Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2010 թվականներին Չինաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունների և անկախ Հայաստանի հետ ձևավորված միջպետական հարաբերությունների զարգացման ուսումնասիրությանը։ Քննության կենտրոնում են հետսառըպատերազմյան միջազգային համակարգում Չինաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների փոփոխությունները, բազմակողմ դիվանագիտության զարգացումը, տնտեսական համագործակցության ընդլայնումը և տարբեր տարածաշրջաններում քաղաքական ու տնտեսական կապերի ամրապնդման միտումները։ Հայաստանի անկախացումից հետո երկու երկրների հարաբերությունները ձևավորվեցին նոր միջպետական հիմքի վրա․ Չինաստանը ճանաչեց Հայաստանի անկախությունը, իսկ դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվեցին 1992 թվականի ապրիլի 6-ին։ Նույն թվականի հուլիսին Երևանում բացվեց Չինաստանի դեսպանությունը, իսկ 1996 թվականին Պեկինում՝ Հայաստանի դեսպանությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել երկկողմ քաղաքական երկխոսության ձևավորումը, բարձրաստիճան փոխայցելությունները, պայմանագրաիրավական հիմքի զարգացումը և միջազգային կազմակերպությունների շրջանակում փոխգործակցության առանձնահատկությունները։ 1992 թվականին կողմերը ստորագրեցին մի շարք փաստաթղթեր, որոնք վերաբերում էին ներդրումների խրախուսմանն ու պաշտպանությանը, գիտատեխնիկական, մշակութային, կրթական, առողջապահական և այլ ոլորտների համագործակցությանը, իսկ 1996 թվականի համատեղ փաստաթղթով ամրագրվեցին բարեկամական հարաբերությունների զարգացման հիմնական սկզբունքները։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել տնտեսական հարաբերություններին՝ ուսումնասիրելով առևտրի, ներդրումների և գործարար կապերի ընդլայնման հնարավորությունները և դրանց նշանակությունը երկու երկրների համագործակցության ընդհանուր համակարգում։ 2004 թվականի համատեղ հայտարարությունում կողմերը տնտեսական և առևտրային համագործակցությունը բնութագրում էին որպես երկկողմ հարաբերությունների կարևոր բաղադրիչ և արձանագրում էին քաղաքական, տնտեսական, գիտատեխնիկական, մշակութային ու կրթական ոլորտներում նախորդ տարիների համագործակցության զարգացումը։ Ուսումնասիրության առանձին ուղղություն կարող է լինել Հարավային Կովկասի տեղը Չինաստանի արտաքին քաղաքականության մեջ և Հայաստանի հետ հարաբերությունների զարգացումը տարածաշրջանային ավելի լայն գործընթացների համատեքստում։ Միաժամանակ հնարավոր է դիտարկել մշակութային, կրթական և գիտական կապերը՝ որպես քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունները լրացնող գործոններ։ Ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես սկզբնական դիվանագիտական հարաբերություններից աստիճանաբար ձևավորվեց բազմաոլորտ համագործակցության ինստիտուցիոնալ հիմք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային հարաբերությունների պատմության, արտաքին քաղաքականության վերլուծության և տարածաշրջանագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Չինաստանի արտաքին քաղաքականության առանձնահատկությունների և հայ-չինական միջպետական կապերի ձևավորման ու զարգացման փոխկապակցված պատկերը 1991–2010 թվականներին։