացներով։ Ցանկում ընդգրկված են տարբեր բնույթի հրատարակություններ՝ գիտական, վերլուծական, ճանաչողական և հանրամատչելի աշխատություններ, որոնք արտացոլում են Հայաստանի վերաբերյալ ժամանակակից ուսումնասիրությունների հիմնական ուղղությունները և նոր գիտական մոտեցումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել նոր գրականության մեջ, ստանալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալներ և ընտրել համապատասխան աղբյուրներ ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նպաստում է հայագիտական գիտելիքների տարածմանը, երկրի վերաբերյալ տեղեկատվության համակարգված ներկայացմանը և ընթերցողական լայն շրջանակների իրազեկվածության բարձրացմանը։

Biology

Գիրքը հանդիսանում է որոշիչ (identification guide), որի հիմնական նպատակն է օգնել ճանաչել քաղցրահամ ջրերում հանդիպող ջրիմուռների ցեղերը՝ օգտագործելով համակարգված դասակարգման հատկանիշներ։ Ներկայացված են ջրիմուռների տարբեր խմբեր՝ հիմնված նրանց մորֆոլոգիական, ցիտոլոգիական և երբեմն նաև էկոլոգիական առանձնահատկությունների վրա։ Ընթերցողը ծանոթանում է այն հատկանիշներին, որոնց միջոցով հնարավոր է տարբերել ցեղերը՝ բջջի ձևից և կառուցվածքից մինչև գաղութների կազմակերպվածություն և գունանյութերի առանձնահատկություններ։ Աշխատության կառուցվածքը ուղղված է գործնական կիրառությանը․ այն ներառում է որոշման բանալիներ (determinative keys), որոնք քայլ առ քայլ ուղղորդում են օգտվողին դեպի ճիշտ ցեղի նույնականացում։ Այս մոտեցումը հատկապես կարևոր է լաբորատոր և դաշտային հետազոտությունների ժամանակ, երբ անհրաժեշտ է արագ և ճշգրիտ որոշել ջրի նմուշներում առկա միկրոօրգանիզմների կազմը։ Նման գործիքները լայնորեն կիրառվում են ջրերի որակի գնահատման, էկոհամակարգերի մոնիթորինգի և կենսաբազմազանության ուսումնասիրության մեջ։ Գիրքը նաև ունի էկոլոգիական կարևորություն, քանի որ ջրիմուռները հանդիսանում են ջրային էկոհամակարգերի հիմնարար բաղադրիչներ՝ մասնակցելով առաջնային արտադրությանը և ազդելով ջրի քիմիական հավասարակշռության վրա։ Դրանց ճիշտ նույնականացումը թույլ է տալիս ավելի լավ հասկանալ ջրային միջավայրերի վիճակը, ինչպես նաև կանխատեսել հնարավոր էկոլոգիական փոփոխությունները։