Ready-made Materials

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ուսանողների վրա ապատեղեկատվության սոցիալ-հոգեբանական բացասական ազդեցության ուսումնասիրությանը և դրա կանխարգելման արդյունավետ մեխանիզմների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում այն խնդիրն է, որ թվային հաղորդակցության և սոցիալական ցանցերի լայն տարածման պայմաններում երիտասարդները մեծ ծավալի տեղեկատվություն են ստանում տարբեր և հաճախ ոչ վերահսկվող աղբյուրներից, ինչի հետևանքով կեղծ, մոլորեցնող կամ դիտավորյալ խեղաթյուրված տեղեկատվությունը կարող է ներգործել նրանց ընկալումների, համոզմունքների, հուզական վիճակի, վարքագծային դիրքորոշումների և սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Ապատեղեկատվության ազդեցությունը հատկապես կարևոր է ուսումնասիրել ուսանողների շրջանում, քանի որ նրանք ակտիվորեն օգտվում են թվային հարթակներից, միաժամանակ գտնվում են աշխարհայացքի, մասնագիտական ինքնության և սոցիալական դիրքորոշումների ձևավորման փուլում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ապատեղեկատվության նկատմամբ ուսանողների ընկալունակության վրա ազդող սոցիալ-հոգեբանական գործոնները, այդ թվում՝ տեղեկատվության աղբյուրի նկատմամբ վստահությունը, նախնական համոզմունքները, քննադատական մտածողության մակարդակը, խմբային պատկանելությունը, սոցիալական ազդեցությունը և հուզական արձագանքները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով կեղծ կամ խեղաթյուրված տեղեկատվությունը տարածվում է և ձեռք բերում հավաստիության տեսք՝ կրկնվող հաղորդագրությունների, հեղինակավոր անձանց անունների օգտագործման, վախի կամ զայրույթի առաջացման, սենսացիոն վերնագրերի և խմբային կարծիքի ազդեցության միջոցով։ Ապատեղեկատվության սոցիալ-հոգեբանական դեստրուկտիվ ազդեցությունը կարող է դրսևորվել իրականության սխալ ընկալմամբ, անհիմն վախերի և տագնապի առաջացմամբ, հասարակական բևեռացման խորացմամբ, անվստահության տարածմամբ, ագրեսիվ կամ հակասոցիալական վարքագծի խթանմամբ և սոցիալական կապերի թուլացմամբ։ Հայաստանի պայմաններում խնդիրը կարող է ունենալ նաև առանձնահատուկ նշանակություն՝ կապված հասարակական և քաղաքական զգայուն թեմաների շուրջ տեղեկատվական հոսքերի ինտենսիվության, ճգնաժամային իրավիճակների և սոցիալական ցանցերում արագ տարածվող բովանդակության հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ուսանողների տեղեկատվական վարքագծի ուսումնասիրությունը՝ պարզելու, թե ինչ աղբյուրներից են նրանք ստանում տեղեկությունները, որքան հաճախ են ստուգում դրանց հավաստիությունը, ինչ չափանիշներով են տարբերակում վստահելի և անվստահելի հաղորդագրությունները և ինչ դեր են տալիս իրենց սոցիալական շրջապատի կարծիքին։ Կարող են կիրառվել հարցաթերթային, սոցիալ-հոգեբանական, համեմատական և վիճակագրական մեթոդներ՝ տարբեր խմբերի տեղեկատվական վարքագիծը և ապատեղեկատվության նկատմամբ դիմադրողականությունը գնահատելու համար։ Կանխարգելման տեսանկյունից աշխատանքը կարևորում է մեդիագրագիտության և տեղեկատվական գրագիտության զարգացումը, քանի որ ուսանողների՝ աղբյուրները քննադատաբար գնահատելու, փաստերը ստուգելու և մանիպուլյատիվ բովանդակությունը ճանաչելու կարողությունները կարող են նվազեցնել ապատեղեկատվության ազդեցությունը։ Կրթական միջավայրում արդյունավետ կանխարգելումը կարող է ներառել փաստերի ստուգման հմտությունների ուսուցում, աղբյուրների համեմատական վերլուծություն, թվային անվտանգության վերաբերյալ իրազեկում, տրամաբանական սխալների և մանիպուլյացիոն տեխնիկաների ճանաչում, ինչպես նաև պատասխանատու տեղեկատվական վարքագծի ձևավորում։ Կարևոր է նաև հոգեբանական բաղադրիչը․ անհրաժեշտ է զարգացնել ոչ միայն տեղեկատվությունը ստուգելու տեխնիկական կարողությունները, այլև սեփական հուզական արձագանքները վերահսկելու և ուժեղ հույզեր առաջացնող տեղեկատվությանը քննադատաբար մոտենալու հմտությունները։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել բուհերում մեդիագրագիտության և կանխարգելիչ կրթական ծրագրերի մշակման, ուսանողների տեղեկատվական դիմակայունության բարձրացման և ապատեղեկատվության տարածման սոցիալական հետևանքների նվազեցման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը խնդիրը դիտարկում է ոչ միայն որպես տեղեկատվական կամ տեխնոլոգիական, այլև որպես սոցիալ-հոգեբանական և կրթական հիմնախնդիր՝ կարևորելով ուսանողների քննադատական մտածողության, մեդիագրագիտության, տեղեկատվական ինքնապաշտպանության և հոգեբանական դիմակայունության զարգացումը՝ ապատեղեկատվության վնասակար ազդեցությունը կանխելու նպատակով։

Աշխատանքը նվիրված է զանգվածային լրատվամիջոցների ազդեցության ուսումնասիրությանը հասարակական-քաղաքական կարծիքի ձևավորման, փոփոխության և տարածման գործընթացներում։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ ԶԼՄ-ները հասարակության տարբեր խմբերի միջև տեղեկատվության փոխանցման կարևորագույն միջավայր են և կարող են էական ազդեցություն ունենալ քաղաքացիների կողմից քաղաքական իրադարձությունների, պետական քաղաքականության, հասարակական խնդիրների և քաղաքական դերակատարների ընկալման վրա։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել, թե ինչպես է տեղեկատվության ընտրությունը, թեմաների առաջնահերթության սահմանումը, իրադարձությունների մեկնաբանությունը և դրանց ներկայացման ձևը ազդում լսարանի ուշադրության և կարծիքների ձևավորման վրա։ Հատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ լրատվամիջոցները ոչ միայն տեղեկություն են հաղորդում արդեն տեղի ունեցած իրադարձությունների վերաբերյալ, այլև մասնակցում են հանրային օրակարգի ձևավորմանը՝ որոշ խնդիրներ դարձնելով հասարակական քննարկման կենտրոնական թեմա, իսկ մյուսներին տալով համեմատաբար նվազ տեսանելիություն։ Այս գործընթացի ուսումնասիրության ժամանակ կարևոր է նաև մեդիայի կողմից կիրառվող լեզվական, տեսողական և հռետորական միջոցների վերլուծությունը, քանի որ նույն իրադարձությունը տարբեր ձևերով ներկայացնելու դեպքում կարող են ձևավորվել դրա տարբեր ընկալումներ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են դիտարկվել քաղաքական նորությունների, վերլուծական հաղորդումների, հարցազրույցների, մեկնաբանությունների և այլ մեդիա ձևաչափերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հասարակության տարբեր խմբերի վրա։ Հասարակական-քաղաքական կարծիքի ձևավորման մեջ կարևոր դեր կարող են ունենալ նաև մեդիայի և քաղաքական իշխանության, կուսակցությունների, հասարակական կազմակերպությունների ու այլ ազդեցիկ դերակատարների փոխհարաբերությունները։ Այս տեսանկյունից հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ տեղեկատվության քաղաքականացման, քարոզչության, կողմնակալ լուսաբանման, կարծիքի մանիպուլացման և տեղեկատվական օրակարգի վերահսկման խնդիրներին։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել լրատվամիջոցների հակադիր գործառույթը՝ որպես հանրային վերահսկողության, բազմակարծության և քաղաքական հաշվետվողականության ապահովման միջոց։ Ազատ և բազմազան մեդիա միջավայրը կարող է քաղաքացիներին հնարավորություն տալ ստանալ տարբեր տեսակետներ, համադրել տեղեկությունները և ձևավորել սեփական դիրքորոշումը, մինչդեռ տեղեկատվական սահմանափակումները կամ միակողմանի լուսաբանումը կարող են նեղացնել հանրային քննարկման շրջանակը։ Հետազոտության արդիականությունը մեծանում է թվային մեդիայի և սոցիալական ցանցերի տարածման պայմաններում, քանի որ տեղեկատվության ստեղծման և տարածման գործընթացն այլևս չի սահմանափակվում ավանդական լրատվական կառույցներով։ Թվային հարթակները արագացնում են տեղեկատվության շրջանառությունը, հնարավորություն են տալիս օգտատերերին անմիջականորեն մասնակցել հանրային քննարկումներին, սակայն միաժամանակ ստեղծում են ապատեղեկատվության, կեղծ տեղեկությունների, տեղեկատվական բևեռացման և ալգորիթմական «տեղեկատվական փուչիկների» առաջացման ռիսկեր։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև լսարանի դերը՝ որպես ոչ թե պարզապես տեղեկատվություն սպառող, այլ տեղեկատվություն մեկնաբանող, վերարտադրող և տարածող ակտիվ մասնակից։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասարակական կարծիքի ձևավորումը դիտարկել որպես փոխազդեցության գործընթաց, որտեղ մեդիայի հաղորդագրությունները, քաղաքական դերակատարների գործունեությունը և քաղաքացիների արձագանքները մշտապես ազդում են միմյանց վրա։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ մեդիայի ազդեցության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել մեդիագրագիտության զարգացմանը, տեղեկատվության քննադատական ընկալմանը և հասարակության՝ մանիպուլյատիվ կամ ապատեղեկատվական բովանդակությունը տարբերակելու կարողության բարձրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ԶԼՄ-ները դիտարկում է որպես հասարակական-քաղաքական կյանքի կարևոր ինստիտուտ, որը միաժամանակ կատարում է տեղեկատվական, հաղորդակցական, վերահսկողական և օրակարգ ձևավորող գործառույթներ և կարող է նշանակալիորեն ազդել հասարակության քաղաքական գիտակցության, դիրքորոշումների ու հանրային քննարկումների ուղղությունների վրա։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պարենային անվտանգության կառավարման համակարգի կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով երկրի տնտեսական, գյուղատնտեսական, սոցիալական և աշխարհաքաղաքական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ պարենային անվտանգությունը միայն անհրաժեշտ քանակությամբ սննդամթերքի արտադրության կամ ներմուծման ապահովման խնդիր չէ, այլ բազմաբաղադրիչ համակարգ, որը ներառում է պարենի առկայությունը, բնակչության համար դրա տնտեսական և ֆիզիկական մատչելիությունը, սննդի պատշաճ օգտագործումը և մատակարարման կայունությունը։ ՀՀ կառավարության կողմից հաստատված պարենային անվտանգության համակարգի զարգացման ռազմավարությունը նույնպես հիմնվում է այս չորս հիմնական ուղղությունների վրա և նախատեսում է համապատասխան միջոցառումներ՝ բնակչության տարբեր խմբերի համար պարենային ապահովվածության բարելավման նպատակով։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել Հայաստանի պարենային անվտանգության վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, այդ թվում՝ գյուղատնտեսական արտադրության ծավալները, բնական և կլիմայական ռիսկերը, ներմուծումից կախվածությունը, գյուղատնտեսական հումքի և պարենային ապրանքների գների փոփոխությունները, բնակչության եկամուտների մակարդակը, ենթակառուցվածքների վիճակը և միջազգային շուկաներում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կենսապես կարևոր պարենային ապրանքների ինքնաբավության մակարդակին, քանի որ որոշ ապրանքների արտադրության սահմանափակ հնարավորությունները կարող են մեծացնել արտաքին շուկաների նկատմամբ կախվածությունը և բարձրացնել մատակարարման խափանումների ռիսկը։ Պարենային անվտանգության ռազմավարական մոտեցումներում որպես կարևոր խնդիրներ առանձնացվում են նաև բնական աղետների հետևանքները, պահուստների և պաշարների ձևավորման արդյունավետությունը, պահեստավորման ենթակառուցվածքների զարգացումը և ցածր ինքնաբավություն ունեցող ապրանքների ներմուծման արտաքին ռիսկերի կառավարումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պետական կառավարման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը, քանի որ պարենային անվտանգության ապահովումը պահանջում է գյուղատնտեսության, տնտեսության, սոցիալական պաշտպանության, առողջապահության, արտակարգ իրավիճակների և այլ ոլորտների քաղաքականությունների համակարգված իրականացում։ Այդ շրջանակում կարևոր են պետական պարենային պահուստների ձևավորումն ու կառավարումը, ռազմավարական պաշարների բավարար մակարդակի պահպանումը, ճգնաժամային իրավիճակներում արագ արձագանքման մեխանիզմների զարգացումը և պարենային մատակարարման շղթաների շարունակականության ապահովումը։ ՀՀ ռազմավարական փաստաթղթերում որպես առաջնահերթություն նշվում են նաև բավարար պարենային պաշարների և կենսապես կարևորագույն պարենամթերքի նյութական պահուստի առկայությունը, անհրաժեշտ ենթակառուցվածքների զարգացումը և պարենային արժեշղթաներում կորուստների նվազեցումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գյուղատնտեսության արտադրողականության բարձրացման, ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրման, ոռոգման և պահեստավորման համակարգերի բարելավման, գյուղատնտեսական ապահովագրության, արտադրողների ֆինանսավորման և շուկաների հասանելիության ընդլայնման խնդիրներին։ Այս միջոցառումները կարևոր են ոչ միայն ներքին պահանջարկի բավարարումն ապահովելու, այլև տեղական արտադրողների մրցունակությունը բարձրացնելու և գյուղատնտեսական արտադրության նկատմամբ արտաքին ցնցումների ազդեցությունը նվազեցնելու համար։ Պարենային անվտանգության մեկ այլ կարևոր բաղադրիչ է բնակչության տնտեսական հասանելիությունը․ նույնիսկ սննդամթերքի բավարար ֆիզիկական առկայության պայմաններում դրա բարձր գները կամ բնակչության եկամուտների ցածր մակարդակը կարող են սահմանափակել տարբեր սոցիալական խմբերի լիարժեք սննդով ապահովվածությունը։ Այդ պատճառով կառավարման համակարգի կատարելագործումը ենթադրում է նաև սոցիալական քաղաքականության, գնային միջավայրի, զբաղվածության և եկամուտների հետ կապված գործոնների համատեղ դիտարկում։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ է նաև պարենի որակի և անվտանգության ապահովումը, քանի որ պարենային ապահովվածությունը չի կարող սահմանափակվել սննդամթերքի քանակական հասանելիությամբ։ ՀՀ սննդամթերքի անվտանգության համակարգի զարգացման ռազմավարությունը նախատեսում է օրենսդրության կատարելագործում, սննդի ամբողջ շղթայի վերահսկելիության ապահովում, լաբորատոր կարողությունների զարգացում, հետագծելիության համակարգերի ներդրում և վտանգների վերլուծության ու հսկման կրիտիկական կետերի սկզբունքների կիրառում։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել նաև տեղեկատվական և վերլուծական համակարգերի զարգացումը, քանի որ արդյունավետ կառավարումը պահանջում է պարենային շուկաների, արտադրության, ներմուծման, պահուստների, գների և սպառման վերաբերյալ հավաստի ու ժամանակին տվյալներ։ Նման համակարգերի կատարելագործումը հնարավորություն է տալիս ավելի վաղ հայտնաբերել հնարավոր ճգնաժամերը, գնահատել ռիսկերը և պետական միջոցները նպատակաուղղել առավել խոցելի ուղղություններին։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ դրա շրջանակում առաջարկվող մոտեցումները կարող են օգտագործվել պարենային անվտանգության պետական քաղաքականության կատարելագործման, գյուղատնտեսական արտադրության խթանման, ռազմավարական պաշարների կառավարման, ներմուծման ռիսկերի նվազեցման և բնակչության համար սննդամթերքի մատչելիության բարձրացման նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը պարենային անվտանգությունը դիտարկում է որպես տնտեսական, սոցիալական, գյուղատնտեսական և կառավարչական գործոնների փոխկապակցված համակարգ և նպատակ ունի բացահայտելու Հայաստանի Հանրապետությունում դրա կառավարման հիմնական խոչընդոտները՝ առաջարկելով համակարգի կայունության, ճկունության և դիմակայունության բարձրացման հնարավոր ուղղություններ։

Աշխատանքը ներկայացնում է Կարլ Մարքսի, Ֆրիդրիխ Էնգելսի, Վլադիմիր Լենինի և Իոսիֆ Ստալինի աշխատությունների հայերեն հրատարակությունների համակարգված մատենագիտական նկարագրությունը՝ ընդգրկելով 1920 թվականից մինչև 1950 թվականի հունվարի 1-ն ընկած ժամանակահատվածը։ Այն արժեքավոր աղբյուրագիտական և գրադարանագիտական նշանակություն ունեցող աշխատություն է, որի հիմնական նպատակը նշված հեղինակների երկերի հայերեն թարգմանությունների, առանձին հրատարակությունների և դրանց հրատարակչական տվյալների ամբողջական կամ հնարավորինս ընդգրկուն գրանցումն ու դասակարգումն է։ Նման մատենագիտությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու խորհրդային վաղ շրջանի Հայաստանում քաղաքական, հասարակագիտական և գաղափարախոսական գրականության տարածման գործընթացը, հայերեն թարգմանական գրականության ձևավորումը և հրատարակչական գործունեության զարգացումը։ Աշխատության մեջ մատենագիտական գրառումները կարող են տեղեկություններ ներառել հրատարակության վերնագրի, հեղինակի, թարգմանչի, հրատարակչության, հրատարակության վայրի, տարեթվի, ծավալի և այլ գրքային հատկանիշների վերաբերյալ, ինչի շնորհիվ յուրաքանչյուր հրատարակություն հնարավոր է նույնականացնել և տարբերակել հետագա վերահրատարակություններից։ Ժամանակագրական ընդգրկումը հատկապես կարևոր է, քանի որ 1920–1950 թվականներն ընդգրկում են Հայաստանի քաղաքական, հասարակական և մշակութային կյանքի արմատական վերափոխումների ժամանակաշրջան, երբ տպագիր արտադրանքի բովանդակությունը, հրատարակչական քաղաքականությունը և գրականության տարածման ուղղությունները ենթարկվում էին էական փոփոխությունների։ Այդ պայմաններում քաղաքական գաղափարախոսությանը վերաբերող գրականության հայերեն թարգմանությունների մատենագիտական ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր տվյալներ տրամադրել ինչպես գրքի պատմության, այնպես էլ տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և հասարակական գործընթացների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարևոր է նաև հայերեն թարգմանական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս հետևելու օտարալեզու քաղաքական և փիլիսոփայական աշխատությունների հայերեն փոխանցման ծավալներին, հրատարակման հաճախականությանը և ժամանակի ընթացքում դրանց մատուցման ձևերի փոփոխությանը։ Մատենագիտական համակարգվածությունը հետազոտողին հնարավորություն է տալիս արագ հայտնաբերելու անհրաժեշտ հրատարակությունները, համեմատելու տարբեր տարիների և հրատարակչությունների արտադրանքը և ուսումնասիրելու դրանց տարածման աշխարհագրությունը։ Նման աղբյուրը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, գրականագետների, գրադարանագետների, մատենագետների և խորհրդային շրջանի մշակութային պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն միաժամանակ կարող է ծառայել որպես սկզբնական հիմք հետագա ուսումնասիրությունների համար՝ կապված հայերեն գրքի պատմության, հրատարակչական քաղաքականության, թարգմանական գործունեության և խորհրդային գաղափարախոսական գրականության տարածման հետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ոչ միայն մատենագիտական տեղեկությունների հավաքածու է, այլև կարևոր փաստագրական նյութ, որի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել XX դարի առաջին կեսին Հայաստանում քաղաքական գրականության հայերենացման, հրատարակման և շրջանառության գործընթացների մասին՝ պահպանելով տվյալ ժամանակաշրջանի գրքային ժառանգության վերաբերյալ համակարգված տեղեկությունը։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ազգային անվտանգության համակարգում տնտեսական անվտանգության դերին, տնտեսական սպառնալիքների բացահայտմանը, դրանց հնարավոր հետևանքների գնահատմանը և հաղթահարման արդյունավետ ուղիների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ ազգային անվտանգությունը չի սահմանափակվում միայն ռազմական կամ քաղաքական պաշտպանվածությամբ․ պետության կայունությունն ու ինքնիշխանությունը մեծապես կախված են նաև տնտեսության դիմակայունությունից, ֆինանսական համակարգի կայունությունից, արտադրական ներուժից, էներգետիկ և պարենային ապահովվածությունից, արտաքին տնտեսական հարաբերությունների հավասարակշռվածությունից և բնակչության սոցիալ-տնտեսական բարեկեցությունից։ ՀՀ ազգային անվտանգության ռազմավարական մոտեցումներում ևս կայուն զարգացումը և տնտեսական աճը դիտարկվում են ազգային անվտանգության ապահովման կարևոր բաղադրիչներ։ Աշխատանքի շրջանակում տնտեսական սպառնալիքները կարող են դիտարկվել ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին ծագման տեսանկյունից։ Դրանց շարքում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել տնտեսության արտաքին շուկաներից և ներմուծումից չափազանց մեծ կախվածությունը, արտահանման սահմանափակ դիվերսիֆիկացիան, արտաքին առևտրային անհավասարակշռությունները, ֆինանսական և մակրոտնտեսական անկայունության ռիսկերը, պետական պարտքի և բյուջետային սահմանափակումների հետ կապված խնդիրները, գործազրկությունը, տարածքային տնտեսական անհամաչափությունները, ցածր արտադրողականությունը և տեխնոլոգիական հետընթացը։ ՀՀ տնտեսության վերաբերյալ նախկին ռազմավարական ծրագրերում որպես անվտանգության տեսանկյունից կարևոր ռիսկեր առանձնացվել են արտաքին աղբյուրներից կախվածության աճը, ներմուծման գերազանցումը արտահանման նկատմամբ, արտահանման ցածր դիվերսիֆիկացիան, տեխնոլոգիական և ինովացիոն զարգացման բացը, տարածքային անհամաչափ զարգացումը և ենթակառուցվածքների ու ներքին խնայողությունների անբավարար մակարդակը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի տնտեսության կառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը և դրանց կապը ազգային անվտանգության հետ։ Փոքր և բաց տնտեսության պայմաններում արտաքին տնտեսական միջավայրի փոփոխությունները կարող են արագ փոխանցվել ներքին շուկա՝ ազդելով առևտրի, ներդրումների, փոխարժեքի, գների, զբաղվածության և պետական եկամուտների վրա։ Այդ պատճառով տնտեսական անվտանգության ամրապնդումը պահանջում է ոչ միայն ընթացիկ տնտեսական ցուցանիշների բարելավում, այլև երկարաժամկետ դիմակայունության ձևավորում։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի տնտեսության դիվերսիֆիկացումը՝ արտադրության և արտահանման կառուցվածքում ավելի մեծ թվով մրցունակ ոլորտների ձևավորման միջոցով։ Կարևոր է նաև տեղական արտադրական կարողությունների զարգացումը, տեխնոլոգիական արդիականացումը, նորարարությունների խթանումը և բարձր ավելացված արժեք ստեղծող ոլորտների ընդլայնումը։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև ֆինանսական անվտանգության բաղադրիչը, որը ներառում է բանկային և ֆինանսական համակարգի կայունությունը, պետական ֆինանսների արդյունավետ կառավարումը, գնաճային և արժութային ռիսկերի վերահսկումը, ինչպես նաև տնտեսության նկատմամբ ներդրողների և քաղաքացիների վստահության պահպանումը։ ՀՀ ֆինանսական քաղաքականության ռազմավարական մոտեցումներում տնտեսական անվտանգության կարևոր նախապայման է դիտարկվում կայուն մակրոտնտեսական միջավայրը, իսկ տնտեսական աճի կայունության համար կարևորվում են տնտեսության բազմազանեցումը, արդյունավետ հարկաբյուջետային քաղաքականությունը և ֆինանսական միջնորդության զարգացումը։ Առանձին ուշադրության են արժանի էներգետիկ և պարենային անվտանգության խնդիրները, քանի որ կենսական նշանակության ապրանքների և էներգակիրների մատակարարման արտաքին կախվածությունը կարող է տնտեսական վտանգները վերածել ավելի լայն ազգային անվտանգության սպառնալիքների։ Այս տեսանկյունից կարևոր են էներգետիկ աղբյուրների և մատակարարման ուղիների բազմազանեցումը, վերականգնվող էներգետիկայի զարգացումը, ռազմավարական պաշարների ձևավորումը, գյուղատնտեսության արտադրողականության բարձրացումը և պարենային շղթաների կայունության ապահովումը։ Տնտեսական անվտանգության ժամանակակից ընկալման մեջ կարևոր է նաև տեխնոլոգիական և թվային բաղադրիչը, քանի որ տնտեսության թվայնացման խորացումը միաժամանակ ստեղծում է նոր հնարավորություններ և նոր խոցելիություններ։ Տեղեկատվական համակարգերի խափանումները, կիբեռսպառնալիքները կամ կարևոր ենթակառուցվածքների նկատմամբ տեխնոլոգիական կախվածությունը կարող են ունենալ ուղղակի տնտեսական հետևանքներ, ուստի տնտեսական դիմակայունությունը պահանջում է նաև ենթակառուցվածքների և տվյալների պաշտպանության բարձր մակարդակ։ Հայաստանի ազգային անվտանգության փաստաթղթերում տեղեկատվական անվտանգությունը դիտարկվում է ազգային անվտանգության բաղկացուցիչ մաս։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ տնտեսական սպառնալիքների հաղթահարումը պահանջում է համակարգված պետական քաղաքականություն՝ ներառելով հարկաբյուջետային և դրամավարկային կայունություն, ներդրումային միջավայրի բարելավում, արտահանման խթանում, տնտեսական մրցակցության զարգացում, մարդկային կապիտալի և կրթության ներդրումների ավելացում, ենթակառուցվածքների կատարելագործում և տարածաշրջանային տնտեսական անհամաչափությունների նվազեցում։ Միաժամանակ կարևոր է ոչ միայն արդեն գոյություն ունեցող սպառնալիքների չեզոքացումը, այլև դրանց վաղ հայտնաբերման և կանխատեսման մեխանիզմների ձևավորումը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը տնտեսական անվտանգությունը ներկայացնում է որպես ազգային անվտանգության բազմաշերտ համակարգի առանցքային բաղադրիչ և փորձում է բացահայտել այն ներքին ու արտաքին տնտեսական գործոնները, որոնք կարող են սահմանափակել Հայաստանի կայուն զարգացումը, ինչպես նաև առաջարկել դրանց ազդեցությունը նվազեցնելու և երկրի տնտեսական դիմակայունությունը բարձրացնելու հիմնական ուղղությունները։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արժեթղթերի շուկայում ներդրումային ծառայությունների իրականացման արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ շուկայի զարգացման, կարգավորման, արդյունավետության և ներդրողների շահերի պաշտպանության տեսանկյուններից։ Ներդրումային ծառայությունները ներառում են արժեթղթերով գործարքների հանձնարարականների ընդունումն ու հաղորդումը, հաճախորդի կամ սեփական անունից գործարքների իրականացումը, ներդրումային խորհրդատվությունը, արժեթղթերի փաթեթի կառավարումը և արժեթղթերի տեղաբաշխումը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են այդ ծառայությունների կազմակերպման իրավական և տնտեսական հիմքերը, շուկայի մասնակիցների փոխհարաբերությունները և այն գործոնները, որոնք ազդում են ներդրումային ծառայությունների մատուցման որակի ու հասանելիության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ արժեթղթերի շուկայի կարգավորման համակարգին, որի առանցքային նպատակներից են ներդրողների իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունը, շուկայի թափանցիկության, կայունության ու արդյունավետության ապահովումը, արժեթղթերի գնագոյացման արժանահավատության բարձրացումը և համակարգային ռիսկերի նվազեցումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ներդրումային ծառայություններ մատուցող կազմակերպությունների գործունեության առանձնահատկությունների վերլուծությունը, քանի որ շուկայի արդյունավետության համար անհրաժեշտ է ինչպես համապատասխան մասնագիտացված կառույցների կայուն գործունեություն, այնպես էլ դրանց նկատմամբ պատշաճ կարգավորում և վերահսկողություն։ ՀՀ օրենսդրությամբ ներդրումային ծառայությունների մատուցման համար նախատեսված է լիցենզավորման պահանջ, իսկ ներդրումային ընկերությունը պետք է ունենա համապատասխան լիցենզիա և գործի օրենքով ու կարգավորող նորմերով սահմանված շրջանակներում։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ներդրումային ծառայությունների հասանելիության և պահանջարկի խնդիրը, քանի որ զարգացող արժեթղթերի շուկայի համար անհրաժեշտ է ոչ միայն ֆինանսական գործիքների բազմազանություն, այլև ներդրողների իրազեկվածության բարձր մակարդակ, վստահելի միջնորդական ծառայություններ և ժամանակակից տեխնոլոգիական լուծումներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև շուկայի իրացվելիության սահմանափակությունը, ներդրողների ակտիվության մակարդակը, արժեթղթերի վերաբերյալ տեղեկատվության հասանելիությունը, գործարքների ծախսերը, ֆինանսական կրթվածությունը և շուկայի նկատմամբ վստահության ձևավորման խնդիրները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ներդրողների շահերի պաշտպանության հարցը․ ներդրումային ծառայություններ մատուցող անձը պարտավոր է հաճախորդի վերաբերյալ որոշակի տեղեկություններ հավաքել, այդ թվում՝ նրա ներդրումային գիտելիքների, փորձի և նպատակների մասին, ինչպես նաև ներկայացնել ակնկալվող գործարքների հետ կապված ռիսկերը։ Այս պահանջները կարևոր են այնպիսի միջավայրի ձևավորման համար, որտեղ ներդրումային որոշումները կայացվում են բավարար տեղեկատվության և ռիսկերի գիտակցման հիման վրա։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թվայնացման ազդեցությանը, առցանց ներդրումային ծառայությունների զարգացմանը և ֆինանսական տեխնոլոգիաների կիրառմանը, որոնք կարող են նվազեցնել ծառայությունների մատուցման ծախսերը, արագացնել գործարքները և ընդլայնել շուկայի հասանելիությունը, սակայն միաժամանակ առաջացնել տեղեկատվական անվտանգության, սպառողների պաշտպանության և ռիսկերի կառավարման նոր խնդիրներ։ Կարևոր է նաև ՀՀ շուկայի հետագա ինտեգրումը միջազգային ֆինանսական համակարգերին և օտարերկրյա ներդրողների ներգրավման հնարավորությունների ընդլայնումը․ ՀՀ Կենտրոնական բանկի դիրքորոշմամբ՝ օտարերկրյա ներդրումային ծառայություններ մատուցող անձանց ուղղակի մասնակցությունը կարող է նպաստել շուկայի իրացվելիության աճին և խորացմանը, միաժամանակ պահպանելով տեղական լիցենզավորման և ներդրողների պաշտպանության պահանջները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու ՀՀ արժեթղթերի շուկայում ներդրումային ծառայությունների զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական խնդիրները և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունները՝ համադրելով իրավական կարգավորումը, շուկայի մասնակիցների գործունեությունը, ներդրողների շահերի պաշտպանությունը, տեխնոլոգիական զարգացումները և ֆինանսական շուկայի արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությունը։

Աշխատանքը նվիրված է հումուսահումքի մշակման տեխնոլոգիայի կատարելագործմանը և այդ գործընթացում օգտագործվող մեքենաների բանող օրգանի հիմնական պարամետրերի գիտական հիմնավորմանը։ Հետազոտության հիմքում հողի և օրգանական նյութերի մշակման արդյունավետության բարձրացման խնդիրն է՝ հաշվի առնելով նյութի ֆիզիկական և մեխանիկական հատկությունները, մշակման պայմանները, աշխատանքային օրգանի կառուցվածքը և մեքենայի շարժման ռեժիմները։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում հումուսահումքի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, խոնավությանը, խտությանը, մասնիկների չափերին և այլ գործոններին, որոնք կարող են ազդել մշակման գործընթացի էներգատարության, որակի և արտադրողականության վրա։ Բանող օրգանի պարամետրերի հիմնավորումը կարևոր է, քանի որ դրա երկրաչափական ձևը, չափերը, տեղադրման անկյունները, աշխատանքային խորությունը և շարժման արագությունը անմիջականորեն պայմանավորում են նյութի հետ փոխազդեցության բնույթը և մշակման վերջնական արդյունքը։ Աշխատանքը կարող է ներառել հումուսահումքի վրա գործող ուժերի և դիմադրությունների տեսական վերլուծություն, բանող օրգանի շարժման կինեմատիկական ու դինամիկական օրինաչափությունների ուսումնասիրություն, ինչպես նաև փորձարարական հետազոտություններ՝ օպտիմալ աշխատանքային ռեժիմների որոշման նպատակով։ Կարևոր խնդիր է մշակման այնպիսի պայմանների ընտրությունը, որոնց դեպքում հնարավոր կլինի ապահովել հումուսահումքի անհրաժեշտ մանրացումը, խառնումը կամ կառուցվածքային վերափոխումը՝ նվազագույն էներգետիկ ծախսերի պայմաններում։ Տեխնոլոգիայի կատարելագործումը կարող է ուղղված լինել նաև աշխատանքի արտադրողականության բարձրացմանը, մեքենայի շահագործման հուսալիության բարելավմանը և աշխատանքային օրգանի մաշվածության նվազեցմանը։ Հետազոտության ընթացքում ստացված տեսական և փորձարարական տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս որոշելու բանող օրգանի առավել նպատակահարմար կառուցվածքային և տեխնոլոգիական պարամետրերը և դրանց փոխկապակցվածությունը մշակման որակի հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տեխնոլոգիական գործընթացի գնահատումը ոչ միայն առանձին մեքենայի աշխատանքի մակարդակով, այլև ամբողջ համակարգի արդյունավետության տեսանկյունից՝ ներառելով վառելիքի կամ էներգիայի ծախսը, աշխատանքի արագությունը, մշակման հավասարաչափությունը և վերջնական նյութի որակական ցուցանիշները։ Նման մոտեցումը կարող է նպաստել գյուղատնտեսական աշխատանքների մեքենայացման մակարդակի բարձրացմանը և օրգանական հումքի ավելի արդյունավետ օգտագործմանը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ գյուղատնտեսական տեխնիկայի նախագծման, հողի և օրգանական նյութերի մշակման տեխնոլոգիաների կատարելագործման, ինչպես նաև համապատասխան մեքենաների աշխատանքային օրգանների ընտրության և օպտիմալացման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է գյուղատնտեսական տեխնոլոգիայի, մեքենաշինության, մեխանիկայի և փորձարարական ուսումնասիրության սկզբունքները՝ նպատակ ունենալով մշակման գործընթացը դարձնել ավելի արդյունավետ, էներգախնայող և տեխնոլոգիապես հիմնավորված։

Աշխատանքը նվիրված է նոպայաձև ընթացքով նախասրտերի շողացման ժամանակ ձախ նախասրտում տեղի ունեցող կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ վերաձևավորման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ սրտի ռիթմի կրկնվող խանգարումները կարող են ոչ միայն լինել արդեն գոյություն ունեցող սրտային փոփոխությունների հետևանք, այլև ժամանակի ընթացքում նպաստել նախասրտի էլեկտրական, մեխանիկական և կառուցվածքային հատկությունների փոփոխությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ձախ նախասրտին, քանի որ այն կարևոր դեր ունի սրտի արյունալցման գործընթացում և զգալի նշանակություն ունի նախասրտերի շողացման առաջացման ու պահպանման մեխանիզմներում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ձախ նախասրտի չափերը, ծավալը, կծկողական և ռեզերվային ֆունկցիան, պատերի կառուցվածքային փոփոխությունները, ինչպես նաև սրտամկանի էլեկտրական ակտիվության առանձնահատկությունները։ Նոպայաձև ընթացքի դեպքում ռիթմի խանգարման դրվագները սովորաբար ընդհատվում են ինքնուրույն, սակայն կրկնվող նոպաները կարող են կապված լինել նախասրտի աստիճանական վերաձևավորման հետ։ Այս գործընթացը ներառում է փոխկապակցված փոփոխությունների համալիր, որի ընթացքում կարող են զարգանալ էլեկտրական հաղորդականության, կծկողականության և հյուսվածքային կառուցվածքի փոփոխություններ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարբերակել այն փոփոխությունները, որոնք նախատրամադրում են նախասրտերի շողացման առաջացմանը, այն փոփոխություններից, որոնք առաջանում կամ խորանում են հենց առիթմիայի կրկնվող դրվագների հետևանքով։ Այդ հարցի ուսումնասիրությունը կարևոր է հիվանդության զարգացման մեխանիզմները հասկանալու և դրա հետագա ընթացքը կանխատեսելու համար։ Ձախ նախասրտի վերաձևավորման գնահատման նպատակով կարող են կիրառվել էխոսրտագրական և այլ պատկերային մեթոդներ, որոնք հնարավորություն են տալիս որոշել նախասրտի կառուցվածքային չափանիշները և գնահատել նրա տարբեր փուլերում իրականացվող ֆունկցիոնալ աշխատանքը։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև այնպիսի ցուցանիշներ, որոնք արտացոլում են նախասրտի դեֆորմացիան, պատի շարժունակությունը և ռեզերվային հնարավորությունները։ Նման տվյալների համադրումը նոպաների հաճախականության, տևողության և հիվանդության կլինիկական առանձնահատկությունների հետ կարող է օգնել բացահայտելու վերաձևավորման և առիթմիայի ընթացքի միջև առկա կապերը։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ ձախ նախասրտի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ վիճակի գնահատումը կարող է օգտակար լինել հիվանդների ռիսկի stratification-ի, բուժման մարտավարության ընտրության և հիվանդության հնարավոր առաջընթացի գնահատման համար։ Հետազոտությունը նաև կարևոր է այն տեսանկյունից, որ նախասրտերի շողացման կրկնվող դրվագների վաղ փուլում հայտնաբերված փոփոխությունները կարող են ուշադրություն հրավիրել հետագա վերաձևավորման և առիթմիայի կայունացման հնարավոր ռիսկի վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ուսումնասիրում է նախասրտերի շողացման և ձախ նախասրտի փոփոխությունների փոխադարձ կապը՝ փորձելով բացահայտել, թե ինչպես են կրկնվող առիթմիկ դրվագները կապված նախասրտի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ վերափոխումների հետ և ինչ նշանակություն կարող են ունենալ այդ փոփոխությունները հիվանդության ընթացքի, կանխատեսման և բուժման արդյունավետության գնահատման համար։

Աշխատանքը նվիրված է Կասպից ծովի կիլկայից ստացվող ձկան յուղի՝ ֆունկցիոնալ կաթնամթերքի արտադրության մեջ կիրառման և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը կաթնամթերքի կենսաքիմիական գործընթացների ու վերջնական որակի վրա։ Կիլկայի ճարպային բաղադրությունը առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում, քանի որ դրա յուղը պարունակում է զգալի քանակությամբ բազմաչհագեցած ճարպաթթուներ, այդ թվում՝ կենսաբանորեն արժեքավոր օմեգա-3 շարքի ճարպաթթուներ, իսկ Կասպյան կիլկայի վերաբերյալ հետազոտություններում արձանագրվել են նաև էյկոզապենտաենային և դոկոզահեքսաենային թթուների բավական բարձր պարունակություններ։ Այս հատկությունը հիմք է տալիս ձկան յուղը դիտարկել որպես կաթնամթերքի սննդային արժեքը բարձրացնելու և այն ֆունկցիոնալ հատկություններով հարստացնելու հնարավոր բաղադրիչ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ձկան յուղի ներմուծման ազդեցությունը կաթնամթերքի կենսաքիմիական համակարգի վրա, մասնավորապես՝ կաթնային ճարպերի, սպիտակուցների և այլ բաղադրիչների փոխազդեցությունների, ինչպես նաև տեխնոլոգիական մշակման և պահպանման ընթացքում ընթացող փոփոխությունների ուսումնասիրությունը։ Ձկան յուղի ավելացումը կարող է փոխել արտադրանքի ճարպային կազմը և բարձրացնել բազմաչհագեցած ճարպաթթուների պարունակությունը, սակայն միաժամանակ այդ ճարպաթթուների բարձր չհագեցվածությունը արտադրանքը դարձնում է օքսիդացման նկատմամբ ավելի զգայուն։ Ձկան յուղով հարստացված կաթի և յոգուրտի ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ օքսիդացման գործընթացները կարող են ազդել ինչպես քիմիական ցուցանիշների, այնպես էլ համային և հոտային հատկությունների վրա, իսկ յոգուրտային համակարգերը որոշ պայմաններում կարող են ցուցաբերել համեմատաբար բարձր օքսիդատիվ կայունություն։ Այդ պատճառով աշխատանքի կարևոր խնդիրներից է ձկան յուղի ներմուծման այնպիսի պայմանների ընտրությունը, որոնք թույլ կտան պահպանել դրա սննդային արժեքը՝ միաժամանակ սահմանափակելով օքսիդացման անցանկալի գործընթացները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև յուղի կաթնամթերքային մատրիցում հավասարաչափ բաշխման և կայուն էմուլսիայի ձևավորման խնդիրը, քանի որ յուղ-ջուր միջերեսում տեղի ունեցող փոխազդեցությունները կարող են էապես ազդել ճարպային բաղադրիչների կայունության վրա։ Հետազոտությունները ցույց են տվել, որ համասեռացման ջերմաստիճանն ու ճնշումը կարող են փոփոխել կաթի ճարպային գնդիկների թաղանթի սպիտակուցային կազմը և դրանով պայմանավորել ձկան յուղի օքսիդատիվ կայունությունը։ Աշխատանքում, հետևաբար, կարևոր են ոչ միայն յուղի քիմիական հատկությունների, այլև դրա տեխնոլոգիական վարքագծի ուսումնասիրությունը՝ կաթի մշակման, խմորման, համասեռացման և պահպանման տարբեր փուլերում։ Որակի գնահատումը կարող է ներառել արտադրանքի ֆիզիկաքիմիական, կենսաքիմիական, օրգանոլեպտիկ և պահպանման կայունության ցուցանիշների ուսումնասիրություն՝ պարզելու համար, թե ինչպես է ձկան յուղի առկայությունը ազդում համի, հոտի, կառուցվածքի, թթվայնության, ճարպային բաղադրության և օքսիդացման գործընթացների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի ձկան բնորոշ հոտի կամ համի առաջացման կանխարգելումը, քանի որ լիպիդների օքսիդացման արդյունքում առաջացող ցնդող միացությունները կարող են զգալիորեն նվազեցնել կաթնամթերքի սպառողական ընդունելիությունը։ Այս համատեքստում աշխատանքի կիրառական արժեքը պայմանավորված է այն հնարավորությամբ, որ Կասպյան կիլկայի տեղական հումքից ստացված յուղը կարող է օգտագործվել նոր տեսակի ֆունկցիոնալ սննդամթերքի ստեղծման համար՝ միաժամանակ բարձրացնելով դրա կենսաբանական արժեքը և ընդլայնելով ձկնային հումքի վերամշակման ուղղությունները։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել կաթնամթերքի տեխնոլոգների, սննդի քիմիկոսների, կենսաքիմիկոսների և ֆունկցիոնալ սննդամթերքի մշակմամբ զբաղվող մասնագետների համար, քանի որ այն համադրում է ձկան յուղի կենսաբանական արժեքի, կաթնամթերքի տեխնոլոգիայի և արտադրանքի որակի պահպանման խնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս ֆունկցիոնալ կաթնամթերքի ստեղծման հնարավորությունը՝ բազմաչհագեցած ճարպաթթուներով հարուստ տեղական ձկան յուղի օգտագործման միջոցով, միաժամանակ ընդգծելով օքսիդատիվ կայունության, տեխնոլոգիական մշակման և օրգանոլեպտիկ որակի վերահսկման կարևորությունը։

Աշխատանքը ներկայացնում է Ալավերդու շրջանի Ղաչաղան գյուղի գրադարանի գործունեության փորձը՝ կենտրոնանալով ընթերցողների հետ տարվող աշխատանքի, գրքի տարածման և գրադարանի՝ որպես գյուղական համայնքի մշակութային ու կրթական կարևոր օջախի դերի վրա։ Հրատարակությունը, որը լույս է տեսել 1957 թվականին և ունի 25 էջ, ընդգրկվել է գրադարանագիտական-մեթոդական նյութերի շարքում և նախատեսված է եղել գրադարանային ոլորտի աշխատողների համար՝ առաջավոր փորձի տարածման նպատակով։ Նյութում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործնական մեթոդներին, որոնց միջոցով գրադարանը կազմակերպում էր ընթերցողների սպասարկումը ոչ միայն գրադարանի շենքում, այլև գյուղական առօրյայի տարբեր միջավայրերում՝ դաշտում, ֆերմայում և աշխատանքային այլ վայրերում։ Այս մոտեցումը ցույց է տալիս, որ գրադարանը դիտարկվում էր ոչ միայն որպես գրքերի պահպանման ու տրամադրման վայր, այլև որպես բնակչության հետ անմիջական կապ ունեցող մշակութային հաստատություն, որը պետք է գրականությունն ավելի հասանելի դարձներ տարբեր մասնագիտությունների և զբաղմունքների տեր մարդկանց համար։ Աշխատանքում ներկայացվող փորձը արժեքավոր է հատկապես այն առումով, որ ցույց է տալիս ընթերցողների հետաքրքրությունների ուսումնասիրման, նրանց պահանջներին համապատասխան գրականության ընտրության և գրքի նպատակային տարածման կարևորությունը։ Գրքի քարոզչության տարբեր ձևերի կիրառումը հնարավորություն էր տալիս ընթերցանությունը կապել գյուղի բնակիչների առօրյա կյանքի, աշխատանքի և կրթական պահանջների հետ։ Հետազոտվող փորձը կարող է հետաքրքրել գրադարանագիտության պատմությամբ զբաղվողներին, քանի որ այն արտացոլում է խորհրդային ժամանակաշրջանի գյուղական գրադարանների կազմակերպչական և մեթոդական աշխատանքի առանձնահատկությունները, երբ գրադարաններին վերապահվում էր բնակչության կրթական և մշակութային սպասարկման լայն դեր։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից հրատարակությունը կարևոր է նաև որպես ժամանակաշրջանի գրադարանային մշակույթի անմիջական վկայություն․ այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու, թե ինչպիսի աշխատանքային մեթոդներ էին համարվում արդյունավետ, ինչպես էին կազմակերպվում ընթերցողների հետ կապերը և ինչ դեր էր վերագրվում գյուղական գրադարանին համայնքի մշակութային կյանքում։ Հայաստանի ազգային գրադարանի մատենագիտական նյութերը հաստատում են, որ այս հրատարակությունը դիտարկվել է որպես Ղաչաղանի գրադարանի աշխատանքի փորձի նկարագրություն, որի լուսաբանումը կարող էր ուսանելի լինել հանրապետության մյուս գրադարանների համար։ Հետագա գրադարանագիտական հրատարակություններում նույնպես այն հիշատակվում է որպես Ալավերդու շրջանի գյուղական գրադարանի առաջավոր աշխատանքի փորձն ամփոփող նյութ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է ոչ միայն որպես առանձին գյուղական գրադարանի գործունեության նկարագրություն, այլև որպես XX դարի կեսերի Հայաստանի գրադարանային կյանքի, ընթերցանության մշակույթի և մշակութային սպասարկման կազմակերպման վերաբերյալ տեղեկատվական աղբյուր։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող էր փոքր համայնքի գրադարանը ակտիվ աշխատանքով ընդլայնել իր ընթերցողական շրջանակը, գրքի միջոցով կապ հաստատել բնակչության տարբեր խմբերի հետ և իր գործունեությունը հարմարեցնել համայնքի առօրյա ու կրթական պահանջներին։

Աշխատանքը նվիրված է ժամանակակից հայերենի լեզվական նորմի և իրական խոսքային ու գրավոր գործածության փոխհարաբերության ուսումնասիրությանը՝ որպես հիմնական նյութ դիտարկելով զանգվածային լրատվամիջոցների լեզուն։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես են գրական հայերենի ընդունված կանոններն ու չափանիշները դրսևորվում ժամանակակից մամուլի, հեռուստատեսության, ռադիոյի և այլ լրատվական հարթակների լեզվում, ինչպիսի շեղումներ են առաջանում և ինչ գործոններով են պայմանավորված այդ երևույթները։ Լեզվական նորմը կարելի է դիտարկել որպես տվյալ լեզվական համակարգին համապատասխանող, հասարակության կողմից ընդունված և հաղորդակցության ընթացքում կայունորեն վերարտադրվող լեզվական միջոցների ու դրանց գործածության օրինաչափությունների ամբողջություն։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարևորում է ոչ միայն կանոնների տեսական նկարագրությունը, այլև դրանց իրական կիրարկման ուսումնասիրությունը՝ ցույց տալով, թե որքանով է բնական լեզվագործածությունը համապատասխանում գրական հայերենի նորմատիվ պահանջներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում զանգվածային լրատվամիջոցների դերին, քանի որ դրանք լեզվական մեծ ազդեցություն ունեն հասարակության վրա և կարող են միաժամանակ հանդես գալ թե՛ որպես գրական լեզվի նորմերի պահպանման ու տարածման միջոց, թե՛ որպես նոր ձևերի, խոսակցական տարրերի, օտարաբանությունների և նորմից շեղումների տարածման միջավայր։ Հայերենագիտական ուսումնասիրություններում ԶԼՄ-ների նյութերի հիման վրա արդեն առանձնացվել են ժամանակակից հայերենի ձևաբանական և շարահյուսական նորմերի տարբեր խախտումներ, ինչը ցույց է տալիս թեմայի կարևորությունը արդի լեզվաբանության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել բառապաշարային, ձևաբանական, շարահյուսական, ուղղագրական, ուղղախոսական և ոճական նորմերի դրսևորումները՝ ուշադրություն դարձնելով ինչպես տարածված սխալներին, այնպես էլ լեզվական փոփոխությունների բնական ընթացքին։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում խոսակցական լեզվի տարրերի ներթափանցումը լրատվական խոսք, օտար բառերի և թարգմանական կառուցվածքների կիրառությունը, բառերի ոչ ճիշտ իմաստային կամ քերականական գործածությունը, նախադասությունների կառուցման խախտումները և տարբեր ոճական շերտերի անհամապատասխան համադրությունը։ Հեռուստատեսության լեզվի ուսումնասիրություններում, օրինակ, արձանագրվել և դասակարգվել են նորմից շեղումներ ու սխալներ, որոնք գնահատվել են ժամանակակից գրական հայերենի չափանիշների տեսանկյունից։ Աշխատանքի կարևոր կողմերից է նաև նորմի և կիրարկության փոխհարաբերության դիտարկումը ոչ թե միայն «ճիշտ–սխալ» հակադրության շրջանակում, այլ լեզվի զարգացման դինամիկ գործընթացի համատեքստում։ Լեզվական գործածության մեջ նոր ձևերի տարածումը կարող է վկայել ինչպես իրական լեզվական փոփոխության, այնպես էլ ժամանակավոր կամ ոչ ցանկալի շեղման մասին, ուստի դրանց տարբերակումը պահանջում է համակարգված դիտարկում և գիտական հիմնավորում։ Այս համատեքստում զանգվածային լրատվամիջոցների նյութերը արժեքավոր ուսումնասիրության աղբյուր են, քանի որ արտացոլում են հասարակության լեզվական վարքը, միաժամանակ ունենալով այն ձևավորելու և արագ տարածելու մեծ ներուժ։ ՀՀ լեզվական քաղաքականության շրջանակում նույնպես առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում ԶԼՄ-ների լեզվին և գրական հայերենի անաղարտության ապահովմանը, իսկ Լեզվի կոմիտեն իրականացնում է լրատվամիջոցների և հեռուստառադիոհաղորդումների լեզվի մշտադիտարկում ու լեզվական փորձաքննություն։ Այսպիսով, աշխատանքը կարևոր է ինչպես տեսական լեզվաբանության, այնպես էլ կիրառական հայերենագիտության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ժամանակակից հայերենի նորմատիվ համակարգի և իրական գործածության միջև առկա համապատասխանություններն ու տարբերությունները, դասակարգելու ԶԼՄ-ներում հանդիպող լեզվական երևույթները և գնահատելու դրանց ազդեցությունը ժամանակակից գրական հայերենի զարգացման վրա։

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքում բնական աղետների պոտենցիալ վտանգավորության և խոցելիության համալիր գնահատման սկզբունքների ուսումնասիրմանը՝ աղետների ռիսկի առավել հիմնավորված գնահատման և կառավարման նպատակով։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ բնական աղետի հնարավոր հետևանքները պայմանավորված են ոչ միայն վտանգավոր բնական երևույթի առաջացման հավանականությամբ և ուժգնությամբ, այլև տվյալ տարածքի բնակչության, ենթակառուցվածքների, տնտեսության, շրջակա միջավայրի և սոցիալական համակարգերի խոցելիության մակարդակով։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը դիտարկում է ռիսկը որպես բնական վտանգի և դրա նկատմամբ տարածքի ու հասարակության խոցելիության փոխկապակցված արդյունք՝ անհրաժեշտ համարելով այդ բաղադրիչների միասնական և տարածականորեն տարբերակված ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել Հայաստանի տարածքին բնորոշ տարբեր բնական վտանգներ՝ երկրաշարժեր, սողանքներ, սելավներ, ջրհեղեղներ, քարաթափումներ, երաշտներ, ձնաբքեր և այլ վտանգավոր երևույթներ՝ հաշվի առնելով դրանց տարածական բաշխվածությունը, առաջացման պայմանները, կրկնելիությունը, հնարավոր ուժգնությունը և տարածքային առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև բնական վտանգների նկատմամբ խոցելիության գնահատմանը, որը ներառում է բնակավայրերի, բնակչության, շենքերի ու շինությունների, ճանապարհային և էներգետիկ ենթակառուցվածքների, գյուղատնտեսական տարածքների և տնտեսական օբյեկտների հնարավոր վնասների ուսումնասիրությունը։ Համալիր մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համադրել բնական, սոցիալ-տնտեսական և տարածական տվյալները և դրանց հիման վրա առանձնացնել առավել վտանգավոր ու խոցելի գոտիները։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչներից է ռիսկի գնահատման մեթոդաբանության մշակումը կամ կատարելագործումը, որի միջոցով հնարավոր է ոչ միայն արձանագրել արդեն գոյություն ունեցող վտանգները, այլև կանխատեսել դրանց հնարավոր հետևանքները և մշակել կանխարգելիչ միջոցառումների առաջնահերթություններ։ Տարածական վերլուծության և քարտեզագրման մեթոդների կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ կազմելու վտանգավորության, խոցելիության և համակցված ռիսկի քարտեզներ, որոնք գործնական նշանակություն ունեն տարածքային պլանավորման, քաղաքաշինության, արտակարգ իրավիճակների կառավարման և բնակչության պաշտպանության գործընթացներում։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև կլիմայական և մարդածին փոփոխությունների պայմաններում, քանի որ որոշ բնական վտանգների հաճախականության կամ ինտենսիվության փոփոխությունը կարող է ազդել ինչպես առանձին համայնքների, այնպես էլ ամբողջ տարածաշրջանների ռիսկային իրավիճակի վրա։ Բնական վտանգների և խոցելիության համատեղ գնահատումը հնարավորություն է տալիս անցում կատարել միայն աղետների հետևանքներին արձագանքելու մոտեցումից դեպի կանխարգելման և ռիսկի նվազեցման ավելի արդյունավետ քաղաքականություն։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառվել արտակարգ իրավիճակների կառավարման համակարգերի կատարելագործման, ենթակառուցվածքների անվտանգության բարձրացման, տարածքային զարգացման ծրագրերի մշակման և աղետների նկատմամբ համայնքների դիմակայունության ամրապնդման նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ձևավորում է Հայաստանի տարածքում բնական աղետների ռիսկի գնահատման բազմագործոն մոտեցում՝ միավորելով բնական վտանգների, տարածքային առանձնահատկությունների և հասարակության խոցելիության ուսումնասիրությունը և այդպիսով ստեղծելով գիտական հիմք բնական աղետների հնարավոր վնասների կանխատեսման ու դրանց ռիսկի նվազեցման համար։

Աշխատանքը նվիրված է Միրզա Յուսուֆ Ներսեսովի պատմագրական երկի՝ որպես Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրի ուսումնասիրությանը և դրա պատմագիտական արժեքի գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել երկում պահպանված տեղեկությունները, պարզել դրանց բնույթը, հավաստիության աստիճանը և նշանակությունը Ղարաբաղի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական ու մշակութային պատմության վերականգնման համար։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ աղբյուրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմական իրադարձությունների նկարագրություն, այլև որպես որոշակի ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական իրականությունն արտացոլող պատմագրական հուշարձան։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում Ղարաբաղի տարածքում տեղի ունեցած քաղաքական գործընթացներին, տեղական իշխանությունների և վարչական կառույցների գործունեությանը, տարբեր իշխանական խմբերի փոխհարաբերություններին, պատերազմներին, արտաքին ուժերի ազդեցությանը և տարածաշրջանի քաղաքական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի աղբյուրի տեղեկությունների համադրումը այլ հայկական, պարսկական, ռուսական և տարածաշրջանային գրավոր վկայությունների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս պարզելու առանձին հաղորդումների հավաստիությունը և վերականգնելու ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների առավել ամբողջական պատկերը։ Աշխատանքը կարևոր է նաև աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ պատմական երկի օգտագործումը պահանջում է հաշվի առնել հեղինակի ժամանակաշրջանը, տեղեկությունների ստացման հնարավոր աղբյուրները, հեղինակային դիրքորոշումները և պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման առանձնահատկությունները։ Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության ուսումնասիրության համար աղբյուրի արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու տարածաշրջանի բնակչության, հասարակական հարաբերությունների, տնտեսական կյանքի, վարչական համակարգի և մշակութային միջավայրի վերաբերյալ տեղեկություններին։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել նաև պատմական տեղանունների, անձնանունների, իշխանական տոհմերի և իրադարձությունների ժամանակագրության ուսումնասիրությունը, քանի որ նման տվյալները հնարավորություն են տալիս ճշգրտելու տարբեր պատմական գործընթացների ընթացքն ու փոխկապակցվածությունը։ Աղբյուրի քննադատական վերլուծությունը միաժամանակ թույլ է տալիս առանձնացնել այն տեղեկությունները, որոնք ունեն անմիջական սկզբնաղբյուրային նշանակություն, և դրանք տարբերակել հեղինակի մեկնաբանություններից կամ ավելի վաղ պատմական ավանդույթներից փոխանցված նյութերից։ Այս մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն դեպքում, երբ ուսումնասիրության առարկան բազմաշերտ և հակասական պատմական գործընթացներ ունեցող տարածաշրջան է։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ տվյալ պատմագրական երկի համակարգված ուսումնասիրությունն ու այլ աղբյուրների հետ համադրումը կարող են էականորեն ընդլայնել Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության վերաբերյալ գիտական պատկերացումները՝ արժեքավոր նյութ տրամադրելով տարածաշրջանի քաղաքական և հասարակական կյանքի, պատմական իրադարձությունների ժամանակագրության և պատմական հիշողության ձևավորման գործընթացների ուսումնասիրման համար։

Աշխատանքը նվիրված է հին և միջնադարյան հայկական ու հունական պատմագրական աղբյուրների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց ձևավորման ընդհանուր սկզբունքները, պատմական իրականության ներկայացման եղանակները, հեղինակների աշխարհայացքային դիրքորոշումները և յուրաքանչյուր պատմագրական ավանդույթին բնորոշ առանձնահատկությունները։ Հետազոտության առանցքում գտնվում է հայկական և հունական պատմագրության փոխհարաբերության խնդիրը, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տարբեր քաղաքակրթական միջավայրերում ձևավորված պատմական հիշողության, անցյալի մեկնաբանության և պատմական իրադարձությունների գրանցման մեթոդները։ Ուշադրություն է դարձվում պատմագրական երկերի կառուցվածքին, ժամանակագրական մոտեցումներին, բանավոր ավանդության և գրավոր աղբյուրների օգտագործմանը, առասպելական ու կրոնական պատկերացումների ազդեցությանը, ինչպես նաև քաղաքական և մշակութային իրադարձությունների մեկնաբանման առանձնահատկություններին։ Հին և միջնադարյան պատմագիրների երկերում պատմությունը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների հաջորդական նկարագրություն, այլև որպես հասարակության ինքնության, արժեքների և հավաքական հիշողության ձևավորման կարևոր միջոց։ Այս տեսանկյունից հայկական և հունական աղբյուրների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են հեղինակները ներկայացնում պետության և ժողովրդի ծագումը, պատերազմները, իշխանական տոհմերը, կրոնական փոփոխությունները, օտար ժողովուրդների հետ հարաբերությունները և սեփական մշակութային ինքնության պահպանման խնդիրները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև աղբյուրների հավաստիության և պատմական արժեքի գնահատումը, քանի որ պատմագիրների տեղեկությունները հաճախ միավորում են փաստական տվյալները, հեղինակային մեկնաբանությունները, բանահյուսական ավանդությունները և ժամանակաշրջանի աշխարհայացքին բնորոշ պատկերացումները։ Հայկական պատմագրության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ազգային պատմական հիշողության պահպանման, քրիստոնեական աշխարհայացքի ազդեցության և քաղաքական ու մշակութային ինքնության արտահայտման ձևերին, մինչդեռ հունական պատմագրական ավանդույթը ներկայացնում է պատմական քննության, պատճառահետևանքային բացատրության և քաղաքական իրադարձությունների վերլուծության հարուստ փորձառություն։ Միաժամանակ երկու ավանդույթների միջև առկա ընդհանրությունները կարող են դրսևորվել պատմական իրադարձությունների պատճառների բացահայտման ձգտման, անցյալի կարևորագույն դեմքերի և իրադարձությունների առանձնացման, ժամանակագրական շարադրանքի և հասարակության համար պատմության դաստիարակչական նշանակության ընդգծման մեջ։ Առանձնահատկությունները, սակայն, պայմանավորված են յուրաքանչյուր մշակույթի պատմական զարգացման, կրոնական միջավայրի, պետականության փորձի և գրական ավանդույթների տարբերություններով։ Հայկական և հունական աղբյուրների համադրումը հատկապես արժեքավոր է նաև այն պատճառով, որ միևնույն պատմական իրադարձությունների վերաբերյալ տարբեր ավանդույթներում պահպանված տեղեկությունները կարող են լրացնել միմյանց և նպաստել ավելի ամբողջական պատմական պատկերի վերականգնմանը։ Աշխատանքը, հետևաբար, կարևոր նշանակություն ունի ոչ միայն երկու ժողովուրդների պատմագրական ժառանգության առանձնահատկությունները հասկանալու, այլև հին և միջնադարյան պատմական մտածողության զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները բացահայտելու համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը հայկական և հունական պատմագրությունը դիտարկում է որպես միմյանց հետ համեմատելի, փոխազդող և միաժամանակ ինքնատիպ ավանդույթներ, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու պատմության գրության ձևավորման գործընթացը, պատմական հիշողության կառուցումը և հին ու միջնադարյան հասարակությունների կողմից սեփական անցյալի ընկալման եղանակները։