Условия выражения субъекта действия пассивных конструкций в современном английском языке

History

Աշխատությունը նվիրված է 1918-1930 թվականներին Հայաստանում Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտեի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո հայ ժողովրդի ծանր սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական իրավիճակի, փախստականների ու որբերի խնդիրների, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության գոյության առաջին տարիների պատմական համատեքստում։ Կազմակերպությունը սկզբնավորվել էր 1915 թվականին՝ Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային տեղահանությունների և կոտորածների հետևանքով առաջացած մարդասիրական աղետին արձագանքելու նպատակով, իսկ 1918 թվականին գործունեության ընդլայնմանը զուգահեռ ստացավ Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտե անվանումը։ 1919 թվականի օգոստոսին այն ԱՄՆ Կոնգրեսի հատուկ ակտով վերակազմավորվեց որպես Near East Relief՝ պահպանելով լայնածավալ մարդասիրական առաքելությունը։ Աշխատության առանցքային թեմաներից է Հայաստանի տարածքում բնակչությանը ցուցաբերված օգնությունը, որը ներառում էր սննդամթերքի, հագուստի, կենցաղային անհրաժեշտ պարագաների և այլ նյութական միջոցների տրամադրում։ Հատկապես ծանր էր որբերի, անապահով ընտանիքների, գաղթականների և պատերազմի ու ցեղասպանության հետևանքով տեղահանված մարդկանց վիճակը, ուստի նպաստամատույց գործունեության կարևոր ուղղություն դարձավ նրանց ֆիզիկական գոյության ապահովումը և հետագա սոցիալական վերականգնումը։ Կազմակերպության գործունեությունը Հայաստանում սերտորեն առնչվում էր նաև որբանոցների, հիվանդանոցների, դպրոցների և այլ բարեգործական հաստատությունների ստեղծման ու պահպանման աշխատանքներին։ ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի պատմական փաստաթղթերը ցույց են տալիս, որ 1920 թվականին Հայաստանի Հանրապետությունում և Անդրկովկասում գործող որբանոցներն ու հիվանդանոցները փոխանցվել էին Near East Relief-ի կառավարմանը, ինչը վկայում է կազմակերպության՝ շտապ օգնությունից դեպի ավելի երկարաժամկետ սոցիալական և վերականգնողական աշխատանքի անցնելու մասին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել կազմակերպության և Հայաստանի Հանրապետության պետական կառույցների, ինչպես նաև այլ միջազգային ու բարեգործական կազմակերպությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում օգնության արդյունավետ կազմակերպումը պահանջում էր սննդի և այլ բեռների տեղափոխում, դրանց բաշխման համակարգի ստեղծում, տեղական մասնագետների և աշխատակիցների ներգրավում, ինչպես նաև տարբեր հաստատությունների գործունեության համակարգում։ Միաժամանակ կազմակերպության գործունեությունը երբեմն ուղեկցվում էր քաղաքական կասկածներով և դրա իրական նպատակների վերաբերյալ քննարկումներով, թեև իր պաշտոնական դիրքորոշմամբ այն ընդգծում էր մարդասիրական և ոչ քաղաքական առաքելությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ամերիկյան հասարակության կողմից կազմակերպված դրամահավաքների ուսումնասիրությունը։ Ամերիկյան քաղաքացիների անհատական նվիրատվությունները կազմակերպության գործունեության հիմնական ֆինանսական աղբյուրներից էին, իսկ մարդասիրական քարոզարշավները լայն արձագանք էին ստանում եկեղեցական, հասարակական և բարեգործական շրջանակներում։ 1915-1930 թվականների ընթացքում կազմակերպությունը հավաքագրել և տնօրինել է հսկայական միջոցներ՝ օգնություն հասցնելով տարածաշրջանի տարբեր ժողովուրդների և համայնքների ներկայացուցիչներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի որբախնամության խնդիրը։ Հայոց ցեղասպանությունից հետո հազարավոր երեխաներ հայտնվել էին առանց ընտանիքի և սոցիալական պաշտպանության, և նրանց համար ստեղծվեցին բազմաթիվ որբանոցներ ու խնամքի կենտրոններ։ Կազմակերպության պատմական գործունեության վերաբերյալ աղբյուրները նշում են, որ մինչև 1930 թվականը այն խնամք է տրամադրել ավելի քան 132,000 որբերի, որոնց մեծ մասը հայեր էին։ Որբանոցների գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն սննդով և կացարանով․ երկարաժամկետ ծրագրերում կարևոր էին նաև կրթությունը, մասնագիտական պատրաստությունը, առողջապահական սպասարկումը և երեխաներին ինքնուրույն կյանքի նախապատրաստելը։ Այս առումով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու կազմակերպության դերը ոչ միայն որպես արտակարգ իրավիճակներում օգնություն տրամադրող կառույցի, այլև որպես սոցիալական վերականգնման և մարդկային կապիտալի պահպանման գործոն։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև բժշկական օգնության կազմակերպումը։ Հիվանդանոցների, բուժկետերի և առողջապահական ծառայությունների գործունեությունը հատկապես կարևոր էր այն պայմաններում, երբ պատերազմը, սովը, համաճարակները և բնակչության տեղաշարժերը զգալիորեն վատթարացրել էին հանրային առողջության վիճակը։ Նպաստամատույց ծրագրերի միջոցով իրականացվող առողջապահական աշխատանքը լրացնում էր սննդի և կացարանի ապահովման ծրագրերը՝ ձևավորելով օգնության համալիր համակարգ։ Մեկ այլ կարևոր ուղղություն է կրթական և մասնագիտական վերականգնումը։ Կազմակերպության երկարաժամկետ ծրագրերում դպրոցների և մասնագիտական ուսուցման կենտրոնների ստեղծումը նպատակ ուներ ոչ միայն պահպանել երեխաների և երիտասարդների ֆիզիկական գոյությունը, այլև նրանց տալ կրթություն և մասնագիտություն՝ հետագայում ինքնուրույն կյանք վարելու հնարավորությամբ։ Այս մոտեցումը ցույց է տալիս, որ մարդասիրական օգնությունը աստիճանաբար վերածվում էր սոցիալական վերակառուցման ծրագրի։ Հայաստանի համար կազմակերպության գործունեության առանձնահատկությունն այն էր, որ այն իրականացվում էր նորանկախ պետականության ձևավորման, տնտեսական դժվարությունների, բնակչության տեղաշարժերի և տարածաշրջանային քաղաքական անկայունության պայմաններում։ Այդ հանգամանքները մեծացնում էին արտաքին մարդասիրական օգնության նշանակությունը և միաժամանակ բարդացնում դրա կազմակերպումն ու բաշխումը։ ԱՄՆ-ի կողմից տրամադրվող պետական և մասնավոր օգնության ընդհանուր ծավալները նույնպես զգալի էին. 1920 թվականի ամերիկյան պաշտոնական փաստաթղթերում Հայաստանի և Անդրկովկասի օգնության համար արձանագրված են մի քանի աղբյուրներից ձևավորված միլիոնավոր դոլարների հատկացումներ, որոնց թվում՝ Near East Relief-ի նվիրատվությունները։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս գնահատելու Ամերկոմի գործունեության երկարաժամկետ հետևանքները Հայաստանի հասարակական կյանքում։ Կազմակերպության գործունեությունը նպաստեց հազարավոր մարդկանց փրկությանը, որբերի խնամքին, առողջապահական ու կրթական հաստատությունների պահպանմանը և պատերազմի ու ցեղասպանության հետևանքներից տուժած բնակչության վերականգնմանը։ Միևնույն ժամանակ դրա պատմությունը կարելի է դիտարկել հայ-ամերիկյան հարաբերությունների և միջազգային մարդասիրական համագործակցության զարգացման ավելի լայն համատեքստում։ 1930 թվականին Near East Relief-ի գործունեությունը վերափոխվեց Near East Foundation-ի ստեղծմամբ, ինչը խորհրդանշում էր արտակարգ օգնության փուլից դեպի ավելի երկարաժամկետ զարգացման ծրագրերի անցումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, ցեղասպանագետներին, մարդասիրական կազմակերպությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, սփյուռքագետներին և հայ-ամերիկյան հարաբերությունների ուսումնասիրողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու 1918-1930 թվականներին Հայաստանում իրականացված ամերիկյան մարդասիրական լայնածավալ գործունեության հիմնական ուղղությունները, դրա կազմակերպական մեխանիզմները և ազդեցությունը հայ բնակչության սոցիալական ու ժողովրդագրական վերականգնման վրա՝ ընդգծելով այն կարևոր դերը, որն ունեցել է միջազգային օգնությունը հետցեղասպանական և հետպատերազմյան Հայաստանի ամենածանր տարիներին։

Literature

«Արիստոդեմ» վերնագրով հրատարակությունը կապված է անտիկ հունական պատմական և գրական ավանդության հետ։ Արիստոդեմ անունը հայտնի է հին հունական պատմության և դիցաբանական պատումների շրջանակում, իսկ այդ անունով գրական ստեղծագործությունները հաճախ անդրադառնում են հերոսական կերպարներին, պետական ու անձնական պարտքի, պատվի, հավատարմության և ճակատագրի թեմաներին։ Վերնագիրը կարող է մատնանշել պատմական կամ դրամատիկական երկ, սակայն առանց ստեղծագործության հեղինակի և բովանդակության լրացուցիչ տվյալների դրա ժանրն ու սյուժեն միանշանակ որոշել հնարավոր չէ։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրական միջավայրում անտիկ աշխարհի կերպարների ու թեմաների նկատմամբ ձևավորված հետաքրքրության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարող է դիտարկվել որպես դասական գրականության հայերեն ներկայացման և եվրոպական մշակութային ժառանգության տարածման պատմության նյութ։ Գիրքը հայ տպագիր ժառանգության առանձին նմուշ է, որը կարևոր է ժամանակաշրջանի գրական նախասիրությունների, թարգմանական գործունեության և Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական կյանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Religion

Գիրքը ներկայացնում է քրիստոնեական հավատքի կենտրոնական սրբազան գրությունը՝ Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, ուսմունքի և փրկագործական առաքելության մասին ավետարանական վկայությունները։ Ավետարանը պատմում է Հիսուս Քրիստոսի ծննդյան, մկրտության, քարոզչական գործունեության, հրաշքների, առակների և աշակերտների հետ ունեցած հարաբերությունների մասին՝ բացահայտելով նրա ուսմունքի հիմնական գաղափարները։ Դրանց շարքում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում Աստծո արքայության մասին քարոզը, սերը մերձավորի հանդեպ, ներողամտությունը, խոնարհությունը, հավատը, ապաշխարությունը և բարոյական մաքրությունը։ Ավետարանական պատմության կարևոր հանգրվաններն են նաև Հիսուս Քրիստոսի մուտքը Երուսաղեմ, Վերջին ընթրիքը, չարչարանքները, խաչելությունը և հարությունը, որոնք քրիստոնեական աստվածաբանության մեջ ունեն հիմնարար նշանակություն։ Այս սրբազան գիրքը ծառայում է որպես հավատքի, աղոթքի, հոգևոր խորհրդածության և քրիստոնեական դաստիարակության աղբյուր։ Այն կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հայ Առաքելական Եկեղեցու ծիսական և հոգևոր կյանքում՝ օգտագործվելով եկեղեցական ընթերցումների, քարոզների և անհատական ուսումնասիրության ընթացքում։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև հայերեն Աստվածաշնչի տպագրության, տարածման և հոգևոր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։

Literature

Գրականագիտական և մշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է 20-րդ դարի հայ գրականության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով ժամանակաշրջանի մշակութային գործընթացների և գաղափարական ու գեղարվեստական փոփոխությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում գրական ստեղծագործությունների կապերը ազգային մշակույթի, պատմական հիշողության, ինքնության, հասարակական արժեքների և մշակութային ավանդույթների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրականության մեջ մշակութային խորհրդանիշների, առասպելական պատկերացումների, ազգային մտածողության և ժամանակաշրջանին բնորոշ աշխարհընկալման արտահայտման ձևերին։ Վերլուծվում են ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությունները, տարբեր գրական ուղղությունների ու գեղարվեստական մտածողության զարգացումը, ինչպես նաև մշակութային միջավայրի ազդեցությունը գրական ստեղծագործության վրա։ Քննարկվում են նաև գրական տեքստերի միջոցով ազգային և անհատական ինքնության, պատմական փորձառության, մշակութային շարունակականության ու փոփոխության արտացոլման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հայ գրականությունը դիտարկելու ոչ միայն որպես գեղարվեստական երևույթ, այլև որպես մշակութային հիշողության և հասարակական ինքնաճանաչման կարևոր դրսևորում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, մշակութաբանների, հայագետների, բանասերների և ուսանողների համար։

History

Ստեղծագործությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմական ողբերգությանը, Օսմանյան կայսրությունում հայերի նկատմամբ իրականացված հալածանքներին և բռնություններին՝ ներկայացնելով մարդկային տառապանքի, ազգային ցավի և արդարության պահանջի գեղարվեստական արտահայտությունը։ Ամերիկացի հեղինակ Էդվարդ Սթրայբի Սթիլը բանաստեղծական հուզական լեզվով անդրադառնում է հայ ժողովրդի ծանր վիճակին՝ բարձրաձայնելով բռնության, անարդարության և մարդկային իրավունքների ոտնահարման խնդիրները։ Ստեղծագործության առանցքում մարդկային կարեկցանքի, բարոյական պատասխանատվության և միջազգային համերաշխության գաղափարներն են։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եվրոպական պետությունների և Միացյալ Նահանգների անտարբերության քննադատությանը՝ ընդգծելով հալածվող ժողովրդի պաշտպանության անհրաժեշտությունը։ Հեղինակը պատկերավոր արտահայտությունների, հուզական դիմումների և ազդեցիկ հռետորական միջոցների օգնությամբ ձգտում է ընթերցողի մեջ արթնացնել կարեկցանք և արդարության զգացում։ Բանաստեղծության մեջ պատմական իրադարձությունների արձագանքները միահյուսվում են համամարդկային արժեքների, ազատության և մարդկային արժանապատվության պաշտպանության գաղափարներին։ Ստեղծագործությունը կարևոր է նաև հայ ժողովրդի ողբերգության նկատմամբ միջազգային հասարակական արձագանքի և օտարազգի մտավորականների վերաբերմունքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գրականության դերը պատմական անարդարությունների բարձրաձայնման, հանրային կարծիքի ձևավորման և մարդասիրական գաղափարների տարածման գործում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, պատմաբաններին, հայագետներին, ցեղասպանագիտության հետազոտողներին, մշակութաբաններին և հայ ժողովրդի պատմությամբ ու միջազգային մարդասիրական շարժումներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է տասներկումատնյա աղու թափածակված խոցերի վիրահատական բուժման արդիական խնդիրներին և դրանց արդյունավետության բարձրացման ուղիների ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են հիվանդության առաջացման պատճառները, կլինիկական դրսևորումները, ախտորոշման առանձնահատկությունները և այն բարդությունները, որոնք կարող են զարգանալ թափածակման հետևանքով։ Հեղինակը վերլուծում է վիրաբուժական տարբեր մոտեցումների արդյունավետությունը, հետվիրահատական արդյունքները և հիվանդների վերականգնման գործընթացի առանձնահատկությունները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել առավել անվտանգ և արդյունավետ բուժման ռազմավարությունները։ Ուսումնասիրության մեջ քննարկվում են վիրահատական միջամտությունների ընտրության չափանիշները, ժամանակին ախտորոշման նշանակությունը, ինչպես նաև հիվանդների ընդհանուր վիճակի, ուղեկցող հիվանդությունների և ռիսկային գործոնների ազդեցությունը բուժման արդյունքների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հետվիրահատական բարդությունների կանխարգելմանը, բուժման որակի բարելավմանը և հիվանդների կյանքի որակի վերականգնմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է վիրաբույժների, գաստրոէնտերոլոգների, կլինիկական բժիշկների, բժշկական հետազոտողների և առողջապահության ոլորտի մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են մարսողական համակարգի անհետաձգելի վիրաբուժության և ժամանակակից բուժական մոտեցումների հարցերով։