Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության կապի և հեռահաղորդակցության ոլորտում մարքեթինգային գործունեության առանձնահատկությունների, զարգացման միտումների և արդյունավետության բարձրացման հետ կապված հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հեռահաղորդակցական ծառայությունների շուկայի կառուցվածքը, սպառողների պահանջարկի ձևավորումը, ծառայությունների առաջարկի առանձնահատկությունները և ընկերությունների մարքեթինգային ռազմավարությունների մշակման սկզբունքներն են։ Քննվում են ոլորտի տեխնոլոգիական արագ փոփոխությունների ազդեցությունը շուկայական հարաբերությունների վրա, նոր ծառայությունների առաջացման պայմանները, մրցակցային միջավայրի ձևավորումը և կազմակերպությունների կողմից հաճախորդների տարբեր խմբերի պահանջմունքների բացահայտման անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շուկայի հատվածավորմանը, նպատակային սպառողական խմբերի ընտրությանը, ծառայությունների դիրքավորմանը, գնային քաղաքականությանը, վաճառքի և սպասարկման ուղիների կազմակերպմանը, ինչպես նաև գովազդային ու հաղորդակցական միջոցների կիրառմանը։ Ուսումնասիրվում են հեռախոսային, շարժական կապի, ինտերնետային և այլ հեռահաղորդակցական ծառայությունների շուկայավարման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով ծառայությունների ոչ նյութական բնույթը, տեխնիկական որակի նշանակությունը և հաճախորդների սպասարկման շարունակականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սպառողների վարքագծի, գոհունակության և հավատարմության ուսումնասիրությունը, քանի որ հեռահաղորդակցության ոլորտում կազմակերպությունների երկարաժամկետ արդյունավետությունը մեծապես կապված է ոչ միայն նոր բաժանորդների ներգրավման, այլև գործող հաճախորդների հետ կայուն հարաբերությունների պահպանման հետ։ Դիտարկվում են նաև ծառայությունների որակի, ապրանքանիշի հեղինակության, սակագնային առաջարկների և լրացուցիչ ծառայությունների ազդեցությունը կազմակերպությունների շուկայական դիրքի վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել մարքեթինգային տեղեկատվության հավաքագրման և մշակման մեթոդները, պահանջարկի գնահատումը, վաճառքի կանխատեսումը և մարքեթինգային ծրագրերի արդյունավետության չափման մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև թվային տեխնոլոգիաների զարգացման պայմաններում հաճախորդների հետ հաղորդակցության նոր ձևերին և անհատականացված ծառայությունների հնարավորություններին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մարքեթինգի, ծառայությունների կառավարման, հեռահաղորդակցության տնտեսագիտության և ռազմավարական կառավարման մոտեցումները՝ կապի ոլորտում կազմակերպությունների շուկայական գործունեության կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները համակարգված ներկայացնելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է հայ նշանավոր հասարակական գործիչ, բարերար և ազգային շահերի ներկայացուցիչ Պողոս Նուբարի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ XIX դարի վերջի և XX դարի առաջին տասնամյակների հայկական հասարակական ու քաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում նրա կազմակերպչական, բարեգործական, դիվանագիտական և ազգային գործունեության հիմնական ուղղություններն են, ինչպես նաև սփյուռքահայ համայնքների ներուժը համազգային խնդիրների լուծմանը ծառայեցնելու նրա նախաձեռնությունները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում 1906 թվականին Կահիրեում Հայկական բարեգործական ընդհանուր միության հիմնադրմանը և Պողոս Նուբարի ղեկավար դերակատարությանը․ նա կազմակերպության նախագահն էր հիմնադրումից մինչև 1928 թվականը։ Միությունը սկզբնական շրջանում շեշտադրում էր կրթական, սոցիալ-տնտեսական և մարդասիրական գործունեությունը՝ ձևավորելով տարբեր երկրներում գործող հայկական կառույցների լայն ցանց։ Ուսումնասիրվում է նաև Առաջին համաշխարհային պատերազմի և դրան հաջորդած ժամանակաշրջանում նրա քաղաքական ու դիվանագիտական գործունեությունը, երբ հայկական հարցը կրկին հայտնվել էր միջազգային բանակցությունների օրակարգում։ Պողոս Նուբարը ղեկավարել է Հայ ազգային պատվիրակությունը և հայկական շահերը ներկայացրել հետպատերազմյան միջազգային բանակցությունների ընթացքում, այդ թվում՝ 1919 թվականի Փարիզի խաղաղության խորհրդաժողովի շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նրա գործունեության տարբեր ոլորտների փոխկապակցվածության բացահայտումը․ բարեգործությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես սոցիալական օգնություն, այլև որպես կրթության, տնտեսական զարգացման, համայնքային կազմակերպվածության և ազգային հաստատությունների ամրապնդման միջոց։ Անդրադարձ է կատարվում նաև Հայաստանի հետ նրա կապերին, հայրենադարձությանն ու սոցիալական ենթակառուցվածքների զարգացմանն ուղղված նախաձեռնություններին և հետագայում Նուբարաշենի ստեղծման գաղափարին։ Միաժամանակ նրա քաղաքական գործունեությունը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի միջազգային հարաբերությունների և հայկական տարբեր քաղաքական ու հասարակական շրջանակների դիրքորոշումների համատեքստում՝ հնարավորություն տալով հասկանալ ազգային ներկայացուցչության և դիվանագիտական գործունեության բարդությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայոց նորագույն պատմության, հասարակական շարժումների, հայկական սփյուռքի և դիվանագիտության պատմության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Պողոս Նուբարի դերը հայկական կազմակերպական կյանքի, բարեգործական համակարգի և ազգային շահերի միջազգային ներկայացման գործընթացներում։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայկական առանձնատների ներքին տարածությունների ձևավորման գեղարվեստական, գործառական և ճարտարապետական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բնակելի ինտերիերի կազմակերպման այն սկզբունքներն են, որոնց միջոցով ժամանակակից կենսակերպի պահանջները կարող են համադրվել հայկական ճարտարապետության, կիրառական արվեստի և մշակութային ավանդույթների բնորոշ տարրերի հետ։ Քննվում են առանձնատների տարածական կառուցվածքը, սենյակների փոխադարձ կապը, գործառական գոտիավորումը, կահավորման սկզբունքները, լուսավորության կազմակերպումը, գունային լուծումները, հարդարման նյութերի ընտրությունը և դեկորատիվ տարրերի կիրառումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ընդհանուր օգտագործման և անհատական տարածքների՝ հյուրասենյակի, ճաշասենյակի, խոհանոցի, ննջասենյակների, աշխատասենյակի և օժանդակ հատվածների ներդաշնակ կազմակերպմանը՝ հաշվի առնելով բնակիչների առօրյա գործունեությունը և հարմարավետության պահանջները։ Ուսումնասիրվում են բնական քարի, փայտի, մետաղի, ապակու և ժամանակակից հարդարման այլ նյութերի համադրման հնարավորությունները, ինչպես նաև հայկական զարդարվեստից, գորգագործությունից, փայտագործությունից և քարարվեստից ներշնչված մոտիվների կիրառումը ժամանակակից ինտերիերում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ավանդական տարրերի ստեղծագործական վերաիմաստավորման խնդիրը, որպեսզի դրանք հանդես գան ոչ միայն որպես դեկորատիվ մեջբերումներ, այլև ներդաշնակորեն ընդգրկվեն տարածքի ընդհանուր գեղարվեստական հայեցակարգում։ Դիտարկվում են բնական և արհեստական լուսավորության փոխհարաբերությունը, գույների ու նյութերի ազդեցությունը տարածության ընկալման վրա, ինչպես նաև ինտերիերի և շենքի արտաքին ճարտարապետական կերպարի միասնականության հարցերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր ոճային ուղղություններով իրականացված բնակելի ինտերիերներ՝ բացահայտելով ազգային առանձնահատկությունների պահպանման և միջազգային դիզայներական միտումների կիրառման տարբեր ձևերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև էրգոնոմիկային, էներգաարդյունավետությանը, բնական միջավայրի հետ կապին և բնակելի տարածքների փոփոխվող գործառույթներին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ինտերիերի դիզայնի, բնակելի ճարտարապետության, դեկորատիվ-կիրառական արվեստի և հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ժամանակակից առանձնատներում հարմարավետ, գործառական և ինքնատիպ ներքին միջավայրի ձևավորման սկզբունքները ներկայացնելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է կրթական ոլորտում խորհրդատվական գործունեություն իրականացնող մասնագետների մասնագիտական այրման և նրանց անհատական հոգեբանական առանձնահատկությունների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում երկարատև մասնագիտական լարվածության պայմաններում առաջացող հոգեբանական վիճակներն են, որոնք կարող են արտահայտվել հուզական սպառվածությամբ, աշխատանքի նկատմամբ վերաբերմունքի փոփոխությամբ, մասնագիտական ներգրավվածության նվազումով և սեփական արդյունավետության ընկալման փոփոխություններով։ Քննվում են խորհրդատուի աշխատանքի առանձնահատկությունները՝ մարդկանց հետ շարունակական հաղորդակցությունը, պատասխանատվությունը, բարդ իրավիճակներում աջակցություն ցուցաբերելու անհրաժեշտությունը, կազմակերպական պահանջները և մասնագիտական դերերի բազմազանությունը՝ որպես աշխատանքային ծանրաբեռնվածության և սթրեսի հնարավոր աղբյուրներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անձնային այնպիսի հատկանիշների ուսումնասիրությանը, որոնք տարբեր պայմաններում կարող են կապված լինել մասնագիտական լարվածությանը դիմակայելու կամ դրա նկատմամբ ավելի բարձր զգայունության հետ։ Դիտարկվում են ինքնակարգավորման կարողությունը, հուզական կայունությունը, հաղորդակցական առանձնահատկությունները, պատասխանատվության ընկալումը, մասնագիտական մոտիվացիան, ինքնագնահատականը և սթրեսային իրավիճակներին արձագանքելու անհատական ձևերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում անձնային և կազմակերպական գործոնների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ մասնագիտական այրումը նպատակահարմար է դիտարկել ոչ թե մեկ առանձնահատկության հետևանք, այլ աշխատանքի պայմանների, սոցիալական միջավայրի և անհատական ռեսուրսների փոխկապակցվածությամբ ձևավորվող բազմագործոն երևույթ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հոգեբանական գնահատման և վիճակագրական վերլուծության մեթոդներ՝ տարբեր անձնային ցուցանիշների և մասնագիտական այրման բաղադրիչների միջև կապերը բացահայտելու համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև մասնագիտական բարեկեցությանը նպաստող գործոններին, թիմային և կազմակերպական աջակցության նշանակությանը, աշխատանքային դերերի հստակությանը և մասնագիտական զարգացման հնարավորություններին։ Ստացված տեսական ընդհանրացումները կարող են օգտակար լինել կրթական կազմակերպություններում աշխատող մասնագետների աշխատանքային միջավայրի բարելավման և մասնագիտական այրման կանխարգելման ծրագրերի գիտական հիմնավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աշխատանքի հոգեբանության, անձի հոգեբանության, կրթական հոգեբանության և մասնագիտական բարեկեցության ուսումնասիրության մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է անձի ֆիզիկական անձեռնմխելիության սահմանադրական իրավունքի բովանդակության, իրականացման և պաշտպանության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը կենսաբժշկական ու գենոմային տեխնոլոգիաների զարգացման պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու մարմնի, կենսաբանական նյութի և գենետիկական տեղեկատվության նկատմամբ իրականացվող բժշկական ու գիտական միջամտությունների իրավական սահմաններն են, ինչպես նաև անհատի արժանապատվության, ինքնավարության և անձնական կյանքի պաշտպանության հետ դրանց փոխհարաբերությունը։ Քննվում է ֆիզիկական անձեռնմխելիությունը որպես սահմանադրական պաշտպանության ինքնուրույն և միաժամանակ այլ հիմնարար իրավունքների հետ սերտորեն կապված իրավական արժեք՝ բացահայտելով դրա նշանակությունը ժամանակակից բժշկության և կենսատեխնոլոգիաների կիրառման ոլորտում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տեղեկացված և կամավոր համաձայնության սկզբունքին, բժշկական միջամտությունից հրաժարվելու հնարավորությանը, անձի կենսաբանական նյութի և գենետիկական տվյալների օգտագործման իրավական հիմքերին, ինչպես նաև դրանց գաղտնիության և չարտոնված օգտագործումից պաշտպանության հարցերին։ Դիտարկվում են գենետիկական հետազոտությունների, ախտորոշիչ տեխնոլոգիաների, կենսաբժշկական փորձարկումների և այլ նորարարական մեթոդների զարգացման հետևանքով առաջացող իրավական խնդիրները՝ հատկապես այն դեպքերում, երբ տեխնոլոգիական հնարավորությունների ընդլայնումը պահանջում է գործող իրավական երաշխիքների վերաիմաստավորում կամ կատարելագործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի Դաշնության սահմանադրական և ոլորտային իրավակարգավորումների համակարգային վերլուծությունը՝ մարդու ֆիզիկական անձեռնմխելիության ապահովման մեխանիզմների ընդհանուր կառուցվածքը բացահայտելու նպատակով։ Ուսումնասիրվում են նաև իրավունքի պաշտպանության դատական, վարչական և այլ ինստիտուցիոնալ միջոցները, պետական մարմինների և բժշկական կազմակերպությունների պարտականությունները, ինչպես նաև հնարավոր իրավախախտումների դեպքում անձի շահերի պաշտպանության ընդհանուր սկզբունքները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել սահմանադրական իրավունքի, բժշկական իրավունքի, կենսաէթիկայի և մարդու իրավունքների պաշտպանության մոտեցումները՝ տեխնոլոգիական առաջընթացի և անձի հիմնարար ազատությունների միջև իրավական հավասարակշռության ապահովման խնդիրները բացահայտելու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է ժամանակակից կենսաբժշկական և գենոմային տեխնոլոգիաների կիրառման պայմաններում մարդու մարմնական ինքնավարության ու անձեռնմխելիության սահմանադրաիրավական պաշտպանության համալիր ուսումնասիրություն։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Ուկրաինայի միջև տնտեսական համագործակցության ձևավորման, զարգացման և դրա վրա ազդող հիմնական գործոնների ուսումնասիրությանը՝ երկկողմ տնտեսական հարաբերությունների կառուցվածքի և զարգացման հնարավորությունների տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում արտաքին առևտրային կապերը, ապրանքաշրջանառության կառուցվածքը, ներդրումային համագործակցությունը, արտադրական և գործարար կապերը, ինչպես նաև փոխադարձ տնտեսական հետաքրքրություն ներկայացնող ոլորտների բացահայտումն են։ Քննվում են երկու երկրների տնտեսական հարաբերությունների զարգացման նախադրյալները, շուկաների առանձնահատկությունները, արտահանման և ներմուծման հնարավորությունները, տրանսպորտային ու լոգիստիկ գործոնների նշանակությունը և տնտեսական համագործակցության կազմակերպաիրավական միջավայրի դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն սահմանափակումներին և խնդիրներին, որոնք կարող են խոչընդոտել ապրանքների, ծառայությունների և կապիտալի փոխադարձ շարժին՝ ներառյալ աշխարհագրական հեռավորությունը, տարանցիկ ուղիների կախվածությունը, գործարար տեղեկատվության հասանելիությունը և արտաքին տնտեսական միջավայրի փոփոխությունները։ Ուսումնասիրվում են արդյունաբերության, գյուղատնտեսության, սննդի վերամշակման, տեխնոլոգիական ոլորտների, ծառայությունների և այլ ուղղությունների շրջանակում տնտեսական փոխգործակցության ընդլայնման հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջազգային և տարածաշրջանային տնտեսական գործընթացների ազդեցության վերլուծությունը, քանի որ երկու երկրների արտաքին տնտեսական կապերը ձևավորվում են ոչ միայն երկկողմ հարաբերությունների, այլև ավելի լայն առևտրային, իրավական և աշխարհաքաղաքական միջավայրի պայմաններում։ Դիտարկվում է նաև գործարար շրջանակների, առևտրային կազմակերպությունների և պետական կառույցների փոխգործակցության նշանակությունը՝ տնտեսական կապերի զարգացման համար անհրաժեշտ տեղեկատվական և ինստիտուցիոնալ պայմանների ապահովման տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել արտաքին առևտրի կառուցվածքային ցուցանիշները, տնտեսական համագործակցության տարբեր ձևերը և առանձին ոլորտների ներուժը՝ երկկողմ կապերի զարգացմանը խոչընդոտող և նպաստող գործոնները համակարգելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային տնտեսագիտության, արտաքին առևտրի, տնտեսական համագործակցության և տարածաշրջանային տնտեսական հարաբերությունների մոտեցումները՝ հայ-ուկրաինական տնտեսական փոխգործակցության կառուցվածքային առանձնահատկությունները և զարգացման հնարավոր ուղղությունները ներկայացնելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է զարգացման առանձնահատկություններ ունեցող նախադպրոցական տարիքի երեխաների համատեղ կրթության և դաստիարակության կազմակերպման մանկավարժական մոդելի ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այնպիսի կրթական միջավայրի ձևավորումն է, որտեղ տարբեր կրթական կարիքներ ունեցող երեխաները կարող են մասնակցել ընդհանուր ուսումնական, խաղային, հաղորդակցական և սոցիալական գործունեությանը՝ ստանալով իրենց անհատական հնարավորություններին համապատասխան աջակցություն։ Քննվում են նախադպրոցական կրթության կազմակերպման մանկավարժական և հոգեբանական սկզբունքները, երեխաների անհատական զարգացման առանձնահատկությունների հաշվառման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև ուսուցման և դաստիարակության գործընթացների փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երեխայի սոցիալականացմանը, հասակակիցների հետ հաղորդակցությանը, ինքնուրույնության զարգացմանը, ճանաչողական ակտիվության խթանմանը և կրթական միջավայրին աստիճանական հարմարմանը։ Ուսումնասիրվում է մանկավարժների, հոգեբանների, հատուկ մանկավարժների և այլ մասնագետների համագործակցության նշանակությունը՝ յուրաքանչյուր երեխայի կրթական կարիքները գնահատելու և համապատասխան մանկավարժական աջակցություն կազմակերպելու համար։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ընտանիքի մասնակցությունը, քանի որ ծնողների և կրթական հաստատության շարունակական համագործակցությունը նպաստում է երեխայի զարգացման վերաբերյալ միասնական մոտեցումների ձևավորմանը և տարբեր միջավայրերում աջակցության հետևողականությանը։ Դիտարկվում են խմբային և անհատական աշխատանքի համադրման, խաղային գործունեության, հաղորդակցական առաջադրանքների և զարգացմանը նպաստող մանկավարժական միջոցների կիրառման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև կրթական միջավայրի մատչելիության, երեխաների միջև դրական փոխհարաբերությունների ձևավորման, մանկավարժների մասնագիտական պատրաստվածության և անհրաժեշտ ուսումնամեթոդական պայմանների ապահովման հարցերը։ Ինտեգրված մոտեցումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տարբեր կարիքներ ունեցող երեխաների նույն խմբում ընդգրկում, այլև որպես նրանց ակտիվ մասնակցությունն ու անհատական զարգացումը խթանող ամբողջական մանկավարժական համակարգ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է նախադպրոցական մանկավարժության, հատուկ մանկավարժության, զարգացման հոգեբանության և ներառական կրթության մոտեցումները՝ երեխայակենտրոն, աջակցող և սոցիալական փոխգործակցությանը նպաստող կրթադաստիարակչական միջավայրի ձևավորման սկզբունքները ներկայացնելու նպատակով։

Հրատարակությունը ներկայացնում է գրադարանագիտության, մատենագիտության և հարակից տեղեկատվական ոլորտների վերաբերյալ մասնագիտական գրականության համակարգված մատենագիտական տեղեկատվություն՝ նպատակ ունենալով մասնագետներին, հետազոտողներին, գրադարանային աշխատողներին և ոլորտով հետաքրքրվող ընթերցողներին տրամադրել համապատասխան հրապարակումների մասին կազմակերպված տեղեկություններ։ Նյութերի ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել գրադարանային գործի տեսության և պրակտիկայի, գրադարանների գործունեության կազմակերպման, գրքային և փաստաթղթային ֆոնդերի համալրման, պահպանման ու օգտագործման, ընթերցողների սպասարկման, տեղեկատու-մատենագիտական աշխատանքի և տեղեկատվական ծառայությունների զարգացման վերաբերյալ մասնագիտական գրականության շրջանակի մասին։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում մատենագիտական գործունեության մեթոդաբանությանը, գրականության հաշվառմանը, դասակարգմանը, նկարագրմանը և թեմատիկ մատենագիտական ցանկերի կազմմանը վերաբերող հրապարակումները։ Տեղեկատվական նյութը կարող է ներառել գրքեր, գիտական աշխատություններ, մեթոդական հրատարակություններ, հոդվածներ, ժողովածուներ և այլ տիպի փաստաթղթեր՝ ներկայացնելով դրանց նույնականացման և որոնման համար անհրաժեշտ հիմնական մատենագիտական տվյալները։ Հրատարակության կառուցվածքը նպաստում է մասնագիտական տեղեկատվության արագ որոնմանը և հնարավորություն է տալիս հետևելու ոլորտային գրականության զարգացման հիմնական ուղղություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նոր մասնագիտական հրապարակումների վերաբերյալ ընթացիկ տեղեկատվության տրամադրումը, քանի որ այն օգնում է գրադարանային և մատենագիտական հաստատություններին համալրել մասնագիտական ֆոնդերը և տեղեկանալ ոլորտում շրջանառվող նոր գաղափարներին, մեթոդներին ու կազմակերպական մոտեցումներին։ Միաժամանակ նման տեղեկատվական աղբյուրը կարող է ծառայել գիտական հետազոտությունների սկզբնական աղբյուրագիտական բազայի ձևավորման, համապատասխան գրականության ընտրության և թեմատիկ որոնումների իրականացման համար։ Նյութերի համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել նաև գրադարանագիտության և մատենագիտության կապերը գրքագիտության, տեղեկատվագիտության, փաստաթղթագիտության և մշակութային ժառանգության պահպանության հետ։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունն ունի տեղեկատու, մասնագիտական և հետազոտական նշանակություն՝ նպաստելով ոլորտային գրականության մատչելիությանը, մատենագիտական տեղեկատվության տարածմանը և գրադարանային ու տեղեկատվական գործունեության գիտամեթոդական ապահովմանը։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի բառապաշարում բնակության վայր և բնակեցված տարածք արտահայտող լեզվական միավորների իմաստային կառուցվածքի, փոխհարաբերությունների և գործածական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն բառերն ու անվանումներն են, որոնք տարբեր տեսանկյուններից բնութագրում են մարդու բնակության համար կազմակերպված տարածքները, դրանց տեսակները, չափերը, վարչական կարգավիճակը, պատմական ձևերը և հասարակական նշանակությունը։ Քննվում են համապատասխան բառային միավորների իմաստային ընդհանրություններն ու տարբերությունները, հոմանիշային և հականիշային հարաբերությունները, իմաստային աստիճանակարգերը, ինչպես նաև ընդհանուր և մասնավոր նշանակություն ունեցող հասկացությունների փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քաղաք, գյուղ, ավան, շեն, բնակատեղի և իմաստային առումով հարակից այլ միավորների լեզվական բնութագրերին՝ բացահայտելով դրանց նշանակության հիմնական բաղադրիչները և կիրառության սահմանները։ Ուսումնասիրվում է նաև բառերի պատմական զարգացումը, քանի որ հասարակական հարաբերությունների, վարչատարածքային կազմակերպման և բնակեցման ձևերի փոփոխությունները կարող են արտացոլվել բառապաշարի կազմի ու առանձին բառերի նշանակությունների մեջ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրական լեզվի, բարբառների, պատմական աղբյուրների և ժամանակակից խոսքի նյութերի համադրումը, ինչը հնարավորություն է տալիս պատկերացնել տվյալ իմաստային համակարգի ձևավորումն ու զարգացումը տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Դիտարկվում են նաև բառերի ոճական և գործառական առանձնահատկությունները՝ պարզելու համար, թե դրանցից որոնք են առավել բնորոշ պաշտոնական, գիտական, առօրյա, պատմական կամ գեղարվեստական խոսքին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել համապատասխան բառերի բառակազմական կապերը, դարձվածքային կիրառությունները և տեղանվանական համակարգի հետ առնչությունները։ Իմաստային դաշտի կառուցվածքի բացահայտումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, թե ինչպես է լեզուն դասակարգում բնակեցված տարածությունների վերաբերյալ պատկերացումները և ինչպիսի լեզվական միջոցներով է արտահայտում դրանց միջև եղած տարբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է բառագիտության, իմաստաբանության, պատմական լեզվաբանության և բառարանագիտության մոտեցումները՝ հայերենի տվյալ բառաիմաստային համակարգի ներքին կառուցվածքը և զարգացման առանձնահատկությունները բազմակողմանի ներկայացնելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է պետական կառավարման համակարգում էթիկական սկզբունքների և վարքագծային չափանիշների նշանակության, դրանց ինստիտուցիոնալ ամրապնդման մեխանիզմների և եվրոպական փորձի համեմատական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի պայմաններում համապատասխան մոտեցումների կիրառելիությունը գնահատելու տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում հանրային ծառայության այնպիսի հիմնարար արժեքներ են, ինչպիսիք են օրինականությունը, անաչառությունը, պատասխանատվությունը, թափանցիկությունը, բարեվարքությունը, մասնագիտական պարտաճանաչությունը և հանրային շահի առաջնահերթությունը։ Քննվում է պետական ծառայողի մասնագիտական վարքագծի և կառավարման մարմինների նկատմամբ հասարակական վստահության փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև էթիկական չափանիշների դերը վարչական որոշումների ընդունման և պետական կառույցների հաշվետվողականության ապահովման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շահերի բախման կանխարգելման, պաշտոնեական դիրքի պատշաճ օգտագործման, նվերների և այլ հնարավոր ազդեցությունների կարգավորման, ծառայողական տեղեկատվության հետ պատասխանատու աշխատանքի և քաղաքացիների նկատմամբ հավասար ու անաչառ վերաբերմունքի սկզբունքներին։ Համեմատական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են եվրոպական տարբեր պետություններում ձևավորված հանրային ծառայության էթիկայի համակարգերը՝ վարքագծի կանոնների, բարեվարքության մեխանիզմների, վերահսկողության, խորհրդատվության և պատասխանատվության ինստիտուտների ընդհանուր առանձնահատկությունների բացահայտմամբ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում այն հարցը, թե օտարերկրյա փորձի որ տարրերն են պայմանավորված տվյալ երկրների իրավական և վարչական ավանդույթներով, և որոնք կարող են համապատասխանեցվել Հայաստանի պետական կառավարման առանձնահատկություններին։ Դիտարկվում է նաև միայն իրավական սահմանափակումներով չբավարարվելու անհրաժեշտությունը՝ ընդգծելով կազմակերպական մշակույթի, մասնագիտական կրթության, էթիկական իրազեկվածության և ղեկավարների վարքագծային օրինակի նշանակությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել տարբեր կառավարման մոդելներ և բարեվարքության ապահովման մեխանիզմներ՝ գնահատելով դրանց հնարավոր առավելություններն ու կիրառման սահմանափակումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հանրային կառավարման, վարչական էթիկայի, համեմատական կառավարման և ինստիտուցիոնալ զարգացման մոտեցումները՝ պետական ծառայության բարեվարքության ամրապնդման և միջազգային փորձի տեղայնացման հնարավորությունները համակարգված ուսումնասիրելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ագրարային ոլորտում պետական կարգավորման անհրաժեշտության, հիմնական ուղղությունների, կիրառվող տնտեսական մեխանիզմների և ոլորտի կայուն զարգացման հետ կապված հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում պետության դերակատարությունն է գյուղատնտեսական արտադրության զարգացման, պարենային ապահովվածության, գյուղական տարածքների սոցիալ-տնտեսական կենսունակության և ագրարային տնտեսությունների գործունեության համար նպաստավոր պայմանների ձևավորման գործընթացներում։ Քննվում են ագրարային շուկայի առանձնահատկությունները, գյուղատնտեսական արտադրությանը բնորոշ բնական և տնտեսական ռիսկերը, արտադրության սեզոնայնությունը, հողային ու ջրային ռեսուրսների օգտագործման խնդիրները, ինչպես նաև արտադրողների ֆինանսական և նյութատեխնիկական հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական աջակցության տնտեսական գործիքներին, վարկավորման և ներդրումների խթանման մեխանիզմներին, ենթակառուցվածքների զարգացմանը, գյուղատնտեսական ապահովագրության և ռիսկերի կառավարման նշանակությանը՝ առանց դրանք դիտարկելու շուկայական հարաբերություններին փոխարինող միջոցների տեսանկյունից։ Ուսումնասիրվում են պետության և մասնավոր հատվածի փոխգործակցության հնարավորությունները, գյուղացիական տնտեսությունների և ագրարային կազմակերպությունների մրցունակության բարձրացման նախադրյալները, արտադրողականության աճի և ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրման խթանման խնդիրները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գյուղատնտեսական արտադրանքի իրացման, վերամշակման, պահպանման և մատակարարման շղթաների արդյունավետ կազմակերպումը, քանի որ ագրարային քաղաքականության արդյունքները պայմանավորված են ոչ միայն արտադրության ծավալով, այլև արտադրողից մինչև սպառող ամբողջ տնտեսական համակարգի գործունեությամբ։ Դիտարկվում են նաև հողային հարաբերությունների կարգավորման, գյուղատնտեսական նշանակության հողերի արդյունավետ օգտագործման, ոռոգման համակարգերի զարգացման և բնական ռեսուրսների պահպանության հարցերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել պետական ծրագրերի արդյունավետության գնահատման չափանիշները, ֆինանսական միջոցների նպատակային օգտագործումը և աջակցության տարբեր ձևերի ազդեցությունը գյուղատնտեսական տնտեսությունների գործունեության վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ագրարային տնտեսագիտության, պետական տնտեսական կարգավորման, գյուղական զարգացման և հանրային քաղաքականության մոտեցումները՝ ագրարային ոլորտի արդյունավետության, մրցունակության և երկարաժամկետ կայունության բարձրացման հետ կապված խնդիրները համակարգված ներկայացնելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է XIII դարի երկրորդ կեսի հայկական քաղաքական և հասարակական կյանքի կարևոր գործընթացների, ազատագրական ձգտումների և դրանց հետ փոխկապակցված իրավաքաղաքական գաղափարների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջնադարյան Հայաստանի և հայկական պետական կազմավորումների քաղաքական դրությունն է՝ տարածաշրջանում տեղի ունեցող ռազմաքաղաքական փոփոխությունների, արտաքին ուժերի ազդեցության և հայկական իշխանական ու հոգևոր շրջանակների գործունեության համատեքստում։ Քննվում են ազգային ինքնուրույնության պահպանման և քաղաքական անվտանգության ապահովման ուղղությամբ ձևավորված պատկերացումները, արտաքին քաղաքական կողմնորոշումները, դիվանագիտական նախաձեռնությունները և հնարավոր դաշնակիցների որոնման գործընթացները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Կիլիկյան հայկական թագավորության դերակատարությանը, որը տվյալ ժամանակաշրջանում հայկական պետականության և քաղաքական մտքի կարևոր կենտրոններից էր և ակտիվ հարաբերություններ էր պահպանում տարածաշրջանային ու եվրոպական ուժերի հետ։ Ուսումնասիրվում են նաև մոնղոլական տերության, հարևան մահմեդական պետությունների և արևմտյան քրիստոնեական աշխարհի հետ հարաբերությունների ազդեցությունը հայկական քաղաքական ծրագրերի ու ազատագրական գաղափարների ձևավորման վրա։ Իրավաքաղաքական մտքի տեսանկյունից դիտարկվում են պետական իշխանության, իրավակարգի, հասարակական պարտականությունների, եկեղեցու և աշխարհիկ իշխանության փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև քաղաքական ինքնուրույնության վերաբերյալ միջնադարյան պատկերացումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում պատմագրական, իրավական, եկեղեցական և դիվանագիտական բնույթի սկզբնաղբյուրների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակաշրջանի քաղաքական մտածողության հիմնական ուղղությունները և հասարակական տրամադրությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ազատագրական գաղափարների և ազգային ինքնագիտակցության փոխհարաբերությանը՝ հաշվի առնելով միջնադարյան հասարակությանը բնորոշ կրոնական, տոհմական և պետական պատկերացումները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ազատագրական ձգտումները դիտարկել ոչ միայն ռազմական պայքարի, այլև դիվանագիտության, իրավական գաղափարների և քաղաքական ծրագրերի ձևավորման ավելի լայն շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջնադարյան հայոց պատմության, իրավունքի պատմության, քաղաքական մտքի պատմության և աղբյուրագիտության մոտեցումները՝ տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական ազատագրական գաղափարախոսության և իրավաքաղաքական մտածողության զարգացման առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է արգանդի պարանոցի նախաքաղցկեղային փոփոխությունների կլինիկական և լաբորատոր առանձնահատկությունների, դրանց հայտնաբերման, տարբերակիչ ախտորոշման և բժշկական կառավարման ընդհանուր սկզբունքների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բջջային և հյուսվածքային փոփոխությունների ժամանակին բացահայտման նշանակությունն է՝ հիվանդության հետագա զարգացման հավանականությունը գնահատելու և համապատասխան բժշկական հսկողություն կազմակերպելու տեսանկյունից։ Քննվում են հիվանդությունների առաջացման և զարգացման հետ կապված հիմնական կենսաբանական ու կլինիկական գործոնները, ներառյալ մարդու պապիլոմավիրուսային վարակի դերը, բջջային փոփոխությունների աստիճանը և օրգանիզմի անհատական առանձնահատկությունների նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ժամանակակից ախտորոշման համալիր մոտեցմանը, որը կարող է ներառել կլինիկական զննում, բջջաբանական հետազոտություններ, կոլպոսկոպիկ գնահատում, հյուսվածաբանական և համապատասխան լաբորատոր մեթոդներ։ Դիտարկվում է տարբեր հետազոտությունների արդյունքների համադրման կարևորությունը, քանի որ միայն մեկ ցուցանիշի հիման վրա կատարված գնահատումը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ արտացոլում է հյուսվածքային փոփոխությունների բնույթը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում լաբորատոր ցուցանիշների ախտորոշիչ նշանակության, մեթոդների զգայունության և առանձնահատկության, ինչպես նաև կլինիկական տվյալների հետ դրանց համապատասխանության գնահատումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել տարբեր աստիճանի նախաքաղցկեղային փոփոխությունների կլինիկական ընթացքի առանձնահատկությունները և բժշկական հսկողության մոտեցումները՝ հաշվի առնելով հիվանդության զարգացման ռիսկը և ախտորոշիչ տվյալների ամբողջությունը։ Բուժման հարցերը դիտարկվում են կլինիկական որոշումների ընդունման ընդհանուր սկզբունքների տեսանկյունից՝ ընդգծելով անհատականացված մոտեցման, հետագա վերահսկման և մասնագիտական գնահատման նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև կանխարգելմանը և պարբերական սքրինինգային հետազոտությունների դերին, որոնք նպաստում են փոփոխությունների վաղ հայտնաբերմանը և ավելի ծանր հիվանդությունների կանխարգելմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գինեկոլոգիայի, կլինիկական լաբորատոր ախտորոշման, բջջաբանության և ուռուցքաբանության մոտեցումները՝ արգանդի պարանոցի նախաքաղցկեղային փոփոխությունների հայտնաբերման և բժշկական կառավարման արդյունավետության բարձրացման գիտական հիմքերը ներկայացնելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է Գյումրի քաղաքի քաղաքաշինական զարգացման գործընթացում սակավահարկ բնակելի կառուցապատման կիրառման նախադրյալների, առանձնահատկությունների և արդյունավետ կազմակերպման պայմանների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքի պատմականորեն ձևավորված կառուցապատման բնույթը, բնակելի միջավայրի տարածական կազմակերպումը, բնական և կլիմայական պայմանները, սոցիալ-տնտեսական գործոնները և բնակչության կենցաղային պահանջներն են, որոնք կարող են պայմանավորել սակավահարկ բնակելի տների կիրառման նպատակահարմարությունը։ Քննվում են անհատական և փոքրածավալ բնակելի կառուցապատման ճարտարապետական ու քաղաքաշինական առանձնահատկությունները, հողատարածքների արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները, բնակելի թաղամասերի խտության և հարկայնության հարաբերակցությունը, ինչպես նաև բնակելի և հասարակական տարածքների ներդաշնակ կազմակերպման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Գյումրիի ճարտարապետական ինքնատիպությանը և պատմական միջավայրին համապատասխան նոր կառուցապատման ձևավորման անհրաժեշտությանը՝ հաշվի առնելով քաղաքի ավանդական կառուցապատման մասշտաբը, փողոցային ցանցը և քաղաքային համայնապատկերի առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև սեյսմիկ անվտանգության խնդիրը, քանի որ բնակելի շենքերի կառուցվածքային լուծումների ընտրության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել տարածքի երկրաբանական և սեյսմիկ պայմանները։ Ուսումնասիրվում են սակավահարկ տների տարբեր հատակագծային և ծավալատարածական լուծումների կիրառման հնարավորությունները, բնակարանների հարմարավետության, բնական լուսավորության, օդափոխության, բակային տարածքների և կանաչապատման կազմակերպման հարցերը։ Դիտարկվում է ինժեներական, տրանսպորտային և սոցիալական ենթակառուցվածքների հասանելիության նշանակությունը նոր բնակելի տարածքների ձևավորման համար, ինչպես նաև կառուցապատման տնտեսական արդյունավետության և հետագա շահագործման խնդիրները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել ավանդական բնակելի ճարտարապետության սկզբունքներն ու ժամանակակից նախագծային մոտեցումները՝ քաղաքի տեղական պայմաններին համապատասխան բնակելի միջավայր ստեղծելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքաշինության, բնակելի ճարտարապետության, սեյսմակայուն շինարարության և տարածքային պլանավորման մոտեցումները՝ Գյումրիի կառուցապատման առանձնահատկություններին համապատասխան սակավահարկ բնակելի միջավայրի զարգացման հնարավորությունները բացահայտելու համար։