Ready-made Materials

Գիրքը գծագրության հիմունքներին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որը նախատեսված է սովորողներին տեխնիկական գծագրության սկզբնական գիտելիքներ հաղորդելու և նրանց գործնական կարողությունները զարգացնելու համար։ Աշխատությունը ներկայացնում է գծագրության ուսուցման կարևոր սկզբունքները՝ նպաստելով գծերի, երկրաչափական պատկերների, ձևերի և դրանց ճշգրիտ պատկերման եղանակների յուրացմանը։ Ձեռնարկը նախատեսված է կրթական նպատակների համար և արտացոլում է 19-րդ դարի հայ դպրոցներում գործնական ու տեխնիկական առարկաների դասավանդման զարգացման միտումները։ Այն կարևոր տեղ ունի հայերեն ուսումնական գրականության պատմության մեջ, քանի որ տեխնիկական գիտելիքները ներկայացնում է մայրենի լեզվով՝ նպաստելով մասնագիտական բառապաշարի ձևավորմանն ու տարածմանը։ Հրատարակությունը լույս է տեսել 1874 թվականին Վաղարշապատում՝ Սուրբ Էջմիածնի տպարանում, և բաղկացած է 72 էջից։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ կրթական համակարգի պատմության, գծագրության դասավանդման մեթոդների, տեխնիկական կրթության և 19-րդ դարի հայերեն մասնագիտական գրականության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը հայոց լեզվի քերականության ուսուցման համար նախատեսված համառոտ դասագիրք է, որի հեղինակը Մատաթիա Գարագաշյանն է՝ 19-րդ դարի հայ լեզվաբան, մանկավարժ և հասարակական գործիչ։ Այն ստեղծվել է հայերենի քերականական կանոնները սովորողներին մատչելի և համակարգված ձևով ներկայացնելու նպատակով։ Աշխատությունն ընդգրկում է լեզվի կառուցվածքի, բառերի փոփոխության, խոսքի մասերի և նախադասության կազմության վերաբերյալ հիմնական գիտելիքներ՝ ծառայելով որպես դպրոցական ուսուցման գործնական ձեռնարկ։ Հեղինակը կարևոր դեր է ունեցել հայ քերականագիտական մտքի զարգացման և հայերեն լեզվով կրթական գրականության ստեղծման գործում։ Նրա քերականական աշխատությունները լայնորեն կիրառվել են կրթական միջավայրում և ունեցել են բազմաթիվ վերահրատարակություններ։ Այս հրատարակությունը պատկանում է Կոստանդնուպոլսում 19-րդ դարի երկրորդ կեսին տարածված հայերեն դասագրքերի շարքին և արտացոլում է այդ ժամանակաշրջանի կրթական պահանջները, երբ մեծ ուշադրություն էր դարձվում մայրենի լեզվի ուսուցմանն ու քերականական գիտելիքների համակարգմանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ լեզվաբանության պատմության, քերականության դասավանդման մեթոդների և 19-րդ դարի հայ կրթական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Գիրքը հայ մամուլի պատմության վաղ շրջանի ուսումնասիրություններից է, որը ներկայացնում է Ռուսաստանում և Կովկասում հայերեն պարբերական մամուլի ձևավորումն ու զարգացումը՝ առաջին հրատարակություններից մինչև հեղինակի ժամանակակից շրջանը։ Հեղինակը Նիկողայոս Տեր-Հարությունյանն է, որը հայտնի է Հարո անունով։ Աշխատությունը համարվում է հայ պարբերական մամուլի պատմության առաջին ծավալուն ուսումնասիրություններից մեկը։ Այն անդրադառնում է հայ մամուլի սկզբնավորման պատմությանը, տարբեր քաղաքներում լույս տեսած հայկական թերթերին ու պարբերականներին, դրանց հրատարակման պայմաններին և հասարակական ու մշակութային կյանքում ունեցած դերին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Ռուսաստանում և Կովկասում հայկական տպագրության ու լրագրության զարգացմանը, մամուլի միջոցով հայերեն գրավոր խոսքի տարածմանը և հասարակական մտքի ձևավորմանը։ Գիրքը կարևոր տեղեկություններ է պարունակում 19-րդ դարի հայ լրագրության պատմության, պարբերականների մատենագիտական նկարագրության և հայ մտավորական կյանքի վերաբերյալ։ Այն հրատարակվել է 1878 թվականին Թիֆլիսում՝ Մարտիրոսյանցի տպարանում, բաղկացած է 135 էջից և սկզբնապես կապված է ռուսական «Обзоръ» լրագրում տպագրված հոդվածի հայերեն բնագրի հետ։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է հայ մամուլի պատմության, լրագրագիտության, գրքի պատմության և 19-րդ դարի Կովկասի հայ հասարակական ու մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը հայատառ թուրքերենով գրված կրոնաբարոյական չափածո երկ է, որի տեքստը կազմված է պեյիթներից՝ երկտող բանաստեղծական միավորներից։ Ստեղծագործության մեջ ներկայացվում են Աստվածաշնչի Հին Կտակարանի երկու կարևոր պատմություններ՝ Աբրահամի կողմից որդու՝ Իսահակի զոհաբերության պատրաստակամության և Հակոբի որդի Հովսեփ Գեղեցիկի կյանքի ու փորձությունների մասին։ Այս պատմությունների միջոցով ընթերցողին փոխանցվում են հավատարմության, աստվածավախության, համբերության, առաքինության և բարոյական տոկունության գաղափարներ։ Չափածո շարադրանքը կրոնական պատմությունները մատչելի է դարձնում ընթերցողների համար՝ միաժամանակ ընդգծելով դրանց դաստիարակչական նշանակությունը։ Հայատառ թուրքերենով գրավոր մշակույթի այս նմուշը վկայում է Օսմանյան կայսրության հայ համայնքներում թուրքերեն խոսող ընթերցողների համար հայատառ գրականության ստեղծման և տարածման ավանդույթի մասին։ Այն կարևոր նյութ է հայատառ թուրքերեն գրականության, կրոնական չափածո ստեղծագործությունների, աստվածաշնչյան պատմությունների ժողովրդականացման և 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի հրատարակչական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը տպագրվել է Կոստանդնուպոլսում 1879 թվականին։

Գիրքը 19-րդ դարի հայերենով հրատարակված կրոնաբարոյական բնույթի թարգմանական աշխատություն է, որը լույս է տեսել 1861 թվականին։ Այն անգլիացի միսիոներ և հայերենագիտական աշխատությունների հեղինակ Գ. Բ. Ուայթինգի (G. B. Whiting) անվան հետ կապված հրատարակություն է։ Աշխատությունը ներկայացնում է «Ճրագ հոգւոյ» անունով հայտնի կրոնական երկի թարգմանությունը հայերենով՝ օսմաներենի միջոցով։ Հրատարակությունը պատկանում է այն ժամանակաշրջանի գրական ու կրոնական գործունեությանը, երբ հայերենով լույս էին տեսնում տարբեր լեզուներից թարգմանված հոգևոր նյութեր՝ ընթերցողներին քրիստոնեական ուսմունքի, հավատքի և բարոյական կյանքի վերաբերյալ գաղափարներ փոխանցելու նպատակով։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն և օսմաներեն լեզուների փոխհարաբերությունների, թարգմանական գրականության զարգացման, ինչպես նաև 19-րդ դարի հայ համայնքներում կրոնական գրքերի տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը փոքրածավալ հրատարակություն է՝ 32 էջ, տպագրված 1861 թվականին Մինասյանի տպարանում։ Հրատարակության ամբողջական բովանդակության վերաբերյալ տեղեկությունները սահմանափակ են, ուստի առանձին գլուխների կամ ուսմունքային դրույթների մասին ավելի մանրամասն պնդումներ անել հնարավոր չէ։

Գիրքը հայերեն ուղեգրական գրականության նմուշներից է, որը նկարագրում է Թավրիզից դեպի Նախիջևան կատարված ճանապարհորդությունը։ Այն հրատարակվել է 1876 թվականին Թիֆլիսում՝ Համբարձում Էնֆիաճյանցի և ընկերության տպարանում։ Հեղինակը Հ. Առաքելյանցն է, որի ուղեգրությունը կարևոր տեղեկություններ է հաղորդում 19-րդ դարի երկրորդ կեսի ճանապարհների, բնակավայրերի և տարածաշրջանի պատմաաշխարհագրական առանձնահատկությունների մասին։ Աշխատության մեջ ներկայացվող երթուղին հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Պարսկաստանի հյուսիսարևմտյան շրջանների և Նախիջևանի միջև եղած հաղորդակցության, ճանապարհորդական պայմանների ու այդ տարածքների բնակավայրերի մասին։ Նման ուղեգրությունները հաճախ ներառում են տեղագրական դիտարկումներ, բնակչության կենցաղին ու սովորույթներին վերաբերող տեղեկություններ, ինչպես նաև պատմական և մշակութային բնույթի նշումներ։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ ուղեգրական գրականության, պատմական աշխարհագրության, տարածաշրջանային պատմության և 19-րդ դարի հայերեն տպագրության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը հայ բժիշկ և հասարակական գործիչ Բարունակ բեյ Ֆերուհխանի (1824–1868) ուղեգրական երկն է, որը հիմնված է 1847 թվականին Կոստանդնուպոլսից դեպի Բաղդադ կատարած ճանապարհորդության ընթացքում նրա դիտարկումների և գրառումների վրա։ Հեղինակը ճանապարհին անցնում է Փոքր Ասիայի և պատմական Հայաստանի տարբեր շրջաններով՝ ներկայացնելով իր այցելած բնակավայրերը, դրանց աշխարհագրական առանձնահատկությունները, բնակչության կենցաղը, սովորույթները և հասարակական կյանքը։ Գիրքը պարունակում է պատմական, տեղագրական և ազգագրական տեղեկություններ հայկական գավառների, գյուղերի ու քաղաքների, տեղի բնակչության զբաղմունքների, ավանդույթների և առօրյա կյանքի վերաբերյալ։ Հեղինակի դիտարկումները արժեքավոր են նաև 19-րդ դարի կեսերին Օսմանյան կայսրության արևելյան տարածքներում տիրող պայմանների և հայ բնակչության կյանքի ուսումնասիրության համար։ Որպես բժիշկ՝ Ֆերուհխանը հետաքրքրվում էր նաև մարդկանց կենսապայմաններով և առողջապահական հարցերով, իսկ նրա ուղեգրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այդ ժամանակաշրջանի ճանապարհորդական պայմանների ու տարածաշրջանի բնակավայրերի առանձնահատկությունների մասին։ Աշխատությունը հրատարակվել է հեղինակի մահից հետո՝ 1876 թվականին, Արմաշում՝ Չարխափան Սուրբ Աստվածածնի վանքի տպարանում, և բաղկացած է 260 էջից։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է պատմական Հայաստանի աշխարհագրության, հայ ազգագրության, Օսմանյան կայսրության հայաբնակ շրջանների պատմության և 19-րդ դարի հայ ուղեգրական գրականության ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը նվիրված է Սրբոց Վարդանանց տոնի առթիվ Երուսաղեմի Սրբոց Յակովբեանց վանքին կից Ժառանգավորաց վարժարանում կազմակերպված հանդիսավոր միջոցառմանը, որի ընթացքում տեղի է ունեցել աշակերտների պարգևաբաշխությունը։ Ճառը ներկայացնում է 19-րդ դարի հայ եկեղեցական կրթական կյանքի կարևոր ավանդույթներից մեկը՝ կրոնական տոնակատարության և կրթական հաստատության ուսումնական տարվա ձեռքբերումների ամփոփման համադրությունը։ Սրբոց Վարդանանց հիշատակը հայ եկեղեցական ու ազգային ավանդույթում կապված է քրիստոնեական հավատարմության, անձնազոհության, բարոյական տոկունության և հոգևոր արժեքների պահպանման գաղափարների հետ։ Հանդիսության ընթացքում արտասանված խոսքը, ըստ իր բնույթի և առիթի, առնչվում է կրթության դաստիարակչական նշանակությանը, աշակերտների գիտելիքների գնահատմանը, աշխատասիրության խրախուսմանը և եկեղեցական կրթության մեջ ազգային ու կրոնական ժառանգության փոխանցմանը։ Նյութը կարևոր աղբյուր է Երուսաղեմի հայոց պատրիարքության կրթական հաստատությունների պատմության, Սրբոց Յակովբեանց վանքի մշակութային գործունեության և 19-րդ դարի հայերեն հանդիսավոր ճառախոսության ուսումնասիրության համար։ Ճառի ամբողջական բովանդակության վերաբերյալ լրացուցիչ տվյալների բացակայության պատճառով դրա առանձին մտքերի կամ հեղինակի մասին հստակ պնդումներ անել հնարավոր չէ։

Աշխատությունը հայերենի, մասնավորապես գրաբարի քերականական կառուցվածքի ուսումնասիրությանն ու ուսուցմանը նվիրված դասական լեզվաբանական աշխատություն է, որի հեղինակը Միքայել Չամչյանն է (1738–1823)՝ Մխիթարյան միաբանության նշանավոր գործիչ, պատմաբան, լեզվաբան և աստվածաբան։ Առաջին անգամ 1779 թվականին Վենետիկում հրատարակված այս աշխատությունը երկար ժամանակ ծառայել է որպես գրաբարի ուսուցման կարևոր դասագիրք և նշանակալի ազդեցություն ունեցել հայ քերականագիտական մտքի զարգացման վրա։ Այն համակարգված ձևով ներկայացնում է լեզվի քերականական կանոնները, խոսքի մասերը, բառերի կազմությունն ու փոփոխությունը, հոլովման և խոնարհման ձևերը, բառերի միջև քերականական համաձայնության սկզբունքները, ինչպես նաև գրավոր խոսքի կառուցման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը ձգտում է նկարագրել հայերենի ներքին օրինաչափությունները և քերականական կանոնները ներկայացնել հայերեն լեզվական ավանդույթի հիման վրա՝ անդրադառնալով նաև նախորդ քերականագիտական աշխատությունների մոտեցումներին։ Գիրքը նպաստել է գրաբարի ուսուցման կազմակերպմանը, հայերեն քերականական տերմինաբանության զարգացմանը և լեզվի կառուցվածքի համակարգված ուսումնասիրությանը։ Աշխատությունը բազմիցս վերահրատարակվել է տարբեր ժամանակներում և տարբեր վայրերում, այդ թվում՝ Վենետիկում ու Մոսկվայում։ Այն կարևոր աղբյուր է գրաբարի պատմական քերականության, հայ լեզվաբանության զարգացման, հայ կրթական ավանդույթների և Մխիթարյան միաբանության գիտական ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը հայ աշխարհագրական բառարանագրության և տեղագրական ուսումնասիրությունների նշանակալի աշխատություններից է, որը կազմել է Մխիթարյան միաբանության անդամ, վարդապետ Սուքիաս Էփրիկյանը (1873–1952)։ Այն նվիրված է հայկական բնակավայրերի, պատմական գավառների, քաղաքների, գյուղերի, աշխարհագրական վայրերի և դրանց հետ կապված պատմամշակութային տեղեկությունների ներկայացմանը։ Բառարանային հոդվածներում տեղանունները ներկայացվում են նկարագրական տեղեկություններով, որոնք կարող են ընդգրկել բնակավայրերի աշխարհագրական դիրքը, պատմական անցյալը, բնակչության վերաբերյալ տվյալները, եկեղեցիները, վանքերը, հնավայրերն ու այլ հիշարժան վայրերը։ Աշխատության առաջին հատորը ներառում է Ա–Ը տառերով սկսվող տեղանունները և հարակից տեղեկությունները։ Հրատարակությունը հարուստ է նկարներով, լուսանկարներով, դիմանկարներով և աղյուսակներով, որոնք լրացնում են տեքստային նյութը և նպաստում պատմական ու աշխարհագրական տվյալների ընկալմանը։ Գիրքը լույս է տեսել Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում՝ Մխիթարյան միաբանության տպարանում. առաջին հրատարակությունը թվագրվում է 1902 թվականով, իսկ երկրորդ տպագրությունը՝ 1903 թվականով։ Այն կարևոր աղբյուր է Հայաստանի և պատմական հայկական բնակավայրերի տեղագրության, պատմական աշխարհագրության, հայագիտության, տեղանունների ուսումնասիրության և հայկական մշակութային ժառանգության հետազոտության համար։

Գիրքը հայոց պատմության պատկերազարդ շարադրանք է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի անցյալը հնագույն ժամանակներից մինչև հեղինակի ժամանակակից շրջանը։ Այն կազմել է հայ պատմաբան, լեզվաբան և մանկավարժ Ստեփանոս Պալասանյանը (1837–1889)՝ հիմնվելով իր ժամանակի պատմագիտական ուսումնասիրությունների վրա։ Աշխատությունն ընդգրկում է հայ ժողովրդի պատմական զարգացման տարբեր փուլերը՝ հնագույն շրջանից և հայկական պետական կազմավորումների ձևավորումից մինչև միջնադարյան թագավորություններ, օտար տիրապետության ժամանակաշրջաններ և նոր շրջանի պատմական իրադարձություններ։ Պատմական նյութը ներկայացվում է մատչելի շարադրանքով, իսկ պատկերազարդումները նպաստում են պատմական անձանց, իրադարձությունների և ժամանակաշրջանների ընկալմանը։ Գիրքը նախատեսված էր հայ ընթերցողների պատմական գիտելիքների ընդլայնման և ազգային պատմության վերաբերյալ պատկերացումների ամրապնդման համար։ Այն արտացոլում է 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ պատմագրության ու կրթական գրականության զարգացման միտումները, երբ մեծ նշանակություն էր տրվում պատմության հանրամատչելի ներկայացմանը և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորմանը։ Հրատարակությունը լույս է տեսել Կոստանդնուպոլսում՝ «Կիւթէմպէրկ» տպարանում, 1919 և 1920 թվականների հրատարակություններով՝ 548 էջ ծավալով։ Այն արժեքավոր է հայոց պատմության հանրամատչելի շարադրանքի, պատմական կրթության և հայ գրքի ու տպագրության պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը օսմաներեն լեզվի ուսուցման համար նախատեսված պատկերազարդ քերականական դասագիրք է, որի նպատակն է սովորողներին համակարգված ձևով ծանոթացնել օսմաներենի լեզվական կառուցվածքին և գործնական կիրառությանը։ Այն նախատեսված է ուսուցման սկզբնական փուլի համար և ներկայացնում է լեզվի ուսումնասիրման հիմունքները՝ քերականական կանոնների, օրինակների և պատկերազարդ նյութերի միջոցով։ Աշխատությունն արտացոլում է օսմաներենը որպես գրավոր և հաղորդակցական լեզու սովորեցնելու ավանդական մեթոդները, որոնցում տեսական բացատրությունները զուգակցվում են տեսողական ու գործնական օժանդակ միջոցների հետ։ Նման դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել օսմանյան ժամանակաշրջանի կրթական միջավայրում՝ լեզվի ուսուցումը մատչելի դարձնելու և սովորողների ընթերցանության ու գրավոր արտահայտման հմտությունները զարգացնելու գործում։ Հրատարակությունը արժեքավոր է օսմաներենի պատմական քերականության, լեզվի դասավանդման մեթոդների, հայերենով կազմված լեզվաբանական ձեռնարկների և հայ-օսմանյան մշակութային ու կրթական կապերի ուսումնասիրության համար։ «Ա տարի» նշումը մատնանշում է դասընթացի առաջին տարին կամ առաջին աստիճանը, սակայն առանց հրատարակության լրացուցիչ մատենագիտական տվյալների հնարավոր չէ հաստատել հրատարակման տարեթիվը, հեղինակը կամ դասագրքի բաժինների ճշգրիտ բովանդակությունը։

Գիրքը հայ բանասիրական և գրականագիտական մտքի պատմության մեջ կարևոր նշանակություն ունեցող տեսական աշխատություն է, որը նվիրված է բանաստեղծության արվեստին, նրա կառուցվածքին, արտահայտչամիջոցներին և ստեղծագործության գեղարվեստական կազմակերպման սկզբունքներին։ Հեղինակը՝ Էդուարդ Հյուրմյուզյանը (1799–1876), հայ կլասիցիզմի նշանավոր ներկայացուցիչներից էր, Մխիթարյան միաբանության անդամ, բանաստեղծ, բանասեր, լեզվաբան, աստվածաբան և թարգմանիչ։ Նրա տեսական աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել հայ գրականագիտության ձևավորման և բանաստեղծական արվեստի կանոնների համակարգման գործում։ 1839 թվականին Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում՝ Մխիթարյան միաբանության տպարանում հրատարակված այս աշխատությունը հայերենով բանաստեղծության տեսությունը ներկայացնելու և գրական ստեղծագործության օրինաչափությունները բացահայտելու վաղ փորձերից է։ Այն արտացոլում է դասական գեղագիտության ազդեցությունը հայ գրական մտքի վրա և նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնել բանաստեղծական խոսքի սկզբունքներին ու չափածո ստեղծագործության առանձնահատկություններին։ Հրատարակությունը արժեքավոր աղբյուր է հայ գրականագիտական տերմինաբանության, 19-րդ դարի հայ կրթական և մշակութային միջավայրի, ինչպես նաև հայ դասական գրականության տեսական հիմքերի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը լույս է տեսել գրաբարով և ներկայացնում է այն ժամանակաշրջանի մտավորականների ձգտումը՝ զարգացնելու հայերեն գիտական ու գրական խոսքը՝ հենվելով դասական ավանդույթների վրա։

Ագաթանգեղոսի այս նշանավոր պատմագրական երկը հայ դասական մատենագրության կարևորագույն հուշարձաններից է, որը ներկայացնում է Հայաստանում քրիստոնեության տարածման, պետական կրոն հռչակվելու և հայ ժողովրդի հոգևոր կյանքի վերափոխման ավանդական պատմությունը։ Երկի հիմնական առանցքը Տրդատ Գ Մեծ թագավորի և Գրիգոր Լուսավորչի գործունեությունն է, որոնց անունների հետ է կապվում 4-րդ դարի սկզբին Հայաստանում քրիստոնեության պետականորեն ընդունումը։ Պատմությունը սկսվում է հայոց Խոսրով թագավորի և Սասանյան արքա Արտաշիրի միջև հակամարտության նկարագրությամբ, անդրադառնում է Անակ Պարթևի կողմից Խոսրովի սպանությանը, ապա ներկայացնում Գրիգոր Լուսավորչի կյանքի ուղին, քրիստոնեական հավատքին նվիրվածությունը և կրոնական համոզմունքների համար կրած հալածանքները։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում Գրիգորի բանտարկության և Խոր Վիրապում անցկացրած տարիների մասին պատմությունները, ինչպես նաև Հռիփսիմյանց կույսերի՝ Հայաստան գալու, նրանց նահատակության և Տրդատ թագավորի կերպարանափոխության դրվագները։ Երկի առանցքային հատվածներից է Գրիգոր Լուսավորչի ազատ արձակումը, նրա կողմից թագավորի ապաքինումը և հայոց երկրի դարձը քրիստոնեության։ Հեղինակը մանրամասնորեն ներկայացնում է նոր հավատի տարածման գործընթացը, հեթանոսական պաշտամունքների վերացումը, եկեղեցական կյանքի կազմակերպումը և քրիստոնեական վարդապետության հաստատումը Հայաստանում։ Պատմական շարադրանքը միավորում է տարեգրական տեղեկությունները, կրոնական ավանդությունները, վարքագրական պատմությունները և հրաշապատում դրվագները՝ ստեղծելով հայ ժողովրդի քրիստոնեական ինքնության ձևավորման մասին համապարփակ պատկերացում։ Երկը կարևոր տեղեկություններ է պարունակում նաև հին Հայաստանի քաղաքական ու հասարակական կյանքի, արքունական միջավայրի, կրոնական պատկերացումների և նախաքրիստոնեական հավատալիքների վերաբերյալ։ Միաժամանակ այն պետք է դիտարկել որպես միջնադարյան պատմագրական և կրոնական գրականության ստեղծագործություն, որի հաղորդած տեղեկությունները համադրվում են այլ պատմական աղբյուրների և ժամանակակից գիտական ուսումնասիրությունների հետ։ Հեղինակի ինքնության և երկի ստեղծման ժամանակի վերաբերյալ գիտական քննարկումները շարունակվում են, իսկ մեզ հասած հայերեն խմբագրությունը սովորաբար թվագրվում է 5-րդ դարի երկրորդ կեսով։ Աշխատությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ պատմագրության, եկեղեցական ավանդության և Գրիգոր Լուսավորչի պաշտամունքի ձևավորման վրա։ Այն նաև արժեքավոր աղբյուր է հայ քրիստոնեական մշակույթի, վաղ միջնադարյան գրականության և ազգային պատմական հիշողության ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, հայ հին գրականությամբ, Հայ Առաքելական Եկեղեցու պատմությամբ, կրոնագիտությամբ և միջնադարյան պատմագրությամբ զբաղվող ընթերցողներին, ուսանողներին ու հետազոտողներին։