Վարկային կազմակերպությունների ռազմավարական կառավարման առանձնահատկությունները (ՀՀ նյութերով)

Culture

Գիրքը ներկայացնում է ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակությունների մատենագիտական տեղեկատու՝ նպատակ ունենալով համակարգված ձևով ներկայացնել տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական, մշակութային և արվեստագիտական գրականությունը։ Այն ներառում է տարբեր բնագավառներին վերաբերող հրատարակությունների վերաբերյալ տեղեկություններ՝ ընդգրկելով մշակույթի պատմությունը, արվեստի տարբեր ճյուղերը, ստեղծագործական գործունեությունը, մշակութային հաստատությունների աշխատանքը և հասարակական նշանակություն ունեցող թեմաներ։ Հրատարակությունը կարևոր դեր է կատարում մշակութային տեղեկատվության հավաքագրման, պահպանման և տարածման գործում՝ հնարավորություն տալով հետազոտողներին և ընթերցողներին հետևելու նոր գրականության զարգացման ընթացքին։ Տեղեկատուն արժեքավոր նյութ է տրամադրում գրադարանների, գիտական հաստատությունների, մշակույթի ոլորտի մասնագետների և ուսումնասիրողների համար՝ նպաստելով հայ մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ գրական ժառանգության ճանաչմանը և հետագա հետազոտությանը։

Other Subjects

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական բանավոր ժառանգության կարևորագույն էպիկական ստեղծագործության տարբեր պատումների լեզվաբանական ուսումնասիրությանը և դրանց վերահրատարակման ժամանակ ժամանակակից բարբառագիտական տառադարձության սկզբունքների կիրառման անհրաժեշտության հիմնավորմանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանահյուսական բնագրերի լեզվական հավաստիության պահպանումն է, հատկապես այն դեպքերում, երբ պատումները գրառվել են տարբեր ժամանակաշրջաններում, տարբեր բարբառներով և ոչ միատեսակ տառադարձական համակարգերով։ Քննվում է բանավոր խոսքի հնչյունական առանձնահատկությունների հնարավորինս ճշգրիտ գրավոր արտացոլման խնդիրը՝ ուշադրություն դարձնելով բարբառային արտասանությանը, հնչյունափոխություններին, շեշտադրությանը, ձևաբանական տարբերակներին, բառապաշարային յուրահատկություններին և տեղային խոսքին բնորոշ այլ հատկանիշներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում հին հրատարակություններում կիրառված գրառման սկզբունքների և նորագույն բարբառագիտական մեթոդների համեմատությանը՝ պարզելու համար, թե նախկին տառադարձությունները որքանով են փոխանցում ասացողների կենդանի խոսքի առանձնահատկությունները։ Վերլուծվում է տառադարձական համակարգի ընտրության ազդեցությունը ոչ միայն լեզվաբանական ուսումնասիրությունների, այլև բանահյուսական տեքստի կառուցվածքի, ոճի, ռիթմի և բանավոր կատարողական առանձնահատկությունների ընկալման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր պատումների համեմատական քննությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու նույն բառերի ու քերականական ձևերի բարբառային տարբերակները և հետևելու լեզվական հատկանիշների տարածքային բաշխմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բնագրագիտական աշխատանքի սկզբունքներին՝ սկզբնական գրառման, հետագա խմբագրումների և վերահրատարակված տարբերակների միջև հնարավոր տարբերությունները փաստագրելու տեսանկյունից։ Ժամանակակից տառադարձական միջոցների կիրառումը դիտարկվում է որպես լեզվական նյութի գիտական արժեքը պահպանելու, հետագա բարբառագիտական ուսումնասիրությունները հեշտացնելու և թվային շտեմարաններում տեքստերի մշակման հնարավորություններն ընդլայնելու միջոց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայ բարբառագիտության, բանագիտության, տեքստաբանության և հնչյունաբանության մոտեցումները՝ ընդգծելով էպիկական պատումների լեզվական բազմազանության հնարավորինս ճշգրիտ պահպանման կարևորությունը դրանց գիտական վերահրատարակության ընթացքում։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի դարձվածաբանական համակարգում համեմատության հիմքով ձևավորված կայուն լեզվական միավորների կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն կայուն կապակցություններն են, որոնց պատկերավոր նշանակությունը կառուցվում է որևէ անձի, առարկայի, երևույթի, գործողության կամ հատկանիշի մեկ այլ հայտնի պատկերի հետ համադրման միջոցով։ Քննվում են այդ միավորների ձևավորման լեզվական օրինաչափությունները, բաղադրիչների փոխհարաբերությունները, բառային կազմի կայունության աստիճանը և ամբողջական դարձվածաբանական իմաստի առաջացման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում համեմատության առարկայի և համեմատության հիմքի իմաստային կապին, ինչպես նաև այն պատկերներին, որոնք հայերենում ավանդաբար օգտագործվում են մարդու արտաքինի, բնավորության, վարքագծի, հուզական վիճակի, գործողությունների ուժգնության կամ տարբեր երևույթների հատկանիշների բնութագրման համար։ Ուսումնասիրվում են կենդանիների, բնության երևույթների, կենցաղային առարկաների, պատմամշակութային պատկերացումների և ժողովրդական մտածողության հետ կապված համեմատական բաղադրիչները՝ բացահայտելով դրանց լեզվամշակութային նշանակությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում դարձվածային միավորների փոխաբերական և գնահատողական բնույթի վերլուծությունը, քանի որ դրանք հաճախ ոչ միայն անվանում կամ նկարագրում են երևույթը, այլև արտահայտում խոսողի վերաբերմունքը, հուզական գնահատականը և հաղորդակցական նպատակը։ Դիտարկվում են դրանց կիրառության առանձնահատկությունները գեղարվեստական գրականության, հրապարակախոսության և առօրյա խոսքի մեջ, ինչպես նաև ոճական արժեքը և խոսքի արտահայտչականության բարձրացման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դասակարգվել տարբեր կառուցվածքային կաղապարներ, իմաստային խմբեր և տարբերակային ձևեր՝ պարզելու դրանց տեղը հայերենի ընդհանուր դարձվածաբանական համակարգում։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է լեզվի զարգացման ընթացքում նման միավորների պահպանման, փոփոխության և նոր ձևերի առաջացման խնդիրը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է դարձվածաբանության, իմաստաբանության, ոճագիտության և լեզվամշակութաբանության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով առավել ամբողջական ներկայացնել համեմատության վրա հիմնված կայուն արտահայտությունների լեզվական կառուցվածքն ու մշակութային բովանդակությունը։

Agriculture

Այս գիրքը նվիրված է գյուղատնտեսական արտադրության, ջրային ռեսուրսների աղտոտման և շրջակա միջավայրի փոխազդեցության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով ոռոգման ջրում առկա ծանր մետաղների ազդեցությանը բրնձի մշակության վրա։ Աշխատանքի կենտրոնում գտնվում է Իրանի Իսլամական Հանրապետության Սեյեդ Մահալլեի շրջանը, որտեղ բրնձագործությունը կարևոր նշանակություն ունի գյուղատնտեսական արտադրության և տեղի բնակչության կենսապահովման համար։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն խնդիրը, թե ինչպես կարող են ոռոգման ջրի միջոցով հող և բույս ներթափանցող ծանր մետաղները փոխել բրնձի աճի և զարգացման բնական ընթացքը, նվազեցնել բերքատվությունը, ազդել ստացված արտադրանքի որակական հատկանիշների վրա և միաժամանակ առաջացնել երկարաժամկետ բնապահպանական ռիսկեր։ Գրքում ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ ծանր մետաղները, ի տարբերություն բազմաթիվ այլ աղտոտիչների, կարող են կուտակվել հողում և գյուղատնտեսական էկոհամակարգի տարբեր բաղադրիչներում՝ աստիճանաբար տեղափոխվելով ջրից դեպի հող, այնտեղից՝ բույսի արմատային համակարգ, ցողուն և հատիկ։ Այդ գործընթացը կարևոր է ոչ միայն բույսի ֆիզիոլոգիական վիճակի և բերքատվության տեսանկյունից, այլև սննդամթերքի անվտանգության առումով, քանի որ որոշ մետաղների բարձր կոնցենտրացիաները կարող են վտանգ ներկայացնել մարդու և կենդանիների առողջության համար։ Աշխատանքը կարող է ներառել ոռոգման ջրի, հողի և բրնձի տարբեր օրգանների նմուշների ուսումնասիրություն, դրանցում ծանր մետաղների պարունակության որոշում և ստացված ցուցանիշների համեմատություն թույլատրելի կամ ընդունված բնապահպանական և գյուղատնտեսական չափանիշների հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է ծանր մետաղների հնարավոր ազդեցությունը բույսի աճի ցուցանիշների, բերքի քանակի, հատիկների որակի և գյուղատնտեսական հողի վիճակի վրա։ Հետազոտության կարևոր կողմերից է աղտոտման աղբյուրների բացահայտումը, քանի որ ոռոգման ջրի որակը կարող է պայմանավորված լինել ինչպես բնական երկրաքիմիական գործընթացներով, այնպես էլ մարդու գործունեությամբ՝ արդյունաբերական, կենցաղային, հանքարդյունաբերական կամ գյուղատնտեսական արտանետումներով։ Գրքում խնդիրը ներկայացվում է ոչ միայն որպես առանձին գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության հարց, այլ որպես ամբողջական էկոլոգիական շղթա, որտեղ ջրի որակի վատթարացումը կարող է հանգեցնել հողի աղտոտման, բույսերում մետաղների կուտակման, բերքի որակի նվազման և սննդային շղթայի միջոցով աղտոտիչների հետագա տարածման։ Հատուկ նշանակություն ունի այն հարցը, թե որ ծանր մետաղներն են առավել ակտիվորեն կլանվում բրնձի կողմից, ինչ պայմաններում է ուժեղանում դրանց կուտակումը և բույսի որ հատվածներում են դրանք առավել մեծ քանակությամբ հայտնվում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ գնահատել ոչ միայն բերքատվության հնարավոր կորուստները, այլև ստացված բրնձի օգտագործման հետ կապված ռիսկերը։ Աշխատանքը նաև ընդգծում է հողի հատկությունների, ջրի քիմիական կազմի, pH-ի, օրգանական նյութերի և այլ գործոնների դերը ծանր մետաղների շարժունակության և բույսերի կողմից դրանց յուրացման գործընթացում։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարևոր է կայուն գյուղատնտեսության սկզբունքների կիրառման համար, քանի որ բարձր բերքատվության ապահովումը չի կարող դիտարկվել ջրի և հողի անվտանգության հաշվին։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտագործվել ոռոգման ջրի որակի վերահսկման, աղտոտված տարածքների կառավարման, բրնձի արտադրության անվտանգության բարձրացման և շրջակա միջավայրի պահպանության նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է գյուղատնտեսական, բնապահպանական և հանրային առողջության խնդիրների փոխկապակցված ուսումնասիրություն՝ ցույց տալով, որ ոռոգման ջրի աղտոտումը կարող է ունենալ բազմաշերտ հետևանքներ՝ սկսած բույսի աճի և բերքատվության փոփոխություններից մինչև հողի երկարաժամկետ դեգրադացիա և սննդամթերքի անվտանգության ռիսկեր։ Այն հատկապես արժեքավոր է այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են ագրոէկոլոգիայով, հողի և ջրի աղտոտմամբ, ծանր մետաղների էկոտոքսիկոլոգիայով, բրնձագործությամբ, գյուղատնտեսական արտադրանքի որակով և բնական ռեսուրսների կայուն կառավարմամբ։

History

Աշխատությունը նվիրված է Ուրարտուի կրոնական համակարգում առանձնահատուկ նշանակություն ունեցող գերագույն եռյակի՝ Խալդի, Թեյշեբայի և Շիվինի աստվածությունների պաշտամունքի, խորհրդանշանների և պատկերագրության ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով հնագիտական սկզբնաղբյուրների վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերականգնել ուրարտական դիցարանի գլխավոր աստվածությունների տեղն ու գործառույթները՝ ուսումնասիրելով նրանց մասին վկայող արձանագրությունները, տաճարային համալիրները, զոհաբերության վայրերը, զենքերը, կնիքները, զարդերը, պատկերաքանդակները, մետաղյա առարկաները և այլ նյութական հուշարձաններ։ Աշխատության մեջ Խալդին դիտարկվում է որպես ուրարտական պետության գլխավոր աստված և արքայական իշխանության գաղափարական հենարան, որի պաշտամունքը սերտորեն կապված էր ռազմական հաղթանակների, թագավորական իշխանության և պետականության հետ։ Թեյշեբայի կերպարի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ամպրոպի, փոթորկի և ռազմական ուժի հետ կապված պատկերացումները, իսկ Շիվինիի կերպարը՝ արևային և երկնային պաշտամունքների նշանակությունը ուրարտական աշխարհայացքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեք աստվածությունների խորհրդանշական համակարգին, քանի որ նրանց ուղեկցող կենդանիները, զենքերը, բույսերը, երկնային մարմինների նշանները և այլ պատկերային տարրեր կարևոր տեղեկություններ են հաղորդում յուրաքանչյուր աստվածության գործառույթի ու աստվածաբանական նշանակության մասին։ Հնագիտական նյութի միջոցով ուսումնասիրվում է նաև այն հարցը, թե ինչպես էին այդ կերպարները ներկայացվում տարբեր առարկաների և հուշարձանների վրա, ինչպիսի գեղարվեստական կանոններով էին կառուցվում նրանց պատկերները և ինչպիսի փոփոխություններ էին տեղի ունենում պատկերագրական ավանդույթներում։ Աշխատությունը կարևոր է նաև պաշտամունքային կյանքի վերակազմության տեսանկյունից, քանի որ տաճարների կառուցվածքը, զոհաբերության ծեսերի հետքերը, նվիրաբերական առարկաները և արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու կրոնական արարողությունների, աստվածներին մատուցվող զոհերի և արքայական իշխանության ու կրոնի փոխհարաբերությունների մասին։ Ուսումնասիրության մեջ հնագիտական սկզբնաղբյուրները դիտարկվում են փոխկապակցված՝ համադրելով նյութական մշակույթի տվյալները գրավոր վկայությունների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջականորեն ներկայացնելու ուրարտական կրոնական համակարգը։ Կարևորվում է նաև գերագույն եռյակի գաղափարի ուսումնասիրությունը որպես միասնական աստվածային համակարգ, որի շրջանակում տարբեր աստվածություններ ունեցել են միմյանց լրացնող գործառույթներ և ներկայացրել բնության, պատերազմի, արքայական իշխանության ու տիեզերական կարգի տարբեր կողմերը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել հնագետներին, ուրարտագետներին, պատմաբաններին, կրոնագետներին, արվեստաբաններին և հին աշխարհի դիցաբանությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն մշակույթների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հնագիտական սկզբնաղբյուրների միջոցով բացահայտելու Ուրարտուի կրոնական աշխարհայացքի առանցքային բաղադրիչներից մեկը և հասկանալու գերագույն աստվածությունների պաշտամունքի, խորհրդանշական համակարգի ու պատկերագրության փոխկապակցվածությունը։

Agriculture

Աշխատությունը նվիրված է գյուղատնտեսական արտադրության տարածքային կառավարման արդյունավետության բարձրացման տեսական, մեթոդական և կիրառական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ Վայոց ձորի մարզի սոցիալ-տնտեսական, բնական և արտադրական առանձնահատկությունների հաշվառմամբ։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գյուղատնտեսական ռեսուրսների տարածքային բաշխման, արտադրության կազմակերպման, մասնագիտացման, ենթակառուցվածքների զարգացման և կառավարման մեխանիզմների կատարելագործման վրա։ Գյուղատնտեսական արտադրության տարածքային կառավարումը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված միջոցառումների համակարգ, որի արդյունավետությունը կախված է հողային, ջրային, աշխատանքային, ֆինանսական և նյութատեխնիկական ռեսուրսների նպատակային օգտագործումից, ինչպես նաև յուրաքանչյուր տարածքի բնական ու տնտեսական ներուժին համապատասխան արտադրական կառուցվածքի ձևավորումից։ Քննության են առնվում մարզի գյուղատնտեսության զարգացման վրա ազդող բնակլիմայական և աշխարհագրական պայմանները, գյուղատնտեսական նշանակության հողերի կառուցվածքը, ջրային ռեսուրսների հասանելիությունը, բնակավայրերի տեղաբաշխումը և արտադրանքի իրացման շուկաներից հեռավորությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեռնային և սահմանափակ հողային ռեսուրսներ ունեցող տարածքներում արտադրության արդյունավետ կազմակերպման խնդիրներին։ Կարևորվում է տարբեր համայնքների գյուղատնտեսական ներուժի գնահատումը և դրանց համար առավել նպատակահարմար մասնագիտացման ուղղությունների որոշումը։ Դիտարկվում են բուսաբուծության և անասնաբուծության զարգացման հնարավորությունները, դրանց միջև արդյունավետ հարաբերակցության ձևավորումը և տեղական բնական պայմաններին համապատասխան արտադրատեսակների ընտրությունը։ Առանձին նշանակություն է տրվում խաղողագործության, պտղաբուծության և գյուղատնտեսական այլ մասնագիտացված ճյուղերի զարգացման հնարավորություններին՝ հաշվի առնելով դրանց տնտեսական արդյունավետությունը, վերամշակման ներուժը և շուկայական պահանջարկը։ Ուսումնասիրվում է գյուղացիական տնտեսությունների կառուցվածքը, դրանց արտադրական չափերը, ռեսուրսային ապահովվածությունը և կառավարման առանձնահատկությունները։ Փոքր և մասնատված տնտեսությունների պայմաններում կարևորվում են համագործակցության և կոոպերացիայի մեխանիզմները, որոնք կարող են հնարավորություն տալ համատեղ օգտագործել գյուղատնտեսական տեխնիկան, պահեստային և լոգիստիկ ենթակառուցվածքները, կազմակերպել արտադրանքի վերամշակումն ու իրացումը և նվազեցնել առանձին արտադրողների ծախսերը։ Քննության են առնվում նաև գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության գնահատման տնտեսական ցուցանիշները՝ արտադրողականությունը, ինքնարժեքը, եկամտաբերությունը, աշխատանքի արտադրողականությունը և օգտագործվող ռեսուրսների վերադարձելիությունը։ Տարածքային տարբերությունների համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել առավել արդյունավետ տնտեսավարման ձևերը և այն գործոնները, որոնք սահմանափակում են առանձին համայնքների գյուղատնտեսական զարգացումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հողային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը, հողերի մասնատվածության, չմշակվող տարածքների և հողի բերրիության պահպանման խնդիրներին։ Կարևորվում են հողերի նպատակային օգտագործման, մշակաբույսերի տեղաբաշխման և հողային հարաբերությունների կառավարման այնպիսի մեխանիզմները, որոնք կարող են նպաստել արտադրական ներուժի առավել ամբողջական իրացմանը։ Ջրային ռեսուրսների կառավարումը ևս դիտարկվում է որպես գյուղատնտեսական արտադրության արդյունավետության կարևոր պայման։ Ուսումնասիրվում են ոռոգման համակարգերի վիճակը, ջրի հասանելիության տարածքային տարբերությունները, ջրախնայող տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունները և ոռոգման ենթակառուցվածքների կատարելագործման նշանակությունը։ Քննության են առնվում գյուղատնտեսական տեխնիկայի, պարարտանյութերի, սերմերի, տնկանյութի և արտադրության այլ միջոցների հասանելիության խնդիրները։ Նյութատեխնիկական ապահովման բարելավումը կապվում է ինչպես արտադրողականության բարձրացման, այնպես էլ արտադրանքի որակի և մրցունակության ապահովման հետ։ Առանձին նշանակություն է տրվում գյուղատնտեսական արտադրանքի պահպանման, վերամշակման, տեղափոխման և իրացման համակարգերի զարգացմանը։ Արտադրության արդյունավետությունը չի սահմանափակվում միայն բերքատվության կամ արտադրանքի ծավալի աճով, քանի որ վերջնական տնտեսական արդյունքի վրա էական ազդեցություն ունեն հետբերքահավաքային կորուստները, շուկաների հասանելիությունը, լոգիստիկ ծախսերը և արտադրողի մասնակցությունը ավելացված արժեքի ձևավորման հետագա փուլերին։ Այդ պատճառով կարևորվում է գյուղատնտեսության և վերամշակող արդյունաբերության միջև կապերի ամրապնդումը։ Դիտարկվում են նաև տեղական ապրանքանիշերի ձևավորման, արտադրանքի որակի բարձրացման և ներքին ու արտաքին շուկաներում մրցունակության ամրապնդման հնարավորությունները։ Աշխատությունում կարևոր տեղ է հատկացվում պետական և տարածքային կառավարման մարմինների դերակատարությանը։ Քննության են առնվում գյուղատնտեսական քաղաքականության իրականացման, պետական աջակցության ծրագրերի, ներդրումային նախաձեռնությունների և համայնքային կառավարման գործիքների արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Տարածքային կառավարումը ենթադրում է ընդհանուր պետական քաղաքականության համապատասխանեցում կոնկրետ մարզի և համայնքների առանձնահատկություններին, որպեսզի ֆինանսական ու կազմակերպական աջակցությունը ուղղվի առավել հիմնավորված և հեռանկարային ծրագրերին։ Ուսումնասիրվում են նաև գյուղական բնակչության զբաղվածության, եկամուտների և սոցիալական կայունության խնդիրները, քանի որ գյուղատնտեսության զարգացումը մարզում սերտորեն կապված է գյուղական բնակավայրերի կենսունակության հետ։ Արտադրության արդյունավետության բարձրացումը կարող է նպաստել նոր աշխատատեղերի ստեղծմանը, բնակչության եկամուտների աճին և գյուղական տարածքներից արտագաղթի տնտեսական պատճառների մեղմմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գյուղատնտեսական արտադրության և տարածաշրջանի այլ տնտեսական ճյուղերի փոխկապակցմանը։ Գյուղատնտեսությունը կարող է համագործակցել սննդի վերամշակման, զբոսաշրջության, ծառայությունների և փոքր ձեռնարկատիրության հետ՝ ձևավորելով տեղական տնտեսական զարգացման փոխկապակցված համակարգ։ Հատկապես կարևոր կարող է լինել գյուղական և գաստրոնոմիական զբոսաշրջության կապը տեղական գյուղատնտեսական արտադրանքի հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս ընդլայնել արտադրողների իրացման ուղիները և բարձրացնել տեղական արտադրանքի ավելացված արժեքը։ Կառավարման արդյունավետության կատարելագործման ուղղությունները կարող են ներառել տարածքային մասնագիտացման հիմնավորում, գյուղատնտեսական կոոպերացիայի զարգացում, խորհրդատվական և տեղեկատվական ծառայությունների ընդլայնում, ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրում, ներդրումային ծրագրերի խթանում և արտադրող-վերամշակող-շուկա կապերի ամրապնդում։ Կարևորվում է նաև տվյալների վրա հիմնված կառավարման համակարգի ձևավորումը, որը հնարավորություն կտա գնահատել համայնքների արտադրական ներուժը, կանխատեսել զարգացման միտումները և առավել հիմնավորված որոշումներ ընդունել ռեսուրսների բաշխման վերաբերյալ։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է մարզային և համայնքային մակարդակներում գյուղատնտեսական քաղաքականության արդյունավետության բարձրացման, տեղական ռեսուրսների առավել ամբողջական օգտագործման և գյուղատնտեսական արտադրության կայուն զարգացման համար համապատասխան առաջարկությունների մշակման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ագրարային տնտեսագիտության, գյուղատնտեսության կառավարման, տարածքային զարգացման և գյուղական տնտեսության ոլորտների մասնագետների, տնտեսագետների, պետական ու տեղական ինքնակառավարման մարմինների աշխատակիցների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։