Սովետահայ գրադարանագիտական գրականության բիբլիոգրաֆիան 40 տարում

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է գրաբարի նախդիրների համակարգին և դրանց գործածությանը հայ մատենագրության մեջ 5-11-րդ դարերի ընթացքում՝ ընդգծելով լեզվական կառուցվածքների զարգացման և իմաստային գործառույթների փոփոխությունները վաղ միջնադարյան հայերենում։ Դիտարկվում են գրաբարի նախդիրների հիմնական տեսակները, դրանց շարահյուսական դերը և կապակցական հնարավորությունները, ինչպես նաև այն ձևերը, որոնց միջոցով նախդիրները մասնակցում են գոյականական և բայական կառույցների ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ գրաբարում նախդիրները հաճախ հանդես են գալիս ոչ միայն որպես տարածական կամ ժամանակային հարաբերություններ արտահայտող միավորներ, այլ նաև որպես ավելի վերացական իմաստային կապերի ցուցիչներ, որոնք նպաստում են տեքստի տրամաբանական կառուցվածքի ձևավորմանը։ Աշխատանքում վերլուծվում է 5-11-րդ դարերի հայ մատենագրության նյութը՝ ներառյալ պատմիչների, եկեղեցական հեղինակների և թարգմանական գրականության օրինակները, որոնցում պարզորոշ երևում է նախդիրների գործածության բազմազանությունն ու աստիճանական կայունացումը։ Քննարկվում է նաև հունարենից կատարված թարգմանությունների ազդեցությունը գրաբարի նախդիրային համակարգի վրա, ինչպես նաև այն, թե ինչպես են լեզվական փոխառությունները նպաստել շարահյուսական նոր ձևերի ձևավորմանը։ Ընդգծվում է, որ գրաբարի նախդիրների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն լեզվաբանական տեսանկյունից, այլ նաև հայ մատենագրության տեքստային կառուցվածքի, ոճական առանձնահատկությունների և պատմամշակութային զարգացման ավելի խոր ընկալման համար։

Political Science

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է ՆԱՏՕ-ի քաղաքական փոխակերպման գործընթացներին հետսառը պատերազմյան ժամանակաշրջանում՝ կենտրոնանալով ռազմաքաղաքական, աշխարհաքաղաքական և անդամ-պետությունների փոխհարաբերությունների դինամիկայի վրա։ Աշխատությունը վերլուծում է ՆԱՏՕ-ի ռազմավարական հղումները, կազմակերպչական կառուցվածքի փոփոխությունները, անվտանգային քաղաքականության նոր առաջնահերթությունները և այն միջազգային ճնշումները, որոնք ազդել են դաշինքի գործողությունների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր տարածաշրջաններում ՆԱՏՕ-ի ներգրավվածության ձևերին, հումանիտար ու խաղաղապահ առաքելություններին, ինչպես նաև անդամ-պետությունների միջեւ քաղաքական կոնսենսուսի ձևավորմանն ու առանձին երկրների ազգային շահերի ազդեցությանը որոշումների կայացման գործընթացում։ Ուսումնասիրությունը ընդգրկում է հիմնարար տեսական վերլուծություն, պատմական և ժամանակակից քաղաքական իրողությունների համադրված գնահատում, ինչը թույլ է տալիս հասկանալ դաշինքի էվոլյուցիան, ռազմավարական և քաղաքական ընտրությունները, ինչպես նաև անվտանգության ապահովման մեխանիզմների արդյունավետությունը հետսառը պատերազմյան աշխարհակարգում։ Աշխատությունը կարևոր է քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների և անվտանգության քաղաքականության ուսումնասիրողների համար՝ նպաստելով ՆԱՏՕ-ի դերի և միջազգային անվտանգային դաշինքների զարգացման վերլուծությանը։

Literature

«Պարոնայք Գոլովլյովները»-ն վերլուծում է ռուսական ազնվական ընտանիքի կյանքի, մարդկային բնույթի բացասական կողմերի և հասարակական անարդարությունների պատկերները։ Վեպը համատեղում է սատիրիկ ու հումորային շերտերը՝ քննադատելով ագահություն, կեղծիություն և բարոյական փլուզում։ Սալտիկով-Շեդրինի ոճը ընդգծված սոցիալական և բարոյական քննադատությամբ է, ինչը դարձնում է ստեղծագործությունը ժամանակակից ընթերցողի համար ևս հետաքրքիր։ Հիմնական թեմաները․ Ագահություն, կեղծիություն և բարոյական խավարը Սոցիալական անհավասարություն և ազնվականության քննադատություն Ընտանիք, հարուստ ու խնամված արտաքինի տակ թաքնված անարդարություններ Մարդկային բնույթի բացասական կողմերի ցուցադրում Սատիրա, հումոր և սոցիալական քննադատություն Գրքի առանձնահատկությունները․ Սոցիալական սատիրա, որը բացահայտում է 19-րդ դարի ռուս ազնվական հասարակության խղճահարությունը Խորությամբ պատկերված հոգեբանություն և մարդկային հարաբերություններ Հարմար է գրականագիտության ուսանողների, հետազոտողների և ռուսական դասական գրականության սիրահարների համար Միավորում է վեպի, հեքիաթային մոտեցման և սատիրայի տարրերը

Philosophy

Այս աշխատությունը նվիրված է ավանդույթի՝ որպես սոցիալական համակարգերի ձևավորման, պահպանման և վերարտադրման հիմնարար մեխանիզմի տեսական ուսումնասիրությանը։ Անդրադառնալով հասարակության զարգացման տարբեր փուլերին՝ հեղինակը վերլուծում է ավանդույթի էությունը, գործառույթները և նշանակությունը սոցիալական հարաբերությունների, արժեքային համակարգերի, մշակութային ինքնության և հասարակական ինստիտուտների կայացման գործընթացներում։ Քննարկվում են ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությունները, սոցիալական փոփոխությունների պայմաններում ավանդական նորմերի վերափոխման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հասարակության կայունության, համախմբվածության և մշակութային շարունակականության ապահովման վրա։ Աշխատությունը միավորում է փիլիսոփայական, սոցիոլոգիական և մշակութաբանական մոտեցումները՝ ներկայացնելով ավանդույթի դերը սոցիալական կարգի պահպանման, հասարակական վարքագծի կարգավորման և հավաքական ինքնագիտակցության ձևավորման համատեքստում։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփաների, սոցիոլոգների, մշակութաբանների, հասարակագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հասարակության կառուցվածքի, մշակութային ժառանգության և սոցիալական զարգացման տեսական հիմնախնդիրներով։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում 1960–1980-ական թվականներին դիզայնի՝ որպես ինքնուրույն գեղարվեստական և մասնագիտական ոլորտի ձևավորման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա զարգացման վրա ազդած գեղարվեստակիրառական, մշակութային, հասարակական և պատմական նախադրյալները։ Հետազոտության հեղինակը Լիլիթ Ռաֆայելի Մելիքյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2014 թվականի հունիսի 12-ին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում՝ «Կերպարվեստ, դեկորատիվ և կիրառական արվեստ, դիզայն» մասնագիտությամբ։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է խորհրդային Հայաստանի մշակութային կյանքի կարևոր մի փուլ, երբ արդյունաբերության, քաղաքաշինության, կենցաղի, արտադրության և հասարակական միջավայրի փոփոխությունները նոր պահանջներ էին առաջադրում առարկայական և տեսողական միջավայրի կազմակերպման նկատմամբ։ Այս պայմաններում դիզայնը աստիճանաբար առանձնանում էր զուտ դեկորատիվ-կիրառական գործունեությունից և ձեռք էր բերում ավելի լայն գործառույթ՝ կապված մարդու առօրյա միջավայրի, արտադրանքի, հանրային տարածքների, գրաֆիկական հաղորդակցության և արդյունաբերական արտադրության գեղարվեստական կազմակերպման հետ։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել դեկորատիվ և կիրառական արվեստի ավանդույթների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ հայկական գեղարվեստական մշակույթում ձևավորված նյութերի, զարդանախշերի, գունային լուծումների, ձեռարվեստի և ազգային պատկերային մտածողության փորձը հիմք էր ստեղծում նոր մասնագիտական դիզայնի լեզվի ձևավորման համար։ Միաժամանակ հետազոտությունը դիտարկում է խորհրդային արդիականացման ազդեցությունը, որի պայմաններում զանգվածային արտադրության, նոր նյութերի և տեխնոլոգիաների տարածումը փոխում էր առարկաների և միջավայրերի գեղագիտական ընկալումը։ Դիզայնի զարգացման կարևոր նախադրյալներից էր նաև արդյունաբերական արտադրության ընդլայնումը, քանի որ արտադրանքի զանգվածային թողարկումը պահանջում էր ոչ միայն տեխնիկական, այլև ձևագեղագիտական լուծումներ՝ հաշվի առնելով օգտագործողի հարմարավետությունը, արտադրանքի արտաքին տեսքը, նյութի հատկությունները և արտադրական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև կենցաղային առարկաների, կահույքի, արտադրանքի ձևավորման, ցուցադրական միջավայրերի, փաթեթավորման, գրաֆիկական նյութերի և այլ կիրառական ոլորտների գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես էին ազգային գեղարվեստական ավանդույթները համադրվում ժամանակակից ձևաստեղծման սկզբունքների հետ։ Այս համադրությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծելու նոր գեղարվեստական լեզու, որը միաժամանակ արձագանքում էր ժամանակակից տեխնիկական և սոցիալական պահանջներին և պահպանում էր հայկական մշակութային ինքնատիպության որոշակի դրսևորումներ։ Հասարակական նախադրյալների ուսումնասիրությունը ևս առանցքային նշանակություն ունի, քանի որ դիզայնի զարգացումը պայմանավորված էր ոչ միայն արվեստի ներքին գործընթացներով, այլև հասարակության կենսակերպի, սպառման մշակույթի, քաղաքային միջավայրի և առօրյա պահանջների փոփոխությամբ։ Երևանում և Հայաստանի մյուս քաղաքներում նոր բնակելի ու հասարակական տարածքների, արտադրական ձեռնարկությունների և մշակութային հաստատությունների զարգացումը ձևավորում էր նոր միջավայր, որի կազմակերպման մեջ աստիճանաբար մեծանում էր դիզայներական մտածողության նշանակությունը։ Ժամանակաշրջանի ճարտարապետական և քաղաքաշինական զարգացումները նույնպես կարևոր համատեքստ են, քանի որ ինտերիերի, կահավորման, ցուցանակների, գրաֆիկական ձևավորման և հանրային միջավայրի տարրերը փոխկապակցված էին կառուցված տարածքի ընդհանուր գեղագիտական կերպարի հետ։ Հետազոտության գիտական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն դիզայնի ձևավորումը դիտարկում է բազմակողմանի՝ արվեստագիտական գործընթացները կապելով սոցիալական, տնտեսական, տեխնոլոգիական և մշակութային փոփոխությունների հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու հենց այդ ժամանակաշրջանում ձևավորվեցին դիզայնի զարգացման համար անհրաժեշտ պայմաններ և ինչպես փոխվեց հասարակության վերաբերմունքը առարկայական միջավայրի գեղագիտական ու գործառական կազմակերպման նկատմամբ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայկական դիզայնի պատմության վերականգնման տեսանկյունից, քանի որ 1960–1980-ական թվականների փորձը հետագայում դարձավ անկախ Հայաստանի դիզայնի զարգացման նախադրյալներից մեկը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրել արվեստաբաններին, դիզայներներին, ճարտարապետներին, մշակույթի պատմաբաններին և խորհրդահայ արվեստի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է Հայաստանում դիզայնի ձևավորման պատմական ընթացքը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայկական դեկորատիվ-կիրառական արվեստի ժառանգությունը, խորհրդային արդյունաբերական ու քաղաքային արդիականացումը, հասարակական կյանքի փոփոխությունները և նոր գեղարվեստական պահանջները փոխազդելով նպաստել ժամանակակից դիզայներական մտածողության կայացմանը

Literature

Այս աշխատությունը վերաբերում է արևմտահայ գրականության մեջ «գավառի կնոջ» կերպարի գեղարվեստական և գաղափարական ներկայացումների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով սոցիալական միջավայրի, ազգային ինքնության և կանացիության պատկերագրական առանձնահատկությունները տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել, թե ինչպես է արևմտահայ արձակում և պոեզիայում ձևավորվում գավառաբնակ կնոջ կերպարը՝ որպես սոցիալական իրականության, ընտանեկան հարաբերությունների և ավանդական արժեքների կրող։ Ուսումնասիրվում են այդ կերպարի բազմաշերտ դրսևորումները՝ աշխատավոր կին, մայր, ընտանիքի պահապան և երբեմն նաև հասարակական սահմանափակումների մեջ հայտնված անհատ, որի միջոցով արտացոլվում են ժամանակի սոցիալ-մշակութային պայմանները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվաոճական և գեղարվեստական միջոցներին, որոնց միջոցով հեղինակները ստեղծում են կանացի կերպարի հոգեբանական խորություն՝ օգտագործելով նկարագրական մանրամասներ, ներքին մենախոսություն և սոցիալական հակադրությունների պատկերում։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև արևմտահայ գրականության զարգացման փուլերը և դրանց ազդեցությունը կնոջ կերպարի ձևավորման վրա՝ ընդգծելով ինչպես ավանդական պատկերացումների պահպանությունը, այնպես էլ նոր, ավելի քննադատական մոտեցումների առաջացումը։ Միաժամանակ վերլուծվում է գավառի կնոջ կերպարի խորհրդանշական նշանակությունը՝ որպես ազգային ինքնության, մշակութային հիշողության և սոցիալական փոփոխությունների արտացոլում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է գրականագիտության և գենդերային ուսումնասիրությունների ոլորտում՝ բացահայտելով արևմտահայ գրականության մեջ կանացի կերպարի բազմազան և զարգացող պատկերը։