Պատրաստի նյութեր

«Կիզլի ատա» վերնագիրը, ըստ գրության ձևի, կարող է լինել թուրքերենից կամ օսմաներենից փոխանցված տեղանուն կամ արտահայտություն։ «Ատա» ձևը հնարավոր է կապված լինի թուրքերեն ada՝ «կղզի» բառի հետ, սակայն «Կիզլի» բաղադրիչի նշանակությունն ու ամբողջ վերնագրի ճշգրիտ ընթերցումը միայն այս գրառումից հաստատել հնարավոր չէ։ Հետևաբար, առանց գրքի տիտղոսաթերթի, հեղինակի անվան կամ լրացուցիչ մատենագիտական տեղեկությունների՝ դժվար է վստահորեն որոշել՝ այն վե՞պ է, պատմվածքների ժողովա՞ծու, թարգմանությո՞ւն, թե՞ այլ բնույթի աշխատություն։ Եթե հրատարակությունն իսկապես գեղարվեստական ստեղծագործություն է, դրա բովանդակությունը կարող է կապված լինել վերնագրում հիշատակվող վայրի, այնտեղ տեղի ունեցող իրադարձությունների կամ այդ վայրի հետ առնչվող կերպարների պատմության հետ, սակայն նման մեկնաբանությունը մնում է ենթադրական։ Գիրքը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել 19-րդ դարի վերջի Կոստանդնուպոլսի հայատառ հրատարակչական միջավայրի և հայ ընթերցողներին հասանելի գրականության ուսումնասիրության համար։ Ստեղծագործության ժանրը, հեղինակը, սկզբնաղբյուր լեզուն, սյուժեն և գրական նշանակությունը ճշգրտելու համար անհրաժեշտ է լրացուցիչ տեղեկություն՝ հատկապես տիտղոսաթերթի պատկերը կամ գրքի սկզբի էջերը։

Հրատարակության վերնագիրը գրված է օսմաներենով՝ հայատառ գրությամբ, և ըստ իր իմաստի՝ վերաբերում է 1892 թվականի համար նախատեսված կիրակնօրյա դպրոցի դասերին։ Գիրքը, ամենայն հավանականությամբ, կազմվել է որպես կրոնական և բարոյական դաստիարակության ուսումնական ձեռնարկ, որը կարող էր օգտագործվել կիրակնօրյա դպրոցներում՝ քրիստոնեական ուսմունքը սովորեցնելու, կրոնական գիտելիքները զարգացնելու և երեխաների կամ այլ սովորողների հոգևոր կրթությունը կազմակերպելու նպատակով։ Նմանատիպ հրատարակություններում կարող էին ընդգրկվել աստվածաշնչյան պատմություններ, քրիստոնեական հավատի հիմնական դրույթներ, բարոյական խրատներ, աղոթքներ և ուսուցողական ընթերցանության նյութեր՝ դասավորված ըստ տարվա կիրակիների կամ ուսումնական հերթականության։ Հրատարակության տարեկան բնույթը հուշում է, որ այն կարող էր ծառայել որպես դասերի պլանավորման և կանոնավոր ուսուցման նյութ՝ ուսուցիչներին օգնելով կազմակերպել դասերը տարվա ընթացքում։ Այն նաև կարող է կարևոր աղբյուր լինել Օսմանյան կայսրության հայ համայնքներում գործող կիրակնօրյա դպրոցների, կրոնական կրթության կազմակերպման և հայատառ օսմաներենով հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Այնուամենայնիվ, միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել գրքի ճշգրիտ բովանդակությունը, դասերի կառուցվածքը, նախատեսված սովորողների տարիքը կամ այն եկեղեցական համայնքը, որի համար այն կազմվել է։

1892 թվականին Կոստանդնուպոլսում հրատարակված այս՝ 222 էջից բաղկացած աշխատությունը, ըստ վերնագրի, նախատեսված է եղել 1893 թվականի կիրակիների ընթացքում կիրակնօրյա դպրոցներում դասավանդելու համար։ Վերնագիրը ներկայացված է օսմանյան թուրքերենի՝ հայատառ գրության ձևով և պարունակում է «կիրակի մէքթէպի»՝ կիրակնօրյա դպրոց, ինչպես նաև «տէրսլէրի»՝ դասեր բառերը։ Այս ձևակերպումը հուշում է, որ հրատարակությունը ուսումնական նյութերի ժողովածու է՝ նախատեսված տարվա կիրակնօրյա դասերի կազմակերպման և հաջորդականության համար։ Կիրակնօրյա դպրոցները քրիստոնեական համայնքներում կարևոր դեր են ունեցել կրոնական գիտելիքների փոխանցման, Աստվածաշնչյան պատմությունների ուսումնասիրման, բարոյական դաստիարակության և համայնքային ինքնության պահպանման գործում։ Նման դասագրքերը կարող էին պարունակել աստվածաշնչյան ընթերցանության նյութեր, քրիստոնեական ուսմունքի բացատրություններ, բարոյական խրատներ, աղոթքներ և տարվա տարբեր կիրակիներին համապատասխան դասերի ծրագիր։ 1892 թվականին հրատարակված լինելը և 1893 թվականի կիրակիների համար նախատեսված լինելը վկայում են, որ այն կազմվել է նախապես՝ հաջորդ տարվա ուսումնական կարիքները հոգալու նպատակով։ Կոստանդնուպոլիսը XIX դարի վերջին բազմալեզու և բազմադավան քաղաք էր, որտեղ տարբեր քրիստոնեական համայնքներ ունեին իրենց կրթական և կրոնական կազմակերպությունները։ Այնուամենայնիվ, միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել, թե որ համայնքի կամ դավանանքի կիրակնօրյա դպրոցի համար է նախատեսված եղել այս ժողովածուն, ինչ լեզվով են շարադրված դասերը և ինչպես է կազմակերպված դրանց բովանդակությունը։ Այս հրատարակությունը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել Օսմանյան կայսրության հայ և այլ քրիստոնյա համայնքների կրթական կյանքի, կրոնական ուսուցման և XIX դարի վերջի դպրոցական գրականության ուսումնասիրության համար։

1898 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Հակոբ Պոյաճյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 32 էջից բաղկացած նյութի վերնագիրը ներկայացված է օսմանյան թուրքերենի տառադարձությամբ՝ «Կիւնահլար 'աֆվը» ձևով։ Վերնագրի լեզվական ձևից կարելի է ենթադրել, որ այն առնչվում է օսմաներեն günahlar affı կամ նմանատիպ արտահայտության, որը հնարավոր է կապել մեղքերի ներման կամ համաներման գաղափարի հետ։ Սակայն այս ընթերցումը նախնական է․ առանց բնագրի տիտղոսաթերթի, լեզվի և գրության համակարգի ստուգման հնարավոր չէ հաստատել վերնագրի ճշգրիտ ձևը կամ իմաստը։ Հետևաբար, միայն առկա տվյալներով հնարավոր չէ վստահորեն որոշել՝ հրատարակությունը կրոնական, իրավական, հասարակական, թե գեղարվեստական բնույթ ունի։ XIX դարի վերջին Կոստանդնուպոլիսը բազմալեզու հրատարակչական կենտրոն էր, որտեղ շրջանառվում էին հայերեն, օսմաներեն և այլ լեզուներով գրքեր ու գրքույկներ։ Հակոբ Պոյաճյանի տպարանում լույս տեսած այս փոքրածավալ հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել այդ ժամանակաշրջանի տպագրական գործունեության և բազմալեզու գրավոր մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Գրքի բովանդակությունը, հեղինակը, լեզուն և թեմատիկ ուղղվածությունը ճշգրտելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագրի տիտղոսաթերթը կամ առաջին էջերը։

1867 թվականին Զմյուռնիայում՝ Տետեյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 330 էջից բաղկացած գիրքը Ալեքսանդր Դյումայի «Կոմս Մոնտե Քրիստո» վեպի չորրորդ մասն է։ Վեպի գլխավոր հերոսը Էդմոն Դանտեսն է՝ երիտասարդ նավաստին, որի կյանքը կտրուկ փոխվում է դավաճանության և անարդար մեղադրանքի հետևանքով։ Երկարատև բանտարկությունից և ծանր փորձություններից հետո նա ձեռք է բերում նոր ինքնություն ու հնարավորություններ և վերադառնում՝ իր անցյալի իրադարձությունների համար պատասխանատուներին առերեսելու նպատակով։ Ստեղծագործության հիմնական թեմաներից են արդարության որոնումը, վրեժը, դավաճանությունը, հավատարմությունը, հարստության և իշխանության ազդեցությունը մարդու վարքի վրա, ինչպես նաև բարոյական ընտրության հետևանքները։ Վեպի բազմամաս կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս աստիճանաբար բացահայտելու կերպարների անցյալը, նրանց փոխհարաբերությունները և գործողությունների հետևանքները։ Չորրորդ մասը շարունակում է ընդհանուր պատմողական գիծը, սակայն միայն մատենագիտական տվյալներով հնարավոր չէ ճշգրտորեն որոշել, թե Դյումայի բնագրի որ հատվածներն են ներառված այս հրատարակության մեջ կամ ինչպես են բաժանված հայերեն հրատարակության մասերը։ XIX դարում եվրոպական վեպերի հայերեն թարգմանություններն ու հրատարակությունները նպաստում էին հայ ընթերցողների՝ համաշխարհային գրականության հետ ծանոթությանը և հայերեն գեղարվեստական արձակի զարգացմանը։ Զմյուռնիան այդ ժամանակաշրջանում հայալեզու տպագրության կարևոր կենտրոններից էր։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ թարգմանական գրականության, XIX դարի ընթերցողական մշակույթի և Դյումայի ստեղծագործության հայերեն տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։ Թարգմանչի ինքնությունը, թարգմանության աղբյուրը և բնագրի հետ համապատասխանությունը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի տիտղոսաթերթն ու ամբողջական բնագիրը։

1873 թվականին Զմյուռնիայում՝ Տիգրան Հարություն Տետեյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 159 էջից բաղկացած գիրքը Ալեքսանդր Դյումայի հանրահայտ «Կոմս Մոնտե Քրիստո» արկածային վեպի երկրորդ մասն է։ Ստեղծագործության կենտրոնում Էդմոն Դանտեսի պատմությունն է՝ երիտասարդ նավաստու, որը դավադրության հետևանքով զրկվում է ազատությունից և երկար տարիների փորձություններից հետո վերադառնում է հասարակություն՝ նոր ինքնությամբ ու իր անցյալի հանդեպ արդարություն հաստատելու ձգտումով։ Վեպում կարևոր տեղ ունեն դավաճանության, անարդարության, վրեժի, հավատարմության, մարդկային արժանապատվության և բարոյական պատասխանատվության թեմաները։ Գործողությունների զարգացումը համադրում է գաղտնիքներ, անսպասելի շրջադարձեր, տարբեր կերպարների փոխկապակցված ճակատագրեր և հասարակական հարաբերությունների պատկերում։ Երկրորդ մասը շարունակում է նախորդ հատվածում սկսված պատմությունը՝ խորացնելով գլխավոր հերոսի նպատակների, նրա հակառակորդների և իրադարձությունների հետևանքների ներկայացումը։ Ստեղծագործությունը ոչ միայն արկածային պատմություն է, այլև անդրադառնում է այն հարցին, թե ինչպես են անարդարությունն ու տառապանքը փոխում մարդուն, և ինչ սահմաններ կարող են ունենալ վրեժն ու արդարության վերականգնման ձգտումը։ XIX դարում եվրոպական վեպերի հայերեն թարգմանություններն ու հրատարակությունները կարևոր դեր ունեին հայ ընթերցողական մշակույթի զարգացման գործում՝ հայալեզու ընթերցողներին ծանոթացնելով համաշխարհային գրականության հայտնի գործերին։ Զմյուռնիան այդ ժամանակաշրջանում հայ տպագրության և գրական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ինչպես Դյումայի ստեղծագործության հայերեն տարածման, այնպես էլ XIX դարի հայ թարգմանական գրականության և ընթերցանության պատմության ուսումնասիրության համար։ Առանց բնագրի համեմատության հնարավոր չէ հաստատել թարգմանչի անունը, օգտագործված ֆրանսերեն հրատարակության տարբերակը կամ հայերեն թարգմանության ամբողջականությունը։

1868 թվականին Վաղարշապատում՝ Սուրբ Էջմիածնի տպարանում հրատարակված այս՝ 26 էջից բաղկացած նյութը ներկայացված է «Կոնդակ» վերնագրով։ Հայ եկեղեցական ավանդության մեջ կոնդակը պաշտոնական գրություն կամ ուղերձ է, որը սովորաբար հրապարակվում է Ամենայն հայոց կաթողիկոսի կամ եկեղեցական այլ բարձրաստիճան պաշտոնյայի անունից և կարող է վերաբերել դավանաբանական, եկեղեցական, վարչական, հասարակական կամ հիշատակության նշանակություն ունեցող հարցերի։ Նման փաստաթղթերը կարող էին ուղղված լինել հոգևորականությանը, եկեղեցական համայնքներին կամ հավատացյալներին՝ տեղեկացնելու որոշումների, կարգադրությունների, հայտարարությունների կամ կարևոր իրադարձությունների մասին։ XIX դարում Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը հայ եկեղեցական կյանքի կենտրոնն էր, իսկ նրա տպարանը կարևոր դեր ուներ պաշտոնական եկեղեցական գրությունների, կրոնական աշխատությունների և այլ հայերեն հրատարակությունների տարածման գործում։ Այս տեսակի հրատարակությունները պատմական արժեք ունեն, քանի որ կարող են տեղեկություններ պահպանել ժամանակի եկեղեցական կառավարման, հոգևոր առաջնորդների գործունեության, եկեղեցու և հասարակության հարաբերությունների ու տվյալ ժամանակաշրջանի կարևոր իրադարձությունների մասին։ Այնուամենայնիվ, միայն «Կոնդակ» վերնագրով հնարավոր չէ որոշել՝ ով է եղել փաստաթղթի հեղինակը կամ հասցեատերը, ինչ առիթով է այն հրապարակվել և ինչ հարցի է նվիրված։ Այդ մանրամասները պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել XIX դարի Հայ առաքելական եկեղեցու պատմության, եկեղեցական փաստաթղթերի և Մայր Աթոռի տպագրական գործունեության ուսումնասիրության համար։

1875 թվականին Երուսաղեմում՝ Սուրբ Հակոբյանց տպարանում հրատարակված այս՝ 30 էջից բաղկացած աշխատությունը կրոնական ուսուցման համար նախատեսված ձեռնարկ է, որը, ըստ վերնագրի, վերաբերում է ավետարանական բովանդակության ուսումնասիրմանը։ «Կրթարան ավետարանական բանից» ձևակերպումը մատնանշում է Ավետարանի ուսմունքների, պատմությունների կամ քրիստոնեական հավատքի հիմնադրույթների ուսուցողական ներկայացման նպատակը։ «Դաս Դ» նշումը ցույց է տալիս, որ գիրքը դասերի կամ մասերի բաժանված ուսումնական շարքի չորրորդ մասն է, թեև առանց մյուս մասերի հետ համեմատության հնարավոր չէ հաստատել շարքի ամբողջական կառուցվածքը և յուրաքանչյուր դասի թեման։ Նման ձեռնարկները կարող էին նախատեսված լինել դպրոցականների, կրոնական ուսուցում ստացողների կամ քրիստոնեական ուսմունքն ուսումնասիրող ընթերցողների համար։ Դրանցում սովորաբար կարող էին ներկայացվել ավետարանական պատմություններ, Հիսուս Քրիստոսի կյանքի և քարոզչության դրվագներ, քրիստոնեական բարոյականության սկզբունքներ և հավատքի վերաբերյալ բացատրություններ՝ նյութը սովորողների համար մատչելի դարձնելու նպատակով։ Այնուամենայնիվ, տվյալ հրատարակության կոնկրետ թեմաները, ուսուցման մեթոդը և նախատեսված լսարանը հնարավոր չէ հաստատել միայն վերնագրի ու մատենագիտական տվյալների հիման վրա։ XIX դարում Երուսաղեմի Սուրբ Հակոբյանց տպարանը կարևոր դեր ուներ հայերեն կրոնական և կրթական գրականության հրատարակման գործում՝ նպաստելով եկեղեցական գիտելիքների տարածմանը և ուսումնական նյութերի հասանելիությանը։ Այս գիրքը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել հայալեզու կրոնական կրթության, Ավետարանի ուսուցման և XIX դարի հայկական տպագրական ժառանգության ուսումնասիրության համար։

1871 թվականին Երուսաղեմում՝ Սուրբ Հակոբյանց տպարանում հրատարակված այս՝ 89 էջից բաղկացած աշխատությունը նախատեսված է եղել հայ ընթերցողների համար ֆրանսերեն լեզվով ընթերցանության ուսուցման նպատակով։ Վերնագրում գործածված «գաղղիարէն» բառը ֆրանսերեն լեզվի պատմական անվանումներից է, իսկ «ի պետքս հայոց» արտահայտությունը ցույց է տալիս, որ ձեռնարկը կազմվել կամ նախատեսվել է հայալեզու սովորողների կարիքները հաշվի առնելով։ Գրքի հիմնական նպատակը, ըստ վերնագրի, ֆրանսերեն գրավոր խոսքի ընթերցման հմտությունների զարգացումն ու օտար լեզվով տեքստեր ընկալելու կարողության ձևավորումն էր։ XIX դարում օտար լեզուների իմացությունը կարևոր նշանակություն ուներ կրթության, գրականության, թարգմանության, միջազգային հաղորդակցության և եվրոպական գիտամշակութային մտքի հետ ծանոթանալու համար։ Ֆրանսերենը հատկապես կարևոր եվրոպական լեզուներից էր, որով հասանելի էին գրական, գիտական և կրթական բազմաթիվ աշխատություններ։ Նման ուսումնական ձեռնարկներում կարող էին ներառվել ֆրանսերեն բառեր, արտահայտություններ, ընթերցանության համար նախատեսված տեքստեր, արտասանության կամ ընթերցման կանոններ և սովորողներին օգնող բացատրություններ։ Սակայն միայն վերնագրից հնարավոր չէ հաստատել՝ տվյալ հրատարակությունն ինչ մեթոդով է ուսուցանում ընթերցանությունը, արդյոք պարունակում է հայերեն թարգմանություններ կամ բառարանային բաժին, և ինչ մակարդակի սովորողների համար է նախատեսված։ Երուսաղեմի Սուրբ Հակոբյանց տպարանը կարևոր դեր է ունեցել հայերեն կրոնական, կրթական և մշակութային գրականության հրատարակման գործում։ Այս գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի հայալեզու օտարալեզու ուսուցման ձեռնարկների, ֆրանսերենի տարածման և հայկական կրթական միջավայրի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

1864 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ «Արևելյան համազգային» տպարանում հրատարակված այս՝ 140 էջից բաղկացած աշխատությունը վերաբերում է հայերենի քերականության ուսուցմանը։ Վերնագիրը մատնանշում է լեզվական գիտելիքների փոխանցման և հայերենի քերականական կառուցվածքի ուսումնասիրման կրթական նպատակը։ XIX դարում հայերենով կրթության զարգացումը կարևոր նշանակություն ուներ գրագիտության տարածման, գրավոր խոսքի կատարելագործման և մայրենի լեզվի պահպանման գործում։ Այդ ժամանակաշրջանի քերականական ձեռնարկները սովորաբար նախատեսված էին սովորողներին լեզվի կառուցվածքին ծանոթացնելու, քերականական կանոնները բացատրելու և ճիշտ գրավոր ու բանավոր խոսքի ձևավորմանը նպաստելու համար։ Նման աշխատություններում կարող էին ուսումնասիրվել խոսքի մասերը, բառերի կազմությունն ու փոփոխությունը, հոլովումը, խոնարհումը, նախադասության կառուցվածքը, ուղղագրական կանոնները և լեզվական այլ երևույթներ։ Սակայն տվյալ գրքի վերնագիրը չի հստակեցնում՝ այն հիմնականում ներկայացնում է հայերենի քերականական տեսությո՞ւնը, նախատեսված է գործնական վարժությունների համա՞ր, թե՞ համադրում է երկու մոտեցումները։ Ուստի նշված թեմաները հնարավոր բովանդակային ուղղություններ են, այլ ոչ թե հաստատված բաժինների ցանկ։ Կոստանդնուպոլիսը XIX դարում հայ կրթական և հրատարակչական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ տպագրվում էին լեզվական ձեռնարկներ, դպրոցական դասագրքեր և ազգային կրթության զարգացմանն ուղղված այլ աշխատություններ։ Այս գիրքը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ քերականագիտական մտքի, հայալեզու կրթության պատմության և XIX դարի դպրոցական գրականության ուսումնասիրության համար։ Դրա հեղինակային պատկանելությունը, քերականական մոտեցումը և կոնկրետ ուսումնական նշանակությունը ճշտելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը կամ գրքի նախաբանը։

1885 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Մարգարյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 401 էջից բաղկացած աշխատությունը նվիրված է քրիստոնեական հավատի համակարգված ուսումնասիրությանը։ Վերնագրում հստակ նշված է, որ գիրքը նախատեսված է ոչ միայն սովորողների, այլև չափահաս աշակերտների, ընծայացուների և եկեղեցական կյանքով հետաքրքրվող անձանց համար։ «Ընծայացու» հասկացությունը տվյալ համատեքստում կարող է վերաբերել եկեղեցական ծառայության պատրաստվող անձանց, ուստի աշխատությունը հավանաբար նախատեսված է եղել նաև կրոնական գիտելիքների խորացման և եկեղեցական գործունեությանն առնչվող նախապատրաստության համար։ Քրիստոնեական կրոնագիտության նման ձեռնարկները սովորաբար նպատակ ունեն բացատրելու հավատի հիմնական դրույթները, Աստծո և մարդու փոխհարաբերության վերաբերյալ քրիստոնեական պատկերացումները, Սուրբ Գրքի նշանակությունը, եկեղեցու դերը, աղոթքի և պաշտամունքի նշանակությունը, ինչպես նաև քրիստոնեական բարոյականության սկզբունքները։ Դրանք կարող են անդրադառնալ նաև խորհուրդներին, եկեղեցական ավանդություններին, դավանաբանական հարցերին և հավատացյալի հոգևոր կյանքին վերաբերող թեմաներին։ Այնուամենայնիվ, առանց գրքի բնագրի կամ բովանդակության ցանկի հնարավոր չէ հաստատել, թե այս աշխատության մեջ նշված հարցերից որոնք են ընդգրկված և ինչ հերթականությամբ են ներկայացված։ Գրքի զգալի ծավալը՝ 401 էջը, վկայում է ընդարձակ նյութի մասին և թույլ է տալիս այն դիտարկել որպես ավելի խորացված կրոնական ուսուցման ձեռնարկ, այլ ոչ միայն տարրական դպրոցական դասագիրք։ XIX դարի Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքում կրոնական կրթությունը կարևոր դեր ուներ եկեղեցական կյանքի, հոգևորականների պատրաստության և քրիստոնեական գիտելիքների տարածման գործում։ Այս հրատարակությունը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել ժամանակաշրջանի հայալեզու աստվածաբանական գրականության, կրոնական կրթության կազմակերպման և քրիստոնեական ուսմունքի ներկայացման եղանակների ուսումնասիրության համար։

1889 թվականին Թիֆլիսում՝ Մովսես Վարդանյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 37 էջից բաղկացած գիրքը կրոնի ուսուցման համար նախատեսված համառոտ դասագիրք է։ Վերնագիրը և հրատարակության փոքր ծավալը թույլ են տալիս ենթադրել, որ այն նախատեսված է եղել սովորողներին կրոնական հիմնական գիտելիքներին ծանոթացնելու և ուսումնական նյութը մատչելի ձևով ներկայացնելու համար։ XIX դարի հայ կրթական համակարգում կրոնի դասավանդումը կարևոր տեղ էր զբաղեցնում՝ նպաստելով քրիստոնեական ավանդույթների, եկեղեցական պատմության և բարոյական արժեքների փոխանցմանը նոր սերնդին։ Այդ ժամանակաշրջանի նմանատիպ դասագրքերում կարող էին ներկայացվել քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթները, Աստվածաշնչյան պատմություններ, աղոթքներ, կրոնական տոներ, եկեղեցական սովորույթներ և բարոյական վարքի վերաբերյալ ուսուցողական նյութեր։ Հակիրճ դասագրքերը հատկապես հարմար էին դպրոցական ուսուցման համար, քանի որ հնարավորություն էին տալիս հիմնական գաղափարները ներկայացնել սահմանափակ ծավալով և դրանք դարձնել ավելի հեշտ յուրացվող։ Սակայն այս գրքի կոնկրետ բովանդակությունը, դավանաբանական ուղղվածությունը, նախատեսված տարիքային խումբը և դասերի կառուցվածքը հնարավոր չէ որոշել միայն վերնագրի ու մատենագիտական տվյալների հիման վրա։ Թիֆլիսը XIX դարում հայալեզու տպագրության և կրթական կյանքի նշանակալի կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվում էին դպրոցական դասագրքեր, կրոնական ձեռնարկներ և գիտելիքների տարածմանն ուղղված այլ գրքեր։ Հրատարակությունն արժեքավոր է հայ կրթության պատմության, կրոնական ուսուցման մեթոդների և XIX դարի վերջի հայկական տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

1890 թվականին Թիֆլիսում՝ «Արոր» տպարանում, Տ. Նազարյանի տպագրությամբ լույս տեսած այս՝ 65 էջից բաղկացած գիրքը նախատեսված է եղել կրոնի ուսուցման համար։ Վերնագիրը ցույց է տալիս, որ հրատարակությունը դասագրքային բնույթ ունի և նպատակ է հետապնդում սովորողներին համակարգված կերպով ծանոթացնել կրոնական գիտելիքներին ու հավատքի հիմնական սկզբունքներին։ XIX դարի հայ կրթական միջավայրում կրոնական ուսուցումը կարևոր տեղ էր զբաղեցնում, քանի որ եկեղեցին և քրիստոնեական ավանդույթները նշանակալի դեր ունեին ոչ միայն հոգևոր, այլև կրթական, մշակութային և հասարակական կյանքում։ Այդ ժամանակաշրջանի կրոնի դասագրքերը կարող էին ներառել Աստվածաշնչի պատմությունների, քրիստոնեական հավատքի հիմունքների, բարոյական վարքականոնների, աղոթքի, եկեղեցական ավանդույթների և կրոնական տոների վերաբերյալ նյութեր։ Դասագրքային ձևաչափը ենթադրում է, որ տեղեկությունները կարող էին ներկայացվել ուսուցման համար հարմար հերթականությամբ՝ սովորողների գիտելիքների աստիճանական ձևավորման նպատակով։ Այնուամենայնիվ, գրքի վերնագիրը չի հստակեցնում՝ այն նախատեսված է հայ առաքելական եկեղեցու դպրոցների՞, այլ քրիստոնեական դավանանքի հետևորդների՞, թե՞ ավելի ընդհանուր կրթական միջավայրի համար։ Հետևաբար, կոնկրետ դավանաբանական ուղղվածությունը, դասերի կառուցվածքը և ընդգրկված թեմաները հնարավոր չէ հաստատել առանց բնագրի ուսումնասիրության։ Թիֆլիսը XIX դարում հայալեզու կրթության, հրատարակչության և հասարակական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ լույս էին տեսնում դպրոցական ձեռնարկներ և կրթական տարբեր ուղղությունների գրքեր։ Այս հրատարակությունը կարող է օգտակար աղբյուր լինել ժամանակաշրջանի կրոնական կրթության, դպրոցական դասագրքերի կազմման սկզբունքների և հայալեզու տպագրական ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Գրքում հիշատակվում է Խորեն վարդապետ Ստեփանեն և նրա գործունեությունը Բաքվում։ Հոգևորականի անվան և բնակավայրի հիշատակումը թույլ է տալիս ենթադրել, որ աշխատությունը կամ հրատարակությունը վերաբերում է տվյալ հոգևորականի կյանքին, ծառայությանը կամ Բաքվում ծավալած գործունեությանը։ XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին Բաքուն Կովկասի հայաբնակ կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ գործում էին հայկական եկեղեցական համայնքներ, կրթական հաստատություններ, մշակութային կազմակերպություններ և տպագրական օջախներ։ Քաղաքի հայ համայնքի հոգևոր ու հասարակական կյանքում եկեղեցական գործիչները կարող էին կարևոր դեր ունենալ կրոնական ծառայության, կրթության, համայնքային կազմակերպման և ազգային մշակույթի պահպանման գործում։ Վերնագրի «Բաքվի մեջ» ձևակերպումը մատնանշում է տվյալ վայրի հետ անմիջական կապը, սակայն ինքնին չի պարզում՝ գիրքը կենսագրակա՞ն ակնարկ է, պատմական տեղեկությո՞ւն, հրապարակախոսակա՞ն նյութ, թե՞ որևէ այլ բնույթի աշխատություն։ Առանց հրատարակության տարեթվի, էջաքանակի, տպարանի կամ բովանդակության մասին լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ հաստատել նաև հեղինակի ինքնությունը, նյութի ստեղծման հանգամանքները կամ Խորեն վարդապետ Ստեփանեի գործունեության կոնկրետ դրվագները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել Բաքվի հայ համայնքի պատմության, հոգևորականության գործունեության և կովկասահայ հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։