Готовые материалы

Աշխատությունը վերաբերում է Տարոնի ուխտի հետ կապված իրադարձություններին և հոգևոր ավանդույթներին՝ ներկայացնելով հայ ժողովրդի կրոնական կյանքի ու ուխտագնացության մշակույթի կարևոր դրսևորումներից մեկը։ Տարոնը պատմական Հայաստանի այն նշանավոր շրջաններից է, որը դարեր շարունակ ունեցել է առանձնահատուկ նշանակություն հայոց հոգևոր և մշակութային կյանքում։ Տարածաշրջանի սրբավայրերը, վանքերն ու եկեղեցիները եղել են հավատացյալների ուխտագնացության, աղոթքի և հոգևոր ինքնության պահպանման կարևոր կենտրոններ։ Ուխտի հետ կապված պատմություններն ու հիշատակությունները հնարավորություն են տալիս անդրադառնալու կրոնական ավանդույթների ձևավորմանը, դրանց հասարակական նշանակությանը և սերունդների միջև փոխանցմանը։ Նման նյութերը կարևոր են նաև տեղական համայնքների պատմության, սրբավայրերի նկատմամբ վերաբերմունքի և հավատքի շուրջ ձևավորված հավաքական հիշողության ուսումնասիրության համար։ Տարոնյան ուխտի թեման միավորում է կրոնական հավատալիքները, պատմական հիշողությունը, ժողովրդական սովորույթներն ու ազգային ինքնագիտակցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հոգևոր կենտրոնները նպաստել համայնքային համախմբմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ եկեղեցական պատմության, Տարոնի պատմամշակութային ժառանգության և հայ ժողովրդի ուխտագնացության ավանդույթների ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ աշուղական արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչ Ջիվանու երգաստեղծության ընտրանին՝ արտացոլելով նրա ստեղծագործական մտածողության, բանաստեղծական լեզվի և երաժշտական արտահայտչաձևերի առանձնահատկությունները։ Ջիվանու երգերում միահյուսվում են անձնական ապրումները, սիրային զգացմունքները, մարդկային հարաբերությունների նկարագրությունը և հասարակական կյանքի վերաբերյալ խորհրդածությունները։ Նրա ստեղծագործություններին բնորոշ են ժողովրդին հասկանալի լեզուն, պատկերավոր խոսքը, հուզական անմիջականությունն ու երգեցիկ կառուցվածքը, որոնք նպաստել են դրանց տարածմանը և պահպանմանը ժողովրդական միջավայրում։ Երգերի թեմատիկ շրջանակը կապված է սիրո, կարոտի, հավատարմության, ուրախության, վշտի, մարդկային արժանապատվության, բարության և արդարության գաղափարների հետ։ Աշուղական ավանդույթի շրջանակում բանաստեղծական խոսքը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գրական ստեղծագործություն, այլև որպես երաժշտական կատարման և բանավոր փոխանցման միջոց։ Ջիվանու արվեստը կարևոր դեր ունի հայ ժողովրդական երգարվեստի զարգացման պատմության մեջ՝ միավորելով անհատական ստեղծագործական ձիրքը և ժողովրդի կենսափորձից սնվող գեղարվեստական մտածողությունը։ Ժողովածուն արժեքավոր աղբյուր է աշուղական պոեզիայի, հայ ժողովրդական երաժշտության, 19-րդ դարի գրական լեզվի և ազգային մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ աշուղական արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչ Ջիվանու ստեղծագործական ժառանգության մի մասը՝ ընդգրկելով նրա երգերը, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում 19-րդ դարի հայ ժողովրդական երաժշտական և գրական մշակույթում։ Ջիվանու ստեղծագործությունները բնորոշվում են բանաստեղծական խոսքի, մեղեդայնության և ժողովրդական մտածողության սերտ միասնությամբ։ Դրանցում արտահայտվում են մարդկային զգացմունքները, սերը, կարոտը, ուրախությունն ու տխրությունը, ինչպես նաև կյանքի, հասարակության և մարդկային հարաբերությունների վերաբերյալ հեղինակի դիտարկումները։ Աշուղական երգի ավանդույթին համապատասխան՝ ստեղծագործություններում կարևոր դեր ունեն կենդանի խոսքը, պատկերավոր արտահայտությունները, չափածո կառուցվածքը և երաժշտական կատարման հնարավորությունները։ Ջիվանու երգարվեստը միավորում է անհատական ապրումներն ու հասարակական դիտանկյունը՝ անդրադառնալով բարոյական արժեքներին, մարդկային արժանապատվությանը, արդարությանը և ժամանակի իրողություններին։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու աշուղի լեզվական ու բանաստեղծական առանձնահատկությունները, երգերի թեմատիկ բազմազանությունը և ժողովրդական երաժշտական ավանդույթի հետ նրա ստեղծագործության կապը։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ աշուղական արվեստի, ժողովրդական երգի, 19-րդ դարի գրականության և երաժշտական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է Աշըղ Քերեմի և Ասլը հանըմի մասին հայտնի արևելյան ժողովրդական սիրավեպը, որը տարածված է եղել թուրքալեզու բանավոր և գրավոր ավանդույթներում։ Պատմության կենտրոնում երկու երիտասարդների սերն է, որի զարգացումը կապված է սոցիալական, ընտանեկան և կրոնամշակութային խոչընդոտների հաղթահարման հետ։ Սիրահարների բաժանումը, որոնումները, ճանապարհորդությունները և հանդիպման ձգտումը ստեղծում են վիպերգության հիմնական սյուժետային առանցքը։ Պատմությունը համադրում է սիրային զգացմունքների արտահայտությունը, արկածային դրվագները, բանաստեղծական խոսքը և ժողովրդական պատկերացումները՝ ներկայացնելով հավատարմության, անձնազոհության, համբերության ու սիրո ուժի գաղափարները։ Աշըղ Քերեմի կերպարը կապված է աշըղական՝ ժողովրդական երգիչ-բանաստեղծի ավանդույթի հետ, ինչի շնորհիվ ստեղծագործության մեջ կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել երգերը, չափածո հատվածներն ու երաժշտական արտահայտչաձևերը։ Ասլը հանըմի կերպարը ևս կարևոր դեր ունի սիրո, հավատարմության և անձնական ընտրության թեմաների բացահայտման գործում։ Այս ավանդազրույցը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն իր գրական բովանդակությամբ, այլև որպես տարածաշրջանի ժողովուրդների ընդհանուր բանահյուսական միջավայրում ձևավորված սիրային պատմության օրինակ։ Այն արժեքավոր է արևելյան ժողովրդական վիպերգության, թուրքական բանահյուսության և հայ-թուրքական մշակութային շփումների ուսումնասիրության համար։

Աշխատության վերնագիրը համադրում է աշխարհի և ապաշխարության գաղափարները՝ ստեղծելով խորհրդանշական հակադրություն արտաքին կյանքի ու մարդու ներքին հոգևոր վիճակի միջև։ «Ապաշխարության ազատ բանտ» արտահայտությունը կարող է մատնանշել այն ներքին պայքարը, որի ընթացքում մարդը գիտակցում է իր սխալները, վերանայում սեփական վարքը և ձգտում հոգևոր ու բարոյական վերափոխման։ Այս տեսանկյունից ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես խրատական և մտորումային բնույթի երկ, որն անդրադառնում է մարդկային կյանքի հակասություններին, մեղքի ու զղջման փոխհարաբերությանը, անձնական պատասխանատվությանը և բարոյական ընտրությանը։ Վերնագրի «հոս ու հոն» ձևակերպումը կարող է նաև ընդգծել կյանքի տարբեր իրավիճակների ու մարդկային փորձառությունների բազմազանությունը։ Նման գրականությունը կարևոր տեղ է ունեցել 19-րդ դարի հայ մտավոր և հոգևոր միջավայրում, որտեղ կրոնական պատկերացումները հաճախ միահյուսվում էին հասարակական դիտարկումների և անհատի վարքի քննադատության հետ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ բարոյախոսական գրականության, քրիստոնեական մտածողության և ժամանակաշրջանի հասարակական պատկերացումների ուսումնասիրության համար՝ որպես մարդու ներաշխարհի, ապաշխարության և կյանքի իմաստի շուրջ խորհելու առիթ տվող հրատարակություն։

Աշխատությունը ներկայացնում է Ավետարանի բովանդակությունը աշխարհաբար հայերենով՝ այն համադրելով Հայաստանյայց Սուրբ եկեղեցու վարդապետության հիման վրա տրված մեկնությունների հետ։ Դրա հիմնական նպատակը Սուրբ Գրքի պատգամներն ու քրիստոնեական ուսմունքի դրույթները ընթերցողին մատչելի լեզվով ներկայացնելն է՝ նպաստելով ավետարանական խոսքի գիտակցված ընկալմանը և հոգևոր կրթությանը։ Աշխարհաբարի կիրառությունը կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ հնարավորություն է տալիս աստվածաշնչյան բովանդակությունը հասանելի դարձնելու ավելի լայն ընթերցողական շրջանակի՝ առանց սահմանափակվելու միայն գրաբարի իմացությամբ։ Մեկնաբանական մոտեցումը թույլ է տալիս Ավետարանի պատմությունները, ուսուցումները և բարոյական պատգամները դիտարկել Հայ եկեղեցու դավանաբանական ու հոգևոր ավանդության շրջանակում։ Աշխատության թեմատիկ առանցքում քրիստոնեական հավատքի հիմնադրույթներն են՝ Աստծո և մարդու փոխհարաբերությունը, փրկության գաղափարը, սերը, ներողամտությունը, խոնարհությունը, արդարությունը և հոգևոր կյանքի արժեքները։ Այն կարող է ծառայել որպես Սուրբ Գրքի ընթերցման և ուսումնասիրության օժանդակ նյութ՝ օգտակար լինելով ինչպես անհատական հոգևոր ընթերցանության, այնպես էլ կրոնական կրթության համար։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է 19-րդ դարի հայ աստվածաբանական գրականության, աշխարհաբարով կրոնական գիտելիքների տարածման և Հայաստանյայց եկեղեցու մեկնաբանական ավանդության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Ա. Կ. Պետիկյանի այս ուսումնական աշխատությունը միավորում է աշխարհաբարի քերականության գործնական ուսուցումն ու շարադրության նախնական հմտությունների զարգացումը։ Այն նպատակ ունի սովորողներին ծանոթացնելու հայերենի կառուցվածքին, լեզվական կանոնների ճիշտ կիրառությանը և գրավոր խոսքի կազմակերպման հիմնական սկզբունքներին։ Քերականական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու բառերի կազմությունն ու ձևափոխությունը, խոսքի մասերի առանձնահատկությունները, նախադասության կառուցվածքը և բառերի միջև քերականական կապերը։ Շարադրության տարրերի ընդգրկումը լրացնում է այդ գիտելիքները՝ ուղղորդելով սովորողին մտքերը տրամաբանված հաջորդականությամբ ներկայացնելու, համապատասխան բառապաշար ընտրելու, նախադասությունները կապակցելու և ամբողջական տեքստ կազմելու գործում։ Գործնական ուղղվածությունը կարևոր է, քանի որ լեզվական կանոնների իմացությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեսական գիտելիք, այլև որպես բանավոր և գրավոր հաղորդակցության հիմք։ Այսպիսի ձեռնարկները նպաստել են աշխարհաբարի ուսուցման համակարգմանը և մայրենի լեզվով գրագետ արտահայտվելու կարողությունների ձևավորմանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերենի դասավանդման պատմության, 19-րդ դարի վերջի լեզվաբանական մտքի և հայ մանկավարժական գրականության ուսումնասիրության համար՝ արտացոլելով քերականական գիտելիքն ու գրավոր խոսքի զարգացումը մեկ ուսումնական համակարգում համադրելու մոտեցումը։

Աշխատությունը գործնական ուսումնական ձեռնարկ է՝ նվիրված աշխարհաբարի քերականական կանոնների յուրացմանը և գրավոր խոսքի հմտությունների զարգացմանը։ Այն համադրում է լեզվի կառուցվածքի ուսումնասիրությունն ու շարադրության նախնական սկզբունքները՝ սովորողին հնարավորություն տալով ոչ միայն հասկանալու լեզվական կանոնները, այլև դրանք կիրառելու սեփական խոսքում։ Քերականական բաժինը միտված է լեզվի հիմնական կառուցվածքային առանձնահատկությունների, բառերի ձևերի, խոսքի մասերի, նախադասության կազմության և ճիշտ լեզվագործածության ընկալմանը։ Շարադրության տարրերի ներառումը ձեռնարկին հաղորդում է կիրառական ուղղվածություն՝ ուշադրություն հրավիրելով մտքերի հաջորդական շարադրման, բովանդակության կազմակերպման, բառապաշարի նպատակային ընտրության, նախադասությունների կապակցման և գրավոր խոսքի հստակության վրա։ Այս երկու բաղադրիչների համադրությունը կարևոր է լեզվական գիտելիքը գործնական կարողության վերածելու տեսանկյունից։ Աշխատությունը նպաստում է սովորողների ինքնուրույն արտահայտվելու, տրամաբանված տեքստ կազմելու և գրավոր հաղորդակցվելու հմտությունների ձևավորմանը։ Այն նաև արտացոլում է 19-րդ դարի վերջի հայ կրթական միջավայրում աշխարհաբարի ուսուցման և մայրենի լեզվով գրավոր հաղորդակցության զարգացման կարևորությունը։ Գիրքը արժեքավոր է հայերենի դասավանդման պատմության, աշխարհաբարի կանոնակարգման և հայ մանկավարժական գրականության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է աշխարհաբարի՝ ժամանակակից հայերենի քերականական համակարգի ներկայացմանը և լեզվի կանոնների ուսուցմանը։ Այն կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայերենի ուսումնասիրության այն շրջանի գրականության մեջ, երբ աշխարհաբարը աստիճանաբար ամրապնդում էր իր դիրքերը կրթության, գրավոր հաղորդակցության և հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտներում։ Քերականական ձեռնարկի հիմնական նպատակը լեզվի կառուցվածքը համակարգված ձևով ներկայացնելն է՝ օգնելով ընթերցողին հասկանալ բառերի կազմությունը, խոսքի մասերի առանձնահատկությունները, բառերի փոփոխության ձևերը և նախադասության կառուցման սկզբունքները։ Նման աշխատությունները նպաստել են գրավոր խոսքի ճիշտ և հստակ կիրառմանը, լեզվական գիտելիքների խորացմանը և մայրենի լեզվի ուսուցման մեթոդների զարգացմանը։ Աշխարհաբարի քերականության ուսումնասիրությունը կարևոր էր հատկապես դպրոցական կրթության և նոր գրական լեզվի տարածման համար, քանի որ այն հնարավորություն էր տալիս սովորողներին յուրացնելու լեզվի գործածության կանոնները և զարգացնելու գրավոր ու բանավոր արտահայտվելու կարողությունները։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է 19-րդ դարի հայ լեզվաբանական մտքի, աշխարհաբարի կանոնակարգման գործընթացների և հայերենի քերականության դասավանդման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն արտացոլում է արդի հայերենի ուսուցման և լեզվական գիտելիքների համակարգման ուղղությամբ կատարված աշխատանքները։

Աշխատությունը նախատեսված է հայ դպրոցների աշակերտներին աշխարհագրական գիտելիքներ հաղորդելու և նրանց պատկերացումները աշխարհի ու հայրենի երկրի մասին ընդլայնելու համար։ Դասագրքի վերնագրում հին և նոր աշխարհագրության համադրումը վկայում է աշխարհագրական գիտելիքները պատմական ու ժամանակակից դիտանկյուններից ներկայացնելու ձգտման մասին։ Այն ուղղված է սովորողներին ծանոթացնելու տարբեր երկրների, տարածքների, բնակավայրերի և աշխարհագրական առանձնահատկությունների հետ՝ միաժամանակ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանի աշխարհագրական ու պատմական միջավայրին։ Պատմական աշխարհագրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոփոխվել տարածքների սահմանները, բնակավայրերի նշանակությունը և ժողովուրդների աշխարհագրական պատկերացումները։ Այսպիսի դասագրքերը կարևոր դեր են ունեցել դպրոցական կրթության զարգացման գործում՝ նպաստելով սովորողների տարածական մտածողության, դիտողականության և աշխարհի մասին համակարգված գիտելիքների ձևավորմանը։ Հայկական կրթական միջավայրի համար առանձնահատուկ նշանակություն ուներ աշխարհագրական տեղեկությունները մայրենի լեզվով ներկայացնելը, քանի որ դա միաժամանակ նպաստում էր ազգային ինքնագիտակցության և հայրենիքի վերաբերյալ գիտելիքների ամրապնդմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ դպրոցական կրթության, աշխարհագրության դասավանդման և Հայաստանի պատմական աշխարհագրության վերաբերյալ հայալեզու ուսումնական գրականության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նախատեսված է ազգային դպրոցների աշակերտներին աշխարհագրական և տիեզերագիտական նախնական գիտելիքներ հաղորդելու համար։ Այն ուսումնական բնույթի ձեռնարկ է, որի նպատակն է սովորողներին ծանոթացնել Երկիր մոլորակին, նրա դիրքին տիեզերքում, բնական միջավայրին և աշխարհագրական հիմնական հասկացություններին։ Աշխարհագրության դասավանդումը կարևոր նշանակություն ունի երեխաների աշխարհաճանաչողության ձևավորման գործում, քանի որ օգնում է հասկանալ Երկրի կառուցվածքը, ցամաքների ու ջրային տարածքների տեղաբաշխումը, բնակլիմայական տարբերությունները և մարդու ու բնության փոխհարաբերությունները։ Տիեզերագրության ներառումը ուսումնական նյութում ընդլայնում է այս գիտելիքները՝ ուշադրություն հրավիրելով երկնային մարմինների, Արեգակի, Լուսնի, աստղերի և Երկրի՝ որպես Արեգակնային համակարգի մասի վրա։ Նման դասագրքերը նպաստում էին դպրոցական կրթության բովանդակության հարստացմանը, դիտողականության և տարածական մտածողության զարգացմանը, ինչպես նաև բնության ու աշխարհի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ձևավորմանը։ Ազգային դպրոցների համար նախատեսված լինելը ընդգծում է հայերենով մատչելի կրթական գրականություն ստեղծելու և բնագիտական գիտելիքները մայրենի լեզվով տարածելու կարևորությունը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ դպրոցական կրթության, աշխարհագրության դասավանդման և հայալեզու բնագիտական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է քաղաքական աշխարհագրության վերաբերյալ ուսումնական նյութ՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ծանոթացնել աշխարհի երկրների, պետությունների և տարածքների աշխարհագրական ու քաղաքական բաժանման հետ՝ հաշվի առնելով ժամանակի ընթացքում տեղի ունեցած փոփոխությունները։ Այն կարևորում է աշխարհագրական գիտելիքների և քաղաքական իրադարձությունների փոխկապակցվածությունը՝ ցույց տալով, որ պետական սահմանները, տարածքային պատկանելությունը, վարչական բաժանումները և պետությունների փոխհարաբերությունները պատմականորեն փոփոխվող երևույթներ են։ Նման ձեռնարկները հնարավորություն են տվել ընթերցողներին ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու տարբեր երկրների դիրքի, սահմանների, մայրաքաղաքների և քաղաքական կարգավիճակի մասին։ Աշխարհագրական տեղեկությունները քաղաքական փոփոխությունների համատեքստում ներկայացնելը կարևոր էր հատկապես այն ժամանակաշրջանում, երբ միջազգային հարաբերությունները, պատերազմները, դիվանագիտական համաձայնությունները և տարածքային վերաձևումները կարող էին փոխել աշխարհի քաղաքական քարտեզը։ Գիրքը կարող է ծառայել որպես աշխարհագրական կրթության օժանդակ նյութ՝ զարգացնելով տարածական մտածողությունը և տարբեր երկրների ու տարածաշրջանների վերաբերյալ գիտելիքները։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի աշխարհագրական գիտելիքների տարածման, քաղաքական աշխարհագրության զարգացման և հայալեզու ուսումնական գրականության պատմության ուսումնասիրության համար։

Վեպը ֆրանսիացի գրող Ժյուլ Վեռնի հանրահայտ արկածային ստեղծագործության հայերեն հրատարակությունն է։ Այն պատմում է Ֆիլեաս Ֆոգի՝ աշխարհի շուրջը ութսուն օրում ճանապարհորդելու համարձակ գրազի մասին։ Իր հավատարիմ ուղեկից Պասպարտուի հետ նա ձեռնարկում է երկար ու բարդ ուղևորություն՝ անցնելով տարբեր երկրներով, մայրցամաքներով և ծովային ճանապարհներով։ Ճանապարհորդության ընթացքում հերոսները բախվում են ժամանակային սահմանափակումների, տրանսպորտային դժվարությունների, անսպասելի իրադարձությունների և բազմաթիվ փորձությունների, որոնք ստուգում են նրանց հնարամտությունը, վճռականությունն ու համբերությունը։ Ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից է արկածային սյուժեի համադրումը աշխարհագրական գիտելիքների, տարբեր ժողովուրդների կենցաղի և 19-րդ դարի տրանսպորտային միջոցների նկարագրության հետ։ Երկաթուղիների, շոգենավերի և հաղորդակցության նոր հնարավորությունների ներկայացմամբ վեպը պատկերում է արագ փոփոխվող աշխարհի ընկալումը։ Այն ընթերցողին ծանոթացնում է ճանապարհորդության, ժամանակի ճշգրիտ հաշվարկի, տեխնիկական առաջընթացի և մշակութային բազմազանության գաղափարներին։ Գիրքը կարևոր տեղ ունի համաշխարհային արկածային գրականության մեջ և հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայերեն թարգմանական գրականության ու եվրոպական գրականության հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու պատմության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայ եկեղեցական ավանդության հիմնավորմանը՝ մասնավորապես Սուրբ Աստված խաչեցարի երգեցողության ծագման և առաքելական փոխանցման հարցին։ Այն անդրադառնում է եկեղեցական երգեցողության մեջ պահպանված ավանդույթների նշանակությանը և դրանց կապին քրիստոնեական պաշտամունքի ու ծիսական կյանքի հետ։ Առաքելական ավանդությունը կարևոր տեղ ունի եկեղեցու ինքնության և ծիսական ժառանգության ընկալման մեջ, քանի որ այն դիտարկվում է որպես վաղ քրիստոնեական համայնքներից փոխանցված հավատքի, ուսմունքի և պաշտամունքային սովորույթների պահպանման միջոց։ Այս համատեքստում երգեցողության պատմական հիմքերի քննությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու եկեղեցական երաժշտության շարունակականությանը, ծիսական երգերի կիրառությանը և դրանց հոգևոր նշանակությանը։ Հրապարակումը կարելի է դիտարկել որպես որոշակի եկեղեցական ավանդության պաշտպանությանն ու հիմնավորմանը միտված աստվածաբանական-պատմական ուսումնասիրություն, որտեղ կարևոր են ինչպես ավանդության հեղինակության, այնպես էլ դրա փոխանցման հարցերը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում Հայ եկեղեցու ծիսական պատմության, շարականագիտության, եկեղեցական երաժշտության և առաքելական ավանդության ուսումնասիրության համար՝ որպես 19-րդ դարի հայ կրոնական մտքի ու եկեղեցական ժառանգության պահպանմանն ուղղված գրավոր վկայություն։