Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է ուրոլոգիական հիվանդությունների պատճառով միզապարկի արմատական հեռացումից հետո կիրառվող մեզի արտահոսքի վերականգնման տարբեր մոտեցումների կլինիկական արդյունքների և հիվանդների կյանքի որակի համեմատական գնահատմանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարբեր դերիվացիոն եղանակների ազդեցությունն է հետվիրահատական ընթացքի, օրգանիզմի ֆունկցիոնալ հարմարվողականության, հնարավոր բարդությունների հաճախականության և երկարաժամկետ առողջական վիճակի վրա։ Քննության են առնվում մեզի արտահոսքի կազմակերպման հիմնական տարբերակները՝ դրանք համեմատելով կլինիկական արդյունավետության, հիվանդի հետագա խնամքի առանձնահատկությունների և առօրյա գործունեության վրա ունեցած ազդեցության տեսանկյունից։ Կարևոր նշանակություն է տրվում ոչ միայն բժշկական ցուցանիշներին, այլև հիվանդի կողմից սեփական առողջական վիճակի ընկալմանը, ֆիզիկական ակտիվությանը, սոցիալական կյանքին, հոգեբանական բարեկեցությանը և նոր պայմաններին հարմարվելու կարողությանը։ Կյանքի որակի գնահատումը հնարավորություն է տալիս բուժման արդյունքը դիտարկել ավելի լայն շրջանակում՝ հաշվի առնելով այն գործոնները, որոնք միայն կլինիկական ցուցանիշներով հնարավոր չէ ամբողջությամբ արտահայտել։ Համեմատական վերլուծության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել վաղ և ուշ հետվիրահատական արդյունքները, վերականգնման ընթացքը, կրկնակի բժշկական միջամտությունների անհրաժեշտությունը, երիկամների և միզուղիների ֆունկցիոնալ վիճակը, ինչպես նաև հիվանդների երկարաժամկետ հսկողության առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հիվանդի անհատական բնութագրերի և ուղեկցող առողջական գործոնների նշանակությանը՝ տարբեր մոտեցումների արդյունքները մեկնաբանելիս։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կլինիկական արդյունքների և կյանքի որակի ցուցանիշների միջև հնարավոր կապերի բացահայտումը, քանի որ բժշկական տեսանկյունից ընդունելի արդյունքը միշտ չէ, որ նույն կերպ է արտացոլվում հիվանդի առօրյա ինքնուրույնության և բարեկեցության վրա։ Տարբեր մեթոդների առավելությունների և սահմանափակումների համադրումը կարող է նպաստել բուժման տարբերակների ընտրության վերաբերյալ ավելի անհատականացված և հիվանդակենտրոն մոտեցումների ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է կլինիկական ուրոլոգիայի և կյանքի որակի գնահատման սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել միզապարկի հեռացումից հետո երկարաժամկետ արդյունքների և հիվանդների հետագա կենսագործունեության մասին։

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկյան տրանսցենդենտալիզմի գաղափարական, փիլիսոփայական և գեղագիտական հիմնախնդիրների դրսևորմանը Հենրի Դեյվիդ Թորոյի գրական ու հրապարակախոսական ժառանգության մեջ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում մարդու, բնության, հասարակության և անհատական ազատության փոխհարաբերությունների այն ըմբռնումն է, որը բնորոշ էր XIX դարի ամերիկյան տրանսցենդենտալիստական մտքին և յուրահատուկ զարգացում ստացավ գրողի ստեղծագործություններում։ Քննության է առնվում բնության ընկալումը ոչ միայն որպես մարդու գոյության միջավայր, այլև որպես ինքնաճանաչման, հոգևոր կատարելագործման և աշխարհի խորքային օրինաչափությունների ճանաչման միջոց։ Կարևոր տեղ է հատկացվում անհատի ինքնուրույնության, ներքին ազատության, պարզ կենսակերպի և հասարակության կողմից պարտադրվող պայմանականություններից անկախ լինելու գաղափարներին։ Հետազոտությունը բացահայտում է, թե ինչպես է Թորոն հակադրում անհատի բարոյական համոզմունքները հասարակական ընդունված նորմերին և ինչ նշանակություն է տալիս անձնական պատասխանատվությանը, խղճին ու ինքնուրույն դատողությանը։ Ուսումնասիրվում է նաև քաղաքակրթության զարգացման նկատմամբ նրա քննադատական վերաբերմունքը, հատկապես նյութական բարեկեցության, սպառողական ձգտումների և մարդու բնական միջավայրից հեռացման խնդիրների համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնության նկարագրությունների գեղարվեստական գործառույթին, խորհրդանշական պատկերներին, փիլիսոփայական խորհրդածություններին և ինքնակենսագրական տարրերին, որոնց համադրությամբ ձևավորվում է հեղինակի յուրահատուկ արձակային աշխարհը։ Թորոյի գաղափարները դիտարկվում են ամերիկյան տրանսցենդենտալիստական շարժման ընդհանուր մտավոր միջավայրում՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու նրա հայացքների կապերը շարժման մյուս ներկայացուցիչների գաղափարների հետ և միաժամանակ առանձնացնելու նրա ինքնատիպ մոտեցումները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև մարդու և պետական իշխանության հարաբերության, բարոյական ընտրության ու քաղաքացիական պատասխանատվության թեմաների գրական-փիլիսոփայական արտահայտությանը՝ դրանք ներկայացնելով որպես անհատի ազատության վերաբերյալ հեղինակի ընդհանուր աշխարհայացքի բաղադրիչներ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են տրանսցենդենտալիզմի հիմնական գաղափարները գրողի ստեղծագործություններում վերածվում գեղարվեստական և փիլիսոփայական ամբողջական համակարգի՝ միավորելով բնության հանդեպ վերաբերմունքը, անհատական ինքնուրույնությունը, բարոյական ինքնագիտակցությունը և հասարակության քննադատական ընկալումը։

Աշխատությունը նվիրված է արգենտինացի գրող Խուլիո Կորտասարի արձակում պատմվածքի ժանրի զարգացման առանձնահատկությունների, կառուցվածքային փոփոխությունների և գեղարվեստական նորարարությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի ստեղծագործական տարբեր փուլերում կարճ արձակի ձևափոխման ընթացքն է՝ վաղ շրջանի համեմատաբար ավանդական պատմողական կառուցվածքներից մինչև իրականության և երևակայականի սահմանները խախտող բարդ ու փորձարարական ձևերը։ Քննության են առնվում սյուժեի կազմակերպման, ժամանակի և տարածության կառուցման, պատմողի դիրքի, կերպարների համակարգի, կոմպոզիցիայի և լեզվաոճական միջոցների փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում առօրյա իրականության մեջ անսպասելի, խորհրդավոր կամ ֆանտաստիկ տարրերի ներթափանցման եղանակներին, որոնց միջոցով սովորական իրավիճակը աստիճանաբար ձեռք է բերում բազմիմաստ և անորոշ բնույթ։ Ուսումնասիրվում է նաև բաց ավարտի նշանակությունը, երբ հեղինակը խուսափում է իրադարձությունների միանշանակ բացատրությունից և ընթերցողին ներգրավում է ստեղծագործության իմաստային կառուցման գործընթացում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պատմողական հեռանկարի փոփոխականությունը, ժամանակային հաջորդականության խախտումը և տարբեր իրականությունների զուգահեռ ներկայացումը, որոնք պատմվածքի ավանդական կառուցվածքին հաղորդում են նոր հնարավորություններ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գրողի ստեղծագործություններում խաղի սկզբունքին, ինտերտեքստային կապերին, խորհրդանշական պատկերներին և լեզվական փորձարարությանը՝ բացահայտելով դրանց դերը ժանրային նորացման գործընթացում։ Պատմվածքների համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հեղինակի գեղարվեստական մտածողության զարգացմանը և պարզելու, թե ինչպես են նրա ստեղծագործական որոնումները փոխում կարճ արձակի ձևային ու բովանդակային սահմանները։ Կորտասարի ժանրային փորձարարությունները դիտարկվում են նաև լատինաամերիկյան և համաշխարհային գրականության զարգացման համատեքստում՝ ընդգծելով նրա ներդրումը XX դարի պատմվածքի նոր գեղագիտության ձևավորման մեջ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը պատմվածքը ներկայացնում է ոչ թե որպես անփոփոխ գրական ձև, այլ որպես շարունակաբար վերափոխվող ժանր, որի միջոցով գրողը փորձարկում է պատմողական նոր ռազմավարություններ և վերաիմաստավորում իրականության, երևակայության, ժամանակի ու ընթերցողի փոխհարաբերությունները։

Աշխատությունը նվիրված է առողջապահական կազմակերպություններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման համակարգի արդյունավետության գնահատմանը և դրա կատարելագործման կազմակերպական ու կառավարչական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության ոլորտային առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում աշխատուժի պլանավորման, մասնագետների ընտրության և տեղաբաշխման, աշխատանքի գնահատման, մասնագիտական զարգացման, մոտիվացիայի և կազմակերպության ներսում աշխատակիցների պահպանման մեխանիզմներն են։ Առողջապահության ոլորտում մարդկային ռեսուրսները դիտարկվում են որպես կազմակերպության գործունեության կարևորագույն բաղադրիչներից մեկը, քանի որ ծառայությունների կազմակերպումը և կառավարման արդյունավետությունը զգալիորեն պայմանավորված են մասնագիտական կարողությունների, աշխատանքային գործընթացների համակարգման և անձնակազմի նպատակային կառավարման մակարդակով։ Քննության են առնվում մարդկային ռեսուրսների պահանջարկի գնահատման, հաստիքային կառուցվածքի ձևավորման, պարտականությունների բաշխման, աշխատանքի ծանրաբեռնվածության և կազմակերպական կառուցվածքի փոխկապակցվածության հարցերը։ Կարևորվում է նաև աշխատակիցների գործունեության գնահատման չափանիշների ձևավորումը և գնահատման արդյունքների կիրառումը կառավարչական որոշումների ընդունման, վերապատրաստման կարիքների բացահայտման և մասնագիտական առաջընթացի խթանման համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նյութական և ոչ նյութական մոտիվացիայի գործիքներին, աշխատանքային միջավայրին, կազմակերպական մշակույթին, ղեկավարության և աշխատակիցների միջև հաղորդակցությանը, ինչպես նաև թիմային աշխատանքի զարգացմանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել առողջապահական կազմակերպությունների մարդկային ռեսուրսների կառավարման գործող համակարգերի համեմատական գնահատում՝ բացահայտելով կազմակերպական սահմանափակումները, կառավարման թերությունները և արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Մարդկային ռեսուրսների կառավարման թվայնացումը ևս դիտարկվում է որպես զարգացման ուղղություն՝ անձնակազմի վերաբերյալ տվյալների համակարգման, աշխատանքի գնահատման և կառավարչական տեղեկատվության հասանելիության բարելավման տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև աշխատակիցների շարունակական մասնագիտական զարգացման և կազմակերպության ռազմավարական նպատակների միջև կապի ապահովումը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը մարդկային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է որպես առողջապահական կազմակերպությունների ռազմավարական կառավարման բաղադրիչ՝ նպատակ ունենալով ձևավորել այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել անձնակազմի ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործմանը, կազմակերպական գործընթացների կատարելագործմանը և առողջապահական կառույցների կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հաստացողուն գյուղատնտեսական մշակաբույսերի բերքահավաքի համար նախատեսված երկայնական ռոտորային կտրող ապարատի կառուցվածքային և տեխնոլոգիական կատարելագործման գիտական հիմունքների մշակմանը։ Հետազոտության կենտրոնում բերքահավաքի ընթացքում բույսերի ցողունների արդյունավետ կտրման, աշխատանքային օրգանների շարժման և մշակաբույսի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունների փոխազդեցության օրինաչափությունների ուսումնասիրությունն է։ Քննության են առնվում կտրող մեխանիզմի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ռոտորային աշխատանքային օրգանների շարժման բնույթը և դրանց ազդեցությունը տեխնոլոգիական գործընթացի կայունության ու որակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կտրման գործընթացում առաջացող ուժային և կինեմատիկական երևույթների վերլուծությանը, քանի որ աշխատանքային օրգանների երկրաչափական ու շարժման պարամետրերի ճիշտ ընտրությունը կարող է էականորեն ազդել բերքահավաքի արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրվում են մշակաբույսերի ցողունների չափային, ամրության և կառուցվածքային առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով որպես մեքենայի նախագծման և աշխատանքային ռեժիմների հիմնավորման կարևոր ելակետային գործոններ։ Հետազոտության մեջ կարող են համադրվել տեսական հաշվարկները, մաթեմատիկական մոդելավորումը և փորձարարական փորձարկումները՝ տարբեր կառուցվածքային լուծումների արդյունավետությունը համեմատելու նպատակով։ Կարևորվում են կտրող ապարատի աշխատանքի հուսալիությունը, տեխնոլոգիական կորուստների նվազեցումը, մեքենայի արտադրողականությունը և էներգետիկ արդյունավետությունը։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող են լինել աշխատանքային օրգանների մաշվածությունը, բեռնվածքների բնույթը և բերքահավաքի տարբեր պայմաններում մեխանիզմի աշխատանքի կայունությունը։ Տեխնիկական կատարելագործումը դիտարկվում է ոչ միայն առանձին հանգույցների փոփոխության, այլև ամբողջ տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալացման տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով մեքենայի և բուսական զանգվածի փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գյուղատնտեսական մեքենաների տեսության, կիրառական մեխանիկայի և ագրոտեխնոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով հաստացողուն մշակաբույսերի բերքահավաքի համար նախատեսված կտրող սարքավորումների արդյունավետության, հուսալիության և տեխնոլոգիական որակի բարձրացման գիտական հիմքերի զարգացմանը։

Հրատարակությունը մեթոդական և մատենագիտական բնույթի ժողովածու է, որը պատրաստվել է 1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխության հիսնամյակին նվիրված գրադարանային, կրթական և մշակութային միջոցառումների կազմակերպման համար։ Այն արտացոլում է խորհրդային ժամանակաշրջանի գաղափարական ու մշակութային աշխատանքի սկզբունքները և նախատեսված է եղել գրադարանների, մշակույթի հաստատությունների, ընթերցասրահների ու հասարակական կազմակերպությունների աշխատողների համար։ Նյութերում կարող են ներկայացված լինել հոբելյանական տարեթվի շուրջ գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ երեկոների, ընթերցողական համաժողովների, զեկուցումների, գրական քննարկումների և տեղեկատվական այլ միջոցառումների կազմակերպման մեթոդական առաջարկություններ։ Առանձին բաժիններում համակարգվում է համապատասխան պատմական, քաղաքական, հասարակագիտական և հուշագրական գրականությունը՝ ընթերցողներին ու կազմակերպիչներին անհրաժեշտ աղբյուրների ընտրության հարցում կողմնորոշելու նպատակով։ Մատենագիտական ցանկերը կարող են ընդգրկել հեղափոխական իրադարձությունների պատմությանը, խորհրդային պետական համակարգի ձևավորմանը, հասարակական և տնտեսական փոփոխություններին, ինչպես նաև տվյալ ժամանակաշրջանի պաշտոնական պատմագրական մեկնաբանություններին վերաբերող հրատարակություններ։ Ժողովածուի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն գտնելու տվյալ թեմայով ժամանակին առաջարկված գրականությունը, այլև հասկանալու, թե խորհրդային մշակութային քաղաքականության շրջանակում ինչպես էին կազմակերպվում պատմական տարեդարձերի հանրայնացումը և դրանց վերաբերյալ ընթերցանության ուղղորդումը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև գրադարանագիտության և մատենագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ ցույց է տալիս թեմատիկ գրականության ընտրության, դասակարգման և ընթերցողներին ներկայացնելու ժամանակաշրջանին բնորոշ մեթոդները։ Միաժամանակ այն կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր խորհրդային հիշողության քաղաքականության և պաշտոնական պատմական խոսույթի ուսումնասիրման համար՝ հնարավորություն տալով համեմատելու ժամանակաշրջանի ներկայացումները հետագա պատմագիտական մեկնաբանությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ նյութերի ժողովածուն համատեղում է մեթոդական ուղեցույցի և հանձնարարական մատենագիտության գործառույթները՝ փաստագրելով խորհրդային ժամանակաշրջանում խոշոր պատմական տարեդարձերի շուրջ իրականացվող գրադարանային ու մշակութային աշխատանքի ձևերը։

Հրատարակությունը տեղեկատվական և հանձնարարական-մատենագիտական բնույթի օրացուցային նյութ է, որը համակարգում է 1983 թվականի ապրիլ, մայիս և հունիս ամիսներին վերաբերող նշանակալի տարեդարձերի, պատմական իրադարձությունների և հիշարժան օրերի մասին տեղեկությունները։ Այն նախատեսված է գրադարանների, մշակութային ու կրթական հաստատությունների աշխատողների և համապատասխան թեմաներով միջոցառումներ կազմակերպող մասնագետների համար՝ օգնելով նախապես պլանավորել տարելիցներին և հիշատակի օրերին նվիրված ցուցահանդեսներ, գրական երեկոներ, զեկուցումներ, ընթերցողական հանդիպումներ ու տեղեկատվական այլ նախաձեռնություններ։ Նյութերը սովորաբար դասավորված են օրացուցային սկզբունքով՝ յուրաքանչյուր ամսվա սահմաններում առանձնացնելով պատմության, գրականության, գիտության, արվեստի, հասարակական կյանքի և մշակույթի հետ կապված կարևոր ամսաթվերը։ Առանձին գործիչների ծննդյան կամ մահվան տարելիցների դեպքում կարող են ներկայացվել համառոտ կենսագրական և տեղեկատվական տվյալներ, նրանց գործունեության հիմնական ուղղությունները և թեմայի վերաբերյալ գրականության ընտրանի։ Պատմական կամ մշակութային իրադարձությունների վերաբերյալ բաժինները հնարավորություն են տալիս ընթերցողին ծանոթանալ դրանց ընդհանուր նշանակությանը և գտնել լրացուցիչ ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ հրապարակումները։ Մատենագիտական բաղադրիչը հրատարակությանը տալիս է գործնական որոնողական նշանակություն, քանի որ համապատասխան գրքերի, հոդվածների և այլ նյութերի ընտրությունը հեշտացնում է թեմատիկ գրականության հայտնաբերումը։ Միաժամանակ այն արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի հիշողության մշակույթը և այն սկզբունքները, որոնցով գրադարանային ու մշակութային հաստատություններում ընտրվում և ներկայացվում էին հասարակական նշանակություն ունեցող տարեթվերը։ Տարբեր տարիների նմանատիպ թողարկումների համադրումը կարող է օգտակար լինել նաև պատմամշակութային հետազոտությունների համար՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու հիշարժան իրադարձությունների ներկայացման և հանրայնացման փոփոխությունները։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը համատեղում է օրացուցային տեղեկատուի, մատենագիտական ուղեցույցի և մշակութային աշխատանքի օժանդակ նյութի գործառույթները՝ նպաստելով հիշարժան տարեթվերի վերաբերյալ տեղեկատվության համակարգմանը և դրանց շուրջ կրթական ու մշակութային գործունեության կազմակերպմանը։

Աշխատությունը նվիրված է 1991 թվականի սեպտեմբերից մինչև 1994 թվականի մայիսը Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցած քաղաքական և ինստիտուցիոնալ գործընթացների պատմական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Խորհրդային Միության կազմալուծման ժամանակաշրջանում տարածաշրջանում ձևավորված քաղաքական իրավիճակը, ինքնորոշման շուրջ զարգացումները և նոր կառավարման մարմինների ստեղծման գործընթացը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1991 թվականին Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության հռչակմանը, դրան հաջորդած քաղաքական և վարչական վերափոխումներին, ինչպես նաև օրենսդիր ու գործադիր կառույցների ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում են կառավարման համակարգի կազմակերպման, իրավական ակտերի ընդունման, տեղական իշխանության մարմինների գործունեության և պետական ինստիտուտների ձևավորման հետ կապված գործընթացները։ Դրանք դիտարկվում են հայ-ադրբեջանական հակամարտության և լայնածավալ ռազմական գործողությունների պայմաններում, ինչը էականորեն ազդել է հասարակական կյանքի, կառավարման և տնտեսության կազմակերպման վրա։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև սոցիալական և տնտեսական կառավարման խնդիրներին, բնակչության կենսական կարիքների ապահովմանը և արտակարգ պայմաններում հաստատությունների գործունեությանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում արտաքին քաղաքական կապերի և միջազգային միջնորդական գործընթացների ուսումնասիրությունը։ 1992 թվականին ստեղծված ԵԱՀԿ Մինսկի գործընթացը դարձավ հակամարտության խաղաղ կարգավորման միջազգային հիմնական ձևաչափերից մեկը, իսկ 1994 թվականի մայիսին ձեռք բերված հրադադարը դադարեցրեց այդ փուլի լայնածավալ ռազմական գործողությունները՝ չլուծելով հակամարտության վերջնական քաղաքական կարգավիճակի հարցը։ Պատմական վերլուծության ընթացքում կարևոր է տարբերակել տվյալ ժամանակաշրջանում տեղում ձևավորված կառավարման ինստիտուտների փաստացի գործունեությունը և դրանց միջազգային իրավական կարգավիճակի շուրջ առկա տարաձայնությունները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե քաղաքական ճգնաժամի և հակամարտության պայմաններում ինչպես էին ձևավորվում նոր վարչական ու քաղաքական կառույցներ և ինչ խնդիրների էին բախվում դրանց գործունեության կազմակերպման ընթացքում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքական պատմության, պետական կառավարման և հակամարտությունների պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով 1991–1994 թվականների իրադարձությունների ու ինստիտուցիոնալ վերափոխումների համակարգված պատմական քննություն։

Աշխատությունը նվիրված է ֆրանսերենի և հայերենի գոյականական համակարգերում առկայացման կարգի արտահայտման միջոցների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով երկու լեզուներում գոյականի որոշյալության, անորոշության, վերաբերության և խոսքային իրադրության հետ կապի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում առկայացումը դիտարկվում է որպես լեզվական կարգ, որի միջոցով խոսողը տվյալ առարկան կամ երևույթը ներկայացնում է որպես հաղորդակցական իրավիճակում որոշակիորեն ճանաչելի, արդեն հայտնի, նոր ներմուծվող կամ ընդհանրացված հասկացություն։ Քննության են առնվում ֆրանսերենի հոդային համակարգը և հայերենի համապատասխան քերականական ու շարահյուսական միջոցները՝ պարզաբանելով դրանց կառուցվածքային և գործառական տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում որոշյալ և անորոշ նշանակությունների արտահայտմանը, հոդերի կիրառության պայմաններին, գոյականի թվի և շարահյուսական դիրքի ազդեցությանը, ինչպես նաև համատեքստի ու խոսքային իրավիճակի դերին։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, որ իմաստային առումով նման գործառույթները երկու լեզուներում միշտ չէ, որ արտահայտվում են նույն քերականական միջոցներով։ Ուսումնասիրվում են այն դեպքերը, երբ ֆրանսերենում պարտադիր կամ սովորական հոդային ձևին հայերենում կարող է համապատասխանել այլ ձևաբանական միջոց, բառային տարր, շարադասական առանձնահատկություն կամ համատեքստային մեկնաբանություն։ Կարևորվում է նաև ընդհանուր և վերացական հասկացություններ արտահայտող գոյականների գործածությունը, հատուկ անունների առկայացման առանձնահատկությունները և տարբեր շարահյուսական կառույցներում որոշյալության իմաստի փոփոխությունները։ Հետազոտության մեջ կարող են կիրառվել զուգադրական լեզվաբանության, իմաստաբանության և գործաբանության մոտեցումները՝ ձևի ու նշանակության փոխհարաբերությունը երկու լեզուներում համակարգված կերպով ներկայացնելու նպատակով։ Նման ուսումնասիրությունն ունի նաև կիրառական նշանակություն օտար լեզվի ուսուցման և թարգմանության համար, քանի որ հոդերի և որոշյալության իմաստների ոչ համարժեք գործածությունը կարող է դժվարություններ առաջացնել հայախոս ֆրանսերեն սովորողների համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը նպաստում է ֆրանսերենի և հայերենի անվանական համակարգերի տիպաբանական առանձնահատկությունների, որոշյալության և առկայացման արտահայտման մեխանիզմների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Հրատարակությունը տեղեկատվական-մատենագիտական բնույթի պարբերական ցանկ է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել Հայկական ՍՍՀ-ում մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառների վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականությունը։ Այն կազմվել է մասնագետներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին, ուսանողներին, գրադարանային աշխատողներին և մշակութային ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողներին անհրաժեշտ մասնագիտական տեղեկատվությամբ ապահովելու նպատակով։ Մատենագիտական նյութերում ընդգրկվում են մշակույթի ընդհանուր խնդիրներին, մշակութային շինարարությանը, մշակութալուսավորական գործունեությանը, թանգարանագիտությանը, պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանությանը, ինչպես նաև արվեստի տարբեր ճյուղերին վերաբերող հրապարակումներ։ Ներկայացված են նաև գրադարանագիտության և մատենագիտության ոլորտի նյութեր՝ ձևավորելով մշակութային կյանքի վերաբերյալ բազմաբնույթ տեղեկատվական շտեմարան։ Ցանկում արտացոլվում է հանրապետությունում հայերեն և ռուսերեն հրատարակվող համապատասխան գրականությունը, ինչպես նաև Հայաստանի մշակույթին ու արվեստին վերաբերող՝ հանրապետությունից դուրս լույս տեսած որոշ հրապարակումներ։ Նյութերի համակարգված դասավորությունը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին արագ կողմնորոշվել մասնագիտական գրականության մեջ, առանձնացնել հետաքրքրող թեմատիկ ուղղությունը և հայտնաբերել հետագա ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ աղբյուրները։ Մատենագիտական նկարագրությունների թեմատիկ և այբբենական կազմակերպումը կարևոր որոնողական նշանակություն ունի՝ հատկապես այն ժամանակաշրջանի գրադարանային տեղեկատվական համակարգի պայմաններում։ Հրատարակությունը միաժամանակ արժեքավոր աղբյուր է մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ դրա տարբեր թողարկումների համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի որ ուղղությունների վերաբերյալ ինչպիսի գրականություն է հրատարակվել և ինչ թեմաներ են առավել ակտիվ ներկայացված եղել մասնագիտական տեղեկատվական դաշտում։ Այն արտացոլում է նաև գրադարանների գիտատեղեկատվական գործունեության դերը մշակութային գիտելիքի հավաքագրման, դասակարգման և տարածման գործում։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը ծառայում է որպես մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրականության որոնման ու ուսումնասիրության մասնագիտացված ուղեցույց և միաժամանակ ներկայացնում է խորհրդային Հայաստանի մշակութային ու գրադարանային տեղեկատվական ժառանգության կարևոր մատենագիտական աղբյուր։

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ գրականության մեջ պատմական ողբերգության ժանրի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն դրամատիկական ստեղծագործությունները, որոնցում ազգային պատմության նշանակալի իրադարձությունները, հասարակական հակասությունները և պատմական անհատների ճակատագրերը վերածվում են ողբերգական բախումների գեղարվեստական հիմքի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմական փաստի և գրական երևակայության հարաբերակցությանը՝ պարզաբանելով, թե հեղինակներն ինչպես են սկզբնաղբյուրներից, պատմագրական ավանդույթից և ազգային հիշողությունից վերցված նյութը վերափոխել դրամատիկական գործողության։ Ուսումնասիրվում են սյուժեի կառուցման, կերպարների ստեղծման, հակամարտությունների զարգացման և ողբերգական հանգուցալուծման սկզբունքները, ինչպես նաև պատմական միջավայրի վերարտադրման լեզվաոճական միջոցները։ Կարևորվում է անհատի և պատմական անհրաժեշտության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտքի, իշխանության և բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունների քննությունը, որոնք ժանրի գաղափարական կառուցվածքում հաճախ ստանում են առանցքային նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայրենիքի, ազգային ինքնության, ազատության, պատմական հիշողության և հասարակական պատասխանատվության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությանը։ Պատմական հերոսների կերպարները դիտարկվում են ոչ միայն իրենց ժամանակաշրջանի իրադարձությունների մասնակիցներ, այլև որոշակի բարոյական ու գաղափարական խնդիրներ մարմնավորող գրական կերպարներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում եվրոպական դրամատուրգիական ավանդույթների և հայկական պատմագրական ու գրական ժառանգության փոխազդեցությանը՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը արևմտահայ դրամայի ժանրային զարգացման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու նաև պատմական նյութի գեղարվեստական մեկնաբանության փոփոխություններին տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում և հասկանալու, թե ինչպես է անցյալի վերաիմաստավորումը ծառայել ժամանակակից հասարակական ու մշակութային հարցերի արտահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, ժանրաբանական և պատմամշակութային մոտեցումները՝ նպաստելով արևմտահայ դրամատուրգիայի զարգացման, պատմական թեմատիկայի և ազգային գրական հիշողության փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է բնական իրավունքի գաղափարների ձևավորման և զարգացման պատմատեսական ուսումնասիրությանը արևմտաեվրոպական իրավական ու քաղաքական մտքի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում այն պատկերացումների էվոլյուցիան է, որոնց համաձայն իրավունքի հիմքում կարող են ընկած լինել ոչ միայն պետության կողմից սահմանված նորմերը, այլև մարդու բնությունից, բանականությունից, արդարությունից և համընդհանուր բարոյական սկզբունքներից բխող չափանիշները։ Քննության են առնվում բնական իրավունքի գաղափարի պատմական նախադրյալները, դրա վերաիմաստավորումը տարբեր դարաշրջաններում և փոխհարաբերությունը դրական իրավունքի վերաբերյալ ուսմունքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անտիկ փիլիսոփայական ժառանգությունից և միջնադարյան իրավաքաղաքական մտածողությունից մինչև Վերածննդի, Ռեֆորմացիայի և Նոր ժամանակների տեսությունների զարգացող գաղափարական շարունակականությանը։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են մարդու բնական իրավունքների, ազատության, հավասարության, սեփականության, հասարակական պայմանագրի, պետական իշխանության սահմանափակման և իշխանության օրինականության վերաբերյալ պատկերացումները աստիճանաբար դարձել արևմտաեվրոպական իրավական մտքի կարևոր բաղադրիչներ։ Հետազոտության մեջ կարող են համեմատվել տարբեր մտածողների և իրավագիտական դպրոցների մոտեցումները՝ բացահայտելով բնական իրավունքի հասկացության բովանդակային փոփոխությունները և տեսական հակասությունները։ Կարևորվում է նաև բնական իրավունքի և իրավական պոզիտիվիզմի հարաբերակցության խնդիրը, քանի որ այդ երկու ուղղությունների բանավեճը մեծ ազդեցություն է ունեցել իրավունքի բնույթի, աղբյուրների և պարտադիր ուժի վերաբերյալ պատկերացումների զարգացման վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնական իրավունքի գաղափարների ազդեցությանը մարդու իրավունքների հայեցակարգի, սահմանադրականության և իրավական պետության սկզբունքների ձևավորման վրա։ Պատմատեսական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս իրավական գաղափարները դիտարկել իրենց ժամանակաշրջանի սոցիալական, քաղաքական և փիլիսոփայական պայմանների համատեքստում՝ միաժամանակ բացահայտելով դրանց շարունակական նշանակությունը ժամանակակից իրավագիտության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համակարգում է բնական իրավունքի վերաբերյալ արևմտաեվրոպական ուսմունքների զարգացման հիմնական փուլերն ու գաղափարական ուղղությունները՝ նպաստելով իրավունքի, արդարության, պետության և մարդու հիմնարար իրավունքների փոխհարաբերությունների տեսական հիմքերի առավել խորքային ըմբռնմանը։

Վերջին շրջանում խիստ կարևորվում է ՀՀ-ում բնակչության բարեկեցության սղաճային կորուստների գնահատման հիմնախնդիրը՝ պայմանավորված նաև ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո ԱՊՀ երկրներում, այդ թվում մեր հանրապետությունում տեղ գտած գերսղաճով և, որպես հետևանք, աղքատության խնդրի սրմամբ / Диссертация посвящена разработке методологической основы для оценки инфляционных издержек благосостояния в РА и эмпирической оценке инфляционных потерь при помощи моделирования Հրատ.՝ Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարան, Երևան, 2008, Սեղմագիր՝ 22 էջ [src=123456789/2742] [dspace.nla.am]

Աշխատությունը նվիրված է պետական պարտատոմսերի եկամտաբերության ձևավորման օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը և դրանց գնահատման ու կանխատեսման տնտեսագիտամաթեմատիկական մեթոդների մշակմանը՝ Հայաստանի Հանրապետության ֆինանսական շուկայի օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում պետական պարտատոմսերը դիտարկվում են որպես պետական պարտքի կառավարման և ֆինանսական շուկայի կարևոր գործիքներ, որոնց եկամտաբերությունը ձևավորվում է փոխկապակցված մակրոտնտեսական, դրամավարկային և շուկայական գործոնների ազդեցությամբ։ Քննության են առնվում պարտատոմսերի գնի, մարման ժամկետի և եկամտաբերության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև տարբեր ժամկետայնությամբ արժեթղթերի եկամտաբերությունների կառուցվածքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տոկոսադրույքների ժամկետային կառուցվածքի և եկամտաբերության կորի մոդելավորմանը՝ որպես ֆինանսական շուկայի վիճակի և սպասումների վերլուծության կարևոր ուղղության։ Ուսումնասիրվում են գնաճի, դրամավարկային պայմանների, պետական պարտքի ցուցանիշների, ֆինանսական շուկայի իրացվելիության և ընդհանուր մակրոտնտեսական միջավայրի հնարավոր կապերը պետական արժեթղթերի եկամտաբերության փոփոխությունների հետ։ Տնտեսագիտամաթեմատիկական վերլուծության շրջանակում կարող են կիրառվել վիճակագրական և էկոնոմետրիկ մոտեցումներ՝ համապատասխան գործոնների ազդեցությունը գնահատելու, փոփոխականների միջև կապերը բացահայտելու և կանխատեսողական մոդելներ կառուցելու նպատակով։ Կարևորվում է մոդելների վիճակագրական հուսալիության, կանխատեսման ճշգրտության և տարբեր տնտեսական պայմաններում դրանց կայունության գնահատումը։ Հայաստանի ֆինանսական շուկայի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել պետական պարտատոմսերի շուկայի զարգացումը փոքր և բաց տնտեսությանը բնորոշ պայմաններում՝ հաշվի առնելով ներքին ֆինանսական միջավայրի կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը կապված է պետական պարտքի կառավարման, ֆինանսական շուկայի վերլուծության և տոկոսադրույքային ռիսկերի գնահատման համար քանակական գործիքների կատարելագործման հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ֆինանսական տնտեսագիտության, պետական ֆինանսների, էկոնոմետրիկայի և մաթեմատիկական մոդելավորման մոտեցումները՝ նպաստելով պետական պարտատոմսերի եկամտաբերության ձևավորման մեխանիզմների և դրանց քանակական գնահատման մեթոդների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։