Մայրերի դաստիարակությունը կամ մարդկային ազգի քաղաքակրթությունը կանանց միջոցով

Պատմություն

Հայ պատմագրություն-ի շրջանակում «Մերձավոր և Միջին Արևելքի երկրների հայկական համայնքների պատմության խորհրդահայ պատմագրությունը» ուսումնասիրում է այն գիտական և գաղափարական մոտեցումները, որոնց միջոցով խորհրդային շրջանում ներկայացվել են սփյուռքահայ համայնքների ձևավորումը, զարգացումը և սոցիալ-մշակութային կյանքը Մերձավոր Արևելք-ում և Միջին Արևելք-ում։ Խորհրդահայ պատմագրությունը այս թեմային մոտեցել է ոչ միայն որպես միգրացիոն և պատմական գործընթացների ուսումնասիրության ոլորտ, այլ նաև որպես գաղափարական նշանակություն ունեցող երևույթ, որտեղ ընդգծվել են աշխատավորական զանգվածների կյանքը, սոցիալական պայքարը և ազգային ինքնության պահպանման խնդիրները գաղութային ու հետգաղութային պայմաններում։ Հետազոտություններում հաճախ առանձնացվել են համայնքների ձևավորման փուլերը՝ կապված Օսմանյան կայսրության անկումից հետո տեղի ունեցած տեղաշարժերի, ինչպես նաև տնտեսական և քաղաքական գործոնների հետ, որոնք նպաստել են հայերի հաստատմանը Լիբանանում, Սիրիայում, Իրանում, Եգիպտոսում և այլ երկրներում։ Միաժամանակ շեշտվել է կրթական հաստատությունների, մամուլի, եկեղեցական կառույցների և մշակութային միությունների դերը ազգային ինքնության պահպանման գործում։ Խորհրդային պատմագրության առանձնահատկությունն այն էր, որ գիտական վերլուծությունը հաճախ զուգորդվում էր գաղափարական մեկնաբանություններով՝ ընդգծելով սփյուռքի կապը խորհրդային Հայաստանի հետ և ներկայացնելով այն որպես համազգային մշակութային միասնականության բաղադրիչ։

Ինֆորմատիկա

Հեռահաղորդակցության և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պասիվ օպտիկական ցանցերի կառուցման սկզբունքների, դրանց ճարտարապետական առանձնահատկությունների և մուլտիմեդիա ծառայությունների համար դինամիկ թողունակության բաշխման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում օպտիկամանրաթելային հասանելիության ցանցերի կառուցվածքը, տվյալների փոխանցման տեխնոլոգիաները, ցանցային սարքավորումների փոխգործակցությունը և կապուղիների արդյունավետ օգտագործման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պասիվ օպտիկական ցանցերում թողունակության դինամիկ բաշխման ալգորիթմներին, որոնք հնարավորություն են տալիս ցանցային ռեսուրսները բաշխելու բաժանորդների փոփոխվող պահանջներին և փոխանցվող տեղեկատվության բնույթին համապատասխան։ Վերլուծվում են մուլտիմեդիա ծառայությունների՝ տեսահաղորդակցության, ձայնային կապի և տվյալների հոսքային փոխանցման որակական պահանջները, ինչպես նաև ցանցի թողունակության, ուշացումների, փաթեթների կորստի և ծառայությունների որակի փոխկապակցվածությունը։ Քննարկվում են նաև ցանցային ծանրաբեռնվածության կառավարման, տարբեր տեսակի տեղեկատվական հոսքերի առաջնահերթության սահմանման և հաղորդակցական ռեսուրսների օպտիմալացման խնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ցանցի աշխատանքի մոդելավորման, արդյունավետության գնահատման և թողունակության բաշխման մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հեռահաղորդակցության, օպտիկական կապի համակարգերի, համակարգչային ցանցերի և մուլտիմեդիա տեխնոլոգիաների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է գերմաներենի հնչույթային կառուցվածքի ուսումնասիրությանը լեզվաբանական տիպաբանության տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով լեզվի ձայնավորային և բաղաձայնային համակարգերի կազմակերպման սկզբունքներին, հնչույթների տարբերակիչ հատկանիշներին և դրանց փոխհարաբերություններին։ Հետազոտության կենտրոնում հնչույթն է որպես լեզվի իմաստատարբերակիչ նվազագույն միավոր և այն հատկանիշների ամբողջությունը, որոնց միջոցով գերմաներենի հնչույթները հակադրվում են միմյանց։ Քննվում է ձայնավորների դասակարգումը՝ լեզվի դիրքի, բերանի բացվածքի, շրթունքների մասնակցության, տևողության և այլ հնչյունաբանական ու հնչույթաբանական հատկանիշների հիման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ձայնավորների քանակական և որակական հակադրություններին, ինչպես նաև երկհնչյունների տեղին ընդհանուր հնչույթային համակարգում։ Բաղաձայնների ուսումնասիրության ժամանակ դիտարկվում են արտաբերման տեղի և եղանակի, ձայնեղության ու խլության և այլ տարբերակիչ հատկանիշների հարաբերությունները։ Հնչույթային համակարգը ներկայացվում է ոչ թե որպես առանձին հնչյունների պարզ հավաքածու, այլ որպես փոխկապակցված հակադրությունների համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուր միավորի գործառույթը պայմանավորված է մյուս միավորների նկատմամբ ունեցած հարաբերություններով։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գերմաներենի առանձնահատկությունները համեմատել այլ լեզուների հնչույթային համակարգերի հետ՝ բացահայտելով ինչպես լայնորեն տարածված կառուցվածքային օրինաչափությունները, այնպես էլ լեզվին բնորոշ առանձնահատկությունները։ Քննության առարկա կարող են լինել նաև վանկի կառուցվածքը, հնչույթների դիրքային բաշխումը, հնչյունական միջավայրով պայմանավորված տարբերակները և հնչույթների համակցման սահմանափակումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հնչյունաբանության և հնչույթաբանության փոխհարաբերությունը, քանի որ խոսքային հնչյունների ֆիզիկական և արտաբերական բնութագրերը դիտարկվում են դրանց լեզվական գործառույթի հետ միասին։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև շեշտի, վանկային կազմակերպման և հնչյունական փոփոխությունների նշանակությանը գերմաներենի հնչույթային կառուցվածքի ամբողջական նկարագրության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հնչյունաբանության, հնչույթաբանության և լեզվաբանական տիպաբանության մեթոդները՝ գերմաներենի հնչյունային համակարգի կառուցվածքային կազմակերպումը և այլ լեզուների նկատմամբ դրա տիպաբանական առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։

Կրոն

Այս հրատարակությունը նվիրված է Սուրբ Պատարագի խորհրդին և Հայոց եկեղեցում դրա կատարման արարողակարգին։ Խորհրդատետրի բնույթը ենթադրում է, որ այն նպատակ ունի ներկայացնելու պատարագի հոգևոր նշանակությունը, ծիսական ընթացքը և առանձին արարողությունների խորհրդաբանական իմաստը։ Սուրբ Պատարագը Հայոց եկեղեցու կենտրոնական պաշտամունքային արարողությունն է, որի ընթացքում կատարվում է Սուրբ Հաղորդության խորհուրդը, և որը միավորում է աղոթքը, սուրբգրային ընթերցումները, շարականների երգեցողությունը և եկեղեցական ծեսերը։ Նման գրականությունը կարող է բացատրել պատարագի տարբեր հատվածների նշանակությունը, քահանայական գործողությունների հաջորդականությունը, աղոթքների բովանդակությունը և հավատացյալի մասնակցության հոգևոր իմաստը։ «Ըստ արարողութեան Հայաստանեայց եկեղեցւոյ» ձևակերպումը ցույց է տալիս, որ աշխատությունը հիմնված է Հայոց եկեղեցու ավանդական ծիսակարգի վրա և նախատեսված է այդ կարգի առանձնահատկությունները ներկայացնելու համար։ Այն կարող էր օգտակար լինել հոգևորականների, եկեղեցական սպասավորների, ուսանողների և պատարագի կառուցվածքով ու խորհրդաբանությամբ հետաքրքրվող հավատացյալների համար։ Հրատարակությունն արժեքավոր է հայ եկեղեցական ծիսական գրականության, պատարագագիտության և XIX դարի կրոնական հրատարակչության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է նաև տեղեկություններ պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանում պատարագի բացատրության և ծիսական գիտելիքների տարածման եղանակների մասին։ Սակայն առանց գրքի ամբողջական բնագրի հնարավոր չէ հստակեցնել՝ այն հիմնականում պարունակում է պատարագի մեկնաբանությո՞ւն, ծիսական հրահանգնե՞ր, աղոթքների բացատրությո՞ւն, թե այս նյութերի համադրություն։

Փիլիսոփայություն

Ժան-Պոլ Սարտրի «Էկզիստենցիալիզմը դա մարդասիրություն է» աշխատությունը էքզիստենցիալիստական փիլիսոփայության կարևոր տեքստերից է, որտեղ հեղինակը փորձում է պաշտպանել էքզիստենցիալիզմը իր ժամանակի քննադատություններից և ցույց տալ, որ այն ոչ թե հոռետեսական կամ մարդու արժեքը ժխտող ուսմունք է, այլ հակառակը՝ մարդուն լիակատար ազատություն և պատասխանատվություն վերագրող մարդասիրական փիլիսոփայություն։ Սարտրը ընդգծում է, որ մարդու գոյությունը նախորդում է նրա էությանը, այսինքն մարդը նախ գոյանում է և միայն հետո իր ընտրությունների, գործողությունների և որոշումների միջոցով ձևավորում է իր էությունը, արժեքներն ու ինքնությունը։ Այդ գաղափարը նշանակում է, որ մարդը ամբողջությամբ պատասխանատու է իր կյանքի համար և չի կարող իր գործողությունները արդարացնել նախասահմանված ճակատագրով կամ արտաքին ուժերով։ Աշխատության մեջ նա նաև խոսում է անհանգստության, ընտրության ծանրության և ազատության բեռի մասին՝ նշելով, որ ազատությունը ոչ միայն իրավունք է, այլ նաև պարտականություն, քանի որ յուրաքանչյուր ընտրություն ունի պատասխանատվություն ոչ միայն անհատի, այլև մարդկության հանդեպ՝ քանի որ մարդը իր ընտրություններով ձևավորում է օրինակ մյուսների համար։ Սարտրը հակադրում է էքզիստենցիալիզմը պասիվության և հուսահատության գաղափարներին՝ ներկայացնելով այն որպես ակտիվ կյանքի դիրքորոշում, որտեղ մարդը պետք է ինքնուրույն ստեղծի իմաստ՝ առանց արտաքին բացարձակ արժեքների։

Աշխարհագրություն

Այս թեման վերաբերում է Իրանի Իսլամական Հանրապետության տնտեսաաշխարհագրական համալիր հետազոտությանը, որտեղ ուսումնասիրվում են երկրի տնտեսական զարգացման տարածական առանձնահատկությունները, բնական ռեսուրսների բաշխվածությունը, արտադրական և ենթակառուցվածքային համակարգերի տեղաբաշխումը, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցվածությունը բնակչության, ուրբանիզացիայի և տարածաշրջանային անհավասար զարգացման հետ։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Իրանի աշխարհագրական դիրքին՝ որպես Մերձավոր Արևելքի և Կենտրոնական Ասիայի միջև կարևոր կապող օղակ, ինչպես նաև նրա էներգետիկ պաշարներին՝ նավթի և բնական գազի խոշոր պաշարներին, որոնք հանդիսանում են տնտեսության հիմնական շարժիչ ուժերից մեկը։ Միաժամանակ դիտարկվում է արդյունաբերական կենտրոնների տարածական կենտրոնացումը, մասնավորապես Թեհրանի, Իսֆահանի, Թավրիզի և այլ քաղաքային ագլոմերացիաների դերը տնտեսական ակտիվության կուտակման և ծառայությունների զարգացման գործում։ Գյուղատնտեսության ոլորտում ընդգծվում են կլիմայական գոտիների բազմազանությունը և ջրային ռեսուրսների սահմանափակությունը, որոնք ազդում են արտադրողականության և տարածքային մասնագիտացման վրա։ Հետազոտությունը նաև ներառում է տրանսպորտային ցանցերի, արտաքին առևտրի ուղղությունների և միջազգային տնտեսական կապերի վերլուծություն՝ հաշվի առնելով երկրի ռազմավարական դիրքը և տարածաշրջանային համագործակցության հնարավորությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտել Իրանի տնտեսաաշխարհագրական կառուցվածքի բարդությունները և զարգացման անհավասարությունները, ինչպես նաև գնահատել դրանց ազդեցությունը երկրի երկարաժամկետ տնտեսական զարգացման հեռանկարների վրա։