Ready-made Materials

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Վահան Տերյանին, ով համարվում է XX դարի սկզբի հայ պոեզիայի նոր ուղղության հիմնադիրներից մեկը։ Վահան Տերյանը ծնվել է 1885 թվականին Գանձա գյուղում (ներկայիս Վրաստանի տարածքում) հոգևորականի ընտանիքում և ստացել է սկզբնական կրթություն Թիֆլիսում, այնուհետև շարունակել ուսումը Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանում և Մոսկվայի համալսարանում։ Նրա կրթական և մշակութային միջավայրը մեծապես նպաստել է եվրոպական և ռուսական սիմվոլիզմի ազդեցության ձևավորմանը նրա ստեղծագործության վրա։ Տերյանի պոեզիան առանձնանում է խոր քնարականությամբ, նուրբ զգացմունքայնությամբ և երաժշտական լեզվով, որտեղ հաճախ արտահայտվում են սիրո, կարոտի, մենության և հոգևոր գեղեցկության թեմաները։ Նա համարվում է հայ սիմվոլիզմի գլխավոր ներկայացուցիչը և նոր քնարական դպրոցի ստեղծողը, որը հայ գրականությանը հաղորդեց նոր գեղարվեստական մտածողություն և արտահայտչաձևեր։ Տերյանի հայտնի ժողովածուներից են «Մթնշաղի անուրջներ»-ը, որտեղ արտացոլվում են մարդու ներաշխարհի բարդ վիճակները և հոգևոր որոնումները։ Նրա ստեղծագործությունները նաև արտահայտում են ազգային ցավը և հայրենիքի հանդեպ խորը կապվածությունը՝ հատկապես պատմական ծանր ժամանակաշրջանում։ Բացի գրական գործունեությունից, Տերյանը զբաղվել է նաև հասարակական և քաղաքական գործունեությամբ՝ կապված լինելով հեղափոխական գաղափարների հետ։ Նա մահացել է 1920 թվականին, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մնացել է որպես հայ քնարերգության բարձրագույն արժեքներից մեկը՝ մեծ ազդեցություն թողնելով հետագա սերունդների գրական զարգացման վրա։

Հին աշխարհի յոթ հրաշալիքները անտիկ աշխարհի ամենահայտնի ճարտարապետական և արվեստային կառույցների պայմանական ցանկն է, որը ձևավորվել է հին հույն ճանապարհորդների և պատմիչների կողմից՝ մ.թ.ա. III–II դարերում։ Այս ցանկը ներառում է այն ժամանակների ամենատպավորիչ և հիացմունք առաջացնող կառույցները, որոնք համարվել են մարդկային ստեղծագործ մտքի և ինժեներական կարողության բարձրագույն օրինակներ։ Յոթ հրաշալիքները կապված են հիմնականում Միջերկրածովյան տարածաշրջանի և Մերձավոր Արևելքի հին քաղաքակրթությունների հետ և արտացոլում են այդ դարաշրջանի մշակութային, կրոնական և տեխնիկական զարգացվածությունը։ Դրանցից են Եգիպտոսի Գիզայի Մեծ բուրգը՝ միակ պահպանված հրաշալիքը, որը կառուցվել է որպես փարավոնների դամբարան և մինչ այսօր համարվում է հին աշխարհի ամենամեծ ճարտարապետական ձեռքբերումներից մեկը, Բաբելոնի կախովի այգիները՝ լեգենդար կանաչապատ համալիր, որը, ըստ ավանդության, կառուցվել է Բաբելոնի թագավորի կողմից, Օլիմպիայի Զևսի արձանը՝ հսկայական կրոնական քանդակ Հունաստանում, Եփեսոսի Արտեմիսի տաճարը՝ մեծածավալ կրոնական կառույց Փոքր Ասիայում, Հալիկառնասի դամբարանը՝ արքայական շքեղ գերեզման, Հռոդոսի Կոլոսոսը՝ արևի աստծուն նվիրված հսկա բրոնզե արձան, և Ալեքսանդրիայի փարոսը՝ նավագնացության համար կառուցված կարևորագույն ինժեներական կառույց։ Այս հրաշալիքները ոչ միայն իրենց ժամանակի տեխնիկական և գեղարվեստական նվաճումների վկայություններ են, այլ նաև խորհրդանշում են հին ժողովուրդների հավատքը, ուժը և ստեղծագործական մտածողությունը։ Թեև դրանց մեծ մասը չի պահպանվել մինչև մեր օրերը, դրանք շարունակում են մնալ համաշխարհային մշակութային հիշողության կարևոր մաս և ոգեշնչման աղբյուր ժամանակակից արվեստի ու ճարտարապետության համար։

Հին աշխարհի յոթ հրաշալիքները ներկայացնում են անտիկ ժամանակաշրջանի ամենահայտնի ճարտարապետական և արվեստային կառույցների հավաքածուն, որոնք հին հույների կողմից համարվել են մարդկային ստեղծագործության ամենաբարձր նվաճումները։ Այս ցանկը ձևավորվել է մ.թ.ա. III–II դարերում և ընդգրկում է Միջերկրածովյան և Մերձավոր Արևելքի տարածաշրջանի ամենատպավորիչ կառույցները, որոնք կապված էին հին քաղաքակրթությունների՝ Եգիպտոսի, Հունաստանի, Բաբելոնի և Փոքր Ասիայի մշակույթների հետ։ Յոթ հրաշալիքների շարքում են Գիզայի Մեծ բուրգը, որը միակն է, որ պահպանվել է մինչև այսօր, Բաբելոնի կախովի այգիները, որոնք համարվում են ինժեներական և էսթետիկ երևակայության գլուխգործոց, Օլիմպիայի Զևսի արձանը՝ հսկայական կրոնական քանդակ, Եփեսոսի Արտեմիսի տաճարը՝ հոյակապ ճարտարապետական համալիր, Հալիկառնասի դամբարանը՝ արքայական շքեղ գերեզման, Հռոդոսի Կոլոսոսը՝ հսկա բրոնզե արձան, և Ալեքսանդրիայի փարոսը՝ նավագնացության կարևորագույն կառույցներից մեկը։ Այս հրաշալիքները ոչ միայն արտահայտում էին տեխնիկական և արվեստային բարձր մակարդակ, այլև խորհրդանշում էին իրենց ժամանակի ժողովուրդների հավատքը, ուժը և մշակութային զարգացումը։

Այս թեման վերաբերում է հայ գրականության ամենամեծ դասականներից մեկի՝ Հովհաննես Թումանյանի կյանքին և ստեղծագործական գործունեությանը, ով համարվում է հայ ազգային պոեզիայի և արձակի զարգացման առանցքային դեմքերից մեկը։ Թումանյանը ծնվել է 1869 թվականին Լոռու Դսեղ գյուղում՝ հոգևորականի ընտանիքում, որտեղ դեռ մանկուց ծանոթացել է ժողովրդական բանահյուսությանը, ավանդույթներին և գյուղական կյանքի իրականությանը, որոնք հետագայում դարձան նրա ստեղծագործությունների հիմնական ոգեշնչման աղբյուրներից։ Նա ստացել է կրթություն նախ Լոռու և Թիֆլիսի դպրոցներում, ապա ինքնակրթությամբ խորացրել է իր գիտելիքները գրականության, պատմության և լեզվի ոլորտներում։ Թումանյանի ստեղծագործությունները առանձնանում են պարզ լեզվով, խոր ժողովրդականությամբ և մարդկային արժեքների բարձր արտահայտմամբ, որոնցում հաճախ ընդգծվում են բարությունը, արդարությունը, հայրենասիրությունը և մարդու հոգևոր գեղեցկությունը։ Նրա հայտնի գործերից են «Անուշ», «Գիքոր», «Թմկաբերդի առումը», «Սասունցի Դավիթ» մշակումները և բազմաթիվ բանաստեղծություններ ու հեքիաթներ, որոնք դարձել են հայ գրականության անբաժանելի մասը։ Թումանյանը նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր՝ զբաղվելով կրթական, մշակութային և բարեգործական նախաձեռնություններով, աջակցելով դպրոցների, գրադարանների և մշակութային հաստատությունների զարգացմանը։ Նա մեծ դեր է ունեցել հայ մտավոր կյանքի կազմակերպման և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման գործում՝ հատկապես դժվար պատմական ժամանակաշրջաններում։ Թումանյանը մահացել է 1923 թվականին Մոսկվայում, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակում է ապրել՝ ձևավորելով հայ գրականության հիմքերից մեկը և ազդեցություն թողնելով բազմաթիվ սերունդների վրա։

Այս թեման վերաբերում է հայ XX դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից մեկի՝ Պարույր Սևակի կյանքին և ստեղծագործական գործունեությանը, ով մեծ դեր է ունեցել նորագույն շրջանի հայ պոեզիայի զարգացման, ազգային մտածողության խորացման և հասարակական գաղափարների արտահայտման գործում։ Պարույր Սևակը ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում և մկրտության ժամանակ ստացել է Պարույր Ղազարյան անունը։ Նա ստացել է բարձրագույն կրթություն Երևանի պետական համալսարանում, ապա ուսումը շարունակել է Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում, որտեղ ձևավորվել է նրա գրական աշխարհայացքը և ստեղծագործական ոճը։ Սևակի պոեզիան առանձնանում է խոր փիլիսոփայական մտածողությամբ, ազգային ինքնության խնդիրների վերլուծությամբ և մարդու ներաշխարհի բարդ զգացմունքների արտահայտմամբ։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ զուգակցվում են սիրո, հայրենիքի, պատմական հիշողության և մարդու բարոյական պատասխանատվության թեմաները։ Պարույր Սևակը մեծ ճանաչում է ստացել «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասի կյանքին և հայ ժողովրդի ողբերգական պատմությանը՝ դառնալով ազգային հիշողության և ցավի խորհրդանիշ։ Նրա այլ ստեղծագործություններում ևս արտացոլվում են ժամանակի սոցիալական և հոգևոր խնդիրները, մարդու ինքնաճանաչման որոնումները և ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդումը։ Սևակը նաև զբաղվել է թարգմանական աշխատանքով՝ հայերեն ներկայացնելով համաշխարհային պոեզիայի կարևոր գործեր, ինչը նպաստել է հայ գրականության կապին միջազգային մշակույթի հետ։ Նրա կյանքը ավարտվել է 1971 թվականին ավտովթարի հետևանքով, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայ գրականության ամենակարևոր արժեքներից մեկը՝ ազդելով նոր սերունդների գրողների և ընթերցողների վրա։

Այս թեման վերաբերում է աշխարհագրական թաղանթի և մարդու փոխհարաբերությանը, որտեղ ուսումնասիրվում է Երկրի բնական միջավայրի ամբողջական համակարգը և մարդու ազդեցությունը դրա վրա։ Աշխարհագրական թաղանթը Երկրի արտաքին շերտն է, որը ներառում է լիթոսֆերան, հիդրոսֆերան, մթնոլորտը և կենսոլորտը՝ փոխկապակցված մի համակարգի ձևով։ Այս ոլորտներում տեղի են ունենում բնական գործընթացներ՝ ջրի շրջապտույտ, կլիմայական փոփոխություններ, հողագոյացում և կենսաբանական զարգացում, որոնք միասին ապահովում են կյանքի գոյությունը Երկրի վրա։ Մարդը որպես կենսոլորտի մաս մշտապես փոխազդում է աշխարհագրական թաղանթի հետ՝ օգտագործելով բնական ռեսուրսներ, ձևափոխելով լանդշաֆտներ և ստեղծելով տեխնածին միջավայրեր։ Մարդկային գործունեությունը կարող է ունենալ ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական ազդեցություն՝ օրինակ՝ գյուղատնտեսության զարգացումը և քաղաքաշինությունը նպաստում են տնտեսական աճին, սակայն անտառահատումները, օդի և ջրի աղտոտումը, հողերի դեգրադացիան և կլիմայական փոփոխությունները կարող են խախտել բնական հավասարակշռությունը։ Վերջին տասնամյակներում հատկապես մեծացել է մարդու ազդեցությունը աշխարհագրական թաղանթի վրա՝ արդյունաբերականացման, բնակչության աճի և էներգետիկ ռեսուրսների ինտենսիվ օգտագործման պատճառով, ինչը հանգեցրել է գլոբալ բնապահպանական խնդիրների, այդ թվում՝ գլոբալ տաքացման և կենսաբազմազանության կորստի։ Այս համատեքստում կարևոր է կայուն զարգացման գաղափարը, որը նպատակ ունի համադրել տնտեսական առաջընթացը և բնության պահպանությունը՝ ապահովելով բնական ռեսուրսների խելամիտ օգտագործում և էկոհամակարգերի պաշտպանություն։

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական գրականության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Րաֆֆուն, որի իրական անունն է Հակոբ Մելիք-Հակոբյան։ Նա ծնվել է 1835 թվականին Պարսկաստանի Փայաջուկ գյուղում և ստանալով կրթություն ինչպես հայկական, այնպես էլ ռուսական միջավայրերում՝ ձևավորել է իր լայն աշխարհայացքն ու գրական մտածողությունը։ Րաֆֆին համարվում է հայ ազգային-ազատագրական գաղափարների ամենաազդեցիկ գրողներից մեկը, քանի որ իր ստեղծագործություններում նա բարձրացրել է հայրենիքի ազատության, ազգային ինքնագիտակցության և սոցիալական արդարության հարցերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները հիմնականում պատմական և հասարակական թեմաներով են, որոնցում նա պատկերել է հայ ժողովրդի պայքարը օտար լծի դեմ և ազգային միասնականության անհրաժեշտությունը։ Րաֆֆու ամենահայտնի ստեղծագործություններից են «Խենթը», «Կայծեր», «Սամվել» և «Դավիթ Բեկ» վեպերը, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ ազգային մտածողության ձևավորման վրա։ Նրա գրական ոճը առանձնանում է դրամատիկ սյուժեով, գաղափարական խորությամբ և հայրենասիրական ուժեղ շեշտադրումներով։ Րաֆֆին իր ստեղծագործություններով փորձել է ոչ միայն նկարագրել պատմական իրադարձությունները, այլ նաև ոգեշնչել ընթերցողին ազգային ինքնության պահպանման և պայքարի գաղափարներով։ Նա երկար տարիներ ապրել և աշխատել է Թիֆլիսում, որտեղ ակտիվորեն համագործակցել է հայկական մամուլի հետ և նպաստել գրական կյանքի զարգացմանը։ Րաֆֆին մահացել է 1888 թվականին, սակայն նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մինչ այսօր համարվում է հայ գրականության և ազգային գաղափարախոսության կարևոր հիմքերից մեկը։

Այս թեման վերաբերում է վիտամիններին՝ օրգանիզմի բնականոն կենսագործունեության համար անհրաժեշտ օրգանական նյութերին, որոնք, չնայած պահանջվում են շատ փոքր քանակներով, ունեն կենսական նշանակություն մարդու առողջության պահպանման համար։ Վիտամինները մասնակցում են նյութափոխանակության գործընթացներին, իմունային համակարգի ամրապնդմանը, աճին, բջիջների վերականգնմանը և բազմաթիվ ֆերմենտային ռեակցիաների կարգավորմանը։ Դրանք չեն հանդիսանում էներգիայի անմիջական աղբյուր, սակայն առանց դրանց օրգանիզմի նորմալ աշխատանքը խախտվում է, ինչը կարող է հանգեցնել տարբեր հիվանդությունների և թուլացած վիճակների։ Վիտամինները բաժանվում են երկու հիմնական խմբի՝ ջրում լուծվող (օրինակ՝ B խմբի վիտամիններ և C վիտամին) և ճարպերում լուծվող (A, D, E, K վիտամիններ), որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր առանձնահատուկ դերը։ Օրինակ՝ A վիտամինը կարևոր է տեսողության և մաշկի առողջության համար, D վիտամինը նպաստում է ոսկրերի ամրությանը՝ կալցիումի յուրացման միջոցով, C վիտամինը ուժեղացնում է իմունային համակարգը և օգնում վերքերի արագ բուժմանը, իսկ B խմբի վիտամինները մասնակցում են նյարդային համակարգի և էներգետիկ փոխանակության գործընթացներին։ Վիտամինների պակասը կարող է առաջացնել ավիտամինոզներ, ինչպիսիք են սկորբուտը կամ ռախիտը, իսկ չափից ավելի օգտագործումը՝ հիպերվիտամինոզ, որը նույնպես կարող է վնասակար լինել առողջության համար։ Մարդու օրգանիզմը որոշ վիտամիններ ստանում է սննդի միջոցով, իսկ որոշները կարող են սինթեզվել աղիների միկրոֆլորայի կամ արևի ազդեցության տակ, ինչպես D վիտամինը։ Վիտամինների ճիշտ և հավասարակշռված ընդունումը կարևոր է առողջ սննդակարգի մաս, և դրանք լայնորեն օգտագործվում են նաև բժշկության մեջ որպես հավելումներ տարբեր հիվանդությունների կանխարգելման և բուժման նպատակով։

Այս թեման վերաբերում է միջնադարյան հայ պատմագրության և գիտության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկին՝ Վարդան Արևելցուն, ով XIII դարում ապրած նշանավոր պատմիչ, աշխարհագիր, թարգմանիչ և գիտնական էր։ Նա ծնվել է մոտ 1198 թվականին և ստացել է բարձր կրթություն՝ խորապես ուսումնասիրելով աստվածաբանություն, պատմություն, լեզուներ և ժամանակի գիտական գիտելիքները։ Վարդան Արևելցին իր գործունեությամբ կապված էր Վարդանյան մշակութային և կրթական շարժման հետ և մեծ դեր է ունեցել հայկական գիտական մտքի զարգացման մեջ։ Նրա ամենանշանավոր աշխատություններից է «Հավաքած պատմություն» կամ «Աշխարհացույց» բնույթի երկերը, որոնցում նա ներկայացրել է ոչ միայն Հայաստանի, այլև հարևան երկրների պատմությունը, աշխարհագրությունը և քաղաքական իրադարձությունները։ Նրա աշխատություններում զգալի է նաև քրոնիկոնային մոտեցումը, որտեղ համադրվում են պատմական փաստերը, եկեղեցական ավանդույթները և ժամանակի քաղաքական զարգացումները։ Վարդան Արևելցին մեծ ուշադրություն է դարձրել լեզվական հարցերին և համարվում է հայերեն քերականության և թարգմանական դպրոցի զարգացման կարևոր դեմքերից մեկը։ Նա բազմաթիվ գիտական և կրոնական տեքստեր է թարգմանել, նպաստելով հայ մշակույթի կապին բյուզանդական և արևելյան գիտական ավանդույթների հետ։ Նրա գործունեությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ տեղի է ունեցել մոնղոլական արշավանքների և քաղաքական անկայունության ժամանակաշրջանում, երբ հայ մշակույթի պահպանությունը պահանջում էր մեծ ջանքեր և գիտական կազմակերպվածություն։ Վարդան Արևելցին նաև ուսուցիչ էր և իր շուրջը ձևավորել էր աշակերտների դպրոց, որոնք շարունակեցին նրա գիտական ավանդույթները։

Այս թեման վերաբերում է հայ դասական գրող Մուրացանի կյանքին և ստեղծագործական գործունեությանը, ով համարվում է XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի հայ գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Մուրացանը ծնվել է 1854 թվականին Շուշիում՝ հոգևորականի ընտանիքում, իսկ նրա իսկական անունը Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան է։ Նա ստացել է կրթություն Շուշիի հոգևոր դպրոցում և Թիֆլիսի Ներսիսյան դպրոցում, որտեղ ձևավորվել է նրա գրական և պատմական հետաքրքրությունների շրջանակը։ Մուրացանի ստեղծագործությունները հիմնականում պատմավեպեր և պատմական դրամաներ են, որոնցում նա մեծ ուշադրություն է դարձրել հայ ժողովրդի անցյալին, ազգային արժեքներին և բարոյական խնդիրներին։ Նրա ամենահայտնի գործերից է «Գևորգ Մարզպետունի» վեպը, որը ներկայացնում է X դարի Հայաստանի պատմական իրադարձությունները և Բագրատունյաց ժամանակաշրջանի պայքարը պետականության պահպանման համար։ Մուրացանի ստեղծագործություններում հաճախ ընդգծվում են հայրենասիրության, անձնազոհության և ազգային ինքնության գաղափարները։ Նա քննադատել է ժամանակի սոցիալական անարդարությունները և բարոյական անկումը՝ փորձելով իր գրականությամբ բարձրացնել ազգային գիտակցությունը։ Մուրացանը երկար տարիներ աշխատել է ուսուցչի և գրողի կարգավիճակով՝ միաժամանակ զարգացնելով իր գրական գործունեությունը։ Նրա կյանքի վերջին տարիները անցել են դժվար պայմաններում, և նա մահացել է 1908 թվականին։ Չնայած համեմատաբար կարճ կյանքին՝ Մուրացանը թողել է հարուստ գրական ժառանգություն, որը կարևոր դեր ունի հայ պատմական արձակի զարգացման մեջ և մինչ այսօր համարվում է ազգային գրականության արժեքավոր մաս։

Այս թեման վերաբերում է Եվրոպայի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող ամենաազդեցիկ և պատմականորեն կարևոր պետություններից մեկին՝ Մեծ Բրիտանիային, որը հանդիսանում է զարգացած արդյունաբերական, քաղաքական և մշակութային կենտրոն համաշխարհային մակարդակով։ Միացյալ Թագավորությունը կազմված է չորս պատմական մասերից՝ Անգլիա, Շոտլանդիա, Ուելս և Հյուսիսային Իռլանդիա, որոնք միասին ձևավորում են միասնական պետական համակարգ՝ սահմանադրական միապետության ձևով, որտեղ պետության գլուխը թագավորն է, իսկ իրական գործադիր իշխանությունը իրականացնում է խորհրդարանը և վարչապետը։ Երկիրը հայտնի է իր երկար պատմությամբ, որը ներառում է հին կելտական և հռոմեական ժամանակաշրջաններ, միջնադարյան թագավորությունների ձևավորում, ինչպես նաև Բրիտանական կայսրության վերելք, որը XIX դարում դարձել էր աշխարհի ամենամեծ կայսրությունը և մեծ ազդեցություն ուներ տարբեր մայրցամաքների քաղաքական, տնտեսական և մշակութային զարգացման վրա։ Մեծ Բրիտանիան համարվում է արդյունաբերական հեղափոխության ծննդավայրը, որտեղ XVIII–XIX դարերում սկսված տեխնոլոգիական և տնտեսական փոփոխությունները խորապես փոխեցին ամբողջ աշխարհի արտադրական համակարգերը, քաղաքային կյանքի կառուցվածքը և սոցիալական հարաբերությունները։ Երկրի մայրաքաղաք Լոնդոնը հանդիսանում է համաշխարհային ֆինանսական, մշակութային և քաղաքական կարևոր կենտրոններից մեկը, որտեղ գտնվում են միջազգային կազմակերպություններ, բանկեր և խոշոր ընկերություններ։ Մեծ Բրիտանիայի մշակույթը մեծ ազդեցություն է ունեցել համաշխարհային գրականության, երաժշտության և արվեստի վրա՝ տալով այնպիսի մեծ գրողներ և մտածողներ, ինչպիսիք են Ուիլյամ Շեքսպիրը և Չարլզ Դիքենսը, ինչպես նաև երաժշտական և գիտական կարևոր ներդրումներ։ Երկրի կրթական համակարգը հայտնի է իր բարձր որակով՝ ներառելով այնպիսի համալսարաններ, ինչպիսիք են Օքսֆորդը և Քեմբրիջը, որոնք համարվում են աշխարհի ամենահեղինակավոր ուսումնական կենտրոններից։ Մեծ Բրիտանիան նաև կարևոր դեր ունի միջազգային քաղաքականության մեջ՝ լինելով բազմաթիվ միջազգային կազմակերպությունների անդամ և ունենալով մեծ ազդեցություն համաշխարհային դիվանագիտության և տնտեսության վրա։ Այս պետության պատմությունը, մշակույթը և քաղաքական համակարգը միասին ձևավորում են այն որպես ժամանակակից աշխարհի ամենաազդեցիկ երկրներից մեկը, որը շարունակում է պահպանել իր գլոբալ նշանակությունը և զարգացած պետական կառույցները։

Այս թեման վերաբերում է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր քաղաքներից մեկին՝ Անիին, որը X–XI դարերում եղել է Բագրատունյաց թագավորության մայրաքաղաքը և հայտնի է որպես «հազար ու մեկ եկեղեցիների քաղաք»։ Անիի պատմությունը սկսվում է դեռ վաղ միջնադարից, սակայն իր ծաղկման գագաթնակետին հասել է Բագրատունիների օրոք, երբ այն դարձել է քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կարևոր կենտրոն։ Քաղաքը գտնվում էր Մետաքսի ճանապարհի վրա, ինչը նպաստում էր առևտրի զարգացմանը և տարբեր մշակույթների փոխազդեցությանը։ Անիի ճարտարապետությունը առանձնանում էր իր բարձր մակարդակով՝ ներառելով հոյակապ եկեղեցիներ, պարիսպներ, պալատներ և կամուրջներ, որոնք կառուցված էին տեղական և տուֆ քարից և ցուցադրում էին միջնադարյան հայկական ճարտարապետության բարձրագույն նվաճումները։ Քաղաքի ամենահայտնի կառույցներից է Անիի Մայր Տաճարը, որը նախագծել է ճարտարապետ Տրդատը և համարվում է հայկական եկեղեցաշինության գլուխգործոցներից մեկը։ Անիում զարգացած էին նաև գրչությունը, մանրանկարչությունը, արհեստները և առևտուրը, ինչը քաղաքը դարձնում էր մշակութային բազմազան կենտրոն։ Քաղաքի բնակչությունը բազմազգ էր, և այստեղ խաղաղ համակեցությամբ ապրում էին տարբեր սոցիալական և կրոնական խմբեր, ինչը նպաստում էր մշակութային փոխանակմանը։ XI դարի վերջին Անիի քաղաքական վիճակը սկսեց թուլանալ սելջուկների արշավանքների և ներքին հակասությունների պատճառով, և 1045 թվականին այն անցավ Բյուզանդական կայսրության վերահսկողության տակ, իսկ հետագայում ենթարկվեց տարբեր նվաճումների։ Չնայած դրան՝ Անիի մշակութային ժառանգությունը պահպանվել է մինչև այսօր և համարվում է համաշխարհային միջնադարյան քաղաքակրթության կարևոր հուշարձաններից մեկը։

Այս թեման վերաբերում է հայ ժողովրդի պատմության ամենակարևոր իրադարձություններից մեկին՝ հայ գրերի ստեղծմանը և դրա հեղինակ Մեսրոպ Մաշտոցի գործունեությանը, որը համարվում է ազգային մշակույթի և ինքնության հիմնադիրներից մեկը։ Մեսրոպ Մաշտոցը ծնվել է մոտ 362 թվականին Տարոնում և կրթություն ստացել հունարեն, ասորերեն ու պարսկերեն լեզուներով՝ դառնալով բարձր կրթված հոգևորական և պետական գործիչ։ Նրա հիմնական նպատակն էր ստեղծել հայոց լեզվի համար սեփական այբուբեն, քանի որ մինչ այդ հայերենը գրավոր համակարգ չուներ, և կրոնական ու կրթական տեքստերը հիմնականում գրվում էին օտար լեզուներով, ինչը դժվարացնում էր ժողովրդի կրթությունը և ազգային ինքնության պահպանումը։ Մաշտոցը, համագործակցելով կաթողիկոս Սահակ Պարթևի հետ, ձեռնամուխ եղավ հայոց գրերի ստեղծմանը և մոտ 405 թվականին ստեղծեց հայոց այբուբենը, որը բաղկացած էր 36 տառից (հետագայում ավելացվել են ևս 2-ը)։ Հայոց գրերի ստեղծումը դարձավ շրջադարձային իրադարձություն, քանի որ այն հնարավորություն տվեց թարգմանել Աստվածաշունչը հայերեն, զարգացնել գրականությունը, կրթությունը և գիտությունը։ Այս գործընթացը հայտնի է որպես «Ոսկեդար» հայ մշակույթի մեջ, երբ ձևավորվեցին առաջին հայ պատմիչները, թարգմանիչները և գրական գործերը։ Մեսրոպ Մաշտոցը նաև հիմնել է բազմաթիվ դպրոցներ Հայաստանի տարբեր շրջաններում՝ նպաստելով գրագիտության տարածմանը և ազգային կրթական համակարգի ձևավորմանը։ Նրա գործունեությունը ոչ միայն կրոնական, այլև քաղաքական և մշակութային մեծ նշանակություն ուներ, քանի որ այն ամրապնդեց հայ ժողովրդի ինքնությունը օտար ազդեցությունների պայմաններում։ Մեսրոպ Մաշտոցը մահացել է 440 թվականին, սակայն նրա ստեղծած այբուբենը մինչ այսօր շարունակում է օգտագործվել և հանդիսանում է հայ ժողովրդի մշակութային և ազգային ինքնության անբաժանելի մասը։ Նրա ժառանգությունը համարվում է հայ ժողովրդի պատմության ամենախոշոր նվաճումներից մեկը, որը ապահովեց լեզվի պահպանությունը և մշակույթի շարունակական զարգացումը դարերի ընթացքում։

Այս թեման ներկայացնում է հայ մեծանուն կոմպոզիտոր, երաժշտագետ, երգիչ և հոգևորական Կոմիտասի կյանքն ու գործունեությունը, ով համարվում է հայկական ազգային երաժշտության գիտական հիմքերի ստեղծողը և հայ երաժշտական ինքնության ձևավորման ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Կոմիտասը ծնվել է 1869 թվականին Կուտինա (Քյոթահիա) քաղաքում և մկրտության ժամանակ ստացել է Սողոմոն Սողոմոնյան անունը։ Վաղ տարիքում կորցնելով ծնողներին՝ նա տեղափոխվել է Էջմիածին, որտեղ սկսեց իր հոգևոր և երաժշտական կրթությունը։ Էջմիածնի Գևորգյան ճեմարանում նա առանձնահատուկ տաղանդ դրսևորեց երաժշտության նկատմամբ և շուտով ձեռնադրվեց հոգևորական՝ ստանալով Կոմիտաս անունը։ Նա հետագայում ուսանել է Բեռլինում՝ խորացնելով իր գիտելիքները երաժշտագիտության, կոմպոզիցիայի և եվրոպական դասական երաժշտության ոլորտներում։ Կոմիտասի ամենակարևոր ներդրումը հայկական ժողովրդական և հոգևոր երգերի հավաքագրումն ու գիտական ուսումնասիրությունն էր, որի ընթացքում նա շրջել է Հայաստանի տարբեր շրջաններում և գրանցել հազարավոր ժողովրդական երգեր։ Նրա աշխատանքը ցույց տվեց, որ հայկական երաժշտությունը ունի յուրահատուկ կառուցվածք, ռիթմ և մեղեդիական համակարգ, որը տարբերվում է եվրոպական երաժշտական ավանդույթներից։ Կոմիտասը նաև ստեղծեց բազմաթիվ երգչախմբային ստեղծագործություններ և մշակեց հայկական բազմաձայնության սկզբունքները։ Նրա գործունեությունը մեծ դեր ունեցավ հայկական ազգային երաժշտական դպրոցի ձևավորման գործում։ 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության ժամանակ Կոմիտասը ձերբակալվեց և ենթարկվեց ծանր հոգեբանական տրավմայի, որի հետևանքով նա դադարեց ստեղծագործել և կյանքի վերջին տարիները անցկացրեց Փարիզում՝ հոգեբուժական խնամքի տակ։ Նա մահացավ 1935 թվականին։ Կոմիտասի ժառանգությունը անգնահատելի է, քանի որ նա ոչ միայն պահպանեց և ուսումնասիրեց հայկական երաժշտական մշակույթը, այլ նաև այն բարձրացրեց համաշխարհային գիտական մակարդակի՝ դարձնելով այն ազգային ինքնության կարևոր խորհրդանիշ։