Ready-made Materials

Աշխատությունը ներկայացնում է Ավետարանի բովանդակությունը աշխարհաբար հայերենով՝ այն համադրելով Հայաստանյայց Սուրբ եկեղեցու վարդապետության հիման վրա տրված մեկնությունների հետ։ Դրա հիմնական նպատակը Սուրբ Գրքի պատգամներն ու քրիստոնեական ուսմունքի դրույթները ընթերցողին մատչելի լեզվով ներկայացնելն է՝ նպաստելով ավետարանական խոսքի գիտակցված ընկալմանը և հոգևոր կրթությանը։ Աշխարհաբարի կիրառությունը կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ հնարավորություն է տալիս աստվածաշնչյան բովանդակությունը հասանելի դարձնելու ավելի լայն ընթերցողական շրջանակի՝ առանց սահմանափակվելու միայն գրաբարի իմացությամբ։ Մեկնաբանական մոտեցումը թույլ է տալիս Ավետարանի պատմությունները, ուսուցումները և բարոյական պատգամները դիտարկել Հայ եկեղեցու դավանաբանական ու հոգևոր ավանդության շրջանակում։ Աշխատության թեմատիկ առանցքում քրիստոնեական հավատքի հիմնադրույթներն են՝ Աստծո և մարդու փոխհարաբերությունը, փրկության գաղափարը, սերը, ներողամտությունը, խոնարհությունը, արդարությունը և հոգևոր կյանքի արժեքները։ Այն կարող է ծառայել որպես Սուրբ Գրքի ընթերցման և ուսումնասիրության օժանդակ նյութ՝ օգտակար լինելով ինչպես անհատական հոգևոր ընթերցանության, այնպես էլ կրոնական կրթության համար։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է 19-րդ դարի հայ աստվածաբանական գրականության, աշխարհաբարով կրոնական գիտելիքների տարածման և Հայաստանյայց եկեղեցու մեկնաբանական ավանդության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Ա. Կ. Պետիկյանի այս ուսումնական աշխատությունը միավորում է աշխարհաբարի քերականության գործնական ուսուցումն ու շարադրության նախնական հմտությունների զարգացումը։ Այն նպատակ ունի սովորողներին ծանոթացնելու հայերենի կառուցվածքին, լեզվական կանոնների ճիշտ կիրառությանը և գրավոր խոսքի կազմակերպման հիմնական սկզբունքներին։ Քերականական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու բառերի կազմությունն ու ձևափոխությունը, խոսքի մասերի առանձնահատկությունները, նախադասության կառուցվածքը և բառերի միջև քերականական կապերը։ Շարադրության տարրերի ընդգրկումը լրացնում է այդ գիտելիքները՝ ուղղորդելով սովորողին մտքերը տրամաբանված հաջորդականությամբ ներկայացնելու, համապատասխան բառապաշար ընտրելու, նախադասությունները կապակցելու և ամբողջական տեքստ կազմելու գործում։ Գործնական ուղղվածությունը կարևոր է, քանի որ լեզվական կանոնների իմացությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեսական գիտելիք, այլև որպես բանավոր և գրավոր հաղորդակցության հիմք։ Այսպիսի ձեռնարկները նպաստել են աշխարհաբարի ուսուցման համակարգմանը և մայրենի լեզվով գրագետ արտահայտվելու կարողությունների ձևավորմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերենի դասավանդման պատմության, 19-րդ դարի վերջի լեզվաբանական մտքի և հայ մանկավարժական գրականության ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով քերականական գիտելիքն ու գրավոր խոսքի զարգացումը մեկ ուսումնական համակարգում համադրելու մոտեցումը։

Աշխատությունը գործնական ուսումնական ձեռնարկ է՝ նվիրված աշխարհաբարի քերականական կանոնների յուրացմանը և գրավոր խոսքի հմտությունների զարգացմանը։ Այն համադրում է լեզվի կառուցվածքի ուսումնասիրությունն ու շարադրության նախնական սկզբունքները՝ սովորողին հնարավորություն տալով ոչ միայն հասկանալու լեզվական կանոնները, այլև դրանք կիրառելու սեփական խոսքում։ Քերականական բաժինը միտված է լեզվի հիմնական կառուցվածքային առանձնահատկությունների, բառերի ձևերի, խոսքի մասերի, նախադասության կազմության և ճիշտ լեզվագործածության ընկալմանը։ Շարադրության տարրերի ներառումը ձեռնարկին հաղորդում է կիրառական ուղղվածություն՝ ուշադրություն հրավիրելով մտքերի հաջորդական շարադրման, բովանդակության կազմակերպման, բառապաշարի նպատակային ընտրության, նախադասությունների կապակցման և գրավոր խոսքի հստակության վրա։ Այս երկու բաղադրիչների համադրությունը կարևոր է լեզվական գիտելիքը գործնական կարողության վերածելու տեսանկյունից։ Աշխատությունը նպաստում է սովորողների ինքնուրույն արտահայտվելու, տրամաբանված տեքստ կազմելու և գրավոր հաղորդակցվելու հմտությունների ձևավորմանը։ Այն նաև արտացոլում է 19-րդ դարի վերջի հայ կրթական միջավայրում աշխարհաբարի ուսուցման և մայրենի լեզվով գրավոր հաղորդակցության զարգացման կարևորությունը։ Գիրքը արժեքավոր է հայերենի դասավանդման պատմության, աշխարհաբարի կանոնակարգման և հայ մանկավարժական գրականության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է աշխարհաբարի՝ ժամանակակից հայերենի քերականական համակարգի ներկայացմանը և լեզվի կանոնների ուսուցմանը։ Այն կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայերենի ուսումնասիրության այն շրջանի գրականության մեջ, երբ աշխարհաբարը աստիճանաբար ամրապնդում էր իր դիրքերը կրթության, գրավոր հաղորդակցության և հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտներում։ Քերականական ձեռնարկի հիմնական նպատակը լեզվի կառուցվածքը համակարգված ձևով ներկայացնելն է՝ օգնելով ընթերցողին հասկանալ բառերի կազմությունը, խոսքի մասերի առանձնահատկությունները, բառերի փոփոխության ձևերը և նախադասության կառուցման սկզբունքները։ Նման աշխատությունները նպաստել են գրավոր խոսքի ճիշտ և հստակ կիրառմանը, լեզվական գիտելիքների խորացմանը և մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդների զարգացմանը։ Աշխարհաբարի քերականության ուսումնասիրությունը կարևոր էր հատկապես դպրոցական կրթության և նոր գրական լեզվի տարածման համար, քանի որ այն հնարավորություն էր տալիս սովորողներին յուրացնելու լեզվի գործածության կանոնները և զարգացնելու գրավոր ու բանավոր արտահայտվելու կարողությունները։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է 19-րդ դարի հայ լեզվաբանական մտքի, աշխարհաբարի կանոնակարգման գործընթացների և հայերենի քերականության դասավանդման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն արտացոլում է արդի հայերենի ուսուցման և լեզվական գիտելիքների համակարգման ուղղությամբ կատարված աշխատանքները։

Աշխատությունը նախատեսված է հայ դպրոցների աշակերտներին աշխարհագրական գիտելիքներ հաղորդելու և նրանց պատկերացումները աշխարհի ու հայրենի երկրի մասին ընդլայնելու համար։ Դասագրքի վերնագրում հին և նոր աշխարհագրության համադրումը վկայում է աշխարհագրական գիտելիքները պատմական ու ժամանակակից դիտանկյուններից ներկայացնելու ձգտման մասին։ Այն ուղղված է սովորողներին ծանոթացնելու տարբեր երկրների, տարածքների, բնակավայրերի և աշխարհագրական առանձնահատկությունների հետ՝ միաժամանակ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանի աշխարհագրական ու պատմական միջավայրին։ Պատմական աշխարհագրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոփոխվել տարածքների սահմանները, բնակավայրերի նշանակությունը և ժողովուրդների աշխարհագրական պատկերացումները։ Այսպիսի դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել դպրոցական կրթության զարգացման գործում՝ նպաստելով սովորողների տարածական մտածողության, դիտողականության և աշխարհի մասին համակարգված գիտելիքների ձևավորմանը։ Հայկական կրթական միջավայրի համար առանձնահատուկ նշանակություն ուներ աշխարհագրական տեղեկությունները մայրենի լեզվով ներկայացնելը, քանի որ դա միաժամանակ նպաստում էր ազգային ինքնագիտակցության և հայրենիքի վերաբերյալ գիտելիքների ամրապնդմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ դպրոցական կրթության, աշխարհագրության դասավանդման և Հայաստանի պատմական աշխարհագրության վերաբերյալ հայալեզու ուսումնական գրականության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նախատեսված է ազգային դպրոցների աշակերտներին աշխարհագրական և տիեզերագիտական նախնական գիտելիքներ հաղորդելու համար։ Այն ուսումնական բնույթի ձեռնարկ է, որի նպատակն է սովորողներին ծանոթացնել Երկիր մոլորակին, նրա դիրքին տիեզերքում, բնական միջավայրին և աշխարհագրական հիմնական հասկացություններին։ Աշխարհագրության դասավանդումը կարևոր նշանակություն ունի երեխաների աշխարհաճանաչողության ձևավորման գործում, քանի որ օգնում է հասկանալ Երկրի կառուցվածքը, ցամաքների ու ջրային տարածքների տեղաբաշխումը, բնակլիմայական տարբերությունները և մարդու ու բնության փոխհարաբերությունները։ Տիեզերագրության ներառումը ուսումնական նյութում ընդլայնում է այս գիտելիքները՝ ուշադրություն հրավիրելով երկնային մարմինների, Արեգակի, Լուսնի, աստղերի և Երկրի՝ որպես Արեգակնային համակարգի մասի վրա։ Նման դասագրքերը նպաստում էին դպրոցական կրթության բովանդակության հարստացմանը, դիտողականության և տարածական մտածողության զարգացմանը, ինչպես նաև բնության ու աշխարհի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ձևավորմանը։ Ազգային դպրոցների համար նախատեսված լինելը ընդգծում է հայերենով մատչելի կրթական գրականություն ստեղծելու և բնագիտական գիտելիքները մայրենի լեզվով տարածելու կարևորությունը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ դպրոցական կրթության, աշխարհագրության դասավանդման և հայալեզու բնագիտական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է քաղաքական աշխարհագրության վերաբերյալ ուսումնական նյութ՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ծանոթացնել աշխարհի երկրների, պետությունների և տարածքների աշխարհագրական ու քաղաքական բաժանման հետ՝ հաշվի առնելով ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցած փոփոխությունները։ Այն կարևորում է աշխարհագրական գիտելիքների և քաղաքական իրադարձությունների փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ պետական սահմանները, տարածքային պատկանելությունը, վարչական բաժանումները և պետությունների փոխհարաբերությունները պատմականորեն փոփոխվող երևույթներ են։ Նման ձեռնարկները հնարավորություն են տվել ընթերցողներին ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու տարբեր երկրների դիրքի, սահմանների, մայրաքաղաքների և քաղաքական կարգավիճակի մասին։ Աշխարհագրական տեղեկությունները քաղաքական փոփոխությունների համատեքստում ներկայացնելը կարևոր էր հատկապես այն ժամանակաշրջանում, երբ միջազգային հարաբերությունները, պատերազմները, դիվանագիտական համաձայնությունները և տարածքային վերաձևումները կարող էին փոխել աշխարհի քաղաքական քարտեզը։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես աշխարհագրական կրթության օժանդակ նյութ՝ զարգացնելով տարածական մտածողությունը և տարբեր երկրների ու տարածաշրջանների վերաբերյալ գիտելիքները։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի աշխարհագրական գիտելիքների տարածման, քաղաքական աշխարհագրության զարգացման և հայալեզու ուսումնական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։

Վեպը ֆրանսիացի գրող Ժյուլ Վեռնի հանրահայտ արկածային ստեղծագործության հայերեն հրատարակությունն է։ Այն պատմում է Ֆիլեաս Ֆոգի՝ աշխարհի շուրջը ութսուն օրում ճանապարհորդելու համարձակ գրազի մասին։ Իր հավատարիմ ուղեկից Պասպարտուի հետ նա ձեռնարկում է երկար ու բարդ ուղևորություն՝ անցնելով տարբեր երկրներով, մայրցամաքներով և ծովային ճանապարհներով։ Ճանապարհորդության ընթացքում հերոսները բախվում են ժամանակային սահմանափակումների, տրանսպորտային դժվարությունների, անսպասելի իրադարձությունների և բազմաթիվ փորձությունների, որոնք ստուգում են նրանց հնարամտությունը, վճռականությունն ու համբերությունը։ Ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից է արկածային սյուժեի համադրումը աշխարհագրական գիտելիքների, տարբեր ժողովուրդների կենցաղի և 19-րդ դարի տրանսպորտային միջոցների նկարագրության հետ։ Երկաթուղիների, շոգենավերի և հաղորդակցության նոր հնարավորությունների ներկայացմամբ վեպը պատկերում է արագ փոփոխվող աշխարհի ընկալումը։ Այն ընթերցողին ծանոթացնում է ճանապարհորդության, ժամանակի ճշգրիտ հաշվարկի, տեխնիկական առաջընթացի և մշակութային բազմազանության գաղափարներին։ Գիրքը կարևոր տեղ ունի համաշխարհային արկածային գրականության մեջ և հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայերեն թարգմանական գրականության ու եվրոպական գրականության հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայ եկեղեցական ավանդության հիմնավորմանը՝ մասնավորապես Սուրբ Աստված խաչեցարի երգեցողության ծագման և առաքելական փոխանցման հարցին։ Այն անդրադառնում է եկեղեցական երգեցողության մեջ պահպանված ավանդույթների նշանակությանը և դրանց կապին քրիստոնեական պաշտամունքի ու ծիսական կյանքի հետ։ Առաքելական ավանդությունը կարևոր տեղ ունի եկեղեցու ինքնության և ծիսական ժառանգության ընկալման մեջ, քանի որ այն դիտարկվում է որպես վաղ քրիստոնեական համայնքներից փոխանցված հավատքի, ուսմունքի և պաշտամունքային սովորույթների պահպանման միջոց։ Այս համատեքստում երգեցողության պատմական հիմքերի քննությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու եկեղեցական երաժշտության շարունակականությանը, ծիսական երգերի կիրառությանը և դրանց հոգևոր նշանակությանը։ Հրապարակումը կարելի է դիտարկել որպես որոշակի եկեղեցական ավանդության պաշտպանությանն ու հիմնավորմանը միտված աստվածաբանական-պատմական ուսումնասիրություն, որտեղ կարևոր են ինչպես ավանդության հեղինակության, այնպես էլ դրա փոխանցման հարցերը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում Հայ եկեղեցու ծիսական պատմության, շարականագիտության, եկեղեցական երաժշտության և առաքելական ավանդության ուսումնասիրության համար՝ որպես 19-րդ դարի հայ կրոնական մտքի ու եկեղեցական ժառանգության պահպանմանն ուղղված գրավոր վկայություն։

Աշխատությունը նվիրված է կրոնական հավատքի հիմնավորման և դրա ճշմարտացիության օգտին ներկայացվող փաստարկների ու գաղափարների քննարկմանը։ Այն պատկանում է քրիստոնեական աստվածաբանական և ջատագովական գրականության շրջանակին, որի նպատակն է բանական դատողությունների, փիլիսոփայական մոտեցումների և կրոնական ուսմունքի դրույթների միջոցով բացատրել հավատի հիմքերը։ Նման երկերում սովորաբար քննության են առնվում Աստծո գոյության, աշխարհի արարման, աստվածային նախախնամության, հոգու անմահության, բարոյական օրենքի և մարդու հոգևոր կյանքի վերաբերյալ հարցեր։ Հավատքի և բանականության փոխհարաբերության դիտարկումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ծանոթանալու կրոնական համոզմունքների պաշտպանությանը ծառայող մտավոր ավանդույթներին և հասկանալու, թե ինչպես են աստվածաբանական գաղափարները հիմնավորվել փիլիսոփայական ու բարոյական դատողություններով։ Աշխատությունը կարող է դիտարկվել որպես կրոնական կրթության և հավատքի գիտակցված ընկալմանն ուղղված ձեռնարկ, որը նպաստում է քրիստոնեական աշխարհայացքի, աստվածաբանական մտածողության և կրոնական հարցերի շուրջ բանավիճելու կարողության զարգացմանը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում քրիստոնեական ջատագովության, կրոնական փիլիսոփայության և 19-րդ դարի հայերեն աստվածաբանական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։

Հրատարակության վերնագիրը հուշում է ընթերցողին կամ հասարակության տարբեր անդամներին ուղղված խոսքի բնույթ՝ ենթադրաբար նպատակ ունենալով ներկայացնել ընդհանուր նշանակություն ունեցող մտքեր, դիտարկումներ կամ ուղերձներ։ «Առ ամենեսին» ձևակերպումը կարող է արտահայտել հեղինակային դիմումի ընդգրկուն բնույթը՝ ուղղված ոչ թե առանձին անձի, այլ ավելի լայն հանրության։ Այդպիսի հրապարակումները 19-րդ դարի հայ գրական և հասարակական միջավայրում հաճախ ծառայել են գաղափարների տարածմանը, ընթերցողի ուշադրությունը հասարակական ու բարոյական հարցերի վրա հրավիրելուն և անձնական ու հանրային կյանքի վերաբերյալ մտորումներ առաջացնելուն։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել ժամանակաշրջանի հայալեզու գրավոր խոսքի և հանրային հաղորդակցության համատեքստում՝ հաշվի առնելով, որ նման կարճ հրատարակությունները կարող էին ունենալ խրատական, մտորումային կամ հրապարակախոսական ուղղվածություն։ Դրանց արժեքը պայմանավորված է նաև լեզվական ու ոճական առանձնահատկություններով, որոնք արտացոլում են ժամանակի գրական լեզուն և հասարակության հետ հաղորդակցվելու ձևերը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրականության, հասարակական մտքի և տպագիր խոսքի զարգացման ուսումնասիրության համար՝ որպես իր ժամանակի ընթերցողական միջավայրին ուղղված հրատարակություն։

Ժողովածուն ներկայացնում է Նոր Նախիջևանի հայ համայնքի ժողովրդական բանավոր ժառանգության կարևոր նմուշներ՝ ընդգրկելով առածներ, ասացվածքներ և զրույցներ։ Այս նյութերը ձևավորվել և փոխանցվել են սերնդեսերունդ՝ արտացոլելով համայնքի կենսափորձը, աշխարհայացքը, բարոյական պատկերացումները, կենցաղը և հասարակական հարաբերությունները։ Առածներն ու ասացվածքները ժողովրդական իմաստության խտացված արտահայտություններ են, որոնց միջոցով փոխանցվում են կյանքի վերաբերյալ դիտարկումներ, խրատներ և գնահատականներ։ Դրանք կարող են անդրադառնալ ընտանիքին, աշխատանքին, ընկերությանը, ազնվությանը, մարդկային բնավորությանը, փոխօգնությանը և առօրյա կյանքի տարբեր իրավիճակներին։ Զրույցները լրացնում են այս պատկերը՝ պահպանելով համայնքում տարածված պատմությունները, հիշողությունները, հումորը և ավանդական պատկերացումները։ Ժողովածուի առանձնահատուկ արժեքը պայմանավորված է նրա տեղային բնույթով․ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Նոր Նախիջևանի հայերի լեզվական առանձնահատկությունները, խոսքի դարձվածքները, ժողովրդական մտածողությունն ու մշակութային ինքնությունը։ Հավաքված բանահյուսական նյութերը կարևոր աղբյուր են հայ ժողովրդական բանահյուսության, ազգագրության և սփյուռքահայ համայնքների պատմամշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Դրանք նպաստում են նաև բանավոր ավանդույթների պահպանմանն ու հետագա սերունդներին փոխանցմանը:

Ժողովածուն պատկանում է առակագրական գրականության ժանրին, որի միջոցով գեղարվեստական պատումները միավորվում են խրատական և բարոյադաստիարակչական նպատակների հետ։ Առակներին բնորոշ է կյանքի տարբեր իրավիճակների ներկայացումը պարզ, պատկերավոր և հաճախ խորհրդանշական պատմությունների միջոցով։ Կերպարների գործողությունների, փոխհարաբերությունների և դրանց հետևանքների պատկերումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մարդկային բնավորության առանձնահատկությունները, հասարակական հարաբերությունների բարդությունները և բարոյական ընտրության նշանակությունը։ Այս ժանրի ստեղծագործություններում հաճախ քննարկվում են ազնվության, արդարության, խոհեմության, աշխատասիրության, համեստության, բարության և պատասխանատվության գաղափարները, ինչպես նաև քննադատվում են ագահությունը, խաբեությունը, մեծամտությունն ու անարդարությունը։ Առակի սեղմ կառուցվածքը, դիպուկ արտահայտությունները և եզրափակիչ խրատը նպաստում են հիմնական գաղափարի հեշտ ընկալմանն ու մտապահմանը։ Նման ժողովածուները կարևոր դեր են ունեցել ընթերցանության մշակույթի տարածման և բարոյական արժեքների փոխանցման գործում՝ հատկապես կրթական ու ընտանեկան միջավայրում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայալեզու գեղարվեստական և դաստիարակչական գրականության ուսումնասիրության համար՝ որպես առակագրության ավանդույթի պահպանման և տարածմանն առնչվող հրատարակություն։

Ժողովածուն ընդգրկում է հին հունական առակագրության ավանդույթի նշանավոր ներկայացուցիչ Եզոպոսին վերագրվող առակները, որոնք համաշխարհային գրականության մեջ պահպանել են իրենց նշանակությունը դարերի ընթացքում։ Դրանցում կենդանիների, մարդկանց և երևակայական կերպարների միջոցով ներկայացվում են մարդկային բնավորության տարբեր գծերը, հասարակական հարաբերությունները, կյանքի հակասություններն ու առօրյա իրավիճակները։ Առակների առանձնահատկությունն այն է, որ պարզ, սեղմ և պատկերավոր պատմությունների միջոցով փոխանցվում են խորքային մտքեր ու բարոյական խրատներ։ Դրանք անդրադառնում են ազնվությանը, խոհեմությանը, արդարությանը, աշխատասիրությանը, չափավորությանը, խորամանկությանը, ագահությանը, հպարտությանը և մարդկային այլ հատկանիշներին՝ ընթերցողին մղելով գնահատելու կերպարների վարքն ու դրա հետևանքները։ Կենդանիների խորհրդանշական կերպարները հնարավորություն են տալիս մարդկային թուլություններն ու արժանիքները ներկայացնել մատչելի և հիշվող ձևով։ Եզոպոսյան առակների կարևորությունը պայմանավորված է նաև դրանց համընդհանուր բնույթով․ արծարծվող խնդիրները հասկանալի են տարբեր ժամանակաշրջանների և մշակույթների մարդկանց համար։ Ժողովածուն արժեքավոր է համաշխարհային առակագրության, հին հունական գրականության և հայերեն թարգմանական գրականության ուսումնասիրության տեսանկյունից, ինչպես նաև կարող է ծառայել երեխաների ու պատանիների բարոյական դաստիարակության և ընթերցանության զարգացմանը։