Պատրաստի նյութեր

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 1907 թվականի հոկտեմբերի 1-ին հիմնադրված Սանկտ Պետերբուրգի հայկական շրջանակի անդամների ցանկը՝ կազմված որպես կազմակերպության գործունեությանն առնչվող տեղեկատու և պատմական-մատենագիտական աղբյուր։ Այն արժեքավոր է հատկապես 20-րդ դարի սկզբի Սանկտ Պետերբուրգի հայ համայնքի, մտավորական միջավայրի և հասարակական կազմակերպությունների ուսումնասիրության համար։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն անձանց շրջանակի մասին, որոնք ընդգրկված էին հայկական մշակութային և հասարակական կյանքում, ինչպես նաև ուսումնասիրելու համայնքի կազմակերպվածության աստիճանը և դրա ձևավորման պատմական պայմանները։ Անդամների անունների գրանցումը կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունի, քանի որ նման ցուցակները հաճախ թույլ են տալիս նույնականացնել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ գործիչներին, մտավորականներին, հասարակական ակտիվիստներին և համայնքային կյանքի այլ մասնակիցներին։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել ինչպես Սանկտ Պետերբուրգի հայ համայնքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, այնպես էլ հայկական սփյուռքի, հայ-ռուսական մշակութային կապերի, հասարակական կազմակերպությունների պատմության և 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի հայկական մտավոր կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն միաժամանակ ունի կենսագրական և ծագումնաբանական արժեք, քանի որ անդամների անուններն ու դրանց համակարգված ներկայացումը կարող են հիմք ծառայել առանձին անձանց գործունեության, հասարակական կապերի և տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական համայնքային ցանցերի հետագա ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, սա ոչ թե գեղարվեստական կամ ընդհանուր ընթերցողական բնույթի գիրք է, այլ փաստագրական և տեղեկատու բնույթի աղբյուր, որի հիմնական արժեքը ժամանակաշրջանի հայկական հասարակական կյանքի մասնակիցների շրջանակը պահպանելու և հետագա պատմական ուսումնասիրությունների համար փաստական հիմք ապահովելու մեջ է։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է Սանկտ Պետերբուրգում գործող հայկական շրջանակի գործունեությունը կարգավորող կանոնադրական փաստաթուղթը՝ արտացոլելով ժամանակաշրջանի հայկական համայնքային կազմակերպությունների կառուցվածքը, նպատակները և ներքին գործելակերպը։ Փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է Սանկտ Պետերբուրգի հայկական համայնքի հասարակական և մշակութային կյանքի ուսումնասիրման համար, քանի որ կանոնադրության միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել կազմակերպության ստեղծման նպատակների, անդամակցության պայմանների, անդամների իրավունքների ու պարտականությունների, կառավարման մարմինների և ժողովների կազմակերպման կարգի մասին։ Հրատարակության բովանդակությունը արժեքավոր է նաև այն տեսանկյունից, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայկական համայնքի ինքնակազմակերպման ձևերը Ռուսական կայսրության խոշոր մշակութային և վարչական կենտրոններից մեկում։ Կանոնադրական դրույթները կարող են տեղեկություններ հաղորդել կազմակերպության գործունեության հիմնական ուղղությունների, փոխադարձ օգնության, կրթական ու մշակութային նախաձեռնությունների, համայնքային կապերի պահպանման և անդամների միջև համագործակցության սկզբունքների վերաբերյալ։ Փաստաթուղթը միաժամանակ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի կազմակերպական և իրավական մշակույթը՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին ազգային և հասարակական միավորումները ձևակերպում իրենց ներքին կանոնները և սահմանում կառավարման մեխանիզմները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ համայնքների պատմությամբ, սփյուռքագիտությամբ, սոցիալական պատմությամբ, հայկական կազմակերպությունների զարգացման և Ռուսական կայսրության տարածքում հայերի հասարակական կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է պատմաբանների, արխիվագետների, բանասերների և մշակութաբանների համար, քանի որ նման կանոնադրական փաստաթղթերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն տվյալ կազմակերպության կառուցվածքը, այլև ավելի լայն պատմական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվում և զարգանում էր հայկական համայնքային կյանքը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր, որն օգնում է վերականգնել Սանկտ Պետերբուրգի հայկական համայնքի կազմակերպական կյանքի առանձնահատկությունները և պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում հայերի հասարակական ինքնակազմակերպման մասին։