Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է հասանելի ֆորմիլպիրազոլների հիման վրա ընթացող քիմիական փոխակերպումների ուսումնասիրությանը և նոր կառուցվածք ունեցող միացությունների ստացման գիտական հնարավորությունների գնահատմանը։ Հետազոտության առանցքում պիրազոլային հետերոցիկլային համակարգի և ֆորմիլային ֆունկցիոնալ խմբի ռեակցիոն առանձնահատկությունների համադրումն է, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր կառուցվածքային փոխակերպումներ և ընդլայնել պիրազոլի ածանցյալների շրջանակը։ Ֆորմիլպիրազոլները դիտարկվում են որպես բազմակողմանի սկզբնական նյութեր, որոնց կառուցվածքում առկա ֆունկցիոնալ կենտրոնները կարող են հիմք հանդիսանալ նոր կապերի և ավելի բարդ մոլեկուլային համակարգերի ձևավորման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ռեակցիաների ընդհանուր օրինաչափություններին, ելանյութերի կառուցվածքի և դրանց քիմիական ակտիվության միջև կապերին, ինչպես նաև տարբեր փոխակերպումների ընտրողականության ուսումնասիրությանը։ Քննվում է պիրազոլային օղակում տեղակալիչների բնույթի և դիրքի ազդեցությունը ռեակցիոն հատկությունների վրա, ինչը կարևոր է ստացվող նյութերի կառուցվածքային բազմազանությունը հասկանալու համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տեխնոլոգիական տեսանկյունից իրագործելի և վերարտադրելի քիմիական գործընթացների գնահատումը՝ հաշվի առնելով ելանյութերի հասանելիությունը, փոխակերպումների արդյունավետությունը և վերջնական նյութերի առանձնացման ու բնութագրման հնարավորությունները։ Ստացված նոր միացությունների կառուցվածքի հաստատումը կարող է հիմնվել ժամանակակից ֆիզիկաքիմիական և սպեկտրային հետազոտությունների տվյալների համադրման վրա, ինչը հնարավորություն է տալիս պարզաբանել մոլեկուլային կառուցվածքը և գնահատել կատարված փոխակերպումների ուղղությունը։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում կառուցվածք–հատկություն փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ հետերոցիկլային միացությունների կառուցվածքային փոփոխությունները կարող են էապես անդրադառնալ դրանց ֆիզիկաքիմիական և հնարավոր կենսաբանական հատկությունների վրա։ Նոր ածանցյալների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել նաև հետագա հիմնարար հետազոտությունների համար հեռանկարային մոլեկուլային համակարգերի բացահայտմանը։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է հետերոցիկլային և օրգանական քիմիայի, կառուցվածքային վերլուծության ու քիմիական տեխնոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով ֆորմիլպիրազոլների ռեակցիոն հնարավորությունների վերաբերյալ պատկերացումների ընդլայնմանը և նոր կառուցվածքային միացությունների ստացման գիտական հիմքերի զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Նախիջևանի քաղաքական, վարչական, ռազմական և ազգամիջյան զարգացումների ուսումնասիրությանը 1917–1921 թվականների բեկումնային ժամանակաշրջանում՝ Հարավային Կովկասում Ռուսական կայսրության փլուզումից մինչև խորհրդային կարգերի հաստատման և տարածաշրջանի նոր քաղաքական կարգավիճակի ձևավորման փուլը։ Հետազոտության առանցքում այն գործընթացներն են, որոնք ծավալվեցին 1917 թվականի հեղափոխություններից հետո առաջացած իշխանական ճգնաժամի, Անդրկովկասյան կառավարման համակարգերի փոփոխության և նոր ազգային պետությունների ձևավորման պայմաններում։ Քննվում են տեղական իշխանության մարմինների գործունեությունը, տարբեր քաղաքական ու ռազմական ուժերի ազդեցությունը և տարածաշրջանի նկատմամբ Հայաստանի ու Ադրբեջանի առաջին հանրապետությունների հավակնություններն ու քաղաքականությունները՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի ավելի լայն տարածաշրջանային հակամարտությունների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայ և մահմեդական բնակչության փոխհարաբերություններին, զինված բախումներին, բնակչության տեղաշարժերին և պատերազմի ու քաղաքական անկայունության սոցիալական հետևանքներին։ Դիտարկվում է նաև Օսմանյան կայսրության, հետագայում՝ քեմալական Թուրքիայի և Խորհրդային Ռուսաստանի դերակատարությունը, քանի որ նրանց քաղաքական ու ռազմական ներգրավվածությունը զգալիորեն ազդում էր Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցության և տարածքային հարցերի լուծման ընթացքի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է 1918–1920 թվականներին իշխանության արագ փոփոխությունների և տեղական վարչական կազմավորումների ուսումնասիրությունը՝ պարզաբանելու համար, թե ինչպես էին քաղաքական կենտրոնների որոշումները փոխազդում տեղում ձևավորված իրադրության հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 1920–1921 թվականների խորհրդայնացման գործընթացներին և այն դիվանագիտական պայմանավորվածություններին, որոնց շրջանակում ձևավորվեց Նախիջևանի հետագա քաղաքական ու վարչական կարգավիճակը։ Պատմագիտական քննության ընթացքում կարևոր նշանակություն ունեն տարբեր ծագման սկզբնաղբյուրների համադրումը և հակամարտող կողմերի փաստաթղթերում ներկայացված պնդումների քննադատական գնահատումը, քանի որ նույն իրադարձությունների նկարագրություններն ու տարածքային հարցերի մեկնաբանությունները կարող են էապես տարբերվել։ Ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական հասկանալ Ռուսական կայսրության հետկայսերական տարածքում պետական սահմանների ձևավորման բարդ գործընթացները, հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների պատմական հանգամանքները և արտաքին ուժերի ազդեցությունը տարածաշրջանի քաղաքական վերափոխումների վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը կարևոր է Նախիջևանի նորագույն պատմության, Հարավային Կովկասի քաղաքական վերաձևավորման և 1917–1921 թվականների տարածաշրջանային հակամարտությունների պատմագիտական ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է մասնագիտական անգլերենի դասընթացում քաղաքական ոլորտին վերաբերող բառապաշարի ուսուցման լեզվաբանական և մեթոդական սկզբունքների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այնպիսի ուսուցման համակարգի ձևավորումն է, որը հնարավորություն է տալիս սովորողներին ոչ միայն յուրացնել հասարակական-քաղաքական հաղորդակցության մեջ գործածվող բառերն ու տերմինները, այլև հասկանալ դրանց իմաստային, գործաբանական և համատեքստային առանձնահատկությունները։ Քաղաքական ուղղվածություն ունեցող բառապաշարը դիտարկվում է որպես մասնագիտական լեզվի կարևոր բաղադրիչ, որն ընդգրկում է պետական կառավարման, միջազգային հարաբերությունների, դիվանագիտության, ընտրական գործընթացների, քաղաքական ինստիտուտների, իրավական հարաբերությունների և հանրային հաղորդակցության հետ կապված լեզվական միավորներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բառերի իմաստային կառուցվածքին, հոմանշային ու հականշային հարաբերություններին, կայուն բառակապակցություններին և տերմինաբանական համակարգերին։ Քննվում է նաև այն հանգամանքը, որ քաղաքական խոսքում բառերի նշանակությունը հաճախ կախված է հաղորդակցական իրավիճակից, խոսողի նպատակից, ժանրից և սոցիալ-մշակութային համատեքստից, ինչի պատճառով միայն բառարանային համարժեքների յուրացումը բավարար չէ մասնագիտական հաղորդակցական կարողությունների զարգացման համար։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իսկական կամ ուսումնական նպատակներին հարմարեցված քաղաքական տեքստերի կիրառումը՝ լրատվական նյութերի, պաշտոնական ելույթների, վերլուծական հրապարակումների, հարցազրույցների և մասնագիտական փաստաթղթերի միջոցով։ Դրանց հետ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բառապաշարը յուրացնել բնական համատեքստում և միաժամանակ զարգացնել ընթերցանության, լսողական ընկալման, բանավոր ու գրավոր խոսքի հմտությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի ակտիվացման մեթոդներին, թեմատիկ խմբավորմանը, համատեքստային վարժություններին, քննարկումներին, տեքստերի վերլուծությանը և մասնագիտական հաղորդակցական իրավիճակների մոդելավորմանը։ Քննվում են նաև մայրենի և անգլերեն քաղաքական տերմինաբանության միջև հնարավոր իմաստային անհամապատասխանությունները, որոնք կարող են դժվարություններ առաջացնել թարգմանության և մասնագիտական հաղորդակցության ընթացքում։ Ուսուցման արդյունավետությունը կապվում է ոչ միայն բառապաշարի քանակական ընդլայնման, այլև լեզվական միավորների համապատասխան ու ճշգրիտ օգտագործման, տարբեր խոսքային ոճերի տարբերակման և քաղաքական տեքստի լեզվական առանձնահատկությունների քննադատական ընկալման կարողության հետ։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի, բառագիտության, մասնագիտական հաղորդակցության և դիսկուրսի վերլուծության մոտեցումները՝ նպաստելով մասնագիտական անգլերենի ուսուցման բովանդակության և մեթոդական գործիքակազմի կատարելագործմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ֆիզիկայի խորացված ուսուցմամբ դասարաններում էլեկտրադինամիկայի դասավանդման գիտամեթոդական հիմքերի, ուսումնական բովանդակության ընտրության և արդյունավետ կազմակերպման խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այնպիսի ուսուցման համակարգի ձևավորումն է, որը հնարավորություն է տալիս սովորողներին ոչ միայն յուրացնել էլեկտրական և մագնիսական երևույթների հիմնական օրենքներն ու հասկացությունները, այլև հասկանալ դրանց միջև ներքին կապերը, զարգացնել ֆիզիկական մտածողությունը և ձեռք բերել տեսական գիտելիքները խնդիրների լուծման ու փորձարարական աշխատանքի ընթացքում կիրառելու կարողություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խորացված դասընթացի բովանդակության կառուցվածքին, թեմաների հաջորդականությանը և գիտական նյութի մատչելի ներկայացմանը՝ հաշվի առնելով սովորողների տարիքային առանձնահատկություններն ու նախնական պատրաստվածությունը։ Քննվում են էլեկտրական դաշտի, էլեկտրական հոսանքի, մագնիսական դաշտի, էլեկտրամագնիսական ինդուկցիայի, տատանումների, ալիքների և էլեկտրամագնիսական երևույթների փոխկապակցված ուսուցման մեթոդական սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում մաթեմատիկական ապարատի նպատակային կիրառմանը, քանի որ խորացված ուսուցման պայմաններում ֆիզիկական օրենքների քանակական ներկայացումը և դրանց հիման վրա խնդիրների լուծումը նպաստում են երևույթների առավել խորքային ընկալմանը։ Դիտարկվում են տարբեր բարդության հաշվարկային, որակական և փորձարարական խնդիրների կիրառման հնարավորությունները՝ որպես գիտելիքների ամրապնդման, վերլուծական մտածողության և ինքնուրույն աշխատանքի զարգացման միջոց։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ցուցադրական և լաբորատոր փորձերին, մոդելավորմանը, գրաֆիկական ներկայացումներին և ժամանակակից թվային միջոցների օգտագործմանը, որոնք կարող են առավել տեսանելի դարձնել անմիջական դիտարկման համար դժվար հասանելի ֆիզիկական գործընթացները։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում են նաև միջառարկայական կապերը, հատկապես մաթեմատիկայի և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների հետ, ինչպես նաև տեսական գիտելիքի և տեխնիկական կիրառությունների փոխկապակցումը։ Ուսուցման արդյունավետությունը դիտարկվում է ոչ միայն յուրացված փաստերի ծավալով, այլև սովորողների՝ պատճառահետևանքային կապեր բացահայտելու, ֆիզիկական մոդելներ կառուցելու, փորձի արդյունքները մեկնաբանելու և հիմնավորված եզրակացություններ կատարելու կարողություններով։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է ֆիզիկայի դասավանդման մեթոդիկայի, մանկավարժության և առարկայական խորացված ուսուցման մոտեցումները՝ նպաստելով էլեկտրադինամիկայի համակարգված, գիտականորեն հիմնավորված և սովորողների ճանաչողական ակտիվությունը զարգացնող դասավանդման կազմակերպմանը։

Աշխատությունը կրոնական, բարոյափիլիսոփայական և հասարակական քննադատության բնույթի ուսումնասիրություն է, որի կենտրոնում քրիստոնեական արժեքների և պատմականորեն քրիստոնեական համարվող հասարակությունների իրական քաղաքական ու սոցիալական վարքագծի միջև հակասության խնդիրը կարող է լինել։ Հեղինակային մոտեցման առանցքային հարցերից է այն, թե որքանով են քրիստոնեական բարոյականության հիմնարար սկզբունքները՝ մարդասիրությունը, արդարությունը, ողորմածությունը, խաղաղությունը և մարդու արժանապատվության ճանաչումը, իրագործվել հասարակական ու քաղաքական հարաբերություններում։ Քննադատական դիտարկման առարկա են դառնում այն իրավիճակները, երբ կրոնական գաղափարները կամ քրիստոնեական ինքնության մասին պատկերացումները համադրվել են իշխանության, քաղաքական շահերի, պատերազմների, սոցիալական անհավասարության կամ այլ հակասական երևույթների հետ։ Այս համատեքստում «հանցագործություն» հասկացությունը կարող է գործածվել ոչ միայն իրավական, այլև բարոյական և հրապարակախոսական իմաստով՝ ընդգծելու հռչակված արժեքների և իրական գործողությունների միջև ընկալվող անհամապատասխանությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել կրոնի և քաղաքական իշխանության փոխհարաբերությունները, եկեղեցական կառույցների հասարակական դերակատարությունը և քրիստոնեական բարոյականության կիրառման խնդիրները պատմական տարբեր պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել պատերազմի ու խաղաղության, բռնության և պատասխանատվության, սոցիալական արդարության, աղքատության և մարդկային համերաշխության հարցերին։ Քննվում է նաև անհատի բարոյական պատասխանատվության խնդիրը՝ այն հարցադրմամբ, թե արդյոք կրոնական համոզմունքը կարող է սահմանափակվել դավանանքի ձևական ընդունմամբ, թե այն ենթադրում է համապատասխան վարքագիծ հասարակական կյանքում։ Կարևոր է տարբերակել քրիստոնեական վարդապետությունը, առանձին եկեղեցիների պատմական գործունեությունը և քրիստոնյա համարվող պետությունների քաղաքական որոշումները, քանի որ դրանք նույնական հասկացություններ չեն և տարբեր ժամանակաշրջաններում կարող են միմյանցից զգալիորեն տարբերվել։ Հետևաբար քննադատական դատողությունները դիտարկվում են իրենց պատմական և գաղափարական համատեքստում՝ որպես հեղինակի մեկնաբանություններ և բարոյական հարցադրումներ։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ հետաքրքրություն է ներկայացնում կրոնի հասարակական դերի, քրիստոնեական բարոյագիտության, քաղաքական ու կրոնական գաղափարների փոխհարաբերության և պատմական պատասխանատվության խնդիրների ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ընթերցողին ուղղորդելով հավատքի սկզբունքների և հասարակական իրականության հարաբերակցության քննադատական վերլուծության։

Հրատարակությունը բնապահպանական և մատենագիտական ուղղվածություն ունեցող հանձնարարական գրականության ցանկ է, որի հիմնական նպատակը Սևանա լճի պահպանության, բնական պաշարների արդյունավետ օգտագործման և էկոլոգիական խնդիրների վերաբերյալ ընթերցողներին համապատասխան գրականության հետ ծանոթացնելն է։ Նյութը կարող է ընդգրկել գիտական, գիտահանրամատչելի, հասարակական-քաղաքական և տեղեկատվական բնույթի աշխատություններ, որոնք տարբեր տեսանկյուններից ներկայացնում են լճի բնական առանձնահատկությունները, ջրային պաշարները, կենսաբազմազանությունը, տնտեսական նշանակությունը և բնապահպանական վիճակը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում ջրի մակարդակի փոփոխության, ջրային հաշվեկշռի, լճային էկոհամակարգի պահպանության և մարդու տնտեսական գործունեության հետևանքով առաջացող խնդիրների վերաբերյալ գրականությանը։ Մատենագիտական նյութերի միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում ծանոթանալու լճի պահպանության պատմական փուլերին, գիտական ուսումնասիրությունների հիմնական ուղղություններին և բնապահպանական խնդիրների հասարակական ընկալմանը։ Կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել ձկնային պաշարների, ջրային ու մերձափնյա բուսականության, կենդանական աշխարհի և բնական միջավայրի պահպանությանը վերաբերող հրապարակումները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև լճի ջրահավաք ավազանի գետերին, գյուղատնտեսական ու արդյունաբերական գործունեության ազդեցությանը, ջրի որակի պահպանման և աղտոտման կանխարգելման խնդիրներին։ Հանձնարարական բնույթը ենթադրում է, որ գրականությունը ոչ միայն համակարգվում է ըստ թեմաների, այլև ընտրվում է ընթերցողին տվյալ խնդրի վերաբերյալ առավել նպատակային տեղեկատվություն տրամադրելու համար։ Նման ցանկերը կարող են նախատեսված լինել գրադարանների, ուսումնական հաստատությունների, բնապահպանական թեմաներով հետաքրքրվող ընթերցողների և հանրային իրազեկման աշխատանք իրականացնող մասնագետների համար։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկություններից է բնապահպանական գիտելիքի տարածման և հասարակության ուշադրությունը բնական ժառանգության պահպանության խնդիրների վրա կենտրոնացնելու գործառույթը։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև Սևանա լճի վերաբերյալ տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված նյութերի թեմատիկ շրջանակը բացահայտելու և համապատասխան աղբյուրների որոնումը հեշտացնելու համար։ Մատենագիտական տեսանկյունից նման աշխատանքը ներկայացնում է որոշակի ժամանակաշրջանի գիտական և հասարակական հետաքրքրությունների պատկերը՝ ցույց տալով, թե լճի պահպանության որ խնդիրներն են առավել հաճախ արտացոլվել գրականության մեջ։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը համատեղում է մատենագիտական տեղեկատվությունը և բնապահպանական լուսավորության նպատակները՝ նպաստելով Սևանա լճի բնական արժեքների, էկոլոգիական նշանակության և պահպանության անհրաժեշտության վերաբերյալ գիտելիքների տարածմանը։

Աշխատությունը նվիրված է գլխուղեղի ֆունկցիոնալ վիճակի համալիր ուսումնասիրությանը՝ զգայաշարժական գործընթացների և վեգետատիվ կարգավորման մեխանիզմների գնահատման միջոցով։ Հետազոտության առանցքում կենտրոնական նյարդային համակարգի տարբեր գործառույթների փոխկապակցվածությունն է, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բնութագրել օրգանիզմի արձագանքը արտաքին և ներքին ազդակներին, նյարդային գործընթացների շարժունակությունը և ֆունկցիոնալ հարմարվողականության առանձնահատկությունները։ Զգայաշարժական ոլորտը դիտարկվում է որպես զգայական տեղեկատվության ընկալման, կենտրոնական մշակման և համապատասխան շարժողական պատասխանի ձևավորման միասնական համակարգ։ Այս համատեքստում ուշադրություն է հատկացվում ռեակցիայի արագությանը, շարժումների ճշգրտությանը, ուշադրության կայունությանը, նյարդային գործընթացների համակարգվածությանը և տարբեր ազդակների նկատմամբ պատասխանների առանձնահատկություններին։ Վեգետատիվ կարգավորման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել ինքնավար նյարդային համակարգի մասնակցությունը օրգանիզմի ֆունկցիոնալ վիճակի պահպանմանը և փոփոխվող պայմաններին հարմարվելու գործընթացներին։ Քննվում են սիմպաթիկ և պարասիմպաթիկ կարգավորման հարաբերակցությունը, սրտանոթային ու շնչառական համակարգերի ֆունկցիոնալ արձագանքները և դրանց կապը կենտրոնական նյարդային համակարգի ակտիվության հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի զգայաշարժական և վեգետատիվ ցուցանիշների համատեղ գնահատումը, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս գլխուղեղի աշխատանքը դիտարկել ոչ թե մեկուսացված գործառույթների, այլ փոխկապակցված կարգավորիչ համակարգերի ամբողջության տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել նեյրոֆիզիոլոգիական, հոգեֆիզիոլոգիական և ֆունկցիոնալ ախտորոշման տվյալներ՝ տարբեր ֆունկցիոնալ վիճակների առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Ուշադրություն է դարձվում նաև ֆիզիկական կամ մտավոր ծանրաբեռնվածության, հոգնածության և այլ գործոնների պայմաններում նյարդային համակարգի արձագանքների փոփոխություններին։ Տարբեր ցուցանիշների դինամիկ ուսումնասիրությունը կարող է հնարավորություն տալ գնահատելու կարգավորիչ համակարգերի կայունությունը, հարմարվողական հնարավորությունները և ֆունկցիոնալ լարվածության աստիճանը։ Կարևորվում է անհատական տարբերությունների հաշվառումը, քանի որ միևնույն ազդեցության նկատմամբ մարդկանց նյարդաֆիզիոլոգիական և վեգետատիվ արձագանքները կարող են տարբեր լինել։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է նյարդաֆիզիոլոգիայի, հոգեֆիզիոլոգիայի և ֆունկցիոնալ ախտորոշման մոտեցումները՝ նպաստելով գլխուղեղի գործունեության, զգայական ու շարժողական արձագանքների և ինքնավար կարգավորման փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է փորձարարական ուռուցքային գործընթացի պայմաններում հակաօքսիդանտային համակարգերի և L-արգինինի ու կրեատինի նյութափոխանակային փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ Էրլիխի ասցիտային կարցինոմայի մոդելի շրջանակում։ Վերնագրում առկա «Escherichia соц» ձևակերպումը, հավանաբար, տպագրական կամ ճանաչման սխալ է, ուստի հետազոտության այդ բաղադրիչի ճշգրիտ անվանումը պահանջում է սկզբնաղբյուրի հետ համադրում։ Հետազոտության առանցքում օքսիդատիվ սթրեսի, բջջային էներգետիկ նյութափոխանակության և ամինաթթվային փոխանակության միջև փոխկապակցվածությունն է ուռուցքային վիճակի զարգացման ընթացքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ազատ ռադիկալային գործընթացների և օրգանիզմի հակաօքսիդանտային պաշտպանական մեխանիզմների հավասարակշռությանը, քանի որ նորագոյացությունների զարգացման ժամանակ նյութափոխանակության վերակառուցումը կարող է ուղեկցվել ակտիվ թթվածնային ձևերի առաջացման և դրանց չեզոքացման համակարգերի գործունեության փոփոխություններով։ L-արգինինը դիտարկվում է որպես բազմագործառույթ ամինաթթու, որը մասնակցում է մի շարք կենսաքիմիական ուղիների և կապված է ազոտային նյութափոխանակության, բջջային ազդանշանային գործընթացների ու այլ կենսաբանորեն կարևոր միացությունների առաջացման հետ։ Կրեատինի նյութափոխանակության ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես բջջային էներգիայի պահպանման և փոխանցման մեխանիզմների տեսանկյունից, քանի որ ուռուցքային բջիջների ակտիվ աճը կարող է էապես փոփոխել էներգետիկ պահանջարկն ու համապատասխան կենսաքիմիական ուղիների գործունեությունը։ Հետազոտության ընթացքում դիտարկվում են նշված նյութափոխանակային համակարգերի ցուցանիշների հնարավոր փոփոխությունները և դրանց կապը ուռուցքային գործընթացի զարգացման հետ։ Կարևոր ուղղություն է տարբեր կենսաքիմիական ցուցանիշների համադրումը՝ պարզելու համար, թե հակաօքսիդանտային պաշտպանությունը և ամինաթթուների ու էներգետիկ միացությունների փոխանակությունը որքանով են փոխկապակցված փորձարարական ախտաբանական վիճակում։ Ասցիտային կարցինոմայի մոդելի կիրառումը հնարավորություն է տալիս վերահսկվող փորձարարական պայմաններում ուսումնասիրել ուռուցքային գործընթացին ուղեկցող նյութափոխանակային փոփոխությունները և գնահատել դրանց դինամիկան։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է ուռուցքաբանության, կենսաքիմիայի, օքսիդատիվ սթրեսի կենսաբանության և նյութափոխանակության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ նպաստելով նորագոյացությունների ժամանակ առաջացող համակարգային կենսաքիմիական փոփոխությունների և դրանց հնարավոր փոխկապակցվածությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ջրամբարների և ջրանցքների շահագործման գործընթացների կազմակերպման, տեխնիկական վիճակի պահպանման և ջրային ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետության բարձրացման հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հիդրոտեխնիկական համակարգերի աշխատանքի այնպիսի կազմակերպումն է, որը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել ջրի կորուստները, բարելավել ջրաբաշխումը, բարձրացնել կառույցների հուսալիությունը և ապահովել ջրային պաշարների առավել նպատակային օգտագործումը։ Ջրամբարները դիտարկվում են որպես ջրային հոսքերի կարգավորման, պաշարների կուտակման և տարբեր սպառողների ջրամատակարարման կարևոր ինժեներական օբյեկտներ, իսկ ջրանցքները՝ որպես ջրի տեղափոխման ու բաշխման հիմնական ենթակառուցվածքներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ջրամբարների աշխատանքային ռեժիմների ընտրությանը՝ հաշվի առնելով ներհոսքի փոփոխականությունը, ջրի պահանջարկը, սեզոնային պայմանները և անհրաժեշտ պահուստների ձևավորումը։ Քննվում են ջրանցքներում ջրի տեղափոխման ընթացքում առաջացող ֆիլտրացիոն, գոլորշիացման և տեխնիկական կորուստները, ինչպես նաև դրանց նվազեցման կազմակերպական ու ինժեներական հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ջրանցքների թողունակության, հիդրավլիկական ռեժիմների և ջրաբաշխման գործընթացների ուսումնասիրությունը, քանի որ համակարգի տարբեր հատվածների աշխատանքի անհամապատասխանությունը կարող է հանգեցնել ջրի ոչ արդյունավետ օգտագործման։ Դիտարկվում են նաև հիդրոտեխնիկական կառույցների տեխնիկական վիճակի վերահսկման, պարբերական սպասարկման և ժամանակին վերականգնման խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նստվածքների կուտակման, հուների ձևափոխման և ջրատար կառույցների մաշվածության ազդեցությանը համակարգերի շահագործման արդյունավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում է ջրի հաշվառման և կառավարման տեղեկատվական ապահովումը, քանի որ հոսքերի վերաբերյալ ճշգրիտ տվյալները անհրաժեշտ են ջրաբաշխման հիմնավորված որոշումների ընդունման համար։ Քննվում են ավտոմատացված վերահսկման և կարգավորման համակարգերի կիրառման հնարավորությունները, որոնք կարող են նպաստել ջրային հոսքերի ավելի ճկուն կառավարմանը և արտակարգ իրավիճակներին արագ արձագանքելուն։ Աշխատությունը կարող է ընդգրկել նաև շահագործման տնտեսական կողմերը՝ տեխնիկական սպասարկման ծախսերի, ջրի կորուստների և ենթակառուցվածքների արդիականացման արդյունավետության համադրմամբ։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը միավորում է հիդրոտեխնիկայի, հիդրավլիկայի, ջրային տնտեսության և շահագործման կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել ջրամբարների ու ջրանցքների տեխնիկական հուսալիությունը, ջրաբաշխման ճշգրտությունը և ջրային ռեսուրսների օգտագործման ընդհանուր արդյունավետությունը։

Աշխատությունը նվիրված է ցածր էներգասպառմամբ ստատիկ օպերատիվ հիշողության սարքերի հիմնական տարրերի մշակման, սխեմատեխնիկական նախագծման և համակարգչային մոդելավորման խնդիրներին։ Հետազոտության առանցքում հիշողության բջիջների, ընթերցման և գրանցման հանգույցների, հասցեավորման ու կառավարման շղթաների այնպիսի կառուցվածքների ձևավորումն է, որոնք հնարավորություն են տալիս նվազեցնել էներգիայի սպառումը՝ պահպանելով տեղեկատվության հուսալի պահպանումը և համակարգի պահանջվող արագագործությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ստատիկ հիշողության բջիջների աշխատանքի ֆիզիկական և սխեմատեխնիկական սկզբունքներին, տրանզիստորային կառուցվածքների փոխազդեցությանը և տարբեր աշխատանքային ռեժիմներում դրանց էլեկտրական բնութագրերի փոփոխությանը։ Քննվում են տեղեկատվության պահպանման, ընթերցման և գրանցման գործընթացները, ինչպես նաև դրանց ընթացքում առաջացող էներգետիկ կորուստների հիմնական աղբյուրները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ստատիկ և դինամիկ էներգասպառման հարաբերակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ ինտեգրալ սխեմաների մասշտաբների փոքրացման պայմաններում արտահոսքի հոսանքները և այլ պարազիտային երևույթները կարող են էական ազդեցություն ունենալ հիշողության ընդհանուր էներգաարդյունավետության վրա։ Մոդելավորման միջոցով հնարավոր է գնահատել տարբեր սխեմատեխնիկական լուծումների աշխատանքը՝ համեմատելով դրանց արագագործությունը, կայունությունը, սպառվող հզորությունը և տեխնոլոգիական պարամետրերի փոփոխությունների նկատմամբ զգայունությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սնուցման լարման նվազեցման հնարավորություններին և դրա ազդեցությանը հիշողության բջջի կայունության ու տվյալների հուսալի պահպանման վրա։ Հետազոտվում են նաև ընթերցման և գրանցման գործողությունների ընթացքում առաջացող ժամանակային ուշացումները, ազդանշանների մակարդակները և հիշողության հանգույցների փոխազդեցությունը։ Կարևորվում է սխեմաների աշխատանքի գնահատումը տեխնոլոգիական շեղումների և աշխատանքային պայմանների փոփոխության դեպքում, քանի որ ժամանակակից միկրոէլեկտրոնային համակարգերում նախագծված տարրերի հուսալիությունը պետք է պահպանվի հնարավոր պարամետրային տատանումների պայմաններում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ շարժական, ներկառուցված և այլ էներգախնայող թվային համակարգերում կիրառվող հիշողության ենթահամակարգերի կատարելագործման համար։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է միկրոէլեկտրոնիկայի, թվային սխեմատեխնիկայի, կիսահաղորդչային սարքերի և ավտոմատացված նախագծման մոտեցումները՝ նպաստելով ինտեգրալ հիշողության տարրերի էներգասպառման նվազեցման, աշխատանքի կայունության բարձրացման և նախագծման արդյունավետ մեթոդների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է վեցարժեք քրոմ պարունակող արդյունաբերական հոսքաջրերի մաքրման և շրջակա միջավայրի համար դրանց վտանգավորության նվազեցման արդյունավետ մոտեցումների գիտական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում Cr(VI) միացություններով աղտոտված ջրային միջավայրերի բնութագրումն է, դրանց էկոլոգիական վտանգավորության գնահատումը և մաքրման այնպիսի տեխնոլոգիական սկզբունքների հիմնավորումը, որոնք կարող են ապահովել աղտոտիչի պարունակության զգալի նվազեցում ու մաքրված ջրի որակի բարելավում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վեցարժեք քրոմի բարձր շարժունակությանը և թունաբանական նշանակությանը, ինչի պատճառով դրա պարունակության վերահսկումը կարևոր խնդիր է արդյունաբերական կեղտաջրերի կառավարման ոլորտում։ Քննվում են ջրային միջավայրում քրոմի տարբեր քիմիական ձևերի վարքը և այն ֆիզիկաքիմիական գործոնները, որոնք կարող են ազդել դրանց կայունության, փոխակերպման ու հեռացման արդյունավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում համեմատական տեսանկյունից կարող են դիտարկվել ֆիզիկաքիմիական մաքրման տարբեր սկզբունքներ՝ գնահատելով դրանց կիրառելիությունը կոնկրետ հոսքաջրերի կազմի և աղտոտվածության աստիճանի պայմաններում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում վնասազերծման գործընթացի արդյունավետության վրա ջրի թթվահիմնային հատկությունների, ուղեկցող իոնների, աղտոտիչների ընդհանուր կազմի և մշակման պայմանների ազդեցության գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև քրոմի առավել վտանգավոր ձևերի փոխակերպման և հետագա հեռացման ընդհանուր մեխանիզմների նշանակությունը՝ առանց անտեսելու երկրորդային թափոնների առաջացման և դրանց անվտանգ կառավարման խնդիրը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մաքրման արդյունքում առաջացող նստվածքների կամ այլ մնացորդային նյութերի բնութագրմանը, քանի որ աղտոտիչի տեղափոխումը ջրային փուլից մեկ այլ փուլ ինքնին դեռ չի նշանակում բնապահպանական վտանգի ամբողջական վերացում։ Տեխնոլոգիայի արդյունավետությունը դիտարկվում է ոչ միայն աղտոտիչի հեռացման աստիճանի, այլև գործընթացի կայունության, ռեսուրսատարության, կիրառման հնարավորության և բնապահպանական անվտանգության տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ մետաղամշակման, գալվանական և այլ արդյունաբերական արտադրություններից առաջացող քրոմ պարունակող հոսքաջրերի կառավարման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է շրջակա միջավայրի քիմիայի, ջրամաքրման տեխնոլոգիաների, ֆիզիկաքիմիական գործընթացների և արդյունաբերական էկոլոգիայի մոտեցումները՝ նպաստելով ծանր մետաղներով աղտոտված ջրերի մաքրման ավելի արդյունավետ և էկոլոգիապես հիմնավորված մեթոդների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ջրային ռեսուրսների կառավարման համակարգի արդյունավետության բարձրացման տնտեսական, ինստիտուցիոնալ, բնապահպանական և կազմակերպական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում ջրի սահմանափակ պաշարների կայուն և նպատակային օգտագործման, տարբեր սպառողների միջև դրանց բաշխման, ջրային համակարգերի պահպանության և կառավարման մեխանիզմների կատարելագործման խնդիրներն են։ Ջրային ռեսուրսները դիտարկվում են որպես երկրի սոցիալ-տնտեսական զարգացման, գյուղատնտեսության, բնակչության ջրամատակարարման, արդյունաբերության, էներգետիկայի և բնական էկոհամակարգերի պահպանության համար ռազմավարական նշանակություն ունեցող բնական պաշար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մակերևութային և ստորերկրյա ջրերի օգտագործման առանձնահատկություններին, դրանց քանակական ու որակական վիճակի գնահատմանը և ջրօգտագործման տարբեր ուղղությունների միջև հավասարակշռության ապահովմանը։ Քննվում են կառավարման ինստիտուցիոնալ կառուցվածքը, պատասխանատու մարմինների գործառույթների համակարգումը, ջրօգտագործման կարգավորման տնտեսական ու վարչական գործիքները և որոշումների ընդունման համար անհրաժեշտ տեղեկատվական ապահովումը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ջրային ենթակառուցվածքների տեխնիկական վիճակի և արդյունավետության խնդիրը, քանի որ տեղափոխման ու բաշխման ընթացքում ջրի կորուստները կարող են նվազեցնել հասանելի պաշարների օգտագործման արդյունավետությունը։ Հետազոտվում են ոռոգման համակարգերի արդիականացման, ջրի հաշվառման բարելավման, ջրախնայող տեխնոլոգիաների տարածման և սպառման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ջրային ռեսուրսների որակի պահպանմանը, աղտոտման կանխարգելմանը, կեղտաջրերի կառավարմանը և ջրային էկոհամակարգերի պահպանության պահանջներին։ Դիտարկվում է նաև կլիմայական փոփոխականության և երաշտային ժամանակաշրջանների հնարավոր ազդեցությունը ջրային պաշարների հասանելիության վրա, ինչը մեծացնում է երկարաժամկետ պլանավորման և ռիսկերի կառավարման նշանակությունը։ Կարևորվում է գետավազանային կառավարման մոտեցումը, որի շրջանակում ջրային համակարգը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված բնական և տնտեսական ամբողջություն։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ջրի տնտեսական արժեքի, ծառայությունների ֆինանսավորման, սակագնային մեխանիզմների և ջրօգտագործողների պատասխանատվության հարցերին՝ միաժամանակ հաշվի առնելով ջրի սոցիալական ու բնապահպանական նշանակությունը։ Հետազոտությունը կարևորում է տվյալների հավաքագրման, մշտադիտարկման և թվային կառավարման գործիքների զարգացումը՝ որպես հիմնավորված որոշումների ընդունման նախապայման։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է ջրային տնտեսության, բնապահպանական կառավարման, բնական ռեսուրսների տնտեսագիտության և հանրային կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ջրային պաշարների պահպանության, արդյունավետ բաշխման և երկարաժամկետ կայուն օգտագործման բարելավման հնարավորությունները։

Աշխատությունը նվիրված է առևտրային բանկերի ակտիվների և պարտավորությունների գնահատման մեթոդաբանական ու կիրառական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում բանկի ֆինանսական վիճակի իրական և համադրելի պատկերի ձևավորման համար ակտիվների ու պասիվների արժեքային գնահատման նշանակությունն է, ինչպես նաև գնահատման մոտեցումների կատարելագործման հնարավորությունները։ Ակտիվների շրջանակում դիտարկվում են բանկի ֆինանսական ռեսուրսների տեղաբաշխման հիմնական ուղղությունները՝ վարկային ներդրումները, արժեթղթերը, դրամական միջոցները և այլ ֆինանսական պահանջները, իսկ պասիվների ուսումնասիրությունը ներառում է ներգրավված միջոցները, ավանդները, փոխառությունները և բանկի ֆինանսավորման այլ աղբյուրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ակտիվների որակի գնահատմանը, քանի որ դրանց եկամտաբերությունը, իրացվելիությունը և ռիսկայնությունը անմիջականորեն կապված են բանկի ֆինանսական կայունության հետ։ Քննվում են վարկային պորտֆելի գնահատման, հնարավոր կորուստների ճանաչման, ֆինանսական գործիքների արժեքի որոշման և հաշվապահական տեղեկատվության արժանահավատության խնդիրները։ Պասիվների գնահատման տեսանկյունից ուսումնասիրվում են ներգրավված ռեսուրսների կառուցվածքը, դրանց ժամկետայնությունը, արժեքը և բանկի ֆինանսավորման կայունության վրա ունեցած ազդեցությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ակտիվների և պարտավորությունների ժամկետային ու արժութային կառուցվածքների համապատասխանեցմանը, քանի որ դրանց միջև անհավասարակշռությունը կարող է առաջացնել իրացվելիության, տոկոսադրույքային և արժութային ռիսկեր։ Հետազոտվում է նաև ակտիվների և պասիվների կառավարման կապը բանկի եկամտաբերության, կապիտալի բավարարության և ընդհանուր ռիսկային դիրքի հետ։ Գնահատման մեթոդների կատարելագործումը դիտարկվում է հաշվապահական հաշվառման, ֆինանսական վերլուծության և ռիսկերի կառավարման փոխկապակցվածության շրջանակում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ֆինանսական հաշվետվությունների տեղեկատվական նշանակությանը և գնահատման միասնական ու հիմնավորված սկզբունքների կիրառման անհրաժեշտությանը՝ բանկերի ֆինանսական ցուցանիշների համադրելիությունն ապահովելու համար։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև միջազգային բանկային և հաշվապահական մոտեցումների կիրառելիությանը ազգային ֆինանսական համակարգում՝ հաշվի առնելով տեղական շուկայի առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը միավորում է բանկային գործի, ֆինանսական հաշվառման, ակտիվների և պարտավորությունների կառավարման ու ֆինանսական ռիսկերի գնահատման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել գնահատման համակարգի բարելավման ուղղությունները և նպաստել առևտրային բանկերի ֆինանսական կառավարման արդյունավետության ու կայունության բարձրացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Իրանում տարածված Salmonella ցեղի բակտերիաների կենսաբանական, համաճարակաբանական և գենետիկական առանձնահատկությունների համալիր ուսումնասիրությանը՝ ֆենոտիպային և գենոտիպային մոտեցումների համադրմամբ։ Հետազոտության առանցքում տարբեր ծագում ունեցող մեկուսացված շտամների բնութագրումն է, դրանց միջև նմանությունների ու տարբերությունների բացահայտումը և շրջանառվող տարբերակների կառուցվածքի վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկերացման ձևավորումը։ Ֆենոտիպային ուսումնասիրությունները դիտարկվում են որպես մանրէների արտահայտված կենսաբանական հատկանիշների գնահատման միջոց՝ ներառելով ձևաբանական, կենսաքիմիական և այլ լաբորատոր բնութագրերի համադրումը։ Գենոտիպային մոտեցումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել միկրոօրգանիզմների ժառանգական առանձնահատկությունները և ավելի ճշգրիտ գնահատել առանձին մեկուսացումների միջև գենետիկական կապերը։ Երկու ուղղությունների համատեղ կիրառումը կարևոր է, քանի որ արտաքին կամ կենսաքիմիական հատկանիշներով նման մանրէային տարբերակները կարող են ունենալ գենետիկական տարբերություններ, իսկ գենետիկորեն մոտ շտամները՝ որոշակի պայմաններում դրսևորել տարբեր ֆենոտիպային հատկություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շտամների բազմազանությանը, տարածվածության առանձնահատկություններին և տարբեր աղբյուրներից հայտնաբերված մանրէների հնարավոր փոխկապակցվածությանը։ Քննվում է նաև հակամանրէային դեղամիջոցների նկատմամբ զգայունության և կայունության ընդհանուր խնդիրը՝ որպես հանրային առողջության և վարակների վերահսկման համար կարևոր բնութագիր։ Գենետիկական տվյալների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել կայունության հետ կապված հատկանիշների տարածման, շտամների փոփոխականության և դրանց համաճարակաբանական կապերի ավելի խորքային ըմբռնմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարբեր ժամանակաշրջաններում կամ աշխարհագրական տարածքներում հայտնաբերված մեկուսացումների համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս գնահատել շրջանառվող մանրէային պոպուլյացիաների բազմազանությունն ու փոփոխությունները։ Ստացված տվյալների համադրումը նշանակություն ունի նաև սննդային ծագման վարակների համաճարակաբանական հսկողության, լաբորատոր ախտորոշման կատարելագործման և վարակի հնարավոր աղբյուրների ուսումնասիրման համար։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է մանրէաբանության, մոլեկուլային կենսաբանության, գենետիկայի և համաճարակաբանության մոտեցումները՝ նպաստելով շրջանառվող սալմոնելաների կենսաբանական բազմազանության և հանրային առողջության տեսանկյունից դրանց նշանակության առավել ամբողջական գնահատմանը։