Ճան Թէֆթիշի եանի էրմէնիճէ ճրագ հոգւոյ տէնիլէն րէսալէնին թերճիւմէսի

Lեզվաբանություն

Այս լեզվաբանական ուսումնասիրությունը նվիրված է զեղչման երևույթի գործաբանական արժեքի բացահայտմանը գեղարվեստական խոսքում՝ ուշադրություն դարձնելով այն դեպքերին, երբ խոսքի որևէ բաղադրիչի բացակայությունը ոչ թե խոչընդոտում, այլ լրացնում, խորացնում կամ փոփոխում է հաղորդվող իմաստը։ Զեղչումը լեզվական այն երևույթներից է, որի դեպքում նախադասության կամ խոսքային կառույցի որևէ անդամ կարող է չարտահայտվել ձևականորեն, սակայն նրա իմաստը վերականգնվում է համատեքստից, իրավիճակից կամ նախորդող խոսքից։ Գեղարվեստական տեքստում այս միջոցը ձեռք է բերում առանձնահատուկ նշանակություն, քանի որ հեղինակը հաճախ միտումնավոր չի արտահայտում որոշակի բառեր կամ կառույցներ՝ ընթերցողին թողնելով իմաստային լրացման, ենթադրության և մեկնաբանության հնարավորություն։ Ուսումնասիրության կենտրոնական հարցերից մեկը զեղչման և համատեքստի փոխհարաբերությունն է։ Զեղչված անդամի ընկալումը հնարավոր է դառնում այն տեղեկության շնորհիվ, որն արդեն առկա է տեքստում կամ ենթադրվում է հաղորդակցական իրավիճակից։ Այդ պատճառով զեղչումը չի կարելի դիտարկել միայն որպես քերականական բացթողում․ այն հաճախ հանդիսանում է իմաստակառուցման գիտակցված միջոց։ Ընթերցողը վերականգնում է բացակայող բաղադրիչը, սակայն այդ վերականգնումը կարող է ունենալ ոչ միայն մեկ հնարավոր տարբերակ, ինչն էլ մեծացնում է գեղարվեստական տեքստի իմաստային բազմաշերտությունը։ Գործաբանական տեսանկյունից հատկապես կարևոր է զեղչման միջոցով խոսողի վերաբերմունքի, հույզի, գնահատականի և հաղորդակցական նպատակի արտահայտումը։ Նույն միտքը լիարժեք ձևակերպելու փոխարեն որևէ անդամի բացակայությունը կարող է խոսքը դարձնել ավելի կտրուկ, հուզական, լարված, խորհրդավոր կամ ենթատեքստային։ Օրինակ՝ երկխոսության մեջ զեղչված կառույցը կարող է փոխանցել հերոսի վրդովմունքը, տատանումը, անորոշությունը կամ խոսքը շարունակելու ցանկության բացակայությունը։ Այսպիսով, լեզվական նվազագույն ձևը կարող է հաղորդել առավել լայն իմաստային և զգացմունքային բովանդակություն։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում զեղչման կապը խոսքի տնտեսման սկզբունքի հետ։ Խոսքային հաղորդակցության ընթացքում մասնակիցները սովորաբար չեն կրկնում այն տեղեկությունը, որն արդեն հայտնի է կամ հեշտությամբ վերականգնելի է համատեքստից։ Գեղարվեստական խոսքում այդ բնական հաղորդակցական մեխանիզմը կարող է վերածվել ոճական հնարքի։ Հեղինակը միտումնավոր բաց է թողնում որոշ բաղադրիչներ՝ խտացնելով խոսքը, արագացնելով գործողության ընթացքը կամ ընդգծելով առավել կարևոր իմաստային հատվածները։ Այդ պատճառով զեղչումը կարող է միաժամանակ ծառայել և՛ լեզվական տնտեսման, և՛ գեղարվեստական արտահայտչականության նպատակներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի զեղչման դերը երկխոսական խոսքում։ Երկխոսության մասնակիցները սովորաբար ունեն ընդհանուր իրավիճակային գիտելիք, ինչի շնորհիվ խոսքը կարող է լինել կարճ, մասնատված և ոչ ամբողջական։ Գեղարվեստական երկխոսություններում նման կառուցվածքները հաճախ օգնում են ստեղծել բնական խոսքի տպավորություն և բացահայտել կերպարների անհատական խոսելաձևը։ Կիսատ նախադասությունները, բաց թողնված անդամները, կտրուկ պատասխանները կամ չավարտված մտքերը կարող են փոխանցել հերոսների հոգեբանական վիճակը՝ առանց այն ուղղակիորեն անվանելու։ Զեղչումը կարևոր դեր ունի նաև ենթատեքստի ձևավորման գործում։ Երբ հեղինակը որոշակի տեղեկություն չի արտահայտում ուղղակիորեն, ընթերցողը ստիպված է այն եզրակացնել խոսքային իրավիճակից, կերպարների վարքագծից կամ տեքստի նախորդ հատվածներից։ Այս մեխանիզմը գեղարվեստական ստեղծագործությունը դարձնում է ինտերակտիվ՝ ընթերցողին ներգրավելով իմաստի ձևավորման գործընթացում։ Հետևաբար զեղչված բաղադրիչը կարող է ունենալ ոչ միայն քերականական, այլև գեղագիտական և մեկնաբանական նշանակություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել զեղչման տարբեր տեսակներ՝ կախված այն բանից, թե նախադասության կամ խոսքային կառույցի որ բաղադրիչն է բաց թողնված։ Հնարավոր է ուսումնասիրել ենթակայի, ստորոգյալի, լրացման, պարագայի կամ այլ բաղադրիչների զեղչման դեպքերը, ինչպես նաև այնպիսի կառույցներ, որոնցում բացակայող անդամը վերականգնվում է ոչ թե նույն նախադասությունից, այլ ավելի լայն համատեքստից։ Այս տարբերակների համադրումը թույլ է տալիս բացահայտել զեղչման ձևական և գործառական բազմազանությունը։ Կարևոր է նաև զեղչման և կիսատ նախադասությունների փոխհարաբերությունը։ Կառուցվածքային առումով որոշ դեպքերում դժվար է հստակ սահմանազատել քերականորեն թերի կառույցը և գիտակցված զեղչմամբ ձևավորված նախադասությունը։ Գեղարվեստական խոսքի վերլուծությունը պահանջում է հաշվի առնել ոչ միայն նախադասության ձևական կառուցվածքը, այլև այն հաղորդակցական պայմանները, որոնցում տվյալ ձևը կիրառվում է։ Այս մոտեցումը թույլ է տալիս տարբերակել պատահական կամ քերականական թերացումը և հեղինակի կողմից նպատակային ընտրված արտահայտչական միջոցը։ Գործաբանական արժեքի ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է նաև կերպարաստեղծման խնդիրը։ Հեղինակը կարող է զեղչման տարբեր ձևեր օգտագործել տարբեր կերպարների խոսքում՝ նրանց կրթական մակարդակը, սոցիալական միջավայրը, հոգեբանական վիճակը, հաղորդակցական վարքը կամ անհատական լեզվական ոճը ներկայացնելու համար։ Այդպիսով զեղչումը կարող է դառնալ կերպարի լեզվական բնութագրման միջոց։ Նույն երևույթը տարբեր կերպ կարող է գործել հեղինակային խոսքում և հերոսների երկխոսություններում։ Գեղարվեստական խոսքում զեղչումը կարող է նաև նպաստել ռիթմի և տեմպի ձևավորմանը։ Կարճ, ոչ ամբողջական և զեղչված կառույցների հաջորդականությունը կարող է արագացնել պատմողական ընթացքը, ստեղծել լարվածություն կամ ընդհատվածության զգացողություն։ Ընդհակառակը, բացակայող բաղադրիչի շուրջ ձևավորված դադարը կարող է դանդաղեցնել խոսքի ընթացքը և ընդգծել որոշակի հուզական պահ։ Այսպիսով, զեղչման գործառույթը դուրս է գալիս զուտ քերականական շրջանակից և ընդգրկում է նաև տեքստի կառուցվածքային ու գեղագիտական կազմակերպումը։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է ժամանակակից հայերենի գործաբանական և ոճաբանական առանձնահատկությունների բացահայտման համար։ Զեղչման օրինակների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են լեզվական ձևի նվազեցումը և համատեքստային լրացումը փոխկապակցվում, ինչպես է ընթերցողը վերականգնում չարտահայտված իմաստը և ինչպիսի լրացուցիչ հաղորդակցական նշանակություն է առաջանում դրա արդյունքում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը զեղչումը դիտարկում է որպես գեղարվեստական խոսքի բազմաֆունկցիոնալ միջոց, որը կարող է ապահովել լեզվական տնտեսում, հուզականություն, արտահայտչականություն, ենթատեքստ, խոսքի բնականություն, կերպարների անհատականացում և տեքստի իմաստային խտացում։ Դրա ուսումնասիրությունը կարևոր է հայոց լեզվի գործաբանության, ոճագիտության և գեղարվեստական խոսքի լեզվաբանության համար և կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բանասերներին, գրականագետներին, ոճաբաններին, հայոց լեզվի ուսուցիչներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի երկրորդ կեսի հայ կոմպոզիտորների կամերային-գործիքային ստեղծագործություններում դաշնամուրի դերի, գործառույթի և գեղարվեստական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է դաշնամուրային պարտիայի տեղն ու նշանակությունը տարբեր կամերային կազմերում՝ հաշվի առնելով դրա մեղեդային, հարմոնիկ, ռիթմական, տեմբրային և կառուցվածքային գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դաշնամուրի և այլ գործիքների փոխհարաբերությանը, ձայնային հավասարակշռությանը, երկխոսային և անսամբլային սկզբունքներին, ինչպես նաև դաշնամուրային հնչողության միջոցով երաժշտական կերպարների և գեղարվեստական գաղափարների ձևավորմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ հայ կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման առանձնահատկություններին և այն ստեղծագործական որոնումներին, որոնք բնորոշ էին XX դարի երկրորդ կեսի երաժշտական մշակույթին։ Վերլուծության ընթացքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել ազգային երաժշտական մտածողության, հայկական ժողովրդական երաժշտության ինտոնացիոն և ռիթմական տարրերի, ինչպես նաև ժամանակակից կոմպոզիցիոն տեխնիկաների դրսևորումը կամերային ստեղծագործություններում։ Դաշնամուրի պարտիայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է փոխվել դրա գեղարվեստական գործառույթը՝ ավանդական ուղեկցող դերից մինչև լիարժեք համահեղինակային և կառուցվածքաստեղծ դեր։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են քննության առնվել նաև դաշնամուրային տեխնիկայի առանձնահատկությունները, ռեգիստրային և տեմբրային հնարավորությունների օգտագործումը, հնչերանգային լուծումները, պոլիֆոնիկ և հոմոֆոնիկ կառուցվածքները, ինչպես նաև կատարողական բարդությունները։ Աշխատանքի կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն մեկտեղում է երաժշտատեսական և կատարողական վերլուծությունը՝ հնարավորություն տալով առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ կամերային երաժշտության զարգացման և դաշնամուրի դերի մասին այդ գործընթացում։ Այն կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, դաշնակահարներին, կոմպոզիտորներին, կատարողներին, արվեստաբաններին և հայ երաժշտական մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Մշակույթ

Հայ մշակույթը և արվեստը Կեռլայի մեջ-ը մշակութաբանական և համեմատական արվեստաբանության բնույթի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայ մշակույթի և արվեստի ներկայությունն ու ազդեցությունը Կեռլայի տարածաշրջանում՝ դիտարկելով պատմական կապերը, առևտրային և մշակութային փոխազդեցությունները, ինչպես նաև տեղական միջավայրում հայ համայնքի ձևավորած ժառանգությունը, աշխատությունում վերլուծվում են հայերի դերը որպես միջնորդական համայնք հնդկական օվկիանոսի առևտրային ցանցերում, նրանց մասնակցությունը քաղաքային մշակույթի զարգացմանը և կրոնական-հասարակական կյանքին, ինչպես նաև հայկական եկեղեցական և ճարտարապետական հետքերը, որոնք արտացոլում են մշակութային փոխներթափանցման գործընթացները, միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում արվեստի փոխազդեցություններին՝ ձեռագրական ավանդույթների, պատկերագրության և կիրառական արվեստի օրինակներով, որոնք ցույց են տալիս հայ մշակույթի հարմարվողականությունն ու տեղական միջավայրի հետ ինտեգրումը, աշխատությունը ընդգծում է, որ Կեռլայում հայկական ներկայությունը ոչ միայն պատմական դրվագ է, այլ նաև մշակութային փոխշփումների ավելի լայն համակարգի մաս, որը ձևավորել է բազմամշակութային միջավայրի առանձնահատկությունները։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական, քաղաքական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական գրականության լայն դաշտում։ Այն ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրական գիտություններ, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն և պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն՝ արտացոլելով այս ոլորտներում ձևավորվող ժամանակակից գիտական մոտեցումները, տեսական զարգացումները և մեթոդաբանական նորարարությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների և ուսումնական գործընթացի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր հրատարակություններին, գնահատել դրանց գիտական արժեքը և կիրառել դրանք տարբեր հումանիտար ուսումնասիրությունների շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է միջգիտակարգային կապերի զարգացմանը՝ ապահովելով գիտելիքի համակարգված տարածում և աջակցելով հումանիտար գիտությունների զարգացման շարունակականությանը։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է բջջային կապի ցանցերի բազային կայանների էներգաարդյունավետության բարձրացման միջոցների մշակմանը՝ հաշվի առնելով ժամանակակից հեռահաղորդակցական համակարգերի էներգիայի սպառման աճը և ցանցերի աշխատանքի օպտիմալացման անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են բազային կայանների կառուցվածքը, աշխատանքի սկզբունքները, էներգիայի սպառման հիմնական բաղադրիչները և այն տեխնիկական ու շահագործման գործոնները, որոնք պայմանավորում են կայանների էներգետիկ արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռադիոհաճախականային սարքավորումների, ուժային սնուցման համակարգերի, հովացման և օժանդակ ենթահամակարգերի էներգիայի սպառմանը, ինչպես նաև ցանցային ծանրաբեռնվածության փոփոխություններին։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում են էներգիայի սպառման նվազեցման հնարավոր մեթոդները՝ սարքավորումների աշխատանքի դինամիկ կառավարումից և ցածր էներգասպառող տեխնոլոգիաների կիրառությունից մինչև ռադիոռեսուրսների արդյունավետ բաշխում, չօգտագործվող բաղադրիչների ժամանակավոր անջատում և հովացման համակարգերի օպտիմալացում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում բազային կայանների աշխատանքի ռեժիմների մոդելավորմանը և էներգիայի սպառման գնահատման մեթոդների մշակմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս որոշել էներգախնայողության առավել արդյունավետ միջոցները՝ առանց կապի որակի և ցանցի հուսալիության էական նվազման։ Ուսումնասիրվում են նաև վերականգնվող էներգիայի աղբյուրների, էներգիայի կուտակման համակարգերի և խելացի կառավարման մեխանիզմների կիրառման հնարավորությունները հատկապես այն կայանների համար, որոնք գտնվում են էլեկտրական ցանցից հեռու կամ ունեն սահմանափակ էներգամատակարարում։ Մշակվող լուծումների արդյունավետությունը կարող է գնահատվել էներգիայի ընդհանուր սպառման, շահագործման ծախսերի, ածխածնային արտանետումների և կապի ծառայությունների որակի փոփոխության հիման վրա։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել բջջային կապի ենթակառուցվածքների շահագործման ծախսերի նվազեցմանը, էներգիայի օգտագործման արդյունավետության բարձրացմանը և հեռահաղորդակցության ոլորտի էկոլոգիական ազդեցության սահմանափակմանը՝ միաժամանակ պահպանելով ցանցի հուսալիությունն ու սպասարկման անհրաժեշտ մակարդակը։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է Հյուսիս-արևելյան Այսրկովկասի խանությունների և Ռուսական կայսրություն հարաբերությունները XVIII դարի երկրորդ կեսին՝ ընդգծելով տարածաշրջանի քաղաքական, ռազմական և դիվանագիտական գործընթացների առանձնահատկությունները։ Նշվում է, որ տվյալ ժամանակաշրջանում Այսրկովկասի խանական համակարգը բնութագրվում էր քաղաքական մասնատվածությամբ, որտեղ տարբեր խանություններ հանդես էին գալիս որպես կիսանկախ կամ ձևականորեն ենթակա միավորներ՝ հաճախ փոփոխվող դաշնակցային հարաբերություններով։ Վերլուծվում է, որ Ռուսական կայսրության հարավային ընդլայնման քաղաքականությունը, պայմանավորված ռազմավարական և տնտեսական շահերով, աստիճանաբար ուժեղացրել է նրա ներգրավվածությունը Կովկասյան տարածաշրջանում՝ ձևավորելով դիվանագիտական և ռազմական ճնշման բազմաշերտ մեխանիզմներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմական արշավանքների և պայմանագրային համակարգի դերին, որոնք փոխել են ուժերի հավասարակշռությունը և հիմք դրել տարածաշրջանի հետագա ինտեգրման գործընթացներին Ռուսական կայսրության կազմում։ Նշվում է նաև, որ խանությունների միջև ներքին հակասությունները և մրցակցությունը հաճախ նպաստել են արտաքին ուժերի ազդեցության խորացմանը՝ թույլ տալով Ռուսական կայսրությանը աստիճանաբար ամրապնդել իր դիրքերը Հյուսիսային Այսրկովկասում։ Ընդհանուր առմամբ, XVIII դարի երկրորդ կեսի այս հարաբերությունները դիտարկվում են որպես բարդ և բազմաշերտ գործընթաց, որտեղ տեղական քաղաքական կառուցվածքները և կայսերական ընդլայնման քաղաքականությունը փոխազդելով ձևավորել են տարածաշրջանի պատմական զարգացման ուղղությունը։