Видовой состав и токсичность грибов, контаминирующих некоторые специи

Literature

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ նշանավոր գրող Կոստան Զարյանի գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրությանը՝ «Անցորդը և իր ճամփան», «Բանկոոպը և մամութի ոսկորները» և «Նավը լեռան վրա» վեպերի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Քննության են առնվում գրողի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորման առանձնահատկությունները, նրա արձակի գաղափարագեղարվեստական ուղղվածությունը և տեղը XX դարի հայ գրականության զարգացման համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վեպերի թեմատիկ կառուցվածքին, փիլիսոփայական ենթաշերտերին, մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների արտացոլմանը, ինչպես նաև ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և անհատական ազատության խնդիրներին։ Վերլուծվում են ստեղծագործությունների սյուժետային և կառուցվածքային առանձնահատկությունները, կերպարների հոգեբանական նկարագրերը, խորհրդանշական պատկերները և գեղարվեստական ժամանակի ու տարածության կազմակերպման սկզբունքները։ Քննարկվում են Կոստան Զարյանի արձակին բնորոշ լեզվաոճական միջոցները, պատկերավոր մտածողությունը, պատմողական եղանակները և եվրոպական գրական ու փիլիսոփայական ավանդույթների հետ հնարավոր առնչությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են երեք վեպերի գաղափարական և գեղարվեստական ընդհանրություններն ու տարբերությունները, հեղինակի աշխարհընկալման դրսևորումները և ստեղծագործական զարգացման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում գրողի արձակի արդիականության, հայ գրականության մեջ նրա ինքնատիպության և ազգային ու համաշխարհային գրական գործընթացների հետ ունեցած կապերի գնահատմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, գրականության տեսության, համեմատական գրականագիտության և Կոստան Զարյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Linguistics

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է գեղարվեստական թարգմանության էությունը՝ այն դիտարկելով ոչ միայն որպես լեզվական փոխակերպման գործընթաց, այլ նաև որպես բնագրի իմաստային և ոճական յուրահատկությունների մեկնաբանման և վերաստեղծման ձև։ Հիմնական ուշադրությունը դարձվում է գործաբանական մոտեցմանը, որի շրջանակում թարգմանությունը դիտվում է որպես հաղորդակցական ակտ՝ պայմանավորված ինչպես հեղինակի, այնպես էլ ընթերցողի լեզվամշակութային միջավայրով։ Էդգար Ալան Պոյի պատմվածքների հիման վրա վերլուծվում են այն դժվարությունները, որոնք առաջանում են խորհրդանշական լեզվի, մթնոլորտային նկարագրությունների, ենթատեքստային իմաստների և ոճական լարվածության փոխանցման ժամանակ։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ թարգմանիչը չի սահմանափակվում բառացի համարժեքներ գտնելով, այլ կատարում է մեկնաբանական աշխատանք՝ վերականգնելով բնագրի ազդեցությունը թիրախ լեզվի ընթերցողի վրա։ Քննարկվում են նաև իմաստի բազմաշերտության պահպանման խնդիրները, ոճական ռիթմի, հուզական լարվածության և հեղինակի անհատական ձայնի փոխանցման մեթոդները։ Գործաբանական մոտեցման շրջանակում թարգմանությունը դիտարկվում է որպես ինտերակտիվ գործընթաց, որտեղ կարևոր են ոչ միայն լեզվական համապատասխանությունները, այլ նաև հաղորդակցության նպատակները և ընկալման պայմանները։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ հաջող գեղարվեստական թարգմանությունը ստեղծում է նոր տեքստ, որը միաժամանակ հավատարիմ է բնագրի իմաստին և հասանելի է նոր մշակութային միջավայրում՝ պահպանելով Պոյի ստեղծագործություններին բնորոշ մթնոլորտը և ոճական լարվածությունը։

Literature

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Վահան Տերյանի ստեղծագործական ժառանգության և նրա ազդեցությամբ ձևավորված «տերյանական դպրոցի» ուսումնասիրությանը։ Տերյանը հայ նորագույն պոեզիայի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է, որի ստեղծագործությունը կարևոր շրջադարձ արձանագրեց 20-րդ դարասկզբի հայ քնարերգության զարգացման մեջ։ Նրա պոեզիայում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում մենության, տխրության, կարոտի, սիրո, երազի, հոգևոր որոնումների և հայրենիքի նկատմամբ խոր զգացմունքի թեմաները։ Նրա բանաստեղծական աշխարհը կառուցվում է նուրբ հոգեբանական ապրումների, երաժշտականության, խորհրդանշական պատկերների և զգացմունքային ներքին լարվածության միջոցով։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է այն առանձնահատկությունների բացահայտումը, որոնք Տերյանի պոեզիան տարբերակում են նախորդ շրջանի հայ գրականությունից և դարձնում այն նոր գեղարվեստական մտածողության արտահայտություն։ Նրա ստեղծագործության մեջ բնապատկերը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես արտաքին միջավայրի նկարագրություն, այլև որպես բանաստեղծի հոգեվիճակի արտացոլում։ Գիշերը, աշունը, մառախուղը, ճանապարհը, լռությունը և այլ պատկերներ վերածվում են ներքին աշխարհի խորհրդանիշների՝ ստեղծելով յուրահատուկ տերյանական մթնոլորտ։ «Տերյանական դպրոց» հասկացությունը կապված է այն գրական ազդեցության հետ, որը բանաստեղծը թողեց հետագա հայ քնարերգության վրա։ Նրա լեզուն, պատկերային համակարգը, երաժշտականությունը, ինտոնացիան և հոգեբանական քնարականությունը դարձան բազմաթիվ գրողների ու բանաստեղծների ստեղծագործական որոնումների կարևոր աղբյուր։ Այս ազդեցությունը չի սահմանափակվում միայն թեմատիկ նմանություններով․ այն արտահայտվում է նաև բանաստեղծական մտածողության, բառապաշարի, խորհրդանշական պատկերների և զգացմունքի արտահայտման ձևերի մեջ։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել, թե ինչպես են Տերյանի գեղարվեստական սկզբունքները ընկալվել, վերափոխվել և շարունակվել տարբեր ժամանակաշրջանների հայ գրականության մեջ։ Միաժամանակ կարևոր է տարբերակել անմիջական ընդօրինակումը և ստեղծագործական ազդեցությունը, քանի որ տերյանական ավանդույթի շարունակողները նրա ստեղծագործական փորձը հաճախ վերաիմաստավորել են՝ համապատասխանեցնելով սեփական ժամանակի հասարակական և մշակութային խնդիրներին։ Տերյանի գրական ժառանգության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև ազգայինի և համամարդկայինի համադրությունը։ Նրա քնարական հերոսի անձնական ապրումները հաճախ վերածվում են ավելի լայն հոգևոր ու մշակութային հարցերի, իսկ հայրենիքի և ժողովրդի թեմաները արտահայտվում են ոչ միայն հրապարակախոսական, այլև խորապես անձնական ու գեղարվեստական ձևով։ Այդ պատճառով նրա պոեզիան կարող է ուսումնասիրվել միաժամանակ որպես անհատական քնարերգության և ազգային գրական ինքնագիտակցության կարևոր դրսևորում։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև Տերյանի լեզվական և ոճական նորարարությունները, նրա վերաբերմունքը բանաստեղծական ձևին և հնչերանգին, ինչպես նաև ռուսական և եվրոպական գրական-գեղագիտական ազդեցությունների յուրացումը։ Այս ամենը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել այն գրական երևույթի մասին, որը ձևավորվեց Տերյանի շուրջ և շարունակեց իր ազդեցությունը հետագա տասնամյակներում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Տերյանին ոչ միայն որպես առանձին մեծ բանաստեղծի, այլև որպես գրական մտածողության մի ամբողջ ուղղության ձևավորող, որի ստեղծագործական սկզբունքները զգալիորեն փոխեցին հայ քնարերգության զարգացման ընթացքը։ «Տերյանական դպրոցի» ուսումնասիրությունը, հետևաբար, կարևոր է հայ պոեզիայի արդիականացման, 20-րդ դարի սկզբի գրական գործընթացների և հետագա բանաստեղծական ավանդույթների ձևավորման պատմությունը հասկանալու համար։

Economics

Գիրքը նվիրված է վճարային հաշվեկշռի էության, կառուցվածքի և պետական կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով արտաքին տնտեսական հարաբերությունների և ազգային մակրոտնտեսական կայունության միջև կապը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են վճարային հաշվեկշռի հիմնական բաղադրիչները՝ ընթացիկ հաշիվ, կապիտալի և ֆինանսական հաշիվ, ինչպես նաև դրանց ձևավորման վրա ազդող գործոնները, ինչպիսիք են արտահանումն ու ներմուծումը, կապիտալի շարժը, փոխարժեքային քաղաքականությունը և միջազգային ներդրումները։ Հեղինակը վերլուծում է պետական կարգավորման գործիքները, դրամավարկային և հարկաբյուջետային քաղաքականության դերը արտաքին հաշվեկշռի հավասարակշռման գործում, ինչպես նաև կենտրոնական բանկի միջամտության մեխանիզմները ֆինանսական կայունության ապահովման նպատակով։ Գրքում քննարկվում են նաև վճարային հաշվեկշռի դեֆիցիտի և հավելուրդի պատճառները, դրանց ազդեցությունը տնտեսական զարգացման վրա և կարգավորման հնարավոր ռազմավարությունները՝ համեմատական վերլուծությամբ միջազգային փորձի հիման վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ արտաքին տնտեսական հոսքերի կարգավորման բարդ համակարգը և դրա նշանակությունը ազգային տնտեսության կայուն զարգացման համար՝ օգտակար լինելով տնտեսագետների, ուսանողների և ֆինանսական ոլորտի մասնագետների համար։

Other Subjects

Այս աշխատությունը ներկայացնում է նոր և արդի գրականության տեղեկատվական համապարփակ ցանկ հասարակական-քաղաքական, բանասիրական և պատմական գիտությունների լայն շրջանակում՝ ներառելով նաև լեզվաբանություն, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն։ Այն նպատակ ունի համակարգված ձևով ներկայացնել տարբեր գիտական ուղղությունների վերջին տարիների կարևոր հրատարակությունները՝ ընդգծելով ժամանակակից հետազոտական միտումները, միջդիսցիպլինար մոտեցումները և գիտական դիսկուրսի զարգացման հիմնական ուղղությունները։ Ցանկում ընդգրկված գրքերը անդրադառնում են պետության և հասարակության փոխհարաբերություններին, քաղաքական համակարգերի էվոլյուցիային, մշակութային և գրական գործընթացների վերլուծությանը, լեզվի կառուցվածքային և գործառական ուսումնասիրություններին, ինչպես նաև պատմական աղբյուրների նոր մեկնաբանություններին և հնագիտական բացահայտումներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն աշխատություններին, որոնք համադրում են տարբեր գիտակարգերի մեթոդաբանությունները՝ օրինակ՝ պատմության և լեզվաբանության, կամ ազգագրության և սոցիալական մարդաբանության միջև կապերը, ինչը թույլ է տալիս ավելի խորքային հասկանալ հասարակական գործընթացների բազմաշերտ բնույթը։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների կարևորությունը՝ ներառյալ Հարավային Կովկասի պատմամշակութային և աշխարհագրական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև համաշխարհային գիտական միտումների ազդեցությունը տեղական հետազոտությունների վրա։

Linguistics

Լեզվաբանական և պատմաբանասիրական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է IX–XIII դարերում հրեական քերականական ուսմունքի ձևավորման և զարգացման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ արաբական ու հրեական լեզվագիտական ավանդույթների փոխազդեցության համատեքստում։ Քննության են առնվում միջնադարյան եբրայերենի քերականական նկարագրության սկզբունքները, հրեական լեզվաբանական մտքի ձևավորման պատմական նախադրյալները և արաբական քերականագիտության ազդեցությունը եբրայերենի գիտական ուսումնասիրության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնչյունաբանության, ձևաբանության, բառագիտության և շարահյուսության վերաբերյալ պատկերացումների զարգացմանը, ինչպես նաև եբրայերենի բառարմատների կառուցվածքի ու բառաձևերի կազմության բացատրության մեթոդներին։ Դիտարկվում են միջնադարյան հրեա քերականագետների լեզվաբանական մոտեցումները, արաբերեն գիտական տերմինաբանության կիրառությունը և արաբական լեզվագիտական տեսությունների հարմարեցումը եբրայերենի կառուցվածքային առանձնահատկություններին։ Քննարկվում են նաև եբրայերենի և արաբերենի համեմատական ուսումնասիրության, սեմական լեզուների ընդհանրությունների բացահայտման և քերականական հասկացությունների համակարգման հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում անդրադարձ է կատարվում արաբալեզու հրեական մտավոր միջավայրի, թարգմանական գործունեության, կրոնական տեքստերի մեկնաբանության և լեզվագիտական գիտելիքի փոխանցման նշանակությանը։ Վերլուծվում են հրեական քերականական ավանդույթի զարգացման փուլերը, տեսական մոտեցումների փոփոխությունները և միջմշակութային գիտական շփումների ազդեցությունը լեզվաբանական մտածողության ձևավորման վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պատմական լեզվաբանության, սեմական լեզվագիտության, եբրայագիտության, արաբագիտության և միջնադարյան լեզվաբանական ուսմունքների պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։