Ready-made Materials

Գիրքը նախատեսված է երեխաների ընթերցանության և լեզվական կարողությունների զարգացման համար՝ ծառայելով որպես ուսումնական ընթերցարան։ Նման ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել տարրական կրթության կազմակերպման գործում՝ նպաստելով կարդալու հմտության ձևավորմանը, բառապաշարի հարստացմանը, գրավոր խոսքի ընկալմանը և ընթերցած նյութի իմաստը հասկանալու կարողության զարգացմանը։ Մանկական ընթերցարանները սովորաբար միավորում էին տարիքին համապատասխան տարբեր բնույթի նյութեր, որոնց միջոցով երեխաները ծանոթանում էին լեզվական արտահայտություններին, բարոյական գաղափարներին, առօրյա կյանքի երևույթներին և շրջապատող աշխարհի մասին գիտելիքներին։ Դրանք նաև նպաստում էին ընթերցանության նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը և ինքնուրույն սովորելու սովորույթի զարգացմանը։ Այս հրատարակությունը կարելի է դիտարկել 19-րդ դարի հայալեզու դպրոցական գրականության և մանկավարժական մտքի պատմության համատեքստում։ Այդ ժամանակաշրջանում ուսումնական գրքերի հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ուներ հայերեն կրթության տարածման, մայրենի լեզվով ուսուցման ամրապնդման և դպրոցական նյութերի հասանելիության ապահովման համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ կրթության պատմությամբ, մանկավարժությամբ, մանկական գրականությամբ և հին հայերեն ուսումնական ձեռնարկներով հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

«Երջանիկ ազատություն» վերնագրով հրատարակությունը առնչվում է ազատության և երջանկության գաղափարներին, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում փիլիսոփայական, բարոյագիտական և հասարակական մտքի պատմության մեջ։ Ազատությունը դիտարկվում է որպես մարդու ինքնուրույն մտածելու, ընտրություն կատարելու և սեփական համոզմունքներին համապատասխան գործելու հնարավորություն, իսկ երջանկությունը՝ որպես կյանքի բարօրության, ներքին բավարարվածության և մարդկային ձգտումների հետ կապված հասկացություն։ Այս երկու գաղափարների համադրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու անհատի և հասարակության փոխհարաբերություններին, անձնական պատասխանատվությանը, բարոյական ընտրությանը և արժանապատիվ կյանքի պայմաններին։ 19-րդ դարի հայ մտավոր միջավայրում ազատության, կրթության, ինքնագիտակցության և հասարակական առաջընթացի հարցերը կարևոր նշանակություն ունեին՝ կապված մշակութային վերափոխումների և նոր գաղափարների տարածման հետ։ Նման թեմաներով հրատարակությունները նպաստում էին ընթերցողների շրջանում փիլիսոփայական ու հասարակական հարցերի շուրջ հետաքրքրության ձևավորմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ հասարակական մտքի պատմությամբ, ազատության գաղափարի զարգացմամբ, բարոյագիտական հարցերով և 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև արժեքավոր է որպես ժամանակաշրջանի գաղափարական հետաքրքրություններն ուսումնասիրելու մատենագիտական նյութ։

Հրատարակությունը վերաբերում է 1879 թվականի հուլիսի 15-ին անցկացված մրցանակաբաշխության երրորդ հանդեսին և ներկայացնում է կրթական ու հասարակական կյանքի կազմակերպված միջոցառումների պատմությանն առնչվող տպագիր նյութ։ Մրցանակաբաշխությունները կրթական հաստատությունների գործունեության կարևոր մասն էին․ դրանց միջոցով ամփոփվում էին սովորողների առաջադիմության արդյունքները, արժևորվում ուսումնառության ընթացքում ցուցաբերած ջանքերը և խրախուսվում գիտելիքների ձեռքբերումը։ Նման հանդեսները կարող էին ներառել միջոցառման ընթացքին, մասնակիցներին, պարգևատրման կարգին և կրթական աշխատանքի արդյունքներին վերաբերող տեղեկություններ՝ միաժամանակ արտահայտելով ժամանակաշրջանի կրթական արժեքներն ու դաստիարակչական նպատակները։ Այսպիսի տպագիր նյութերը կարևոր աղբյուրներ են կրթական հաստատությունների առօրյայի, ուսուցիչների և սովորողների գործունեության, ինչպես նաև կրթության խրախուսման ձևերի ուսումնասիրության համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու 19-րդ դարի հայ համայնքային միջավայրում կրթական միջոցառումների կազմակերպման և հասարակական կյանքի հետ դրանց կապի մասին։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ կրթության պատմությամբ, դպրոցական ավանդույթներով, կրթական հաստատությունների գործունեությամբ և ժամանակաշրջանի տպագիր փաստաթղթերով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն նաև մատենագիտական արժեք ունի՝ որպես որոշակի ժամանակի և միջոցառման հետ կապված գրավոր վկայություն։

«Երրորդ ոսկի» վերնագրով հրատարակությունը պատկանում է 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության ժառանգությանը և կապված է Ա. Լակիդեի անվան հետ։ Վերնագրում ոսկու խորհրդանիշի կիրառությունը կարող է առնչվել արժեքի, հարստության, մարդկային ձգտումների կամ բարոյական ընտրության թեմաներին, որոնք հաճախ տեղ են գտել ժամանակի խրատական ու գեղարվեստական գրականության մեջ։ Այդպիսի ստեղծագործությունները ընթերցողին հնարավորություն են տալիս խորհելու նյութական և հոգևոր արժեքների հարաբերակցության, մարդու վարքագծի, կյանքի փորձի և հասարակական փոխհարաբերությունների մասին։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել 19-րդ դարի հայերեն գրականության թեմատիկ շրջանակի, գրական լեզվի և ընթերցողական մշակույթի առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Այն նաև ներկայացնում է ժամանակաշրջանի տպագրական գործունեության և գրական երկերի շրջանառության պատմական միջավայրը, երբ տպագիր գրքերը կարևոր միջոց էին կրթական, բարոյական և մշակութային գաղափարների տարածման համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, հին տպագիր հրատարակություններով և 19-րդ դարի ընթերցանության մշակույթով զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Այն տեղ ունի հայերեն գրքի մատենագիտական հավաքածուներում՝ որպես ժամանակաշրջանի գրական ժառանգության պահպանման և ուսումնասիրության նյութ։

Գիրքը նվիրված է Մարիամ Աստվածածնի յոթ ցավերի քրիստոնեական ավանդությանը և դրանց շուրջ հոգևոր խորհրդածություններին։ Քրիստոնեական բարեպաշտության մեջ Տիրամոր յոթ ցավերը խորհրդանշում են այն վիշտն ու տառապանքը, որ Մարիամը կրել է իր Որդու՝ Հիսուս Քրիստոսի կյանքի կարևոր իրադարձությունների ընթացքում։ Այս ավանդությունը հավատացյալին հրավիրում է խորհելու մայրական սիրո, անձնազոհության, հավատարմության, ցավի դիմագրավման և աստվածային կամքին վստահելու մասին։ Խորհրդածական գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում եկեղեցական հոգևոր կյանքում՝ օգնելով ընթերցողին ոչ միայն ճանաչել կրոնական պատմություններն ու խորհրդանիշները, այլև դրանք կապել սեփական ներաշխարհի, խղճի և բարոյական ընտրությունների հետ։ Տիրամոր տառապանքի թեման քրիստոնեական մեկնաբանության մեջ հաճախ առնչվում է կարեկցանքի, համբերության, հույսի և հոգևոր տոկունության գաղափարներին։ Այսպիսի երկերը ծառայել են անձնական աղոթքի, հոգևոր ընթերցանության և հավատքի խորացման նպատակներին։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական գրականության, Մարիամ Աստվածածնի պաշտամունքի, քրիստոնեական խորհրդածական ավանդույթի և 19-րդ դարի հայերեն կրոնական տպագրության ուսումնասիրության համար։

Ժողովածուն միավորում է տարբեր երգեր և ներկայացնում հայերեն երգային գրականության ու երաժշտական մշակույթի բազմազանությունը։ Երգը հայ ժողովրդի բանավոր և գրավոր մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներից է, որի միջոցով արտահայտվել են անձնական զգացմունքները, սիրային ապրումները, ուրախությունն ու տխրությունը, առօրյա կյանքի պատկերները, հասարակական հարաբերությունները և բարոյական պատկերացումները։ Տարբեր բնույթի երգերի մեկ ժողովածուում ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու երգային ստեղծագործության թեմատիկ բազմազանությունը և դրա տեղը ժամանակի ընթերցողական ու երաժշտական կյանքում։ Նման երգարանները նշանակալի դեր են ունեցել երգերի գրավոր պահպանման, տարածման և հետագա սերունդներին փոխանցման գործում՝ լրացնելով բանավոր կատարողական ավանդույթը։ Դրանք կարող են ծառայել որպես աղբյուր՝ ուսումնասիրելու երգերի լեզուն, բանաստեղծական կառուցվածքը, արտահայտչամիջոցները և ժողովրդական կամ հեղինակային երգարվեստի փոխհարաբերությունները։ Ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ երաժշտական բանահյուսությամբ, երգարանների պատմությամբ և 19-րդ դարի հայ մշակութային կյանքով զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև կարևոր է հայ տպագիր գրքի պատմության տեսանկյունից՝ որպես երգային ժառանգության գրավոր ամրագրման և տարածման օրինակ։

Ժողովածուն նվիրված է Պետրոս Տեր Հովսեփյան Մադաթյանցի՝ Շամախեցի Սեյյադ մականունով հայտնի ստեղծագործողի երգերին և հայ աշուղական մշակույթի գրավոր ժառանգության ուսումնասիրության համար կարևոր նյութ է։ Աշուղական արվեստը հայ ժողովրդի երաժշտական ու գրական ավանդույթների նշանակալի մասն է, որտեղ բանաստեղծական խոսքը զուգորդվում է մեղեդու, կատարողական արվեստի և բանավոր փոխանցման մշակույթի հետ։ Աշուղական երգերում հաճախ արտահայտվել են մարդկային զգացմունքները, սիրո և բարեկամության թեմաները, կյանքի փորձից բխող խոհերը, բարոյական պատկերացումները և հասարակական միջավայրի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Երգերի ժողովածուները նպաստել են այդ ստեղծագործությունների պահպանմանը՝ դրանք բանավոր կատարումներից տեղափոխելով գրավոր մշակույթի դաշտ։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու աշուղների ստեղծագործական ինքնությունը, մականունների կիրառման ավանդույթը, երգային ժառանգության տարածման ուղիները և ժամանակաշրջանի մշակութային կապերը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ երաժշտական բանահյուսության, աշուղական բանաստեղծության, 19-րդ դարի հայ մշակույթի և գրական-երաժշտական ժառանգության պահպանման հարցերով զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև արժեքավոր մատենագիտական նյութ է հայերեն տպագիր երգարանների պատմության ուսումնասիրության համար։

Ժողովածուն ներկայացնում է Հովհաննես Կարապետյանի՝ Աշըղ Շիրին մականունով հայտնի աշուղի երգարվեստը և արժեքավոր նյութ է հայ աշուղական ու ժողովրդական երաժշտական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Աշուղական արվեստը հայ մշակութային ավանդույթում միավորում է բանաստեղծական խոսքը, երաժշտությունը, կատարողական վարպետությունը և բանավոր ստեղծագործության փոխանցման եղանակները։ Աշուղները հաճախ իրենց երգերում անդրադարձել են սիրուն, մարդկային զգացմունքներին, անձնական ապրումներին, բարոյական արժեքներին և հասարակական կյանքին՝ ստեղծելով ինչպես քնարական, այնպես էլ խրատական ու պատմողական բնույթի ստեղծագործություններ։ Տարբեր երգերի համախմբումը մեկ ժողովածուում հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու աշուղական երգացանկի բազմազանության և երգային ավանդույթի գրավոր պահպանման նշանակության մասին։ Նման հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել բանավոր միջավայրում տարածվող երգերի գրառման, պահպանման և հետագա սերունդներին փոխանցման գործում։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ երաժշտական բանահյուսությամբ, աշուղական բանաստեղծությամբ, 19-րդ դարի մշակութային կյանքով և հայ տպագիր գրքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն նաև մատենագիտական նշանակություն ունի՝ որպես հայ աշուղական ժառանգության պահպանմանն ու ուսումնասիրությանն առնչվող տպագիր աղբյուր։

Գիրքը վերնագրով առնչվում է զատկի՝ քրիստոնեական գլխավոր տոներից մեկի, և նախասահմանության՝ աստվածաբանական ու փիլիսոփայական մտքի կարևոր հասկացություններից մեկի թեմաներին։ Զատիկը քրիստոնեական ավանդության մեջ խորհրդանշում է Հիսուս Քրիստոսի հարությունը և կապված է փրկության, հավատի, հոգևոր նորոգման ու հավիտենական կյանքի գաղափարների հետ։ Նախասահմանության հասկացությունը վերաբերում է Աստծո կամքի, մարդկային կյանքի ընթացքի, ազատ կամքի և փրկության փոխհարաբերությունների շուրջ ձևավորված կրոնական պատկերացումներին։ Այս երկու թեմաների համադրությունը հնարավորություն է տալիս գիրքը դիտարկելու քրիստոնեական դավանաբանության, կրոնական մտածողության և բարոյական հարցադրումների համատեքստում։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցական գրականության, քրիստոնեական տոնակարգի և աստվածաբանական գաղափարների պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Հրատարակությունը նաև նյութ է 19-րդ դարի հայալեզու կրոնական գրականության ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով այն միջավայրը, որտեղ տպագիր գրքերը ծառայում էին հավատքի ուսուցմանը, կրոնական գիտելիքների տարածմանը և աստվածաբանական հարցերի շուրջ ընթերցողական հետաքրքրության ձևավորմանը։ Գրքի վերնագրում զատկի և նախասահմանության հիշատակումը միավորում է տոնական-ծիսական և դավանաբանական թեմաները՝ այն դարձնելով հայ կրոնական մտքի պատմության ուսումնասիրության համար ուշադրության արժանի մատենագիտական միավոր։

Ստեղծագործությունը ներկայացնում է Զավան և Փառնակ անունների շուրջ կառուցված գրական պատմություն՝ ընթերցողին տեղափոխելով գեղարվեստական պատումի աշխարհ։ Վերնագրում հիշատակված կերպարները ստեղծագործության կենտրոնական առանցքն են, որոնց միջոցով կարող են բացահայտվել մարդկային հարաբերությունների, անձնական ընտրությունների, հասարակական միջավայրի և բարոյական պատկերացումների տարբեր կողմեր։ Երկի գրական արժեքը կարելի է դիտարկել նաև ժամանակաշրջանի հայալեզու գեղարվեստական արձակի զարգացման համատեքստում, երբ տպագիր գրականությունը կարևոր դեր ուներ ընթերցանության մշակույթի տարածման, գրական ճաշակի ձևավորման և հասարակական գաղափարների փոխանցման գործում։ Ստեղծագործության ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել 19-րդ դարի հայ գրականության, արևմտահայ գրական միջավայրի և հայերեն տպագիր գրքի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուշադրություն դարձնելու ժամանակի գրական լեզվին, պատումի կառուցման եղանակներին, կերպարների ներկայացման սկզբունքներին և ընթերցողին ուղղված գեղարվեստական խոսքի առանձնահատկություններին։ Գիրքը կարող է դիտարկվել որպես հայ գրական ժառանգության ուսումնասիրության նյութ՝ հատկապես այն հետազոտությունների շրջանակում, որոնք անդրադառնում են 19-րդ դարի հայալեզու հրատարակություններին, գեղարվեստական պատմությունների տարածմանը և ընթերցանության ավանդույթների ձևավորմանը։

Այս փոքրածավալ հրատարակությունը ներկայացնում է զավեշտական գուշակությունների թեման՝ համադրելով ժամանցը, հումորը և ապագայի մասին ենթադրություններ անելու տարածված սովորույթը։ Գուշակությունները տարբեր ժողովուրդների կենցաղային ու տոնական մշակույթի մաս են կազմել՝ հանդես գալով որպես զվարճանքի, հետաքրքրասիրության բավարարման և մարդկանց միջև աշխույժ շփման միջոց։ Զավեշտական բնույթը ենթադրում է, որ գուշակությունները նախատեսված են ոչ այնքան լուրջ կանխատեսումների, որքան ծիծաղ առաջացնելու, անսպասելի պատասխաններով զարմացնելու և ընթերցողին զվարճացնելու համար։ Նման նյութերում հումորը կարող է կառուցվել բառախաղերի, երկիմաստ արտահայտությունների, առօրյա իրավիճակների և մարդկային սովորությունների սրամիտ մեկնաբանությունների վրա։ Կարճ ձևաչափով զվարճալի գրքերը կարևոր տեղ են ունեցել 19-րդ դարի ընթերցանության մշակույթում՝ հասանելի լինելով տարբեր տարիքային և հասարակական խմբերի և ծառայելով որպես անհատական կամ խմբային ժամանցի միջոց։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն զվարճալի գրականության, ժողովրդական գուշակությունների մշակույթի, հումորային տպագիր նյութերի և ժամանակաշրջանի ժամանցային սովորույթների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև բանագետներին, մշակույթի պատմաբաններին և հայ տպագիր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս փոքրածավալ հրատարակության վերնագիրը կապվում է ժողովրդի ժամանցի և զվարճանքի ձևերի հետ՝ մասնավորապես հիշատակելով «վիճակներ» հասկացությունը, որը կարող է վերաբերել վիճակահանությամբ կամ պատահական ընտրությամբ անցկացվող խաղերին ու զվարճանքներին։ Ժողովրդական զվարճանքները տարբեր ժամանակներում կարևոր տեղ են զբաղեցրել հասարակական և ընտանեկան կյանքում՝ դառնալով մարդկանց հավաքների, տոնական առիթների և համայնքային շփումների բաղադրիչ։ Դրանք կարող էին ներառել խաղեր, կատակային զբաղմունքներ, գուշակություններ և այլ մասնակցային ձևեր, որոնք համատեղում էին ժամանցը, ավանդույթը և մարդկանց միջև փոխազդեցությունը։ Նման նյութերի գրավոր ներկայացումը հնարավորություն է տալիս պահպանելու ժողովրդական ժամանցի որոշ ձևերի մասին տեղեկությունները և ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին դրանք ներկայացվում տպագիր մշակույթում։ 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքում զվարճանքի ու հավաքական զբաղմունքների նկարագրությունները կարող են արժեքավոր նյութ լինել առօրյա սովորույթների, տոնական մշակույթի և հանրային ժամանցի պատմության համար։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել բանահյուսությամբ, ժողովրդական խաղերով, հասարակական կենցաղով և հայ մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Այն նաև օգտակար աղբյուր կարող է լինել ժամանակաշրջանի ժամանցային գրականության ու տպագրական արտադրանքի բազմազանությունը դիտարկելու համար։

Այս աշխատությունը վերաբերում է տոներին՝ որպես կրոնական, հոգևոր և հասարակական կյանքի կարևոր բաղադրիչի։ Քրիստոնեական ավանդության մեջ տոները կապված են աստվածաշնչյան իրադարձությունների, սրբերի հիշատակի, եկեղեցական պատմության և հավատքի հիմնական գաղափարների հետ։ Դրանք իրենց արտահայտությունն են գտել եկեղեցական արարողություններում, աղոթքներում, ծիսական սովորույթներում և ժողովրդական կենցաղում՝ դառնալով հոգևոր կյանքի ու մշակութային ինքնության պահպանման միջոց։ Տոների նշանակության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կրոնական պատկերացումներն ու եկեղեցական ավանդույթները փոխանցվել սերնդեսերունդ և ինչպես են ազդել համայնքային կյանքի կազմակերպման վրա։ Տոնացույցին և տոնական սովորույթներին նվիրված գրականությունը կարող է ընթերցողին ծանոթացնել տոների բովանդակությանը, դրանց հոգևոր իմաստին և եկեղեցական օրացույցում ունեցած տեղին։ Այսպիսի աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել կրոնական գիտելիքների տարածման և հավատացյալների շրջանում եկեղեցական ավանդույթների ճանաչելիության բարձրացման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում քրիստոնեական տոնական մշակույթի, հայ եկեղեցական ավանդությունների և կրոնական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբանությամբ, հայ եկեղեցու պատմությամբ, տոնացույցով և հայ ժողովրդի հոգևոր-մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս հրատարակությունը վերաբերում է Զեյթունի պատմությանն առնչվող դեպքերին և իրադարձություններին։ Զեյթունը Կիլիկիայի հայկական բնակավայրերից էր, որն առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցրել հայ ժողովրդի պատմական հիշողության մեջ՝ իր ինքնուրույնության ձգտումներով, տեղական կառավարման ավանդույթներով և Օսմանյան իշխանությունների հետ ունեցած բարդ հարաբերություններով։ Զեյթունի բնակչության հասարակական ու քաղաքական կյանքը ձևավորվել է տարածաշրջանի պատմական պայմանների, վարչական հարաբերությունների և հայ բնակչության իրավունքների պահպանման շուրջ ծավալված հակասությունների ազդեցությամբ։ Զեյթունի իրադարձությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքի, տեղական ինքնակազմակերպման, ազգային ինքնագիտակցության և հայ բնակչության դիմադրության պատմական դրսևորումները հասկանալու համար։ Նման հրատարակությունները կարող են տեղեկություններ պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանում շրջանառվող պատմական պատկերացումների և հասարակական արձագանքների մասին՝ նպաստելով ազգային պատմության վերաբերյալ տպագիր նյութերի ուսումնասիրությանը։ Թեև վերնագիրը չի հստակեցնում, թե հատկապես որ դեպքերն են ներկայացված, այն թույլ է տալիս գիրքը դիտարկել Զեյթունի պատմությանը նվիրված պատմական գրականության շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Կիլիկիայի հայկական բնակավայրերի անցյալով, 19-րդ դարի ազգային շարժումներով և հայ տպագիր պատմագրության զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողներին։