Ներդրումային ծառայությունների իրականացման արդի հիմնախնդիրները ՀՀ արժեթղթերի շուկայում

Математика

Վիճակագրության մեթոդները տվյալների հավաքագրման, մշակման, վերլուծության և մեկնաբանման համակարգված եղանակներ են, որոնք թույլ են տալիս ուսումնասիրել երևույթների քանակական և որակական կողմերը: Վիճակագրության հիմնական մեթոդներից են դիտարկման մեթոդը, որի միջոցով հավաքվում են առաջնային տվյալներ իրական գործընթացներից, փորձարարական մեթոդը, որտեղ վերահսկվող պայմաններում ուսումնասիրվում է որոշակի երևույթ, և հարցումների մեթոդը, որը կիրառվում է հասարակական կարծիքի, վարքագծի կամ սոցիալական գործընթացների ուսումնասիրության համար: Կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև խմբավորման և ամփոփման մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս տվյալները դասակարգել ըստ որոշակի հատկանիշների և ստանալ ընդհանրացված պատկեր: Վիճակագրական վերլուծության մեջ լայնորեն կիրառվում են միջին մեծությունների հաշվարկը, դիսպերսիայի և տատանման չափումները, հարաբերակցությունների և ռեգրեսիոն վերլուծությունը, որոնք օգնում են բացահայտել փոփոխականների միջև կապերը և օրինաչափությունները: Ժամանակակից վիճակագրությունը նաև օգտագործում է մաթեմատիկական մոդելավորում և համակարգչային ծրագրեր՝ մեծ տվյալների մշակման և կանխատեսումների համար: Ընդհանուր առմամբ, վիճակագրության մեթոդները կարևոր գործիք են գիտության, տնտեսության, կառավարման և հասարակական հետազոտությունների համար, քանի որ ապահովում են հիմնավորված որոշումների կայացում և իրականության ավելի ճշգրիտ պատկերացում:

Религия

Աշխատությունը հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության մեծագույն ներկայացուցիչներից մեկի՝ Գրիգոր Նարեկացու գրական և աստվածաբանական ժառանգության ժողովածու է, որն ամփոփում է նրա մատենագրական գործունեության կարևորությունը հայ քրիստոնեական մտքի, հոգևոր բանաստեղծության և ազգային գրական ավանդության զարգացման մեջ։ Գրիգոր Նարեկացին հայ գրականության և աստվածաբանական մտածողության բացառիկ դեմքերից է, որի ստեղծագործություններում քրիստոնեական հավատքը, փիլիսոփայական խորհրդածությունը, մարդկային հոգու ներաշխարհի ուսումնասիրությունն ու բանաստեղծական բարձր արվեստը միավորվում են ինքնատիպ ամբողջության մեջ։ Նրա գրական ժառանգությունը բնորոշվում է Աստծու և մարդու հարաբերությունների խորքային մեկնաբանությամբ, մեղքի ու ապաշխարության խնդիրների քննությամբ, աստվածային ողորմածության որոնմամբ և հոգևոր կատարելության ձգտմամբ։ Ժողովածուի նշանակությունը պայմանավորված է Նարեկացու բազմակողմանի մատենագրական ժառանգությունը ներկայացնելու և նրա ստեղծագործական անհատականության տարբեր կողմերը բացահայտելու արժեքով։ Նրա երկերում կենտրոնական տեղ է զբաղեցնում մարդու հոգևոր գոյության խնդիրը՝ հավատացյալի ներքին պայքարը սեփական թուլությունների, մեղքերի, կասկածների ու վախերի դեմ, ինչպես նաև աստվածային շնորհին արժանանալու և հոգևոր մաքրության հասնելու ձգտումը։ Նարեկացու մտածողության մեջ մարդը ներկայանում է որպես սահմանափակ, սխալական, բայց միաժամանակ աստվածային սիրուն և ողորմածությանը ձգտող էակ։ Այս հակադրությունը նրա ստեղծագործությունների հիմնական գաղափարական շարժիչ ուժերից է։ Մարդու մեղավորության գիտակցումը նրա երկերում չի հանգեցնում հուսահատության, այլ դառնում է ապաշխարության, ինքնաճանաչողության և հոգևոր վերածննդի մեկնակետ։ Աստծու ողորմածության հանդեպ վստահությունը, անկեղծ աղոթքը և ներքին զղջումը ներկայացվում են որպես այն ուղիները, որոնց միջոցով հնարավոր է հաղթահարել մարդկային անկատարությունը։ Գրիգոր Նարեկացու գրական ժառանգության առանցքային ստեղծագործություններից է «Մատյան ողբերգության» երկը, որը հայ հոգևոր բանաստեղծության և համաշխարհային քրիստոնեական գրականության նշանավոր հուշարձաններից է։ Այն աղոթական խոստովանության, հոգևոր ինքնաքննության և աստվածային ողորմածության որոնման բացառիկ ստեղծագործություն է, որտեղ անհատական ապրումները վերածվում են համամարդկային հոգևոր փորձառության։ Նարեկացին իր բանաստեղծական խոսքում բացահայտում է մարդու ներքին աշխարհի բարդությունը՝ ներկայացնելով հոգու տագնապները, մեղքի գիտակցումը, Աստծու հետ հաղորդակցության ձգտումը և փրկության հույսը։ Նրա գրական ժառանգության մյուս կարևոր ուղղությունը ներբողական և գովաբանական ստեղծագործություններն են, որոնցում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում Աստվածածնի, Քրիստոսի և սրբերի կերպարների հոգևոր ու գեղարվեստական մեկնաբանությունները։ Այս երկերում աստվածաբանական գաղափարները համադրվում են բանաստեղծական պատկերավորության, խորհրդանշական արտահայտությունների և հուզական բարձր լարվածության հետ։ Նարեկացու ներբողներն առանձնանում են աստվածային գեղեցկության, սրբության, բարության և փրկագործության խորհրդի գեղարվեստական արտահայտմամբ։ Նրա ստեղծագործական աշխարհում կարևոր նշանակություն ունեն նաև աստվածաշնչյան թեմաների մեկնաբանությունը, քրիստոնեական վարդապետության բացահայտումը և եկեղեցական ավանդության գեղարվեստական վերարտադրությունը։ Աշխատության գաղափարական առանցքներից է մարդու հոգևոր վերափոխման և աստվածային սիրո համընդհանուր բնույթի ըմբռնումը։ Նարեկացու ստեղծագործություններում Աստված հանդես է գալիս որպես անսահման ողորմածության, սիրո և փրկության աղբյուր, իսկ մարդը՝ որպես այդ շնորհին ձգտող և սեփական հոգևոր թերությունները հաղթահարելու կոչված էակ։ Այս հարաբերությունը ներկայացվում է ոչ թե վերացական աստվածաբանական դատողությունների, այլ խորապես անձնական աղոթքի, խոստովանության, հուզական ապրումների և բանաստեղծական պատկերների միջոցով։ Հեղինակի մտածողության կարևոր առանձնահատկություններից է նաև մարդկային տառապանքի հոգևոր իմաստավորումը։ Տառապանքը դիտարկվում է որպես ինքնաճանաչողության, խոնարհության և հոգևոր հասունացման հնարավորություն, իսկ հույսը՝ որպես հավատքի անբաժանելի դրսևորում։ Գրական առումով Գրիգոր Նարեկացու ստեղծագործություններն առանձնանում են հայ միջնադարյան բանաստեղծության բարձր գեղարվեստական մակարդակով, լեզվական հարստությամբ, պատկերների բազմազանությամբ և արտահայտչական բացառիկ ուժով։ Նրա ոճին բնորոշ են բարդ ու բազմաշերտ համեմատությունները, խորհրդանշական պատկերները, հակադրությունները, հուզական դիմումները, աստվածաշնչյան ակնարկները և ճոխ հռետորական կառուցվածքները։ Բանաստեղծական խոսքը հաճախ ձեռք է բերում աղոթքի, ներբողի, խոստովանության և փիլիսոփայական խորհրդածության բնույթ՝ ստեղծելով հոգևոր ապրումների ամբողջական գեղարվեստական աշխարհ։ Նարեկացու լեզուն առանձնանում է բառապաշարի հարստությամբ, իմաստային նրբերանգներով և պատկերաստեղծման ինքնատիպությամբ։ Նա հայերեն գրական խոսքի արտահայտչական հնարավորությունները հասցրել է բացառիկ կատարելության՝ մեծ ազդեցություն ունենալով հետագա հայ բանաստեղծության, հոգևոր գրականության և գեղարվեստական մտածողության զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործություններում զգալի է նաև երաժշտականության տարրը, որը պայմանավորված է շարադրանքի ռիթմիկ կազմակերպմամբ, կրկնությունների կիրառմամբ և հուզական խոսքի ներքին մեղեդայնությամբ։ Պատմական և մշակութային առումով Գրիգոր Նարեկացու մատենագրական ժառանգությունը հայ ժողովրդի հոգևոր ինքնության կարևորագույն բաղադրիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները դարեր շարունակ ուսումնասիրվել, ընդօրինակվել, մեկնաբանվել և օգտագործվել են հայ եկեղեցական ու գրական կյանքում՝ դառնալով հոգևոր կրթության, աղոթքի և գեղարվեստական ներշնչանքի աղբյուր։ Նարեկացու ստեղծագործական ժառանգությունը կարևոր դեր է ունեցել հայ միջնադարյան գրականության զարգացման, աստվածաբանական մտքի խորացման և հայերենի գրական արտահայտչական հնարավորությունների ընդլայնման գործում։ Նրա ազդեցությունը տարածվել է ոչ միայն հայ հոգևոր գրականության, այլև ժողովրդական հավատքի, բանավոր ավանդության և ազգային մշակութային հիշողության վրա։ Վենետիկի Սուրբ Ղազար միաբանության հրատարակչական գործունեությունը մեծապես նպաստել է հայ միջնադարյան մատենագրության պահպանմանն ու տարածմանը։ Նարեկացու երկերի հրատարակումը կարևոր նշանակություն է ունեցել նրա ստեղծագործությունների հասանելիության, բնագրային ավանդության պահպանման և հայ գրական ժառանգության նկատմամբ գիտական հետաքրքրության խթանման տեսանկյունից։ Այսպիսի հրատարակությունները նաև նպաստել են հայ միջնադարյան մշակույթի ներկայացմանը եվրոպական գիտական և գրական միջավայրում։ Աշխատությունը մեծ արժեք ունի հայ մատենագրության, միջնադարյան գրականության, աստվածաբանության, հայ լեզվի պատմության և համաշխարհային քրիստոնեական գրականության ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում գրականագետների, հայագետների, աստվածաբանների, պատմաբանների, բանասերների, միջնադարյան մշակույթի հետազոտողների և հոգևոր գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Նրա ընթերցողական նշանակությունը պայմանավորված է ոչ միայն Գրիգոր Նարեկացու ստեղծագործական ժառանգության ճանաչման հնարավորությամբ, այլև մարդու ներաշխարհի, խղճի, հավատի, տառապանքի, հույսի և աստվածային սիրո համամարդկային խնդիրների գեղարվեստական ու փիլիսոփայական բացահայտմամբ։ Ժողովածուն հայ գրականության այն բացառիկ հուշարձաններից է, որի նշանակությունը դուրս է գալիս ազգային գրականության սահմաններից՝ ներկայացնելով մարդկային հոգու և աստվածայինի հարաբերության խորքային ըմբռնում, ինչպես նաև հայ միջնադարյան մտքի ու բանաստեղծական արվեստի բարձրագույն նվաճումներից մեկը։

Религия

Աշխատությունը կրոնական-դաստիարակչական բնույթի հորդորագիր է, որի հիմնական նպատակը ընթերցողին Աստվածաշնչի կանոնավոր ընթերցանության և բովանդակության գիտակցված ուսումնասիրության կարևորության մեջ համոզելն է։ Այն ընդգծում է Սուրբ Գրքի՝ որպես քրիստոնեական հավատքի, հոգևոր գիտելիքի և բարոյական կյանքի հիմնարար աղբյուրի նշանակությունը։ Աստվածաշնչի ընթերցանությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես կրոնական պարտականություն, այլև որպես անձնական զարգացման, ինքնաճանաչման և բարոյական սկզբունքների ամրապնդման միջոց։ Նման հորդորական գրականությանը բնորոշ են հավատացյալին ուղղված պարզաբանումները, խրախուսական խոսքը և ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրություն ու հետևողականություն ձևավորելու ձգտումը։ Կարևորվում է կարդացածը հասկանալու, աստվածաշնչյան պատմությունների ու ուսմունքների իմաստը խորհելու և դրանց բարոյական ուղերձները առօրյա կյանքում կիրառելու անհրաժեշտությունը։ Գիրքը կարող էր ծառայել որպես օգտակար ընթերցանության ուղեցույց ինչպես անհատ հավատացյալների, այնպես էլ ընտանեկան ու կրթական միջավայրերի համար՝ նպաստելով կրոնական գիտելիքի տարածմանը։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև այն հանգամանքը, որ նման հրատարակությունները Աստվածաշնչի ուսումնասիրությունը դարձնում էին ավելի մատչելի և խրախուսում գրավոր հոգևոր ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրությունը։ Աշխատությունն արտահայտում է քրիստոնեական կրթության այն մոտեցումը, ըստ որի հավատքի խորացումը պետք է հիմնվի ոչ միայն ավանդույթի պահպանման, այլև Սուրբ Գրքի գիտակցված ընթերցման ու ըմբռնման վրա։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է քվանտային կետերում և քվանտային «շտրիխներում» (կվազիմեկաչափ նանոկառուցվածքներ) փոխանակային փոխազդեցությունների և օպտիկական կլանման երևույթների տեսական ու փորձարարական ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է էլեկտրոնների և անցքերի (holes) քվանտային սահմանափակման պայմաններում առաջացող էներգետիկ մակարդակները, դրանց փոխազդեցությունները և այդ գործընթացների ազդեցությունը նյութերի օպտիկական հատկությունների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փոխանակային էֆեկտներին, որոնք պայմանավորում են մասնիկների սպինային և կուլոնային փոխազդեցությունների առանձնահատկությունները նանոկառուցվածքներում։ Գրքում քննարկվում է նաև լուսային ճառագայթման կլանման մեխանիզմը քվանտային սահմանափակված համակարգերում՝ ընդգծելով էներգետիկ սպեկտրների դիսկրետ բնույթը և դրա հետևանքները օպտոէլեկտրոնային հատկությունների վրա։ Հեղինակը ներկայացնում է տեսական մոդելներ և հաշվարկային մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս նկարագրել քվանտային չափերի ազդեցությունը օպտիկական անցումների հավանականության, սպեկտրային գծերի լայնության և ինտենսիվության վրա։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է նանոտեխնոլոգիայի, կիսահաղորդչային ֆիզիկայի և քվանտային օպտիկայի ոլորտներում՝ նպաստելով նոր սերնդի օպտոէլեկտրոնային սարքերի, լազերների և սենսորների մշակման գիտական հիմքերի ձևավորմանը։

Химия

Աշխատությունը նվիրված է ջրածնի պերօքսիդի գոլորշիների և հիդրոպերօքսիդների՝ մետաղների հալոգենիդների հետ փոխազդեցության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել այդ նյութերի փոխազդեցության օրինաչափությունները, հնարավոր ռեակցիոն ուղիները և գործընթացների վրա ազդող ֆիզիկաքիմիական գործոնները։ Ուսումնասիրվում է պերօքսիդային միացությունների վարքը տարբեր մետաղների հալոգենիդների ներկայությամբ՝ հաշվի առնելով դրանց կառուցվածքը, քիմիական հատկությունները, օքսիդավերականգնման ներուժը և փոխազդող բաղադրիչների բնույթը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործընթացներին, որոնք կարող են հանգեցնել նոր պերօքսիդային կամ հալոգեն պարունակող միացությունների առաջացմանը, ինչպես նաև մետաղի օքսիդացման աստիճանի փոփոխություններին և միջանկյալ մասնիկների ձևավորմանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են քննարկվել ռեակցիաների մեխանիզմները, գազային և կոնդենսացված փուլերի փոխազդեցության առանձնահատկությունները, ջերմաստիճանի, խոնավության, նյութերի հարաբերակցության և այլ պայմանների ազդեցությունը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև ռեակցիոն արտադրանքների նույնականացումը և դրանց կառուցվածքային ու ֆիզիկաքիմիական բնութագրերի ուսումնասիրությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել պերօքսիդային համակարգերի քիմիական վարքի վերաբերյալ։ Նման ուսումնասիրությունները կարող են նշանակություն ունենալ անօրգանական և ֆիզիկական քիմիայի, օքսիդավերականգնման գործընթացների, պերօքսիդային միացությունների քիմիայի և նյութերի փոխազդեցության մեխանիզմների ուսումնասիրման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտել ջրածնի պերօքսիդի և հիդրոպերօքսիդների փոխազդեցության օրինաչափությունները մետաղների հալոգենիդների հետ՝ խորացնելով պերօքսիդային համակարգերում ընթացող քիմիական գործընթացների վերաբերյալ տեսական պատկերացումները և դրանց հնարավոր կիրառական նշանակության գնահատումը։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի անձնանվանական համակարգի կարևոր շերտերից մեկի՝ մականունների և դրանց հիման վրա ձևավորված ազգանունների լեզվաբանական, պատմական ու մշակութային ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում մականունների առաջացման պատճառները, իմաստային խմբերը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բառակազմական միջոցները և ժամանակի ընթացքում դրանց՝ ժառանգական ազգանունների վերածվելու գործընթացներն են։ Մականունը դիտարկվում է որպես անձին բնութագրող լրացուցիչ անվանում, որը կարող էր առաջանալ նրա արտաքին հատկանիշների, բնավորության, զբաղմունքի, հասարակական դիրքի, բնակավայրի, ծագման, որևէ հիշարժան իրադարձության կամ այլ տարբերակիչ առանձնահատկության հիման վրա։ Ուսումնասիրվում է, թե նման անվանումներն ինչպես են սկզբնական անհատական գործածությունից աստիճանաբար ամրապնդվել ընտանիքի կամ տոհմի անվանման համակարգում և որոշ դեպքերում դարձել սերնդեսերունդ փոխանցվող ազգանուններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մականվանական հիմքերի իմաստաբանական դասակարգմանը՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու դրանցում պահպանված տեղեկությունները հասարակության կենցաղի, մասնագիտությունների, սոցիալական հարաբերությունների, մարդկային հատկանիշների գնահատման և պատմական լեզվամտածողության վերաբերյալ։ Քննվում են նաև ազգանունների կազմության ժամանակ կիրառվող հայկական բնորոշ ածանցներն ու ձևաբանական միջոցները, մականվանական հիմքի և ազգանվանակերտ բաղադրիչի հարաբերությունը, ինչպես նաև հնչյունական ու ձևաբանական փոփոխությունները, որոնք կարող էին տեղի ունենալ անվան երկարատև գործածության ընթացքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարբեր ժամանակաշրջանների գրավոր աղբյուրներում, վիմագրերում, ձեռագրերում, պատմական փաստաթղթերում և այլ նյութերում պահպանված անվանական տվյալների համադրումը։ Դրանց միջոցով հնարավոր է հետևել առանձին մականունների տարածմանը, տարբերակներին և ազգանունների ձևավորման պատմական ընթացքին։ Ուշադրություն է դարձվում նաև բարբառային և տարածաշրջանային առանձնահատկություններին, օտար լեզուների հետ շփումների հետևանքով առաջացած անվանական շերտերին և փոխառյալ հիմքերի հայերեն ազգանվանական համակարգում հարմարվելու ձևերին։ Մականունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու նաև այնպիսի բառեր, իմաստներ և լեզվական ձևեր, որոնք ժամանակակից հայերենում կարող են այլևս լայնորեն չգործածվել։ Այս պատճառով նյութը արժեքավոր է ոչ միայն անձնանունների ուսումնասիրության, այլև հայերենի պատմական բառապաշարի, բառակազմության, բարբառագիտության, ազգագրության և հասարակական պատմության համար։ Աշխատությունը նպաստում է հայկական ազգանունների ծագման և զարգացման օրինաչափությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը՝ ցույց տալով, որ անձնանվանական համակարգը լեզվական երևույթ լինելուց բացի նաև ժողովրդի պատմական հիշողության, սոցիալական հարաբերությունների և մշակութային ինքնության կարևոր արտահայտություն է։