Ready-made Materials

Հրատարակությունը Բաքվի Հայոց մարդասիրական ընկերության գրադարանի մատենագիտական գրացուցակի երրորդ մասն է, որի նպատակն է համակարգված ներկայացնել գրադարանային հավաքածուի մեջ ընդգրկված գրքերը և ընթերցողներին հնարավորություն տալ կողմնորոշվելու հասանելի գրականության մեջ։ Գրադարանային գրացուցակները կարևոր գործիքներ են եղել գրքերի որոնման, դասակարգման և գրադարանային ֆոնդերի հաշվառման համար։ Դրանց միջոցով հնարավոր է եղել տեղեկություններ ստանալ հավաքածուի կազմի, գրքերի մատենագիտական տվյալների և գրականության բազմազանության մասին։ Հայոց մարդասիրական ընկերության գրադարանի գործունեությունը կապված էր հայ համայնքի կրթական ու մշակութային կյանքի կազմակերպման, ընթերցանության խրախուսման և գիտելիքի տարածման հետ։ Գրացուցակի առանձին մասերի հրատարակումը վկայում է հավաքածուն մատչելի և համակարգված ներկայացնելու անհրաժեշտության մասին։ Նման մատենագիտական աղբյուրները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրադարանային գործի պատմության, գրքի շրջանառության և ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրման համար։ Դրանք կարող են հետազոտողներին օգնել պարզելու, թե ինչ գրականություն էր հավաքվում և կազմակերպվում հայկական մշակութային հաստատություններում, ինչպես էին ներկայացվում գրքերը և ինչ սկզբունքներով էր կառուցվում գրադարանային տեղեկատու համակարգը։ Հրատարակությունը արժեքավոր նյութ է նաև Բաքվի հայ համայնքի կրթամշակութային գործունեության և 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի հայկական մատենագիտական ավանդույթների ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Բաքվի Հայոց մարդասիրական ընկերության գրադարանի գրացուցակը՝ ծառայելով որպես գրադարանային հավաքածուի կազմի և գրքային ժառանգության կազմակերպված ներկայացման աղբյուր։ Գրացուցակները կարևոր նշանակություն ունեն գրադարանային աշխատանքի մեջ, քանի որ հնարավորություն են տալիս համակարգված կերպով տեղեկանալու գրադարանում պահպանվող հրատարակությունների մասին, գտնելու անհրաժեշտ գրքերը և պատկերացում կազմելու հավաքածուի բովանդակային ընդգրկման մասին։ Նման մատենագիտական աշխատությունը կարող է արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ ընթերցողական միջավայրի հետաքրքրությունները, գրքի շրջանառությունը և կրթական ու մշակութային հաստատությունների գործունեությունը։ Հայոց մարդասիրական ընկերությունների գրադարանները կարևոր դեր են ունեցել համայնքային կրթության, ընթերցանության տարածման, գիտելիքի հասանելիության և ազգային մշակութային կյանքի զարգացման գործում։ Գրացուցակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու գրադարանային ֆոնդերի կազմավորման սկզբունքները, գրքերի մատենագիտական նկարագրության ձևերը և հավաքածուների կազմակերպման պատմական փորձը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրքի պատմությամբ, մատենագիտությամբ, գրադարանագիտությամբ և Բաքվի հայ համայնքի մշակութային կյանքով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Հրատարակությունը նաև կարևոր նյութ է 19-րդ դարի հայկական կրթամշակութային կազմակերպությունների գործունեության և գրադարանային ավանդույթների ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը նվիրված է միջնադարյան հայ բանաստեղծ Գրիգորիս Աղթամարցու կյանքին, գրական ժառանգությանը և հատկապես նրա ստեղծած տաղերին։ Աղթամարցին հայ միջնադարյան տաղերգության ներկայացուցիչներից է, որի ստեղծագործությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում հոգևոր և աշխարհիկ բանաստեղծական ավանդույթների ուսումնասիրության մեջ։ Տաղը հայ գրականության մեջ առանձնահատուկ քնարական ժանր է, որը հաճախ կապվում է երգեցողության, երաժշտական կատարման և պատկերավոր բանաստեղծական խոսքի հետ։ Գրիգորիս Աղթամարցու գրական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու միջնադարյան հայ բանաստեղծության լեզվին, պատկերային համակարգին, տաղաչափական առանձնահատկություններին և ժամանակաշրջանի հոգևոր ու մշակութային աշխարհընկալմանը։ Նրա տաղերը կարող են արտացոլել կրոնական ապրումներ, բարոյական խորհրդածություններ, մարդկային զգացմունքներ և գեղագիտական պատկերացումներ՝ ներկայացնելով միջնադարյան գրականության բազմաշերտ բնույթը։ Նման ուսումնասիրությունն արժեքավոր է նաև հայ բանաստեղծական ժանրերի զարգացման ընթացքը, ձեռագրային ու գրական ավանդույթի շարունակականությունը և միջնադարյան ստեղծագործությունների հետագա ընկալումը հասկանալու համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, միջնադարյան պոեզիայով, հայագիտությամբ և հին գրական ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։

«Գոմալա» վերնագրով հրատարակությունը պատկանում է 19-րդ դարի հայալեզու գրքի պատմությանը և կարող է հետաքրքրել այդ ժամանակաշրջանի գեղարվեստական գրականության, ընթերցողական մշակույթի ու գրական երկերի տարածման ուղիների ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Վերնագրի ձևը կարող է արտացոլել անձնանուն կամ օտարալեզու ստեղծագործության անվան հայերեն փոխանցում, սակայն միայն այդ տվյալով հնարավոր չէ վստահորեն որոշել երկի սկզբնաղբյուրը, հեղինակը կամ ժանրային պատկանելությունը։ Հրատարակության ծավալը ենթադրում է առանձին, համեմատաբար ամբողջական գրական երկ կամ բովանդակային առումով միավորված նյութերի ժողովածու։ Այդ շրջանի հայերեն գրահրատարակչական միջավայրում տարածված էին ինչպես ինքնուրույն ստեղծագործությունները, այնպես էլ այլ լեզուներից թարգմանված կամ հարմարեցված երկերը, որոնց միջոցով հայ ընթերցողը ծանոթանում էր տարբեր ժողովուրդների գրական ավանդույթներին, պատմություններին և կերպարներին։ Նման գրքերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայերեն գրական լեզվի զարգացման ընթացքը, վերնագրերի փոխանցման ձևերը, հրատարակչական ընտրությունները և ընթերցողական հետաքրքրությունների շրջանակը։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես նյութ պատմական գրագիտության, հայ գրքի տարածման և արևմտահայ գրական միջավայրի ուսումնասիրության համար՝ հատկապես 19-րդ դարի գրական երկերի շրջանառության համատեքստում։

Ժողովածուն միավորում է մահացածների հիշատակին նվիրված դամբանական խոսքեր և հին ու նոր գրական երկերից ընտրված նյութեր՝ ներկայացնելով հիշատակի, կորստի, մարդկային կյանքի անցողիկության և գրական ժառանգության պահպանման թեմաները։ Դամբանական խոսքը հայ գրական ու հասարակական մշակույթում կարևոր տեղ զբաղեցնող ժանր է, որի միջոցով արտահայտվել են հանգուցյալի նկատմամբ հարգանքը, նրա անձնական ու հասարակական արժանիքների գնահատանքը, ինչպես նաև հարազատների, ընկերների և համայնքի վիշտը։ Նման խոսքերում անձնական կորստի ապրումները հաճախ զուգորդվում են բարոյական խորհրդածություններով, կյանքի իմաստի, մահվան անխուսափելիության և մարդու թողած հետքի մասին մտորումներով։ Գրական նշխարների ընդգրկումը ժողովածուին հաղորդում է ավելի լայն բովանդակային ընդգրկում՝ հին և նոր գրականության նյութերը դիտարկելու, տարբեր ժամանակաշրջանների խոսքի ձևերն ու գաղափարական շեշտադրումները համադրելու հնարավորություն ստեղծելով։ Հրատարակության կառուցվածքը կարող է հետաքրքրել ինչպես դամբանական ժանրի ուսումնասիրողներին, այնպես էլ հայ գրականության պատմությամբ, գրական հիշողության ձևերով և մշակութային ավանդույթների շարունակականությամբ զբաղվող ընթերցողներին։ Այն արժեքավոր աղբյուր է նաև 19-րդ դարի հայ գրական հավաքածուների, հիշատակի մշակույթի և գրավոր ժառանգության պահպանման սկզբունքների ուսումնասիրության համար։

«Դամբարան» վերնագիրը գրականության մեջ կարող է ունենալ ինչպես ուղղակի, այնպես էլ խորհրդանշական իմաստ՝ կապված մահվան, հիշատակի, կորստի, անցյալի և մարդկային կյանքի անցողիկության գաղափարների հետ։ Դամբարանի պատկերը հաճախ դառնում է մտորումների առիթ՝ անդրադառնալու անհատի և հասարակության հիշողությանը, պատմական իրադարձությունների հետքերին, մարդկային ճակատագրերին ու ժամանակի անխուսափելի ընթացքին։ Այսպիսի վերնագրով ստեղծագործությունը կարող է ներառել քնարական, խորհրդածական կամ այլաբանական տարրեր՝ ընթերցողին հրավիրելով խորհելու կյանքի և մահվան փոխհարաբերության, անցյալի արժեքների պահպանման և սերունդների միջև հիշողության փոխանցման շուրջ։ Հրատարակության հեղինակների՝ Եղիա Տեմիրճիպաշյանի և Մինաս Չերազի անունների առկայությունը այն կապում է 19-րդ դարի հայ մտավոր և գրական միջավայրի հետ, որի ներկայացուցիչները կարևոր դեր են ունեցել հայալեզու գրականության, հրապարակախոսության և ազգային մշակութային կյանքի զարգացման գործում։ Նման գրական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու ժամանակաշրջանի գեղարվեստական լեզուն, գաղափարական հետաքրքրությունները և խորհրդանշական պատկերների կիրառությունը։ Գործը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, արևմտահայ գրական ժառանգությամբ և 19-րդ դարի մտավոր կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին։

«Դայլայլիկ» վերնագիրը հուշում է երգային, մեղեդային կամ քնարական բնույթ ունեցող գրական ստեղծագործության մասին։ «Դայլայլ» բառը հայերենում կապվում է թռչունների հաճելի, զրնգուն ձայնի և երգեցիկ հնչողության հետ, ուստի վերնագիրը կարող է մատնանշել բնության պատկերներով, երաժշտականությամբ կամ զգացմունքային արտահայտչությամբ առանձնացող երկ։ Ստեղծագործության բնույթը կարող է կապված լինել բանաստեղծական խոսքի, երգի կամ փոքրածավալ գրական ձևի հետ, որտեղ կարևոր են լեզվի հնչեղությունը, պատկերավոր արտահայտությունները և ընթերցողի կամ ունկնդրի վրա թողնվող գեղարվեստական տպավորությունը։ Վերնագրի մեղմ ու երգային երանգը թույլ է տալիս այն դիտարկել քնարական գրականության շրջանակում, սակայն միայն վերնագրից հնարավոր չէ հստակ որոշել՝ այն մանկական ստեղծագործություն է, երգարանային նյութ, թե այլ ժանրի երկ։ Այսպիսի հրատարակությունները կարևոր են հայ գրական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանի գրական ճաշակը, լեզվական արտահայտչամիջոցները և ընթերցողական հետաքրքրությունները։ Ստեղծագործությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության, պատմական հրատարակությունների և 19-րդ դարի հայալեզու գրական կյանքի ուսումնասիրողներին։

Աշխատությունը նվիրված է «Դաշանց թղթին»՝ հայ եկեղեցական պատմության մեջ կարևոր տեղ զբաղեցնող և հայերի ու հռոմեական եկեղեցու հարաբերությունների հետ կապվող փաստաթղթին։ Վերնագիրը ցույց է տալիս, որ գրքի հիմնական նպատակը այդ փաստաթղթի քննությունն ու դրա բովանդակության հերքումն է։ Նմանատիպ աստվածաբանական աշխատություններում պատմական վկայությունները, դավանաբանական դրույթներն ու եկեղեցական ավանդությունները դիտարկվում են քննադատական տեսանկյունից՝ պարզելու դրանց հավաստիությունը և համապատասխանությունը տվյալ եկեղեցու ուսմունքին։ Դաշանց թղթի շուրջ քննարկումները կապված են հայ և հռոմեական եկեղեցիների հարաբերությունների, եկեղեցական ինքնուրույնության, դավանաբանական տարբերությունների և պատմական հիշողության հարցերի հետ։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես այդ խնդիրների շուրջ ծավալված կրոնական ու պատմագիտական բանավեճերի արտահայտություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցու պատմությամբ, միջեկեղեցական հարաբերություններով և հայ աստվածաբանական մտքի զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել նաև պատմական փաստաթղթերի մեկնաբանման, եկեղեցական ավանդությունների քննության և տասնիններորդ դարի հայ կրոնական գրականության մեջ դավանաբանական վեճերի ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նախատեսված է ազգային պատմության ուսուցման և պատմական գիտելիքների համակարգված ներկայացման համար։ Ազգային պատմության դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել ժողովրդի անցյալի մասին գիտելիքների փոխանցման, պատմական հիշողության պահպանման և ազգային ինքնագիտակցության զարգացման գործում։ Այսպիսի ուսումնական ձեռնարկներում պատմական նյութը սովորաբար շարադրվում է հաջորդական կառուցվածքով՝ հնարավորություն տալով սովորողներին ծանոթանալու պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններին, կարևոր իրադարձություններին, հասարակական փոփոխություններին և մշակութային ժառանգությանը։ Պատմության դասավանդումը նպաստում է ոչ միայն փաստերի յուրացմանը, այլև իրադարձությունների պատճառների ու հետևանքների ըմբռնմանը, ժամանակագրական մտածողության զարգացմանը և անցյալի վերաբերյալ գիտակցված պատկերացումների ձևավորմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց պատմության ուսուցման ավանդույթների, պատմագիտական գիտելիքների տարածման և տասնիններորդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմական դասագրքերի կառուցվածքի, կրթական մեթոդների և ազգային պատմության ներկայացման եղանակների համեմատական քննության համար։ Հրատարակությունը նաև արժեքավոր նյութ է դպրոցական կրթության պատմությամբ և հայ հասարակության մեջ պատմական գիտելիքի փոխանցման ձևերով զբաղվող հետազոտողների համար՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու պատմության դասավանդման տեղն ու նշանակությունը ժամանակաշրջանի կրթական մշակույթում։

Աշխատությունը նախատեսված է ազգային պատմության ուսուցման և պատմական գիտելիքների համակարգված փոխանցման համար։ Ազգային պատմության դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել պատմական հիշողության պահպանման, ժողովրդի անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների տարածման և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման գործում։ Նման ձեռնարկներում պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են ժամանակագրական հաջորդականությամբ՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ծանոթանալու ժողովրդի պատմական զարգացման փուլերին, հասարակական կյանքի փոփոխություններին, քաղաքական իրադարձություններին և մշակութային ժառանգությանը։ Ուսումնական բնույթի այսպիսի աշխատությունները նպաստում են նաև պատմական փաստերի ընկալմանը, պատճառահետևանքային կապերի բացահայտմանը և անցյալի իրադարձությունների համադրմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց պատմության դասավանդման ավանդույթների, պատմագիտական մտքի զարգացման և տասնիններորդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմական դասագրքերի բովանդակության ու կառուցվածքի համեմատական քննության, դպրոցական կրթության պատմության և ազգային պատմության ներկայացման եղանակների հետազոտության համար։ Հրատարակությունը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես է ազգային անցյալի մասին գիտելիքը ներառվել կրթական գործընթացում և փոխանցվել նոր սերունդներին՝ նպաստելով պատմական ժառանգության գիտակցմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց եկեղեցական ձայնագրության ուսուցմանը և նախատեսված է հոգևոր երաժշտության գրառման ու ընթերցման սկզբունքներին ծանոթացնելու համար։ Հայ եկեղեցական երաժշտության ավանդույթում ձայնագրությունը կարևոր նշանակություն ունի մեղեդիների պահպանման, փոխանցման և ճիշտ կատարման համար։ Այն հնարավորություն է տալիս գրավոր կերպով ներկայացնելու եկեղեցական երգեցողության մեղեդային կառուցվածքը և նպաստում է հոգևոր երաժշտության ուսուցման համակարգված կազմակերպմանը։ Նման դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել եկեղեցական երգեցողության գիտելիքների փոխանցման, երգիչների ու սաների պատրաստման և ավանդական երաժշտական ժառանգության պահպանման գործում։ Դրանք ծառայել են որպես ուսումնական նյութ՝ օգնելով սովորողներին ճանաչել ձայնագրական նշանները, հասկանալ դրանց նշանակությունը և կիրառել ձեռք բերած գիտելիքները երգեցողության ընթացքում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ հոգևոր երաժշտության պատմությամբ, երաժշտական գրառման համակարգերով և եկեղեցական կրթության ավանդույթներով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայ երաժշտագիտության, միջնադարյան և հետագա ժամանակաշրջանների երաժշտական ժառանգության պահպանման ու ուսումնասիրման ոլորտներում։ Հրատարակությունը վկայում է եկեղեցական երաժշտության ուսուցման համար նախատեսված մասնագիտական ձեռնարկների կարևորության մասին և նպաստում հայ հոգևոր մշակույթի գրավոր ժառանգության ուսումնասիրությանը։

Ա. Ամիրխանյանցի աշխատությունը նախատեսված է ընթերցանության ուսուցման և սովորողների լեզվական ու գրավոր խոսքի հմտությունների զարգացման համար։ Ընթերցանության դասագրքերը կարևոր տեղ են զբաղեցրել կրթական գործընթացում՝ նպաստելով երեխաների կարդալու կարողության ձևավորմանը, բառապաշարի հարստացմանը, տեքստի բովանդակությունը հասկանալու և մտքերը հաջորդականորեն ընկալելու հմտությունների զարգացմանը։ Նման ձեռնարկներում սովորաբար ընդգրկվում են տարբեր բարդության ընթերցանության նյութեր, որոնց միջոցով սովորողները ծանոթանում են գրավոր խոսքի կառուցվածքին, լեզվական արտահայտչամիջոցներին և դաստիարակչական նշանակություն ունեցող մտքերին։ Դասագրքի կիրառությունը կարող էր նպաստել նաև բանավոր ընթերցանության, ճիշտ արտասանության և ընթերցածը վերապատմելու կարողությունների զարգացմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն ուսումնական գրականության պատմության, ընթերցանության դասավանդման մեթոդների և տասնիններորդ դարի հայկական դպրոցական կրթության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմական դասագրքերի համեմատական քննության, մանկավարժական մեթոդների զարգացման և հայերեն գրագիտության տարածման պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Հրատարակությունը նաև վկայում է ընթերցանության ուսուցման համար նախատեսված մասնագիտացված ձեռնարկների կարևորության մասին հայ կրթական միջավայրում։

Էմե Լ. Մարթենի աշխատությունը նվիրված է կանանց, հատկապես մայրերի, դերին երեխաների դաստիարակության և հասարակության քաղաքակրթական զարգացման գործում։ Գրքի վերնագիրը շեշտադրում է այն գաղափարը, որ ընտանիքում ձևավորվող արժեքները, վարքագծային սովորությունները և բարոյական սկզբունքները կարևոր ազդեցություն ունեն ոչ միայն անհատի, այլև ամբողջ հասարակության զարգացման վրա։ Այս մոտեցման շրջանակում մայրական դաստիարակությունը դիտարկվում է որպես երեխաների մտավոր, բարոյական և սոցիալական ձևավորման կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատությունը կարելի է տեղադրել տասնիններորդ դարի մանկավարժական և հասարակական մտքի այն ավանդույթի մեջ, որը քննարկում էր ընտանիքի դաստիարակչական նշանակությունը, կանանց կրթության անհրաժեշտությունը և նրանց մասնակցությունը հանրային կյանքի առաջընթացին։ Գրքի թեման հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի պատկերացումները կնոջ հասարակական դերի, մայրության, կրթության և քաղաքակրթության փոխհարաբերությունների վերաբերյալ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրթական գրականության, կանանց կրթության պատմության և ընտանեկան դաստիարակության գաղափարների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել նաև հայ հասարակական մտքի, մանկավարժական հայացքների և տասնիններորդ դարի կրթական բարեփոխումների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Ստեղծագործության վերնագիրը կենտրոնացնում է ընթերցողի ուշադրությունը Շուշան անունով կերպարի և նրա դատապարտված վիճակի վրա՝ ակնարկելով անհատի ճակատագրի, պատասխանատվության և հասարակական կամ բարոյական դատաստանի թեմաները։ Դատապարտված մարդու կերպարը գեղարվեստական գրականության մեջ հաճախ հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու մեղքի ու անմեղության, արդարության, անձնական ընտրության և շրջապատի վերաբերմունքի բարդ հարցերին։ Շուշանի կերպարի միջոցով կարող են բացահայտվել անհատի և հասարակության հարաբերությունները, ինչպես նաև այն հանգամանքները, որոնք ազդում են մարդու ճակատագրի ընկալման վրա։ Սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատապես որոշել պատմության իրադարձությունները, կերպարների փոխհարաբերությունները կամ ստեղծագործության ճշգրիտ ժանրային պատկանելությունը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում տասնիններորդ դարի հայ գեղարվեստական գրականության, կերպարային մտածողության և բարոյական ու հասարակական խնդիրների գրական ներկայացման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայ գրքի պատմությամբ, Ալեքսանդրիայի հայ համայնքի տպագրական միջավայրով և հայերեն գրականության տարածման աշխարհագրությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին։ Գիրքը հայ տպագիր ժառանգության մաս է և կարող է դիտարկվել ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի ու գեղարվեստական թեմաների բազմազանության համատեքստում։