ՀՀ պետական տեղեկատվական կառավարումը

Գեղարվեստական հայ․

«Ամանեջ» Պարույր Սևակի գրական մեծ գործերից մեկն է, որը իր խոր ու խորհրդավոր իմաստով սերտորեն կապված է հեղինակի ստեղծագործական աշխարհընկալման հետ։ Սա այնպիսի բանաստեղծություն է, որն արտացոլում է Սևակի խորը բանաստեղծական մտածողությունը և ներքին էսթետիկական աշխարհի մշտական որոնումը։ «Ամանեջ»-ը նշանակում է ինչ-որ բան, որը գալիս է, ավարտվում կամ հասնում է իր գագաթնակետին, և այսինքն՝ այն պահը կամ հանգրվանը, որտեղ մի տեսակ նոր սկիզբ է գալիս, նոր ճանաչում է հայտնվում, սակայն ի՞նչ կլինի հետո։ Սևակը այս ստեղծագործությունում հաճախ անցկացնում է թեմաներ, որոնք կապված են գոյության հետ՝ անցյալ, ներկա և ապագա, ինչպես նաև մարդկային կյանքը՝ դրա մշտական փոփոխականությունն ու իրադարձությունների հոսքը։ Ամանեջի մեջ արտահայտվում է նաև ստեղծագործական ու գեղագիտական թեմաներ՝ որտեղ պատկերներն ու խորհրդավոր տողերը մեկընդմիշտ ներխուժում են ընթերցողի մեջ՝ սկսելով հղման ժամանակը և տեղը, որոնք հիմնված են անհատական ըմբռնումների վրա։ Պատմությունը չունի բացահայտ լուծում՝ այն մի գործընթաց է, որը ծավալվում է բանաստեղծի ներաշխարհում, ուստի «Ամանեջ»-ը կարելի է դիտել որպես փիլիսոփայական ստեղծագործություն, որը ընթերցողին առաջարկում է պարսկական խորհրդանիշներ՝ կապված մարդու մտքերով ու գաղափարներով, և հնարավորություն է տալիս հասկանալու ոչ միայն մարդու մասին, այլ նաև նրա կողմից փնտրած ամբողջականության մասին։ Սևակն այս ստեղծագործությունում միաժամանակ կարևորվում է ինքնության հարցը, ներքին պայքարը ու մարդու տեղը աշխարհում։ Հենց այդ պատճառով «Ամանեջ»-ը ոչ միայն գեղագիտական արվեստի գործ է, այլ նաև հոգեբանական մի աշխատանք՝ մարդկային գոյության մասին մի շարք հարցեր առաջադրելով, որոնք բազմիցս կարող են վերադառնալ ընթերցողի մտքում։ Այս ստեղծագործությունը ներառում է Սևակի դարաշրջանային փիլիսոփայությունը, ինչը տեսանելի է տարբեր խորհրդանշական պատկերներում և ինքնահարցումներում՝ մարդուն դարձնելով մի զվարճալի ու միևնույն ժամանակ խոր ապրումների մեջ դնող բարոյական կամ ճանաչողական ճանապարհորդություն։ Հրատարակիչ - Մագաղաթ Հրատ. տարեթիվ - 2018 ISBN - 978-9939-9187-4-7

Պատմություն

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է Վանի թագավորության (Ուրարտու) ժամանակաշրջանի դամբարանային ճարտարապետությանը՝ ընդգծելով հնագույն հայկական լեռնաշխարհի պետականության հոգևոր և նյութական մշակույթի առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը վերլուծում է դամբարանների կառուցվածքային տիպերը, քարե և ժայռափոր համալիրների ճարտարապետական լուծումները, թաղման ծեսերի հետ կապված տարածական կազմակերպումը և դրանց կապը սոցիալական ու կրոնական պատկերացումների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դամբարանների տեղաբաշխման աշխարհագրական օրինաչափություններին, կառուցվածքային տեխնիկային, օգտագործված շինանյութերին և ինժեներական մոտեցումներին, ինչպես նաև թագավորական և վերնախավային թաղումների առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրությունը նաև դիտարկում է Ուրարտուի դամբարանային ճարտարապետության ազդեցությունը հետագա հայկական ճարտարապետական ավանդույթների վրա՝ ընդգծելով մշակութային շարունակականության և փոխակերպումների գործընթացները։ Աշխատությունը կարևոր է հնագետների, ճարտարապետության պատմաբանների և հայագիտության ոլորտի հետազոտողների համար՝ նպաստելով Վանի թագավորության նյութական մշակույթի խորքային ուսումնասիրմանը։

Գրականություն

Հենրիկ Բակունցը (1885–1937) հայ դասական արձակ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ է, որի ստեղծագործություններում ընդգծված են ազգային ինքնության, հայրենիքի, մարդկային բարոյական արժեքների և սոցիալական խնդիրների թեմաները։ Նրա պիեսներն ու նովելները հաճախ ներկայացնում են հասարակության և անհատի միջև առկա հակասությունները, բարոյական դժվարությունները և մարդու ներքին հոգևոր պայքարը։ Բակունցի ստեղծագործական ոճը աչքի է ընկնում սուղ, կարճ ու ազդեցիկ խոսքի կառուցվածքով, վառ կերպարներով և խորը հոգեբանական դրսևորումներով։ Նրա հեղինակած գործերից են «Աշխարհի վերջը», «Ճշմարտության ճանապարհը» և այլ ստեղծագործություններ, որոնք առանձնանում են սիմվոլիզմով, առօրեական կյանքի մանրամասների միջոցով բարձր գաղափարների արտահայտմամբ և ազգային արժեքների պահպանմամբ։ Բակունցի գրականությունը նաև մեծ ազդեցություն ունի հայ գրականության զարգացման վրա, քանի որ նա ստեղծել է հայ ժողովրդի պատմական ու հոգևոր փորձի գեղարվեստական պատկերներ, խորապես արտացոլել է ժամանակակից հասարակական խնդիրները և մարդու ներքին աշխարհը։ Նրա ստեղծագործությունները ուսուցողական ու դաստիարակչական նշանակություն ունեն, քանի որ ընթերցողին փոխանցում են մարդկային բարոյական սկզբունքների և ազգային արժեհամակարգի կարևորությունը։ Այսպիսով, Հենրիկ Բակունցը համարվում է հայ գրականության մեծ դասականներից մեկը, որի գործերն այսօր էլ պահպանել են իրենց ստեղծագործական ու գաղափարական արժեքը։

Lեզվաբանություն

Գիրքը ընդգրկում է՝ երկխոսության ուսուցման տեսական հիմունքներ, հաղորդակցական մոտեցման կիրառումը ֆրանսերենի դասավանդման մեջ, խոսքային իրավիճակների ստեղծման և կազմակերպման մեթոդներ, երկխոսական խոսքի զարգացման վարժություններ և օրինակներ, սովորողների ակտիվ խոսքի խթանման ռազմավարություններ։ Այն օգտակար է՝ ֆրանսերենի ուսուցիչների և մեթոդիստների համար, մանկավարժական բուհերի ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր զբաղվում են լեզվի հաղորդակցական ուսուցմամբ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը նպաստում է ֆրանսերենով ազատ և բնական երկխոսություն վարելու հմտությունների ձևավորմանը՝ ուսուցման գործնական մեթոդների միջոցով։

Գրականություն

Ժողովածուն ներառում է հայ դասական արձակագիր Ակսել Բակունց-ի մի շարք առավել խորհրդանշական պատմվածքներ, որոնք համարվում են նրա ստեղծագործական բարձրագույն նվաճումներից։ Այս պատմվածքներում Բակունցը ներկայացնում է հայ գյուղաշխարհի և լեռնային բնության խորքային պատկերը՝ միաժամանակ բացահայտելով մարդու ներաշխարհը, նրա մենակությունը, երազանքները և հաճախ նաև սոցիալական ծանր իրականությունը։ «Անձրևը» պատմվածքում զգացվում է մարդկային զգացմունքների նուրբ լարվածություն և բնության ու մարդու հոգեվիճակի զուգահեռ պատկերում, «Ալպիական մանուշակ»-ում կենտրոնը տեղափոխվում է գեղեցկության, սիրո և անցողիկության խորհրդանշական ընկալման վրա, իսկ «Մթնաձոր»-ը առանձնանում է իր մռայլ, լեգենդային մթնոլորտով, որտեղ բնությունն ու մարդկային ճակատագիրը միահյուսվում են դրամատիկ կերպով։ Բակունցի լեզուն այստեղ չափազանց պատկերավոր է, հագեցած բնության մանրակրկիտ նկարագրություններով և հոգեբանական խորությամբ, ինչը ստեղծում է և՛ իրական, և՛ խորհրդանշական աշխարհ։ Այս ժողովածուն համարվում է հայ արձակի կարևոր մասերից մեկը, քանի որ այն միավորում է բնության գեղարվեստական ընկալումը և մարդու կյանքի փիլիսոփայական մեկնաբանությունը։

Պատմություն

Այս աշխատությունը միջնադարյան հայ պատմագրության կարևոր աղբյուրներից է, որը վերաբերում է հիմնականում 7–8-րդ դարերի իրադարձություններին։ Այն ներկայացնում է Հայաստանի և տարածաշրջանի պատմությունը արաբական տիրապետության սկզբնական շրջանում՝ կարևոր տեղեկություններ տալով քաղաքական, ռազմական և եկեղեցական կյանքի մասին։ Ղևոնդի «Պատմություն»-ը առանձնանում է իր ժամանակագրական և վավերագրական բնույթով։ Հեղինակը նկարագրում է արաբական նվաճումների հետևանքները Հայաստանում, հարկային ծանրաբեռնվածությունը, ապստամբությունները և հայ իշխանների ու եկեղեցու պայքարը ինքնավարության պահպանման համար։ Գրքում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև հայ ազնվականության և հոգևոր առաջնորդների դերակատարությունը՝ որպես ազգային դիմադրության կազմակերպիչներ։ Հեղինակը հաճախ անդրադառնում է նաև մեծ իրադարձություններին, ինչպիսիք են արաբական վարչակարգի հաստատումը և դրա ազդեցությունը հայկական իշխանությունների վրա։ Խմբագրական տարբերակը, պատրաստված Սեն Արևշատյան կողմից, ներառում է գիտական մեկնաբանություններ, ծանոթագրություններ և պատմական հստակեցումներ, որոնք օգնում են ավելի լավ հասկանալ սկզբնաղբյուրի լեզուն և պատմական համատեքստը։