Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2010 թվականներին Թուրքիայի Հանրապետության և Սիրիայի Արաբական Հանրապետության միջև ձևավորված քաղաքական, դիվանագիտական և տարածաշրջանային փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով Մերձավոր Արևելքի հիմնական աշխարհաքաղաքական գործընթացների և տարածաշրջանային հակասությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացումը, դրանց վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, ինչպես նաև այն հանգամանքները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում նպաստել են ինչպես լարվածության խորացմանը, այնպես էլ երկկողմ հարաբերությունների կարգավորմանն ու համագործակցության ընդլայնմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրներին, սահմանային և ջրային ռեսուրսների շուրջ տարաձայնություններին, Քրդական հարցին, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքում ազդեցության և ռազմավարական դիրքերի համար ձևավորված մրցակցությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են Թուրքիայի և Սիրիայի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները փոխկապակցվել տարածաշրջանի ավելի լայն գործընթացների հետ և ինչպես են երրորդ երկրների ու միջազգային ուժերի քաղաքականությունները ներգործել երկկողմ հարաբերությունների վրա։ Ուսումնասիրվում է նաև 1990-ականների ընթացքում հարաբերությունների սրման փուլը, երբ անվտանգության և տարածքային խնդիրները հասել էին բարձր լարվածության, ինչպես նաև հետագա բանակցային գործընթացները, որոնք հիմք ստեղծեցին հարաբերությունների աստիճանական բարելավման համար։ Կարևոր տեղ է հատկացվում 1998 թվականի զարգացումներին և դրանց հաջորդած քաղաքական փոփոխություններին, որոնք էական ազդեցություն ունեցան երկու երկրների հարաբերությունների հետագա ընթացքի վրա։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է նաև 2000-ական թվականներին երկկողմ կապերի ակտիվացման գործընթացը, երբ քաղաքական երկխոսությանը զուգահեռ ընդլայնվեցին տնտեսական, առևտրային և այլ ոլորտներում համագործակցության հնարավորությունները։ Հեղինակը հարաբերությունների զարգացումը ներկայացնում է ոչ թե մեկուսացված երկկողմ գործընթացի, այլ տարածաշրջանային ուժերի փոխազդեցության ավելի լայն համակարգի շրջանակում՝ հաշվի առնելով Իրաքի իրավիճակը, արաբա-իսրայելական հակամարտությունը, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների քաղաքականությունը Մերձավոր Արևելքում, ինչպես նաև տարածաշրջանային անվտանգության փոփոխվող միջավայրը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ բացահայտում է հակամարտող շահերի պայմաններում երկկողմ հարաբերությունների վերափոխման մեխանիզմները և ցույց տալիս, թե ինչպես կարող են երկարատև տարաձայնություններից հետո ձևավորվել համագործակցության նոր ուղղություններ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, Մերձավոր Արևելքի տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների, դիվանագիտության և արտաքին քաղաքականության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար՝ հնարավորություն տալով խորությամբ ուսումնասիրել տվյալ ժամանակահատվածում Թուրքիայի և Սիրիայի հարաբերությունների էվոլյուցիան և դրա կապը տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումների հետ։