Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական եկեղեցու մկրտության խորհրդի աստվածաբանական, ծիսական, պատմական և եկեղեցական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են մկրտության քրիստոնեական ընկալման հիմքերը, դրա նշանակությունը հավատացյալի հոգևոր կյանքի և եկեղեցական համայնքին անդամագրվելու գործընթացում, ինչպես նաև խորհրդի հաստատման աստվածաշնչյան նախադրյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մկրտության խորհրդի մեկնաբանությանը Հայ եկեղեցու դավանաբանական ավանդության շրջանակում, ջրի խորհրդանշական նշանակությանը, հոգևոր վերածննդի գաղափարին և մեղքերից մաքրվելու քրիստոնեական պատկերացումներին։ Ուսումնասիրվում են մկրտության ծեսի կառուցվածքը, աղոթքների և օրհնությունների նշանակությունը, հոգևորականի կատարած արարողությունները, ինչպես նաև մկրտության, դրոշմի և հաղորդության խորհուրդների փոխկապակցվածությունը հայկական եկեղեցական ավանդության մեջ։ Անդրադարձ է կատարվում վաղ քրիստոնեական շրջանից ձևավորված ծիսական սովորույթներին, դրանց պատմական զարգացմանը և հայկական եկեղեցական մատենագրության մեջ պահպանված մեկնություններին։ Կարևորվում են Հայ եկեղեցու հայրերի աստվածաբանական ուսմունքները, ծիսական կանոնների ձևավորումը և մկրտության խորհրդի վերաբերյալ դավանաբանական պատկերացումների փոխանցումը սերունդներին։ Դիտարկվում են նաև կնքահոր հոգևոր պարտականությունները, մկրտվողի քրիստոնեական դաստիարակության նշանակությունը, եկեղեցական համայնքի մասնակցությունը և ընտանեկան ու հասարակական կյանքում մկրտության ավանդական դերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել հայկական և քրիստոնեական այլ եկեղեցիների մկրտության ծիսակարգերը՝ բացահայտելու դրանց ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև եկեղեցական արարողությունների խորհրդաբանության, կրոնական ինքնության ձևավորման և հայկական հոգևոր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբանների, եկեղեցու պատմության մասնագետների, կրոնագետների, հոգևորականների, հայ եկեղեցական ավանդույթների հետազոտողների և կրոնական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ռուսաստանի հայոց արքեպիսկոպոս, իշխան Հովսեփ Արղության-Երկայնաբազուկի արտասանած ճառը, որն արժեքավոր պատմական և հոգևոր սկզբնաղբյուր է XVIII դարի վերջի հայ հասարակական, եկեղեցական և մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Հովսեփ Արղությանը հայ եկեղեցական և հասարակական նշանավոր գործիչներից էր, որի գործունեությունը կապված էր Ռուսաստանի հայ համայնքների կազմակերպման, ազգային ինքնության պահպանման և հայ-ռուսական հարաբերությունների զարգացման հետ։ Ճառը հետաքրքրություն է ներկայացնում ժամանակաշրջանի եկեղեցական հռետորաբանության, պաշտոնական խոսքի կառուցվածքի և կրոնաբարոյական գաղափարների արտահայտման տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի հեղինակի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, հանդիսավոր խոսքի արտահայտչամիջոցները և հոգևոր առաջնորդի հասարակական դիրքի արտացոլումը։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ռուսահայ համայնքների հոգևոր կյանքի պատմական միջավայրը, եկեղեցական իշխանության և հասարակական հարաբերությունների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հայ հոգևորականության մասնակցությունը ազգային ու մշակութային գործընթացներին։ Կարևորվում են ճառի նշանակությունը որպես ժամանակաշրջանի գրավոր հուշարձան, դրա պատմալեզվաբանական արժեքը և ռուսերեն հին տպագիր գրականության մեջ հայկական թեմատիկայի ներկայացումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, եկեղեցու պատմության հետազոտողների, աղբյուրագետների, լեզվաբանների և հայ-ռուսական պատմամշակութային կապերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը պատմական կրոնական բնույթի տեքստ է՝ նվիրված առ Աստված գոհաբանական և աղոթական դիմումին՝ Ռուսական կայսրության միապետի և կայսերական ընտանիքի առողջության ու բարօրության համար։ Այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի եկեղեցական արարողակարգը, միապետական իշխանության նկատմամբ ձևավորված կրոնական պատկերացումները և պետական ու հոգևոր կյանքի փոխհարաբերությունները։ Տեքստում կարևոր տեղ է հատկացվում բարձրագույն իշխանության պահպանության, առողջության, երկարակեցության և բարօրության համար կատարվող աղոթքին՝ դրանք ներկայացնելով աստվածային հովանավորության և հասարակական խաղաղության գաղափարների համատեքստում։ Բովանդակությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու այն ժամանակվա պաշտոնական կրոնական խոսքի լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները, աղոթական ձևակերպումները, պատվանունների կիրառությունը և միապետին ու նրա ընտանիքին վերաբերող հանդիսավոր արտահայտչամիջոցները։ Միաժամանակ այն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է պետական արարողությունների և եկեղեցական ծիսական պրակտիկայի պատմության ուսումնասիրության համար։ Նյութի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել, թե ինչպես էին կրոնական արարողությունները ներգրավվում պետական նշանակության իրադարձությունների և միապետական իշխանության խորհրդանշական ներկայացման մեջ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել նաև հասարակական մտածողության, քաղաքական մշակույթի և կրոնական աշխարհընկալման պատմության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, կրոնագետների, եկեղեցու պատմության մասնագետների, մշակութաբանների, հին տպագիր գրականության ուսումնասիրողների և պատմական սկզբնաղբյուրներով զբաղվող հետազոտողների համար։

Հրատարակությունը XVIII դարի հայ եկեղեցական, քարոզչական և պատմամշակութային գրավոր ժառանգության արժեքավոր սկզբնաղբյուր է, որը կապված է Սանկտ Պետերբուրգի հայկական համայնքի հոգևոր կյանքի և Սուրբ Եկատերինա հայկական եկեղեցու օծման հանդիսավոր արարողության հետ։ Այն ներկայացնում է Հայոց եկեղեցու բարձրաստիճան հոգևորականի կողմից արտասանված հանդիսավոր խոսք, որի բովանդակության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու ժամանակաշրջանի եկեղեցական հռետորաբանության, աստվածաբանական մտածողության և համայնքային ինքնագիտակցության առանձնահատկությունների մասին։ Խոսքի առանցքում կարող են լինել եկեղեցու՝ որպես սրբազան տարածքի նշանակությունը, քրիստոնեական հավատի պահպանումը, համայնքի հոգևոր միասնությունը և նորակառույց տաճարի դերը հավատացյալների կրոնական ու հասարակական կյանքում։ Հատուկ կարևորություն ունի նյութի պատմական միջավայրը, քանի որ XVIII դարի երկրորդ կեսին Ռուսաստանի հայ համայնքների կազմակերպական և մշակութային կյանքում եկեղեցական հաստատությունները կարևոր դեր էին կատարում՝ հանդես գալով ոչ միայն որպես պաշտամունքի վայրեր, այլև որպես համայնքային համախմբման կենտրոններ։ Աղբյուրը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև Սանկտ Պետերբուրգի հայության պատմությունը, նրա եկեղեցաշինական գործունեությունը և հայկական հոգևոր կառույցների ձևավորման գործընթացը Ռուսական կայսրության մայրաքաղաքային միջավայրում։ Բնագրի լեզվական և ոճական քննությունը կարող է բացահայտել ժամանակաշրջանի հոգևոր ճառերին բնորոշ կառուցվածքային առանձնահատկությունները, աստվածաշնչյան պատկերների ու խորհրդանիշների կիրառությունը, բարոյախրատական շեշտադրումները և հանդիսավոր խոսքին հատուկ արտահայտչամիջոցները։ Միաժամանակ այն կարևոր նյութ է Հովսեփ արքեպիսկոպոսի հոգևոր ու մտավոր գործունեության ուսումնասիրման համար՝ արտացոլելով նրա պատկերացումները եկեղեցու, համայնքի և քրիստոնեական արժեքների վերաբերյալ։ Հրատարակության ճշգրիտ թվագրումը և կոնկրետ եկեղեցական իրադարձության հետ կապը մեծացնում են դրա աղբյուրագիտական նշանակությունը՝ հնարավորություն տալով այն համադրել ժամանակաշրջանի այլ փաստաթղթերի, եկեղեցական վկայությունների և հայկական համայնքի պատմությանը վերաբերող նյութերի հետ։ Ընդհանուր առմամբ այս սկզբնաղբյուրը համադրում է եկեղեցական պատմության, հայ-ռուսական մշակութային կապերի, քարոզչական գրականության և համայնքային պատմության ուսումնասիրության համար կարևոր նյութ՝ լուսաբանելով XVIII դարի Սանկտ Պետերբուրգի հայկական հոգևոր կյանքի նշանակալի դրվագներից մեկը։

Այս ստեղծագործությունը վերաբերում է Հայ Առաքելական Եկեղեցու պատարագային կարգին և ներկայացնում է «սուրբ և աստվածային պատարագի» ծիսական կառուցվածքը, աղոթքների հաջորդականությունը և հոգևոր գործողությունների ամբողջական համակարգը, որն օգտագործվում է եկեղեցական պաշտամունքի ժամանակ։ Այն ընդգրկում է պատարագի հիմնական փուլերը՝ նախապատրաստական աղոթքներից մինչև ընծաների մատուցում, խոսքի ծառայություն, հավատացյալների աղոթքներ և հաղորդության խորհրդի իրականացում, որտեղ յուրաքանչյուր հատված ունի հստակ աստվածաբանական և ծիսական նշանակություն։ Տեքստում շեշտվում է եկեղեցու ավանդական ուսմունքը, Քրիստոսի զոհաբերության խորհրդի վերարտադրությունը և հավատացյալների հոգևոր հաղորդակցությունը Աստծու հետ՝ պատարագը ներկայացնելով որպես ոչ միայն պաշտամունքային գործողություն, այլև համայնքային և հոգևոր միասնության կենտրոնական ձև։ Այն արտացոլում է Հայ Առաքելական Եկեղեցու դարավոր ծիսական ավանդույթը, լեզվական հնագույն շերտերը և եկեղեցական սլավոնական ու գրաբար ազդեցությունները, որոնք ձևավորել են նրա ոճական առանձնահատկությունները և տերմինաբանությունը։ Այսպիսի պատարագային գրքերը կարևոր դեր ունեն եկեղեցական ծառայության կարգավորման, հոգևոր կրթության և ծիսական ավանդույթի պահպանման մեջ՝ ապահովելով հավատքի շարունակականությունը սերունդների միջև և ամրապնդելով եկեղեցու դավանաբանական ամբողջականությունը։