Աշխատուժի միգրացիա

Հոգեբանություն

Մոտիվացիան մարդու վարքագիծը, գործունեությունը և նպատակային գործողությունները պայմանավորող ներքին և արտաքին գործոնների ամբողջությունն է, որը ուղղորդում է անհատին դեպի որոշակի նպատակների իրականացում։ Այն բացատրում է, թե ինչու և ինչպես է մարդը ընտրում կոնկրետ գործողություն, ինչն է նրան ստիպում սկսել, շարունակել կամ ավարտել որևէ գործունեություն։ Մոտիվացիայի էությունը կայանում է մարդու պահանջմունքների, հետաքրքրությունների, նպատակների և արժեքների համադրության մեջ, որոնք ձևավորում են գործունեության ներքին շարժիչ ուժը։ Մարդու մոտիվացիան կարող է պայմանավորված լինել ինչպես ներքին գործոններով, օրինակ՝ ինքնազարգացման ցանկությամբ, հաջողության հասնելու ձգտումով կամ հետաքրքրությամբ, այնպես էլ արտաքին գործոններով, ինչպիսիք են պարգևատրումը, սոցիալական ճանաչումը, պատիժը կամ նյութական շահը։ Մոտիվացիան կարևոր դեր ունի կրթության, աշխատանքի, սպորտի և հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներում, քանի որ այն բարձրացնում է արդյունավետությունը և նպաստում նպատակների իրականացմանը։ Մոտիվացիայի ձևերը հիմնականում բաժանվում են երկու խմբի՝ ներքին և արտաքին մոտիվացիա։ Ներքին մոտիվացիան առաջանում է մարդու ներսից և կապված է անձնական հետաքրքրությունների, հաճույքի և ինքնաիրացման հետ, օրինակ՝ երբ մարդը սովորում է նոր բաներ պարզապես հետաքրքրությունից դրդված։ Արտաքին մոտիվացիան պայմանավորված է արտաքին ազդեցություններով, ինչպիսիք են վարձատրությունը, գնահատականները, մրցանակները կամ հասարակական կարծիքը։ Բացի այդ, առանձնացվում են նաև դրական և բացասական մոտիվացիաներ, որտեղ դրականը հիմնված է պարգևների և խրախուսանքի վրա, իսկ բացասականը՝ պատժից կամ կորուստից խուսափելու վրա։ Մոտիվացիան կարող է նաև լինել կայուն կամ ժամանակավոր՝ կախված նրանից, թե որքան երկար է այն պահպանվում մարդու գործունեության ընթացքում։ Ժամանակակից կառավարման և հոգեբանության մեջ մեծ ուշադրություն է դարձվում աշխատողների մոտիվացիային, քանի որ այն անմիջականորեն ազդում է աշխատանքի արտադրողականության և կազմակերպության հաջողության վրա։

Տնտեսագիտություն

Տնտեսագիտական բառարան աշխատությունը տնտեսագիտական տերմինաբանության տեղեկատու բնույթի ուսումնական և մասնագիտական բառարան է, որը նախատեսված է տնտեսագիտության, ֆինանսների, բանկային գործի, հաշվապահության և կառավարման ոլորտներում կիրառվող հիմնական և մասնագիտական հասկացությունների համակարգված բացատրության համար՝ օգտակար լինելով ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների և գործնական ոլորտի մասնագետների համար, գրքում ներկայացվում են տնտեսագիտական հիմնական և ընդլայնված տերմինների սահմանումները՝ ներառյալ շուկա, պահանջարկ, առաջարկ, մրցակցություն, մենաշնորհ, ՀՆԱ, գնաճ, հարկ, բյուջե, վարկ, կապիտալ, ներդրում և այլ կարևոր տնտեսական հասկացություններ, բացատրվում է յուրաքանչյուր եզրույթի իմաստը պարզ և գիտականորեն հիմնավորված ձևով՝ հաճախ ընդգծելով դրանց փոխկապակցվածությունը տնտեսական համակարգի այլ տարրերի հետ, բառարանը ընդգրկում է նաև ժամանակակից տնտեսագիտությանը բնորոշ նոր տերմիններ՝ կապված ֆինանսական շուկաների, դրամավարկային քաղաքականության, միջազգային տնտեսության և կառավարման նոր մոտեցումների հետ, աշխատությունը նպաստում է տնտեսական լեզվի ճիշտ օգտագործմանը, մասնագիտական հաղորդակցության ճշգրտությանը և տեսական գիտելիքների համակարգված ընկալմանը, այն ծառայում է որպես արագ և վստահելի տեղեկատու աղբյուր ուսուցման և գործնական աշխատանքի ընթացքում։

Գեղարվեստական հայ․

«Ստամբուլի հուշը»՝ Ումիթ Ահմեդի ստեղծագործությունը, որն ունի խորը պատմական, մշակութային և հուզական շերտեր, ներկայացնում է Ստամբուլի անցյալը, նրա համաշխարհային պատմության հետ կապված դրվագները՝ համատեղելով նաև անձնական և ազգային հիշողությունները։ Ահմեդի այս վեպը չի միայն ներկայացնում քաղաքի պատմական էվոլյուցիան, այլ նաև ազգային և մարդկային հարաբերությունների խճճվածությունը, որը հակասություններով և դժվարություններով է անցնում երկար ժամանակահատվածում։ Վեպում նկարագրված է Ստամբուլի, այս մեծ ու բազմազան քաղաքի, մշակութային և քաղաքական անցյալը, որը տեղավորված է մեկ ամբողջական պատմության մեջ։ Դրա գլխավոր թեմաներից մեկը անցյալը՝ քաղաքի պատկանելիությունը տարբեր ազգերին, նրա պատմական արմատները, մշակութային շերտերը, այդ թվում՝ հայերի, հայոց մշակույթի դերն ու ներկայությունը։ Ստամբուլը ոչ միայն կենսունակ քաղաք է, այլև անցյալի մի տեսարան, որտեղ յուրաքանչյուր ոտք, ամեն մի քար իր պատմությունն ունի։ Սա այնպիսի հուշեր են, որոնք ստիպում են նայել ոչ միայն քաղաքի՝ որպես մշակույթի միջավայրի, այլ նաև դրա մարդկային ու ազգային բազմազանության կողմին։ **«Ստամբուլի հուշը»**-ում վեպի գլխավոր հերոսները հաճախ հիշում են անցյալը, որի մեջ խառնվում են վիշտն ու կարոտը։ Հեղինակը խառնուրդ է ստեղծում այն բարդ, բայց անպատմելի կապվածություների՝ մարդկային ու ազգային հիշողությունների մեջ։ Դեպքերի շարանը տրամադրվում է ոչ միայն հայրենասիրական, այլ նաև մշակութային արժեքների տեսանկյունից՝ բարձրացնելով այն հարցերը, որոնք կապված են մարդկանց ազգային ու հոգևոր ինքնության պահպանման հետ՝ ապրելիս լինելով մի քաղաքում, որտեղ մշակութային և ազգային տարբերությունները կարծես ավելի շատ են խառնվում, քան առանձնանում։ Վեպը հեղինակը կառուցում է համալիրվածության մեջ՝ ոչ միայն Ստամբուլի զարմանալի պատմական անցյալի, այլև այնտեղ ապրող մարդկանց կողմից ապրած իրականությունների ու մութ տարրերի շարադրումներով։ **«Ստամբուլի հուշը»**-ն արտացոլում է այն կարևորությունը, որ ունի հիշողությունը՝ որպես հայկական համայնքի պատմության կարևոր մաս։ Այսպիսով՝ վեպը ոչ միայն Ստամբուլի գեղեցկությունն է ներկայացնում, այլ նաև քաղաքը որպես մի միջավայր, որտեղ բոլոր ժողովուրդները և մշակույթները մնացել են հիշողության մեջ՝ բախվելով անցյալի հետ, սակայն չկարողանալով նայել ապագային։ Ահմեդի ստեղծագործությունն ընդգրկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ Ստամբուլը պատրաստվում էր փոփոխությունների՝ 20-րդ դարի առաջին կեսին, երբ քաղաքը, ի պատասխան իր հարուստ և բազմաշերտ պատմությանը, սկսեց կորցնել իր անցյալի հնչեղությունն ու թերագնահատված արժեքները։ «Ստամբուլի հուշը» նաև կարող է դիտարկվել որպես միջմշակութային կամ միջազգային գրականություն՝ որն ուսուցանող է, սակայն նաև բողոքող իր ժամանակակից համադրմամբ։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2015 ISBN - 978-9939-51-734-6

Գրականություն

Այս վեպը Րաֆֆու ամենահայտնի պատմավեպերից է, որտեղ հեղինակը ներկայացնում է հայ ժողովրդի ազգային-ազատագրական պայքարի գաղափարական ու հոգեբանական զարգացումը՝ ընդգրկելով ինչպես անհատական ճակատագրեր, այնպես էլ պատմական լայն համատեքստ։ Ստեղծագործության կենտրոնում են այն կերպարները, որոնք տարբեր ճանապարհներով գալիս են դեպի ազգային ինքնագիտակցության և պայքարի գաղափարը՝ ձևավորելով «կայծերի» խորհրդանշական պատկեր, որոնք աստիճանաբար վերածվում են հավաքական շարժման կրակի։ Րաֆֆին վեպում համադրում է պատմական իրականությունը, գաղափարական հռետորաբանությունը և գեղարվեստական դրամատիզմը՝ ստեղծելով ուժեղ հայրենասիրական շնչով լցված երկ, որտեղ ընդգծվում են ազատության, արդարության և ազգային արժանապատվության գաղափարները։ Կերպարները հաճախ կանգնած են բարոյական ու քաղաքական բարդ ընտրությունների առաջ, իսկ նրանց ներքին պայքարը արտացոլում է ամբողջ ժողովրդի հոգեբանական վիճակը օտար տիրապետության պայմաններում։ Լեզուն հարուստ է պատկերավորությամբ, հուզական լարվածությամբ և հրապարակախոսական ուժեղ շեշտադրումներով, ինչը վեպին տալիս է և՛ գեղարվեստական, և՛ գաղափարական ազդեցություն։

Արտասահմանյան գրականություն

Ռեմարկի ամենահայտնի ստեղծագործություններից է, որը տեղի է ունենում Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո և նկարագրում է երիտասարդ տղամարդկանց մտորումները և փորձությունները, որոնք ապրում են պատերազմի ցնցումների ներքո։ Գիրքը պատմում է երեք ընկերների՝ Պաուլի, Օսկարի և Գերտիի մասին, ովքեր անցել են պատերազմն ու պայքարում են նոր կյանք գտնելու համար՝ անդադար ձգտելով վերականգնել իրենց ներքին խաղաղությունը։ Աշխարհամարտի հետևանքով խախտված է նրանց կյանքը, սակայն ընկերությունն ու մարդկային կապերը նրանց ուժ են տալիս մենակ մնալու ժամանակներում։ Գիրքը ցույց է տալիս, թե ինչպես են նրանք փորձում հաղթահարել կյանքի անորոշությունը և կապը՝ դրական և բացասական կողմերը զուգահեռելով։ **«Երեք ընկեր»**-ը նաև խորը անդրադարձ է մարդկային գոյության, սիրո, կորստի և մահվան մասին, որի միջոցով Ռեմարկը դիտարկում է մարդկային գոյատևման էությունը՝ պատերազմից հետո, երբ ամեն ինչ արդեն փոխված է։ Գիրքը համեմատաբար հանգիստ և խոհանոցային կերպով անդրադառնում է, թե ինչպես են մարդիկ փորձում գտնել նոր նշանակություն կյանքում՝ հիշելով այն, ինչ կորցրել են։ Այս ստեղծագործությունը դուրս է գալիս պատերազմի դրվագների սահմաններից և տեղ է գտնում մարդկային հարաբերությունների խորության և ավերածությունների դեմ պայքարող ուժեղ գրական աշխատությունների շարքում։ Հրատարակիչ - Էդիթ Պրինտ Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-9939-75-180-1

Փիլիսոփայություն

Արևմտյան մտածողության հսկայական ժառանգություն թողած երկու կարևոր աշխատություններ են՝ Արիստոտելի կողմից, որոնք տպավորիչ ազդեցություն են ունեցել գրականության, բանավեճի և մշակույթի զարգացման վրա։ **«Ռիտորիկա»** գիրքը ներկայացնում է լեզվաբառաբառությունը որպես արվեստ, որը օգտագործվում է համոզելու և հանրությանը ազդեցություն ունենալու համար։ Արիստոտելը համակարգում է բանավեճի հիմնական տեսակները՝ ներառելով բանավեճը համոզելու երեք հիմնական տարրերը՝ **էթոս** (բավարար հեղինակություն), **պատոս** (հույզեր, կամ բարոյական ազդեցություն), և **լոգոս** (լոգիկական պատճառաբանություն)։ Նա նաև ընդգծում է, թե ինչպես պետք է կառուցվեն խոսքերն ու համոզիչ փաստարկները։ **«Պոետիկա»** գիրքը, որը շոշափում է գրականության էությունը, նրա տեսությունը ճշգրտում է արվեստի մեջ և փիլիսոփայությունը տալիս է ողբերգությունների ու դրամաների կառուցման կանոնները՝ ուշադրություն դարձնելով դրանց ոչ միայն էմոցիոնալ ազդեցությանը, այլև նպատակային կառուցվածքին ու բանական ձևավորմանը։ Արիստոտելը փիլիսոփայում է, որ ամեն դրամա պետք է ունենա միջին չափի **պատահականություն** ու **թյուրիմացություն**, ինչպես նաև **կատարսիս**՝ հանդիսատեսի համար բարոյական մաքրում։ Այս երկու գրքերը դարձել են անփոխարինելի գրական և բանավեճի դասականներ, որոնք զարգացել են ժամանակի ընթացքում՝ մեծ ազդեցություն ունենալով ամենուրեք արտահայտված խոսքի, գրականության և հոգեբանության վրա։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2021 ISBN - 978-5-17-107577-4