More in Economics

    View all arrow_right_alt

    Discover other interesting and useful materials

    Here is a collection of other files that may interest you and help in your studies or creative work. To see more, you can go to the materials section
    Online

    Journalism

    ԶԼՄ-ի լսարանը (ՀՀ լրատվամիջոցների օրինակով)

    Աշխատությունը նվիրված է զանգվածային լրատվության միջոցների լսարանի կառուցվածքի, վարքագծի, տեղեկատվական պահանջմունքների և լրատվամիջոցների հետ փոխազդեցության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի լրատվական դաշտի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում լսարանն է որպես հաղորդակցական գործընթացի ակտիվ մասնակից, որի հետաքրքրությունները, սոցիալական բնութագրերը, տեղեկատվության ընտրության սովորությունները և լրատվամիջոցների նկատմամբ վստահությունը կարևոր դեր ունեն մեդիա բովանդակության սպառման ձևավորման մեջ։ Քննվում են լսարանի ուսումնասիրության տեսական մոտեցումները, դրա սոցիալ-ժողովրդագրական բաժանումը, տարբեր խմբերի տեղեկատվական նախասիրությունները և հեռուստատեսության, ռադիոյի, տպագիր մամուլի ու առցանց լրատվամիջոցների օգտագործման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում լրատվական աղբյուրի ընտրության վրա ազդող գործոններին՝ տեղեկատվության հասանելիությանը, օպերատիվությանը, բովանդակության թեմատիկ ուղղվածությանը, ներկայացման ձևին և աղբյուրի նկատմամբ ձևավորված վստահությանը։ Դիտարկվում է նաև թվային հաղորդակցության զարգացմամբ պայմանավորված լսարանի վարքագծի փոփոխությունը, երբ տեղեկատվության սպառողը կարող է միաժամանակ օգտվել տարբեր հարթակներից, համեմատել աղբյուրները, մեկնաբանել և տարածել նյութերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում լսարանի հետադարձ կապի ուսումնասիրությունը, քանի որ ժամանակակից մեդիա միջավայրում հաղորդակցությունը հաճախ այլևս չի սահմանափակվում լրատվամիջոցից դեպի սպառող ուղղված միակողմանի տեղեկատվական հոսքով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հարցումներ, հարցազրույցներ, լսարանի չափման տվյալներ, բովանդակության վերլուծություն և սոցիոլոգիական այլ մեթոդներ՝ պարզելու տարբեր լրատվամիջոցների օգտագործման հաճախականությունը, նախընտրությունները և տեղեկատվական վարքագծի օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրվում է նաև մեդիա բովանդակության համապատասխանեցումը տարբեր լսարանների պահանջներին, թիրախային խմբերի առանձնացումը և լրատվամիջոցների հաղորդակցական ռազմավարությունների ձևավորումը։ Առանձին նշանակություն ունի մեդիագրագիտության խնդիրը՝ տեղեկատվության աղբյուրների գնահատման, տարբեր կարծիքների համադրման և վստահելի ու մոլորեցնող բովանդակության տարբերակման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է լրագրագիտության, զանգվածային հաղորդակցության, մեդիայի սոցիոլոգիայի և լսարանի հետազոտության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով հասկանալու լրատվամիջոցների ու հասարակության միջև ձևավորվող փոխհարաբերությունների բնույթը։

    Updated: 2026-09-21
    ԶԼՄ-ի լսարանը (ՀՀ լրատվամիջոցների օրինակով)
    Online

    Literature

    Բրիչ

    «Բրիչ» վերնագրով այս հրատարակությունը XIX դարի հայ տպագիր գրականության նմուշներից է։ Վերնագիրը կարող է ունենալ ինչպես առարկայական, այնպես էլ փոխաբերական իմաստ՝ կապված կտրելու, հեռացնելու կամ որևէ երևույթից ազատվելու գաղափարի հետ։ Գրական ստեղծագործության մեջ նման անվանումը կարող է ծառայել որպես խորհրդանիշ՝ արտահայտելու հասարակական կամ մարդկային հարաբերությունների որոշակի կողմեր, սակայն առանց բովանդակային լրացուցիչ տեղեկությունների հնարավոր չէ հստակեցնել երկի ժանրը, սյուժեն կամ հեղինակի մտադրությունը։ Հրատարակության փոքր ծավալը բնորոշ է ժամանակի առանձին գրքույկներին, որոնք հաճախ նախատեսված էին ինքնուրույն ընթերցման և որոշակի թեմայի կամ գաղափարի տարածման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել XIX դարի հայ գրականության, Թիֆլիսի հայկական տպագրական միջավայրի, գրքույկների հրատարակման պատմության և ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Որպես պատմական տպագիր նմուշ՝ այն լրացնում է հայ գրքի ժառանգության վերաբերյալ մատենագիտական պատկերացումը և հնարավորություն տալիս անդրադառնալու ժամանակի հրատարակչական գործունեության բազմազանությանը։

    Updated: 2026-10-30
    Բրիչ
    Online

    Mathematics

    Адиабатические инварианты для дифференциальных уравнений и систем

    Այս մաթեմատիկական-ֆիզիկական հետազոտությունը նվիրված է ադիաբատիկ ինվարիանտների ուսումնասիրությանը դիֆերենցիալ հավասարումների և դինամիկ համակարգերի շրջանակում։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ադիաբատիկ փոփոխությունների տեսության հիմունքները, ինվարիանտ մեծությունների ձևավորման պայմանները և դրանց պահպանման օրենքները դանդաղ փոփոխվող պարամետրերով համակարգերում։ Հեղինակը վերլուծում է ինչպես սովորական դիֆերենցիալ հավասարումների, այնպես էլ բազմաչափ դինամիկ համակարգերի վարքագիծը՝ ադիաբատիկ մոտարկումների կիրառմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գործողությունների ինվարիանտների, փուլային տարածության կառուցվածքի և քվազիպարբերական շարժումների նկարագրությանը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև մաթեմատիկական ապարատի կիրառությունները դասական մեխանիկայում, քվանտային համակարգերում և ոչ գծային դինամիկայում՝ ընդգծելով ադիաբատիկ անփոփոխությունների դերը էներգիայի, փուլային փոփոխականների և շարժման կայունության պահպանման մեջ։ Հետազոտությունը կարևոր ներդրում է դինամիկ համակարգերի տեսության, մաթեմատիկական ֆիզիկայի և կիրառական վերլուծության ոլորտներում՝ ապահովելով ավելի խորը պատկերացում ոչ ստացիոնար գործընթացների վարքագծի մասին։

    Updated: 2026-09-04
    Адиабатические инварианты для дифференциальных уравнений и систем
    Online

    Culture

    Art and identity in thirteenth-century Byzantium

    Աշխատությունը ուսումնասիրում է XIII դարի Բյուզանդիայում արվեստի և ինքնության փոխհարաբերությունները՝ դիտարկելով գեղարվեստական ստեղծագործությունը որպես հասարակական, կրոնական, քաղաքական և մշակութային ինքնության արտահայտման կարևոր միջոց։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են այն պայմանները, որոնցում բյուզանդական արվեստը զարգացավ կայսրության քաղաքական մասնատման և 1204 թվականի խաչակրաց արշավանքի հետևանքով ստեղծված նոր իրավիճակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Լատինական Կոստանդնուպոլսի, Նիկիայի կայսրության, Էպիրոսի և այլ բյուզանդական կենտրոնների միջև ձևավորված հարաբերություններին և դրանց ազդեցությանը արվեստի զարգացման վրա։ Աշխատության մեջ քննարկվում է, թե ինչպես են եկեղեցական ճարտարապետությունը, որմնանկարչությունը, սրբապատկերները, ձեռագրերի ձևավորումը և այլ գեղարվեստական դրսևորումներ արտացոլել բյուզանդական հասարակության ինքնընկալումը և մշակութային ժառանգության պահպանման ձգտումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կրոնական ինքնությանը, հատկապես ուղղափառության և լատինական քրիստոնեության միջև առկա հակասությունների համատեքստում, ինչպես նաև կայսերական իշխանության և քաղաքական օրինականության գաղափարների գեղարվեստական ներկայացմանը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ արվեստը կարող էր հանդես գալ ոչ միայն որպես գեղագիտական կամ ծիսական գործունեության ձև, այլև որպես անցյալի, մշակութային պատկանելության և քաղաքական հավակնությունների արտահայտման միջոց։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև տարբեր տարածաշրջանների և համայնքների միջև մշակութային փոխազդեցություններին՝ բացահայտելով բյուզանդական արվեստի բազմազանությունն ու դրա զարգացման փոխկապակցված գործընթացները։ XIII դարի արվեստը դիտարկվում է որպես ինքնության ձևավորման և վերարտադրության ակտիվ միջավայր, որտեղ ավանդույթը, նորարարությունը, կրոնական համոզմունքները և քաղաքական իրողությունները փոխազդում էին միմյանց հետ։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել բյուզանդագիտությամբ, միջնադարյան արվեստի պատմությամբ, կրոնական արվեստով, մշակութաբանությամբ և միջնադարյան հասարակությունների ինքնության խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։ Աշխատանքը կարևոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ XIII դարի բյուզանդական արվեստը ներկայացնում է ոչ միայն որպես գեղարվեստական ժառանգություն, այլև որպես ինքնության պահպանման, վերաիմաստավորման և արտահայտման պատմական վկայություն։

    Updated: 2026-09-05
    Art and identity in thirteenth-century Byzantium
    Online

    History

    Սիրիայի հայ համայնքը 16–18-րդ դարերում․ պատմաաշխարհագրական ակնարկ

    Աշխատությունը նվիրված է 16–18-րդ դարերի Սիրիայի հայ համայնքի պատմական ձևավորմանը, աշխարհագրական տարածվածությանը և հասարակական կյանքին՝ ներկայացնելով հայ ժողովրդի պատմության այն կարևոր դրվագը, որը կապված է Մերձավոր Արևելքում հայկական բնակչության ներկայության, հաստատման և համայնքային կառույցների զարգացման հետ։ Ուսումնասիրության առանցքում Սիրիայի տարածքում հայ բնակչության տեղաբաշխման, բնակության կենտրոնների, պատմական բնակավայրերի և դրանց միջև ձևավորված կապերի պատմաաշխարհագրական դիտարկումն է։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն պատմական միջավայրի մասին, որտեղ ձևավորվել և զարգացել են հայկական համայնքային օջախները՝ պայմանավորված տարածաշրջանի քաղաքական, վարչական, տնտեսական և ժողովրդագրական փոփոխություններով։ 16–18-րդ դարերը կարևոր ժամանակաշրջան էին Սիրիայի և ամբողջ Մերձավոր Արևելքի պատմության մեջ, քանի որ տարածաշրջանը գտնվում էր Օսմանյան կայսրության տիրապետության ներքո, իսկ քաղաքական կառավարման, առևտրական հարաբերությունների և բնակչության տեղաշարժերի փոփոխություններն անմիջական ազդեցություն էին ունենում այստեղ ապրող տարբեր ժողովուրդների, այդ թվում՝ հայերի կյանքի վրա։ Աշխատության պատմաաշխարհագրական ուղղվածությունը կարևոր է հատկապես հայկական բնակավայրերի և համայնքային կենտրոնների տեղորոշման, դրանց տարածքային ընդգրկման, տարածաշրջանային նշանակության ու պատմական փոխկապակցվածության ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Սիրիայի քաղաքներն ու բնակավայրերը դարեր շարունակ կարևոր դեր են ունեցել հայ ժողովրդի պատմության մեջ՝ որպես բնակության, առևտրի, արհեստագործության, կրոնական կյանքի և մշակութային հաղորդակցության կենտրոններ։ Հայ համայնքների գոյությունը Մերձավոր Արևելքում վկայում է հայկական ներկայության շարունակականության, հայրենիքից դուրս ազգային ինքնության պահպանման և տարբեր պատմական պայմաններում համայնքային կյանքի կազմակերպման մասին։ Ուսումնասիրության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու նաև հայ բնակչության և տեղական հասարակության փոխհարաբերություններին, տարածաշրջանի բազմազգ ու բազմամշակութային միջավայրում հայկական համայնքների ունեցած դերին, ինչպես նաև պատմական իրադարձությունների ազդեցությանը նրանց ժողովրդագրական և տարածքային կազմի վրա։ Գիտական և ճանաչողական առումով աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Սիրիայի հայ համայնքի պատմության ուսումնասիրության, հայկական գաղթօջախների աշխարհագրության բացահայտման և հայ-արաբական պատմական առնչությունների համատեքստում։ Այն արժեքավոր է հայ գաղթօջախների պատմությամբ, սփյուռքի ձևավորման ու զարգացման գործընթացներով, Մերձավոր Արևելքի պատմությամբ և պատմական աշխարհագրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

    Updated: 2026-11-19
    Սիրիայի հայ համայնքը 16–18-րդ դարերում․ պատմաաշխարհագրական ակնարկ
    Online

    Linguistics

    Մեսրոպյան տառերի ակունքները

    Աշխատությունը նվիրված է հայոց այբուբենի ծագման, ձևավորման և պատմական ակունքների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Մեսրոպ Մաշտոցի ստեղծած գրային համակարգի նախապատմությանը, կառուցվածքային առանձնահատկություններին և հնարավոր արտաքին ազդեցություններին։ Հեղինակը պատմալեզվաբանական և համեմատական ուսումնասիրության միջոցով անդրադառնում է հայ գրերի ստեղծման պատմական միջավայրին, նախամաշտոցյան ժամանակաշրջանում հայ ժողովրդի գրավոր հաղորդակցության հնարավոր ձևերին, ինչպես նաև հին աշխարհի տարբեր ժողովուրդների կողմից գործածված գրային համակարգերին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է Մեսրոպյան այբուբենի տառաձևերի համեմատությունը հին ժողովուրդների գրային նշանների հետ՝ փորձելով բացահայտել դրանց միջև առկա հնարավոր նմանությունները, ընդհանրությունները և պատմական առնչությունները։ Քննության առարկա են դառնում հին արևելյան քաղաքակրթությունների գրային ավանդույթները, դրանց զարգացման առանձնահատկությունները և այն մշակութային միջավայրը, որի շրջանակում ձևավորվել է հայոց ազգային գրի համակարգը։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում հայ գրերի ստեղծման նախապատմությանը՝ դիտարկելով այն ոչ միայն որպես առանձին լեզվական իրադարձություն, այլև որպես հայ ժողովրդի պատմական, հոգևոր և մշակութային զարգացման կարևորագույն հանգրվան։ Աշխատության մեջ կարևորվում է Մեսրոպ Մաշտոցի գործունեությունը, նրա մտավոր ու հոգևոր որոնումների նշանակությունը, ինչպես նաև հայոց գրերի ստեղծման գործընթացի պատմական հանգամանքները։ Անդրադարձ է կատարվում հայ մատենագրության վաղ շրջանի վկայություններին և գրերի գյուտի մասին պահպանված պատմական տեղեկություններին՝ հատկապես կարևորելով Կորյունի հաղորդած տվյալները և հետագա հայ պատմիչների ու մատենագիրների ավանդած տեղեկությունները։ Քննարկվում է նաև հայոց այբուբենի ստեղծման կապը հայերեն գրավոր խոսքի զարգացման, Սուրբ Գրքի թարգմանության, քրիստոնեական գաղափարների տարածման և ազգային կրթական համակարգի ձևավորման հետ։ Հեղինակը փորձում է հայոց գրերի պատմությունը դիտարկել ավելի լայն քաղաքակրթական համատեքստում՝ համադրելով լեզվաբանական դիտարկումները, պատմական փաստերը և գրային համակարգերի ուսումնասիրության արդյունքները։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ ըմբռնելու, թե ինչպիսի նշանակություն ուներ սեփական այբուբենի ստեղծումը հայ ժողովրդի համար, և ինչպես այն դարձավ ազգային ինքնության պահպանման, գիտելիքի փոխանցման ու մշակութային շարունակականության հիմնասյուներից մեկը։ Գրքի կարևոր առանձնահատկություններից է հայոց գրերի ծագման խնդրին համեմատական տեսանկյունից մոտենալը՝ ընթերցողին ներկայացնելով ոչ միայն Մեսրոպյան այբուբենի պատմությունը, այլև այն ընդհանուր պատմալեզվաբանական միջավայրը, որի շրջանակում կարելի է ուսումնասիրել գրային համակարգերի առաջացումը և փոխազդեցությունը։ Աշխատությունը կարևորում է նաև հայոց այբուբենի ինքնատիպությունը՝ որպես հայերենի հնչյունական կառուցվածքին համապատասխանող, ամբողջական և գործնական գրային համակարգ, որը դարերի ընթացքում պահպանել է իր կենսունակությունը՝ դառնալով հայ գրականության, պատմագրության, աստվածաբանության, գիտության և կրթության զարգացման հիմնական միջոցը։ Այն ընդգծում է, որ Մեսրոպյան գրերի ստեղծումը պարզապես նոր նշանների համակարգի ձևավորում չէր, այլ հայ ժողովրդի պատմական զարգացման մեջ խորքային նշանակություն ունեցող մշակութային իրադարձություն, որի շնորհիվ հնարավոր դարձավ ազգային լեզվով գիտելիքի կուտակումը, գրավոր ավանդույթի հաստատումը և սերունդների միջև մտավոր ժառանգության փոխանցումը։ Հատկապես արժեքավոր է այն հանգամանքը, որ աշխատությունը հայոց գրերի պատմությունը ներկայացնում է որպես ուսումնասիրության բազմաշերտ բնագավառ, որտեղ լեզվաբանությունը, պատմությունը, հնագույն քաղաքակրթությունների մշակութային ժառանգությունը և հայագիտական հետազոտությունները փոխլրացնում են միմյանց։ Այն կարևոր ընթերցանության նյութ է հայագիտությամբ, հայոց լեզվի պատմությամբ, գրերի ծագումնաբանությամբ և հին արևելյան գրային համակարգերով հետաքրքրվողների համար, ինչպես նաև օգտակար աղբյուր է ուսանողների, հետազոտողների, մանկավարժների և ազգային մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողների համար։ Աշխատությունը նպաստում է հայոց այբուբենի պատմական նշանակության ավելի խոր ըմբռնմանը՝ ընթերցողին մղելով գնահատելու Մեսրոպ Մաշտոցի ստեղծագործական ժառանգությունը ոչ միայն որպես հայ ժողովրդի անցյալի բացառիկ ձեռքբերում, այլև որպես մինչ օրս կենսունակ ազգային մշակութային արժեք, որի միջոցով պահպանվել և շարունակվել է հայ ժողովրդի լեզվական ու մտավոր ինքնությունը։

    Updated: 2026-11-17
    Մեսրոպյան տառերի ակունքները