Law

Փաստաթուղթը ներկայացնում է Ազգային ժողովի ներքին կանոնադրության նախագիծը՝ ուղղված ժողովի աշխատանքի կազմակերպման, ներքին ընթացակարգերի սահմանման և որոշումների ընդունման գործընթացի կանոնակարգմանը։ Ազգային ժողովը հայ հասարակական և ազգային կյանքի կարևոր հաստատություններից էր, որի գործունեությունը կապված էր համայնքի ներկայացուցչության, կառավարման, հասարակական խնդիրների քննարկման և հավաքական որոշումների կայացման հետ։ Նման կանոնադրական նախագծերը սահմանում էին ժողովի նիստերի անցկացման, օրակարգի ձևավորման, քննարկումների կազմակերպման, անդամների մասնակցության, խոսքի և քվեարկության կարգի, ինչպես նաև ժողովի ներքին պատասխանատվությունների ու լիազորությունների հստակեցման սկզբունքները։ Ներքին կանոնների մշակումը նպատակ ուներ բարձրացնելու կառավարման արդյունավետությունը, ապահովելու քննարկումների հետևողականությունը և սահմանելու ժողովի աշխատանքի համար ընդհանուր ընդունելի ընթացակարգեր։ Փաստաթղթի նախագիծ լինելը կարևոր է իրավական ու ինստիտուցիոնալ պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է ոչ միայն հաստատության գործունեության կազմակերպման ձգտումը, այլև դրա ներքին կարգի վերանայման կամ կատարելագործման գործընթացը։ XIX դարի հայ ազգային կառույցների գործունեության ուսումնասիրության շրջանակում նման նյութերը հնարավորություն են տալիս հասկանալու ներկայացուցչական մարմինների կազմակերպչական սկզբունքները, հասարակական մասնակցության ձևերը և կանոնակարգված կառավարման մշակույթի զարգացումը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ ազգային հաստատությունների պատմությամբ, հայ համայնքների ինքնակառավարման համակարգով և հայ իրավաքաղաքական մտքի զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև իրավական փաստաթղթերի, ժողովների ընթացակարգերի և ազգային ներկայացուցչական կառույցների պատմական ձևավորման ուսումնասիրության ժամանակ՝ որպես հայ հասարակական կյանքի ինստիտուցիոնալացման ընթացքն արտացոլող նյութ։

Հրատարակությունը վերաբերում է Օսմանյան կայսրության պետական կառավարման և իրավական համակարգի հիմնարար սկզբունքներին։ Վերնագիրը, ինչպես նաև հրատարակության տարեթիվը, հուշում են, որ այն կարող է առնչվել 1876 թվականին ընդունված օսմանյան առաջին սահմանադրությանը՝ «Կանուն-ի էսասիին» (Kanun-i Esasi), որը կարևոր իրադարձություն էր կայսրության քաղաքական և իրավական պատմության մեջ։ Սահմանադրության ընդունումը կապված էր պետական կառավարման համակարգը վերափոխելու, կենտրոնական իշխանության գործունեությունը կանոնակարգելու և կայսրության քաղաքական կառույցներում նոր ինստիտուտներ ձևավորելու փորձերի հետ։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Օսմանյան կայսրությունը կանգնած էր ներքին ու արտաքին լուրջ մարտահրավերների առջև, և պետական բարեփոխումների անհրաժեշտությունը դարձել էր քաղաքական օրակարգի կարևոր հարցերից մեկը։ Այդ ժամանակաշրջանի սահմանադրական նախաձեռնությունները նպատակ ունեին սահմանել պետական իշխանության կազմակերպման սկզբունքները, կարգավորել սուլթանի լիազորությունները, նախատեսել խորհրդարանական կառույցի գործունեությունը և որոշակի իրավական դրույթներով ամրագրել կայսրության հպատակների կարգավիճակը։ 1876 թվականի սահմանադրությունը նախատեսում էր երկպալատ խորհրդարան՝ պատգամավորների պալատով և սենատով, ինչպես նաև սահմանում էր պետական կառավարման տարբեր մարմինների գործառույթները։ Այնուամենայնիվ, սահմանադրական կարգի գործնական կիրառումը սահմանափակվեց, իսկ խորհրդարանական գործունեությունը կարճ ժամանակ անց ընդհատվեց։ Այս իրադարձությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում Օսմանյան կայսրության արդիականացման, սահմանադրականության և պետական իշխանության վերակազմավորման պատմության մեջ։ Կոստանդնուպոլիսը՝ կայսրության մայրաքաղաքը, պետական որոշումների ընդունման, օրենսդրական գործունեության և քաղաքական գաղափարների տարածման հիմնական կենտրոնն էր։ Այս քաղաքում հրատարակված փոքրածավալ գրքույկը կարող էր նպատակ ունենալ ընթերցողներին ծանոթացնել պետական կառավարման հիմնարար կանոններին կամ ներկայացնել սահմանադրական բնույթի փաստաթուղթ։ Այն կարող է հետաքրքրել Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, սահմանադրական իրավունքի ձևավորմամբ, պետական կառավարման համակարգերով և 19-րդ դարի քաղաքական բարեփոխումներով զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Հայերեն վերնագիրը նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու օսմանյան պետական և իրավական հասկացությունների փոխանցումը հայերեն գրավոր միջավայր։ Սակայն առանց տիտղոսաթերթի և ամբողջական տեքստի ուսումնասիրության հնարավոր չէ հաստատել, որ այս հրատարակությունն ամբողջությամբ կամ ուղղակիորեն ներկայացնում է 1876 թվականի սահմանադրությունը, ուստի այդ կապը պետք է դիտարկել որպես հավանական, ոչ թե հաստատված։

Աշխատությունը նվիրված է քրեագիտական հետազոտությունների շրջանակում ձեռքերի հետքերի հայտնաբերման, ամրագրման և առգրավման միջոցների ու մեթոդների կատարելագործման հիմնախնդիրներին։ Քննարկվում են ձեռքերի հետքերի քրեագիտական նշանակությունը, դրանց առաջացման մեխանիզմները, տարբեր մակերևույթների վրա պահպանման առանձնահատկությունները և հանցագործությունների քննության ընթացքում որպես ապացուցողական տեղեկատվության աղբյուր օգտագործելու հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մատնահետքերի և ափերի հետքերի հայտնաբերման ավանդական ու ժամանակակից տեխնիկական միջոցներին, դրանց կիրառման պայմաններին և արդյունավետության գնահատման չափանիշներին։ Ուսումնասիրվում են տեսանելի, թույլ տեսանելի և անտեսանելի հետքերի հայտնաբերման ֆիզիկական, քիմիական և օպտիկական մեթոդները, ինչպես նաև տարբեր նյութերից պատրաստված մակերևույթների վրա դրանց կիրառման առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են հայտնաբերված հետքերի լուսանկարչական ամրագրման, թվային պատկերների մշակման, հետքերի պատճենահանման, պահպանման և փորձագիտական հետազոտության համար համապատասխան ձևով ներկայացնելու հարցերը։ Կարևորվում են հետքերի ամբողջականության ապահովումը, արտաքին ազդեցություններից պաշտպանությունը, հնարավոր աղտոտման կանխարգելումը և ապացույցների պահպանման ու փաստաթղթավորման պահանջների պահպանումը։ Անդրադարձ է կատարվում ժամանակակից քրեագիտական սարքավորումների, բարձր զգայունությամբ պատկերագրման տեխնոլոգիաների և ավտոմատացված նույնականացման համակարգերի կիրառման հնարավորություններին։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել ձեռքերի հետքերի հայտնաբերման և ամրագրման տարբեր մեթոդների արդյունավետությունը, դրանց տեխնիկական սահմանափակումները և գործնական կիրառման առանձնահատկությունները։ Առանձնացվում են դեպքի վայրի զննության ընթացքում մասնագիտական գործողությունների կազմակերպման, հետքերի փորձագիտական պիտանելիության գնահատման, նույնականացման ճշգրտության բարձրացման և քրեագիտական հետազոտությունների արդյունքների արժանահավատության ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի քրեագիտական տեխնիկայի զարգացման, դակտիլոսկոպիական հետազոտությունների մեթոդական հիմքերի կատարելագործման և դատավարական ապացույցների հետ աշխատանքի որակի բարձրացման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել քրեագետների, դատափորձագետների, իրավապահ մարմինների մասնագետների, իրավաբանների և քրեագիտություն ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է վարչական դատավարության շրջանակներում հատուկ վարույթների իրավական բնույթի, առանձնահատկությունների և կիրառման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հատուկ վարույթների հասկացությունը, դրանց տեղը վարչադատավարական իրավունքի համակարգում, ինչպես նաև ընդհանուր հայցային վարույթից տարբերվող դատավարական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հատուկ վարույթների շրջանակներում քննվող գործերի տեսակներին, դատարանի լիազորություններին, դատավարության մասնակիցների իրավունքներին ու պարտականություններին և դատական պաշտպանության արդյունավետության ապահովման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են վարչական դատարան դիմելու պայմանները, գործերի քննության ընթացակարգերը, ապացուցման առանձնահատկությունները, դատական ակտերի կայացման և դրանց իրավական հետևանքների հետ կապված հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում վարչական մարմինների գործունեության նկատմամբ դատական վերահսկողության նշանակությանը, հանրային և մասնավոր շահերի հավասարակշռության ապահովմանը, ինչպես նաև անձանց իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանության դատավարական երաշխիքներին։ Կարևորվում են օրենսդրական կարգավորումների մեկնաբանման, իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրների բացահայտման և վարչական արդարադատության արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցների, իրավագիտության հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարությունում վերաքննության ինստիտուտի իրավական բնույթի, գործառույթների և կիրառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են վերաքննության՝ որպես դատական ակտերի օրինականության և հիմնավորվածության ստուգման դատավարական մեխանիզմի տեսական հիմքերը, դրա տեղը քրեական արդարադատության համակարգում և նշանակությունը անձի իրավունքների ու օրինական շահերի պաշտպանության գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վերաքննիչ վարույթի սկզբունքներին, դատական ակտերի բողոքարկման իրավունքի իրականացման պայմաններին, վերաքննիչ բողոքների ներկայացման և քննության դատավարական կարգին։ Քննարկվում են վերաքննիչ դատարանի լիազորությունները, գործի փաստական հանգամանքների և իրավական հարցերի ստուգման սահմանները, ապացույցների հետազոտման առանձնահատկությունները և դատական սխալների բացահայտման ու վերացման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում առաջին ատյանի և վերաքննիչ դատարանների փոխհարաբերություններին, դատական ակտերի վերանայման հիմքերին, ինչպես նաև վերաքննության և վճռաբեկության ինստիտուտների տարբերություններին։ Կարևորվում են արդար դատաքննության իրավունքի ապահովումը, պաշտպանության և մեղադրանքի կողմերի դատավարական իրավահավասարությունը, դատական պաշտպանության արդյունավետությունը և քրեական դատավարության միջազգային չափանիշների կիրառումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել վերաքննիչ վարույթի իրավական կարգավորման կատարելագործմանը, դատական պրակտիկայում առաջացող հիմնախնդիրների բացահայտմանը և քրեական արդարադատության արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, դատախազների, քրեական դատավարության հետազոտողների, դասախոսների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Իրավագիտական և պատմաիրավական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում դատախազության մարմինների ձևավորման, ինստիտուցիոնալ զարգացման, կազմակերպական կառուցվածքի և գործունեության իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով 1922–1998 թվականների պատմական ժամանակահատվածը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է դատախազության՝ որպես պետական իրավապահ և վերահսկողական համակարգի կարևոր ինստիտուտի զարգացման օրինաչափությունների, իրավասությունների փոփոխությունների, պետական կառավարման համակարգում ունեցած դիրքի և գործունեության կազմակերպման սկզբունքների բացահայտման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է Հայաստանում խորհրդային իշխանության հաստատմանը հաջորդած պետական և իրավական վերափոխումները, դատախազական համակարգի ստեղծման պատմական նախադրյալները, խորհրդային իրավակարգի պայմաններում դրա գործունեության առանձնահատկությունները և Հայաստանի Հանրապետության անկախության վերականգնումից հետո իրականացված իրավական ու կազմակերպական փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի 1920-ական թվականների սկզբի իրավական բարեփոխումները, երբ ձևավորվում էին խորհրդային պետական կառավարման, արդարադատության և իրավապահ մարմինների կազմակերպման նոր սկզբունքները։ Դատախազության համակարգի զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում սահմանվել դատախազական մարմինների իրավասությունները, վերահսկողական գործառույթները, ենթակայության հարաբերությունները և փոխգործակցությունը պետական այլ հաստատությունների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է խորհրդային Հայաստանի դատախազության կազմակերպական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով Խորհրդային Միության միասնական իրավական համակարգի ազդեցությունը հանրապետական իրավապահ մարմինների գործունեության վրա։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն կենտրոնացված կառավարման, դատախազական հսկողության, ծառայողական ենթակայության և օրինականության ապահովման վերաբերյալ խորհրդային իրավական պատկերացումները։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել դատախազության գործունեությունը կարգավորող սահմանադրական դրույթները, օրենսդրական ակտերը, ենթաօրենսդրական կարգավորումները և կազմակերպական որոշումները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում սահմանել են համապատասխան մարմինների լիազորություններն ու պարտականությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում դատախազական հսկողության պատմական ձևերը, քրեական հետապնդման կազմակերպումը, նախաքննության նկատմամբ վերահսկողությունը, դատարաններում մեղադրանքի պաշտպանությունը և պետական մարմինների գործունեության օրինականության ապահովման հետ կապված գործառույթները։ Նման իրավասությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է դատախազության դերի և իրավական կարգավիճակի պատմական փոփոխությունները հասկանալու համար։ Հետազոտության թեմատիկան ընդգրկում է նաև դատախազության և դատարանների, քննչական մարմինների, ներքին գործերի համակարգի ու պետական կառավարման այլ հաստատությունների փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի իրավապահ մարմինների միջև լիազորությունների սահմանազատման, գործառնական համագործակցության և իրավական պատասխանատվության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է խորհրդային իրավական համակարգի զարգացման տարբեր փուլերում դատախազության գործունեության փոփոխությունների վերլուծությունը։ Այդ գործընթացները պայմանավորված էին պետական կառավարման համակարգի վերակազմակերպումներով, օրենսդրության փոփոխություններով, իրավապահ քաղաքականության առաջնահերթություններով և դատախազական հսկողության վերաբերյալ իրավական մոտեցումների զարգացմամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև դատախազական կադրերի պատրաստման, նշանակման, ծառայողական կարգապահության, մասնագիտական պատասխանատվության և կազմակերպական կառավարման առանձնահատկությունները։ Պատմաիրավական տեսանկյունից կարևոր է ուսումնասիրել, թե ինչպես են դատախազության կազմակերպական սկզբունքները և իրավական գործառույթները փոխվել պետական համակարգի զարգացման տարբեր փուլերում։ Առանձին նշանակություն ունի Հայաստանի անկախության վերականգնմանը հաջորդած ժամանակաշրջանը, երբ անհրաժեշտություն առաջացավ վերանայելու պետական մարմինների գործունեության իրավական հիմքերը և դրանք համապատասխանեցնելու ինքնիշխան պետության սահմանադրական ու օրենսդրական համակարգին։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի 1990-ական թվականների իրավական բարեփոխումները, պետական իշխանության մարմինների վերակազմակերպումը և դատախազության տեղը նոր ձևավորվող սահմանադրական կարգում։ Հայաստանի Հանրապետության 1995 թվականի Սահմանադրության ընդունումը կարևոր հանգրվան էր պետական իշխանության կազմակերպման և դատախազության սահմանադրական կարգավիճակի զարգացման տեսանկյունից։ Հետազոտության թեմատիկան կարող է ընդգրկել սահմանադրական դրույթների և դատախազության գործունեությունը կարգավորող օրենսդրության փոխհարաբերությունը, իրավասությունների իրավական ամրագրումը և կազմակերպական ինքնուրույնության ու հաշվետվողականության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում 1998 թվականի դրությամբ դատախազական համակարգի կազմակերպաիրավական վիճակի գնահատումը՝ նախորդ պատմական փուլերի հետ համեմատության միջոցով։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է դատախազության գործունեության իրավական սկզբունքների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ օրինականության, կենտրոնացվածության, իրավասությունների հստակ սահմանման, ծառայողական պատասխանատվության և պետական իշխանության մարմինների հետ փոխհարաբերությունների հարցերը։ Միաժամանակ դատախազության պատմական գործունեության գնահատման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական և իրավական միջավայրերի առանձնահատկությունները, քանի որ խորհրդային և անկախ պետականության պայմաններում դատախազական մարմինների կարգավիճակն ու գործառույթները ձևավորվել են տարբեր ինստիտուցիոնալ համակարգերում։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել պատմաիրավական, համեմատաիրավական, համակարգային, իրավանորմատիվ և ինստիտուցիոնալ վերլուծության մեթոդներ։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու օրենսդրական փոփոխությունների հաջորդականությունը, համեմատելու դատախազության կազմակերպական կառուցվածքի տարբեր մոդելները և բացահայտելու իրավական կարգավորման զարգացման հիմնական միտումները։ Կարևոր նշանակություն ունեն պատմական իրավական ակտերի, սահմանադրական փաստաթղթերի, դատախազական համակարգի գործունեությանը վերաբերող պաշտոնական նյութերի և իրավագիտական գրականության ուսումնասիրությունները։ Դրանց համադրումը կարող է նպաստել դատախազության զարգացման պատմության առավել ամբողջական ներկայացմանը և իրավական ինստիտուտների շարունակականության ու փոփոխությունների բացահայտմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանի պետական և իրավական համակարգի զարգացման կարևորագույն ուղղություններից մեկի պատմական ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև դատախազության կազմակերպաիրավական հիմքերի ձևավորման և փոփոխության օրինաչափությունների բացահայտմամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է դատախազական համակարգի պատմական փորձի գնահատման, իրավապահ մարմինների գործունեության իրավական կարգավորման ուսումնասիրության և պետական ինստիտուտների զարգացման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնման հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, իրավունքի պատմաբաններին, դատախազության և այլ իրավապահ մարմինների մասնագետներին, պետական կառավարման հետազոտողներին, սահմանադրական և քրեական դատավարության իրավունքի մասնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի իրավագիտական, պատմական, ինստիտուցիոնալ և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով Հայաստանում դատախազության մարմինների ձևավորման, կազմակերպական զարգացման, իրավական կարգավիճակի, վերահսկողական և դատավարական գործառույթների, ինչպես նաև խորհրդային և անկախ պետականության պայմաններում դրանց գործունեության առանձնահատկությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զինվորական ծառայության սահմանադրաիրավական հիմունքների, իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների և զինվորական պարտականությունների իրականացման հետ կապված հասարակական հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում զինվորական ծառայության սահմանադրական սկզբունքները, պետության պաշտպանության իրավական հիմքերը, քաղաքացիների՝ հայրենիքի պաշտպանությանը մասնակցելու պարտականությունը, ինչպես նաև զինվորական ծառայության կազմակերպման և իրականացման իրավական մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ ամրագրված դրույթներին, զինվորական ծառայությունը կարգավորող օրենսդրական ակտերին և դրանց կիրառման ընթացքում առաջացող իրավական հիմնախնդիրներին։ Ուսումնասիրվում են պարտադիր և պայմանագրային զինվորական ծառայության իրավական առանձնահատկությունները, զորակոչի կազմակերպման կարգը, զինծառայողների իրավական կարգավիճակը, նրանց իրավունքների, ազատությունների և պարտականությունների սահմանադրական երաշխիքները։ Քննարկվում են զինվորական ծառայության ընթացքում մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանության, իրավաչափ սահմանափակումների կիրառման, զինվորական կարգապահության ապահովման և զինծառայողների սոցիալական ու իրավական պաշտպանության հետ կապված հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև զինվորական ծառայության ոլորտում պետական կառավարման մարմինների իրավասություններին, զինված ուժերի նկատմամբ քաղաքացիական վերահսկողության սկզբունքներին, պետական անվտանգության ապահովման սահմանադրաիրավական մեխանիզմներին և զինվորական ծառայության կազմակերպման նկատմամբ պետական վերահսկողության ձևերին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է զինվորական ծառայության իրավական կարգավորման համապատասխանության ուսումնասիրությունը սահմանադրականության, իրավական պետության, օրինականության և մարդու իրավունքների պաշտպանության սկզբունքներին։ Դիտարկվում են նաև միջազգային իրավական չափանիշների ազդեցությունը ազգային օրենսդրության զարգացման վրա, զինծառայողների իրավունքների պաշտպանության միջազգային փորձը և համապատասխան իրավական կարգավորումների կատարելագործման հնարավորությունները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են պետության պաշտպանունակության ապահովման և անհատի սահմանադրական իրավունքների միջև իրավական հավասարակշռության պահպանման խնդիրները, ինչպես նաև զինվորական ծառայության ոլորտում իրավական պատասխանատվության, օրենսդրական բարեփոխումների և իրավակիրառ պրակտիկայի կատարելագործման հարցերը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական իրավունքի, ռազմական իրավունքի և պետական կառավարման համակարգի զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման համար։ Աշխատությունը նախատեսված է իրավաբանների, սահմանադրական և ռազմական իրավունքի մասնագետների, պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողների, զինվորական ծառայության կազմակերպման հարցերով զբաղվող մասնագետների, դասախոսների, ասպիրանտների և ուսանողների, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության պաշտպանական համակարգի իրավական հիմունքներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսի արևելահայ հասարակական-քաղաքական և իրավական մտքի զարգացման առանձնահատկությունների, գաղափարական ուղղությունների և ազատական աշխարհայացքի ձևավորման պատմական նախադրյալների ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը անդրադառնում է այն ժամանակաշրջանին, երբ արևելահայ հասարակությունը գտնվում էր քաղաքական, սոցիալական և մշակութային նշանակալի փոփոխությունների փուլում, իսկ ազգային մտավորականության շրջանում աստիճանաբար տարածվում էին ազատության, իրավահավասարության, սահմանադրականության, քաղաքացիական իրավունքների և հասարակական առաջընթացի գաղափարները։ Ուսումնասիրության առանցքում են ազատական գաղափարախոսության ձևավորման գործընթացները, եվրոպական և ռուսական հասարակական-քաղաքական մտքի ազդեցությունը հայ մտավորականության վրա, ինչպես նաև ազգային ինքնագիտակցության վերելքի և իրավական մտածողության զարգացման փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատի ազատության, օրենքի գերակայության, պետական իշխանության սահմանափակման, հասարակական կառավարման բարեփոխումների և քաղաքացիական հասարակության ձևավորման վերաբերյալ գաղափարական մոտեցումներին։ Քննարկվում են արևելահայ առաջադեմ մտածողների հայացքները հասարակության ժողովրդավարացման, կրթության տարածման, ազգային իրավունքների պաշտպանության և սոցիալական արդարության հաստատման հարցերի շուրջ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես էին ազատական գաղափարները ներթափանցում հայ հասարակական կյանք, ինչպիսի հակասությունների էին հանդիպում ավանդական հասարակական հարաբերությունների պայմաններում և ինչ դեր էին կատարում ազգային քաղաքական մտածողության արդիականացման գործընթացում։ Կարևորվում է նաև ժամանակաշրջանի հասարակական-քաղաքական հրապարակախոսության, իրավական քննարկումների և մտավորական բանավեճերի նշանակությունը նոր գաղափարների տարածման գործում։ Ուսումնասիրությունը լուսաբանում է ազատական իրավաքաղաքական մտքի կապը ազգային ազատագրական ձգտումների, հասարակական ինքնակազմակերպման և հայ ժողովրդի քաղաքական ապագայի վերաբերյալ պատկերացումների հետ։ Ներկայացվող հիմնախնդիրները դիտարկվում են պատմական իրադարձությունների, Ռուսական կայսրության քաղաքական ու իրավական համակարգի և արևելահայ հասարակության ներքին զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունն ունի պատմագիտական, իրավագիտական և քաղաքագիտական նշանակություն՝ նպաստելով հայ հասարակական մտքի զարգացման օրինաչափությունների, ազատական գաղափարների պատմական արմատների և ազգային իրավաքաղաքական ավանդույթների առավել խորքային ընկալմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, իրավագետների, քաղաքագետների, հասարակական մտքի պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հայ քաղաքական գաղափարախոսության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Իրավաբանական, միջազգային առևտրային իրավունքի և ֆինանսական հարաբերությունների բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է միջազգային հաշվարկներում մուրհակի կիրառման իրավական առանձնահատկությունների, կարգավորման մեխանիզմների և դրանց հետ կապված հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում մուրհակի իրավական բնույթը, դրա հիմնական տեսակները, պարտավորագրային առանձնահատկությունները և նշանակությունը միջազգային առևտրային գործարքների ֆինանսական ապահովման համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում փոխանցելի և հասարակ մուրհակների կազմման, փոխանցման, ակցեպտավորման, վճարման և պարտավորությունների կատարման իրավական պայմաններին։ Վերլուծվում են մուրհակային հարաբերությունների մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները, մուրհակատիրոջ իրավական պաշտպանության միջոցները և վճարման պարտավորության խախտման հետևանքները։ Քննարկվում են միջազգային մուրհակային իրավունքի միասնականացման գործընթացները, տարբեր պետությունների օրենսդրական մոտեցումների առանձնահատկությունները և իրավական համակարգերի միջև հնարավոր հակասությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել միջազգային պայմանագրերի, Ժնևյան մուրհակային կոնվենցիաների և ազգային օրենսդրությունների կիրառման հիմնախնդիրները միջսահմանային հաշվարկային հարաբերություններում։ Անդրադարձ է կատարվում մուրհակների շրջանառության ընթացքում առաջացող իրավասության, կիրառելի իրավունքի որոշման, վճարման երաշխավորման և վեճերի լուծման հարցերին։ Կարևորվում է մուրհակային պարտավորությունների կատարման ապահովումը, միջազգային առևտրային ռիսկերի նվազեցումը և ֆինանսական գործարքների իրավական կանխատեսելիության բարձրացումը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել միջազգային հաշվարկներում մուրհակի կիրառման իրավական կարգավորման կատարելագործմանը, տարբեր իրավական համակարգերի համադրմանը և առևտրային հարաբերություններում իրավական պաշտպանության մեխանիզմների զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել միջազգային մասնավոր իրավունքի, առևտրային իրավունքի, բանկային իրավունքի, միջազգային ֆինանսական հաշվարկների և արտաքին տնտեսական գործունեության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական և պատմատեսական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ռոմանագերմանական (մայրցամաքային) իրավական համակարգի էության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և զարգացման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը՝ իրավունքի գլոբալացման և ունիվերսալացման գործընթացների համատեքստում։ Քննության են առնվում ռոմանագերմանական իրավական ընտանիքի պատմական ձևավորման նախադրյալները, հռոմեական իրավունքի ազդեցությունը, եվրոպական իրավական ավանդույթների զարգացումը և իրավական համակարգի տեսական հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավունքի աղբյուրների համակարգին, նորմատիվ իրավական ակտերի գերակայությանը, օրենսդրության կոդիֆիկացմանը, իրավական նորմերի դասակարգմանը և հանրային ու մասնավոր իրավունքի տարանջատման սկզբունքներին։ Վերլուծվում են մայրցամաքային իրավական համակարգի բնորոշ հատկանիշները, դրա տարբերությունները ընդհանուր իրավունքի համակարգից, ինչպես նաև իրավական ընտանիքների փոխազդեցության և մերձեցման գործընթացները։ Քննարկվում են իրավունքի գլոբալացման, միջազգային իրավական չափանիշների տարածման, մարդու իրավունքների պաշտպանության միասնական սկզբունքների և վերազգային իրավական կարգավորումների ազդեցությունները ազգային իրավական համակարգերի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են իրավական ունիվերսալացման հնարավորություններն ու սահմանափակումները, ազգային իրավական ինքնատիպության պահպանման խնդիրները և միջազգային ու ներպետական իրավունքի փոխհարաբերությունների փոփոխությունները։ Անդրադարձ է կատարվում համեմատական իրավագիտության և պատմաիրավական վերլուծության մեթոդաբանական նշանակությանը՝ ժամանակակից իրավական համակարգերի զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել պետության և իրավունքի տեսության, իրավունքի պատմության, համեմատական իրավագիտության, միջազգային իրավունքի և իրավական գլոբալացման հիմնախնդիրներով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է մունիցիպալ-իրավական պատասխանատվության տեսական հիմքերի և գործնական կիրառության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տեղական ինքնակառավարման ոլորտում իրավական պատասխանատվության հասկացությունը, դրա առանձնահատկությունները, հիմքերը և իրավական պատասխանատվության այլ տեսակների հետ փոխհարաբերակցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական ինքնակառավարման մարմինների, պաշտոնատար անձանց և մունիցիպալ իրավահարաբերությունների այլ մասնակիցների պատասխանատվության առաջացման պայմաններին ու իրականացման մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են համապատասխան իրավական նորմերի կիրառման, իրավախախտումների գնահատման, պատասխանատվության միջոցների ընտրության և իրավական երաշխիքների ապահովման հետ կապված հարցերը։ Քննարկվում են նաև մունիցիպալ կառավարման օրինականության, վերահսկողության, հաշվետվողականության և տեղական իշխանության մարմինների գործունեության արդյունավետ իրավական կարգավորման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու մունիցիպալ-իրավական պատասխանատվության տեղը տեղական ինքնակառավարման իրավական համակարգում և առանձնացնելու դրա տեսական ու կիրառական կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մունիցիպալ իրավունքի, սահմանադրական իրավունքի, տեղական ինքնակառավարման և հանրային կառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է համապետական ընտրությունների ընթացքում ընտրողների իրավունքների իրավական պաշտպանության սկզբունքների և մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ընտրական իրավունքի հիմնական սկզբունքները, քաղաքացիների ընտրելու իրավունքի իրականացման իրավական երաշխիքները և ընտրական գործընթացի տարբեր փուլերում ընտրողների շահերի պաշտպանության միջոցները։ Վերլուծվում են ընտրողների գրանցման, քվեարկությանը մասնակցելու, քվեարկության գաղտնիության, հավասար ընտրական իրավունքի և ընտրական գործընթացի մատչելիության հետ կապված իրավական հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն իրավական մեխանիզմներին, որոնք նախատեսված են ընտրողների նկատմամբ անհարկի ճնշումների, խտրական վերաբերմունքի, ընտրական իրավունքի իրականացմանը խոչընդոտելու և այլ հնարավոր խախտումների կանխարգելման ու քննության համար։ Քննարկվում են ընտրական մարմինների, դատարանների և համապատասխան վերահսկողական կառույցների լիազորությունները ընտրողների իրավունքների պաշտպանության ոլորտում։ Դիտարկվում են նաև ընտրական վեճերի լուծման, բողոքների ներկայացման և իրավական պաշտպանության միջոցներից օգտվելու ընթացակարգային առանձնահատկությունները։ Կարևորվում են ընտրական գործընթացի թափանցիկությունը, օրենսդրության հստակությունը, ընտրողների իրազեկվածությունը և իրավական պաշտպանության միջոցների արդյունավետ հասանելիությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տարբեր իրավական համակարգերում կիրառվող մոտեցումների համեմատությանը և միջազգային ընտրական չափանիշների նշանակությանը ազգային օրենսդրության զարգացման համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու ընտրողների պաշտպանության իրավական կառուցակարգերը և գնահատելու դրանց դերը ազատ ու հավասար ընտրական մասնակցության ապահովման գործում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, ընտրական գործընթացների հետազոտողների, պետական կառավարման մասնագետների և ընտրական իրավունք ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ռուսաստանի Դաշնության սուբյեկտներում անցկացվող ընտրություններին քաղաքական կուսակցությունների և դրանց տարածաշրջանային բաժանմունքների մասնակցության սահմանադրաիրավական կարգավիճակի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական կուսակցությունների՝ որպես ընտրական գործընթացի կազմակերպված մասնակիցների իրավական բնույթը, նրանց իրավունքները, պարտականությունները և ընտրական իրավահարաբերությունների այլ սուբյեկտների հետ փոխգործակցության սկզբունքներն են։ Քննության են առնվում կուսակցությունների սահմանադրաիրավական կարգավիճակի ձևավորման հիմքերը, դրանց ստեղծման և գործունեության ընդհանուր իրավական պայմանները, ինչպես նաև դաշնային ու տարածաշրջանային մակարդակներում ընտրություններին մասնակցելու առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարածաշրջանային բաժանմունքների իրավական դիրքին, քանի որ դրանք կուսակցության կազմակերպական կառուցվածքի մաս կազմելով՝ անմիջական դեր կարող են ունենալ համապատասխան տարածքում ընտրական գործընթացներին մասնակցելու ընթացքում։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել թեկնածուների և թեկնածուների ցուցակների առաջադրման, ընտրական միավորումների գործունեության, նախընտրական միջոցառումների, ֆինանսական հաշվետվողականության և ընտրական հանձնաժողովների հետ իրավական փոխհարաբերությունների ընդհանուր սկզբունքները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում դաշնային օրենսդրության և Ռուսաստանի Դաշնության սուբյեկտների իրավական կարգավորումների հարաբերակցությունը՝ ընտրական հարաբերությունների կարգավորման իրավասությունների բաշխման տեսանկյունից։ Քննության են առնվում նաև քաղաքական կուսակցությունների կազմակերպական ինքնուրույնության և ընտրական օրենսդրությամբ սահմանված պահանջների միջև հարաբերությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել ընտրություններին մասնակցության ընթացքում կուսակցությունների իրավական պատասխանատվության, ընտրական իրավունքների պաշտպանության և առաջացող իրավական վեճերի լուծման ընդհանուր մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե քաղաքական կուսակցությունների և դրանց տարածքային կառույցների իրավական կարգավիճակի հստակեցումն ինչպես է կապված ընտրական գործընթացների իրավական կազմակերպման և քաղաքական ներկայացուցչության ինստիտուցիոնալ կառուցվածքի հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սահմանադրական իրավունքի, ընտրական իրավունքի և քաղաքական կուսակցությունների իրավական կարգավորման ուսումնասիրության մոտեցումները՝ համակարգված ներկայացնելով կուսակցությունների ու դրանց տարածաշրջանային բաժանմունքների տեղը Ռուսաստանի Դաշնության սուբյեկտների ընտրական իրավահարաբերությունների համակարգում։

Աշխատությունը նվիրված է մարդու իրավունքների գաղափարի տեսական հիմքերի, բովանդակային կառուցվածքի և իրավական ու քաղաքական նշանակության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում մարդու իրավունքների՝ որպես անձի արժանապատվության, ազատության և հասարակական հարաբերություններում նրա ինքնուրույնության ապահովման հիմնարար սկզբունքների համակարգի ընկալումն է։ Քննվում են մարդու իրավունքների ձևավորման պատմափիլիսոփայական նախադրյալները, բնական իրավունքի, ազատության, հավասարության և արդարության գաղափարների ազդեցությունը դրանց զարգացման վրա, ինչպես նաև այն գործընթացները, որոնց արդյունքում մարդու իրավունքները աստիճանաբար ամրագրվել են իրավական համակարգերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների և ազատությունների էության, դրանց փոխկապակցվածության ու դասակարգման խնդիրներին՝ դիտարկելով քաղաքացիական, քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային իրավունքների ընդհանուր բնութագրերը։ Վերլուծվում է մարդու, հասարակության և պետության փոխհարաբերությունը՝ պարզաբանելով պետության դերը իրավունքների ճանաչման, պաշտպանության և դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ իրավական մեխանիզմների ձևավորման գործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մարդու իրավունքների սահմանադրական ամրագրման, իրավական երաշխիքների, դատական պաշտպանության և իրավական պատասխանատվության ընդհանուր նշանակության ուսումնասիրությունը։ Իրավաքաղաքական տեսանկյունից քննարկվում է մարդու իրավունքների ազդեցությունը պետական իշխանության կազմակերպման, իրավական պետության, ժողովրդավարական հաստատությունների և քաղաքացիական հասարակության զարգացման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում նաև անհատի իրավունքների և հանրային շահերի հարաբերակցության խնդրին, քանի որ իրավունքների իրականացումը հասարակական կյանքում կարող է առնչվել այլ անձանց իրավունքների պաշտպանության և իրավաչափ հանրային նպատակների ապահովման անհրաժեշտությանը։ Միջազգային իրավական հարթության դիտարկումը հնարավորություն է տալիս ներկայացնելու մարդու իրավունքների պաշտպանության համընդհանուր և տարածաշրջանային սկզբունքների ձևավորման նշանակությունը և դրանց փոխազդեցությունը ներպետական իրավակարգավորումների հետ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև իրավունքների իրավական ամրագրման և դրանց գործնական իրականացման միջև տարբերությունը՝ ընդգծելով արդյունավետ պաշտպանության ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրավունքի տեսության, սահմանադրական իրավունքի, քաղաքական գիտության և իրավունքի փիլիսոփայության մոտեցումները՝ մարդու իրավունքները ներկայացնելով որպես ժամանակակից իրավական ու քաղաքական համակարգերի հիմնարար արժեքային և նորմատիվ հիմքեր։

Գիրքը նվիրված է արդի ժամանակաշրջանում իրավունքի գլոբալացման երևույթի տեսական և իրավական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով գլոբալացման ազդեցությունը ազգային իրավական համակարգերի, իրավական նորմերի և պետությունների միջև իրավական փոխգործակցության վրա։ Աշխատության մեջ իրավունքի գլոբալացումը դիտարկվում է որպես միջազգային տնտեսական, քաղաքական, սոցիալական, տեխնոլոգիական և մշակութային կապերի խորացման հետևանքով ձևավորվող բազմաշերտ գործընթաց, որի արդյունքում տարբեր պետությունների իրավական համակարգերի միջև ավելանում են փոխազդեցությունն ու փոխներթափանցումը։ Հեղինակը վերլուծում է գլոբալացման հիմնական նախադրյալները, դրա զարգացման միտումները և իրավական համակարգերի վրա ունեցած ազդեցությունը՝ անդրադառնալով ազգային իրավունքի և միջազգային իրավունքի փոխհարաբերությունների փոփոխությանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում իրավական նորմերի մերձեցման և ներդաշնակեցման գործընթացներին, միջազգային չափանիշների տարածմանը, միջազգային կազմակերպությունների դերակատարությանը և պետությունների իրավական ինքնիշխանության պահպանման խնդրին։ Քննարկվում են նաև գլոբալացման դրական և հնարավոր բացասական հետևանքները՝ ներառյալ իրավական համագործակցության ընդլայնումը, մարդու իրավունքների պաշտպանության միասնական չափանիշների ձևավորումը, անդրսահմանային խնդիրների իրավական կարգավորման հնարավորությունների մեծացումը, ինչպես նաև ազգային իրավական առանձնահատկությունների պահպանման հետ կապված մարտահրավերները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում գլոբալ իրավական գործընթացների ազդեցությանը սահմանադրական, քաղաքացիական, տնտեսական, քրեական և այլ իրավական ոլորտների զարգացման վրա։ Հատուկ նշանակություն ունի իրավական համակարգերի փոխազդեցության պայմաններում իրավական մշակույթի, իրավական արժեքների և իրավաստեղծ գործընթացների փոփոխության ուսումնասիրությունը։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է գլոբալացման խորացումը վերափոխում իրավունքի ավանդական ընկալումները և ինչպիսի նոր խնդիրներ է առաջացնում ազգային ու միջազգային իրավակարգերի համար։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իրավունքի տեսությամբ, միջազգային և սահմանադրական իրավունքով, իրավական համակարգերի համեմատական ուսումնասիրությամբ և գլոբալ իրավական գործընթացներով զբաղվող մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և հետազոտողների համար։