Պատրաստի նյութեր

Գիրքը ներկայացնում է հոգևոր և բարոյական դաստիարակությանն ուղղված աշխատություն, որտեղ մարդու ներքին կյանքի բարելավումը խորհրդանշորեն համեմատվում է բժշկության հետ։ «Հոգևոր բժշկարան» բնորոշումը մատնանշում է այն գաղափարը, որ հոգևոր ուսմունքը, բարոյական խրատը և հավատքի սկզբունքները կարող են օգնել մարդուն հաղթահարելու ներքին հակասությունները, շտկելու վարքագիծը և հասնելու հոգեկան ու բարոյական հավասարակշռության։ Քրիստոնեական գրականության մեջ նման մոտեցումը հաճախ արտահայտվում է հոգևոր հիվանդությունների և դրանց բուժման այլաբանական համեմատությամբ․ սխալները, մեղքերը և վնասակար սովորությունները ներկայացվում են որպես մարդու ներքին կյանքի խաթարումներ, իսկ ապաշխարությունը, աղոթքը, առաքինությունը և ինքնաքննությունը՝ որպես վերականգնման ուղիներ։ Այսպիսի աշխատությունները նպատակ ունեն ընթերցողին ոչ միայն փոխանցելու կրոնական գիտելիքներ, այլև խրախուսելու դրանց կիրառությունը առօրյա կյանքում։ Հոգևոր բժշկության գաղափարը կապված է նաև ներողամտության, համբերության, խոնարհության, գթասրտության և սեփական վարքի նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունքի հետ։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրոնական ու բարոյախոսական գրականության, քրիստոնեական դաստիարակության ավանդույթների և հոգևոր խորհրդատվության լեզվի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես էին հոգևոր ուսմունքները ներկայացվում բժշկության հետ համեմատվող պատկերավոր ձևերով՝ հավատացյալի ներքին վերափոխումը բացատրելու և բարոյական կատարելագործումը խրախուսելու նպատակով։

Գիրքը վերնագրով հուշում է արտասովոր և խորհրդանշական պատմության մասին, որի առանցքում դժոխքից փախած մարդու կամ դժոխքի սուրհանդակի կերպարն է։ Դժոխքի պատկերն օգտագործվում է տարբեր գրական ավանդույթներում՝ մարդկային արատները, հասարակական անարդարությունները և բարոյական հակասությունները բացահայտելու համար։ Այդպիսի ստեղծագործություններում արտասովոր իրավիճակները կարող են ծառայել որպես միջոց՝ ընթերցողին ծանոթացնելու հասարակության մեջ տարածված վարքագծային խնդիրներին, քննադատելու կեղծավորությունը, ագահությունը, անազնվությունը կամ բարոյական սկզբունքների խախտումը։ Վերնագրի հակադրական կառուցվածքը՝ փախուստը դժոխքից և սուրհանդակի կերպարը, ստեղծում է պատմողական հետաքրքրություն և կարող է ենթադրել երգիծական կամ այլաբանորեն մեկնաբանվող շարադրանք։ Կրոնական պատկերացումների օգտագործումը գրականության մեջ հաճախ հնարավորություն է տալիս իրական կյանքի երևույթները ներկայացնելու չափազանցված, խորհրդանշական կամ քննադատական տեսանկյունից։ Միևնույն ժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության կոնկրետ սյուժեն, կերպարների գործողությունները կամ քննադատության ուղղությունը։ Տետրերի շարքով ներկայացված լինելը վկայում է նյութի բաժանված հրատարակման մասին։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ տպագիր գրականության, երգիծանքի, այլաբանության և կրոնական պատկերների միջոցով հասարակական ու բարոյական հարցեր բարձրացնելու գրական եղանակների ուսումնասիրության համար։

Գիրքը նվիրված է ժամանակի արժեքի և երջանկության հասնելու ուղիների շուրջ խորհրդածություններին։ Վերնագիրը մատնանշում է մարդու կյանքի, ժամանակի ճիշտ օգտագործման և անձնական բարօրության միջև կապը՝ ընթերցողին հրավիրելով խորհելու սեփական ընտրությունների, վարքագծի և կյանքի նպատակների մասին։ Բարոյափիլիսոփայական գրականության շրջանակում ժամանակը հաճախ դիտարկվում է որպես սահմանափակ և անդառնալի արժեք, որի արդյունավետ օգտագործումը պայմանավորում է մարդու գործունեության արդյունքները, անձնական զարգացումը և հասարակական պարտականությունների կատարումը։ Երջանկության գաղափարը կարող է առնչվել ներքին հանգստությանը, չափավորությանը, բարոյական վարքագծին, իմաստուն որոշումներին և նյութական ու հոգևոր արժեքների միջև հավասարակշռությանը։ Նման խորհրդածական աշխատությունները նպատակ ունեն ոչ միայն ներկայացնելու ընդհանուր դատողություններ, այլև ընթերցողին մղելու ինքնաքննության՝ օգնելով վերանայել առօրյա սովորությունները, առաջնահերթությունները և կյանքի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Հրատարակության համառոտ բնույթը և վերնագրի ձևակերպումը թույլ են տալիս այն դիտարկել որպես կարճ խրատական կամ մտորումների բնույթի երկ, թեև դրա կոնկրետ կառուցվածքն ու փաստարկները միայն վերնագրից որոշել հնարավոր չէ։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում բարոյական և փիլիսոփայական գաղափարների տարածման, երջանկության մասին պատկերացումների և 19-րդ դարի հայերեն փոքրածավալ տպագիր գրականության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը քրիստոնեական կրոնի վերաբերյալ տարածված առարկությունների քննարկմանն ու դրանց պատասխանների ներկայացմանն ուղղված աստվածաբանական աշխատություն է։ Այն նպատակ ունի պարզաբանել կրոնական ուսմունքների հիմնադրույթները, անդրադառնալ հավատքի նկատմամբ արտահայտվող կասկածներին և տրամաբանական ու փաստարկված շարադրանքով ներկայացնել քրիստոնեական դիրքորոշումները։ Աշխատության բովանդակային ուղղվածությունը համապատասխանում է կրոնական ջատագովության ավանդույթին, որի շրջանակում հավատքի պաշտպանությունը կատարվում է հարցադրումների, առարկությունների վերլուծության և դրանց պատասխանների միջոցով։ Նման գրականության մեջ սովորաբար քննարկվում են Աստծո գոյության, աստվածային նախախնամության, կրոնի և բանականության հարաբերակցության, բարոյականության հիմքերի, ինչպես նաև քրիստոնեական վարդապետության հավաստիության վերաբերյալ հարցեր։ Այսպիսի աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել կրոնական կրթության և աստվածաբանական բանավեճերի զարգացման գործում՝ ընթերցողին առաջարկելով հավատքի հիմնավորումները հասկանալու և կրոնական գաղափարները քննադատական հարցադրումների համատեքստում դիտարկելու հնարավորություն։ Երկրորդ հատորը շարունակում է թեմայի ուսումնասիրությունը՝ պահպանելով կրոնական առարկություններին պատասխանելու և քրիստոնեական ուսմունքը բացատրելու ընդհանուր նպատակը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայերեն աստվածաբանական գրականության, կրոնական ջատագովության, հավատքի ու բանականության փոխհարաբերությունների և հայալեզու մտավոր կյանքի պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը նվիրված է բարոյական դաստիարակությանը և մարդու առաքինությունների ձևավորմանը՝ բարությունը ներկայացնելով որպես անձնական ու հասարակական կյանքի կարևոր սկզբունք։ Վերնագիրը հուշում է, որ աշխատության հիմնական նպատակը բարոյական գիտելիքների փոխանցումն է և ընթերցողին ճիշտ վարքագծի, պատասխանատվության ու մարդկային արժանապատվության գաղափարներին ծանոթացնելը։ Քրիստոնեական բարոյախոսական գրականության ավանդույթում բարությունը դիտարկվում է սիրո, գթասրտության, խոնարհության, ներողամտության, ազնվության և ուրիշների հանդեպ հոգատարության հետ սերտ կապի մեջ։ Այսպիսի երկերը սովորաբար ձգտում են ոչ միայն ներկայացնել բարոյական սկզբունքները, այլև բացատրել դրանց կիրառությունը առօրյա հարաբերություններում, ընտանեկան կյանքում և հասարակական միջավայրում։ Դաստիարակչական գրականությունը կարևոր տեղ է զբաղեցրել հայ կրթական և հոգևոր մշակույթում՝ նպաստելով երեխաների ու մեծահասակների բարոյական պատկերացումների ձևավորմանը։ Վենետիկի Սուրբ Ղազարի տպարանի հետ կապված հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Մխիթարյան միաբանության տպագրական և կրթական գործունեության համատեքստում, քանի որ միաբանությունը նշանակալի դեր է ունեցել հայերեն գրականության, լեզվամշակույթի և կրոնական-ուսումնական գրքերի տարածման գործում։ Աշխատությունը կարևոր է բարոյախոսական գրականության ժանրի, քրիստոնեական դաստիարակության գաղափարների և հայերեն տպագիր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը հայոց լեզվի քերականության ուսուցմանն ու լեզվական գիտելիքների համակարգմանը նվիրված ուսումնական աշխատություն է։ Այն նախատեսված է հայերենի կառուցվածքը, լեզվական կանոններն ու խոսքի կազմակերպման սկզբունքները ներկայացնելու համար՝ նպաստելով լեզվի գիտակցված և գրագետ գործածությանը։ Քերականական ձեռնարկների այս տեսակի հիմնական խնդիրներից են լեզվի բաղադրիչների բացատրությունը, բառերի ձևերի և գործառույթների տարբերակումը, նախադասությունների կազմության կանոնների ներկայացումը և գրավոր խոսքի հստակության զարգացումը։ Այդպիսի աշխատություններում սովորաբար տեղ են գտնում հնչյունների ու տառերի, բառերի կազմության, խոսքի մասերի, քերականական ձևերի, շարահյուսական կապերի և նախադասության կառուցվածքի վերաբերյալ բաժիններ։ Վերնագրում առկա «նոր քերականություն» ձևակերպումը մատնանշում է քերականական նյութը որոշակի համակարգով ներկայացնելու ձգտումը, սակայն միայն մատենագիտական տվյալներով հնարավոր չէ հաստատել, թե ինչ առանձնահատկություններով է այս հրատարակությունը տարբերվում նույնանուն մյուս հրատարակություններից։ Հայերեն քերականական ձեռնարկները կարևոր դեր են ունեցել կրթության կազմակերպման, գրագիտության տարածման և հայոց լեզվի ուսուցման մեթոդների զարգացման գործում։ Այս գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագիտական գրականության, հայերենի դասավանդման պատմության և 19-րդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև կարող է ծառայել որպես նյութ՝ ժամանակաշրջանի քերականական տերմինաբանության, լեզվական նորմերի ներկայացման և հայերեն ուսումնական գրքերի հրատարակման ավանդույթների հետազոտության համար։

Գիրքը հայերենի քերականության ուսումնասիրությանն ու ուսուցմանն ուղղված աշխատություն է, որի նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել լեզվի կառուցվածքն ու գործածության կանոնները։ Այն պատկանում է հայերեն ուսումնական գրականության այն ավանդույթին, որի շրջանակում քերականական գիտելիքները ներկայացվում էին լեզվի ուսուցումը կազմակերպելու, գրագիտությունը զարգացնելու և գրավոր խոսքի ճիշտ կիրառությունը խթանելու նպատակով։ Նման աշխատություններում քերականական նյութը սովորաբար ընդգրկում է լեզվի հնչյունային և գրային համակարգը, բառերի կազմությունը, խոսքի մասերը, բառերի ձևափոխությունները, նախադասության կառուցվածքն ու շարահյուսական կապերը։ Այս գիտելիքները կարևոր են լեզվական երևույթները ճանաչելու, բառերի և նախադասությունների կառուցվածքը հասկանալու, ինչպես նաև գրավոր ու բանավոր խոսքը ճիշտ կազմելու համար։ Վերնագրում գործածված «նոր քերականություն» բնորոշումը կարող է արտահայտել քերականական նյութը նոր եղանակով ներկայացնելու կամ այն ժամանակի կրթական պահանջներին համապատասխան համակարգելու ձգտումը։ Այդուհանդերձ, աշխատության կոնկրետ բովանդակության և մեթոդի մասին ավելի որոշակի եզրակացություններ անելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել դրա ներքին կառուցվածքը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերենի դասավանդման պատմության, հայագիտական գրականության և 19-րդ դարի հայկական կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արժեքավոր է հայերեն քերականական տերմինաբանության ձևավորման, ուսումնական ձեռնարկների զարգացման և լեզվական գիտելիքների փոխանցման պատմական եղանակների հետազոտության տեսանկյունից։

Գիրքը հայերենի քերականությանն ու լեզվական գիտելիքների համակարգված ուսուցմանն ուղղված ուսումնական աշխատություն է։ Այն նպատակ ունի ներկայացնելու հայոց լեզվի կառուցվածքը, լեզվական միավորների գործածության կանոնները և գրավոր խոսքի ձևավորման սկզբունքները՝ ընթերցողին հաղորդելով լեզուն ճիշտ հասկանալու և կիրառելու համար անհրաժեշտ գիտելիքներ։ Քերականական ձեռնարկների ավանդական կառուցվածքի համաձայն՝ նման աշխատություններում սովորաբար ուսումնասիրվում են հնչյուններն ու տառերը, բառերի կազմությունը, խոսքի մասերը, բառերի փոփոխման ձևերը, նախադասության կառուցվածքը և շարահյուսական հարաբերությունները։ Քերականության ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն գրագետ գրելու և կարդալու, այլև լեզվական մտածողության զարգացման, գրավոր խոսքի հստակության և հայերենի կանոնավոր գործածության համար։ «Նոր քերականություն» բնորոշումը կարող է մատնանշել ժամանակի ուսուցման պահանջներին համապատասխան ներկայացման կամ քերականական նյութի նորացված համակարգման ձգտում, սակայն աշխատության կոնկրետ մեթոդաբանական առանձնահատկությունները վերնագրից միայն որոշել հնարավոր չէ։ Գիրքը կարևոր նյութ է հայերենի քերականական գիտելիքների դասավանդման պատմության, հայերեն ուսումնական գրականության զարգացման և 19-րդ դարի հայալեզու կրթական միջավայրի ուսումնասիրության համար։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես էին տվյալ ժամանակաշրջանում համակարգվում և փոխանցվում հայոց լեզվի վերաբերյալ գիտելիքները՝ կրթության ու գրագիտության տարածման նպատակով։

Գիրքը կապված է իսպանացի գրող Միգել դե Սերվանտեսի հանրահայտ ստեղծագործության հետ, որի գլխավոր հերոսը Լա Մանչայից Դոն Կիխոտն է։ Վեպը համաշխարհային գրականության նշանավոր երկերից է և միավորում է արկածային պատմությունը, երգիծանքը, հումորը և մարդկային բնավորության խորքային դիտարկումները։ Գլխավոր հերոսը, տարված ասպետական վեպերի ընթերցանությամբ, որոշում է դառնալ թափառական ասպետ և աշխարհում վերականգնել արդարությունը՝ պայքարելով չարիքի ու անարդարության դեմ։ Իր ուղեկից Սանչո Պանսայի հետ նա հայտնվում է տարբեր իրավիճակներում, որոնց միջոցով բացահայտվում են երևակայության և իրականության, իդեալների ու առօրյա կյանքի հակասությունները։ Հերոսի գործողությունները միաժամանակ ծիծաղելի են և մարդկայնորեն հուզիչ․ նրա ազնիվ մտադրությունները հաճախ բախվում են շրջապատող աշխարհի գործնական ու նյութական պատկերացումներին։ Ստեղծագործությունը ծաղրում է ասպետական գրականության պայմանականությունները, սակայն նաև անդրադառնում է երազանքի, ազատության, արժանապատվության և իդեալներին հավատարիմ մնալու հարցերին։ Վերնագիրը վկայում է Դոն Կիխոտի պատմության հայերեն ներկայացման մասին, սակայն միայն այս մատենագիտական տվյալներով հնարավոր չէ հստակեցնել՝ հրատարակությունն ամբողջական թարգմանությո՞ւն է, թե՞ ստեղծագործության համառոտ կամ հարմարեցված տարբերակ։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում համաշխարհային դասական գրականության հայերեն թարգմանությունների և 19-րդ դարի հայ ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Գիրքը քրիստոնեական Սուրբ Գրքի Նոր Կտակարանի հայերեն հրատարակություն է, որն ընդգրկում է քրիստոնեական հավատքի հիմքում ընկած սրբազան տեքստերը։ Նոր Կտակարանը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, ուսմունքի, մահվան և հարության մասին ավետարանական վկայությունները, ինչպես նաև վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորման և առաքելական գործունեության մասին պատմություններն ու ուսուցումները։ Դրա կազմում ավանդաբար ներառվում են չորս Ավետարանները, Գործք առաքելոցը, առաքելական թղթերը և Հայտնության գիրքը։ Այս գրքերը կարևոր նշանակություն ունեն քրիստոնեական աստվածաբանության, եկեղեցական կյանքի, բարոյական ուսմունքի և հոգևոր դաստիարակության համար։ Դրանցում քննարկվում են հավատքի, սիրո, ներման, ապաշխարության, արդարության, ծառայության և մարդու հոգևոր վերափոխման գաղափարները։ Նոր Կտակարանի տեքստերը դարեր շարունակ օգտագործվել են եկեղեցական արարողությունների, քարոզների, անհատական ընթերցանության և կրոնական կրթության ընթացքում։ Հայերեն հրատարակությունների պատմության տեսանկյունից նման գրքերը կարևոր դեր են ունեցել քրիստոնեական ուսմունքի տարածման, սուրբգրային լեզվի պահպանման և հայալեզու հավատացյալների հոգևոր կյանքի կազմակերպման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն աստվածաշնչյան թարգմանությունների, կրոնական տպագրության և հայ համայնքների հոգևոր-մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը Ժենովևայի կերպարի շուրջ կառուցված բարոյախոսական պատմություն է, որը ներկայացնում է առաքինի կնոջ կերպարը և նրա բարոյական հատկանիշները։ Վերնագրում առանձնացվում է հերոսուհու ազնիվ ու օրինակելի նկարագիրը՝ ընթերցողին ուղղորդելով դեպի ստեղծագործության դաստիարակչական նպատակը։ Նման պատմությունները 19-րդ դարի գրականության մեջ ծառայում էին բարոյական արժեքների տարածմանը և ընթերցողների վարքագծի ձևավորմանը։ Դրանցում կարևոր տեղ էին զբաղեցնում հավատարմությունը, համեստությունը, համբերությունը, բարությունը, պարտքի գիտակցումը և դժվարությունների պայմաններում բարոյական սկզբունքներին հավատարիմ մնալը։ Հերոսուհու կերպարը կարող էր ներկայացվել որպես օրինակ, որի միջոցով ընդգծվում էին անձնական առաքինության և հասարակության կողմից ընդունված բարոյական չափանիշների կապը։ Ստեղծագործության կանանց դաստիարակությանն ուղղված բնույթը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկելու ընտանեկան հարաբերությունների, կնոջ հասարակական դերի և բարոյական կրթության մասին պատմական պատկերացումների համատեքստում։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում բարոյախոսական գրականության ժանրի, 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրքերի և թարգմանական գրականության տարածման պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև նյութ է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին ժամանակի ընթերցողական միջավայրում ներկայացվում կանացի առաքինության և օրինակելի վարքագծի գաղափարները։

Գիրքը ներկայացնում է Ժենովևայի կերպարի շուրջ կառուցված բարոյախոսական պատմություն, որի նպատակն է կանանց համար օրինակ ծառայող վարքագծի և բարոյական սկզբունքների ներկայացումը։ Վերնագրում շեշտվում է հերոսուհու բարոյական նկարագիրը և այն հանգամանքը, որ պատմությունը նախատեսված է իբրև խրատական ընթերցանություն կանանց համար։ Նման ստեղծագործությունները տարածված էին 19-րդ դարի դաստիարակչական գրականության մեջ․ դրանց միջոցով ընթերցողին ներկայացվում էին առաքինության, համեստության, հավատարմության, համբերության և բարոյական հաստատակամության գաղափարները։ Հերոսուհու կերպարը ծառայում է որպես վարքագծային օրինակ, իսկ պատմության իրադարձությունները կոչված են ընթերցողին մղելու ինքնաքննության և բարոյական եզրակացությունների։ Ստեղծագործության դաստիարակչական ուղղվածությունը հատկապես կարևոր է կանանց կրթության և ընտանեկան ու հասարակական կյանքում ընդունված բարոյական չափանիշների պատմական ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես էին ժամանակի գրական տեքստերում ներկայացվում կնոջ առաքինությունը, պարտականությունները և հասարակության մեջ նրա դերը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև 19-րդ դարի հայերեն տպագիր գրականության, բարոյախոսական պատմությունների տարածման և կանանց ընթերցանության մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Գիրքը Ժյուլ Վեռնի արկածային և գիտաֆանտաստիկ գրականության հայտնի ստեղծագործության երկրորդ հատորն է, որը ընթերցողին տեղափոխում է ստորջրյա աշխարհ՝ ծովերի խորքերում կատարվող արտասովոր ճանապարհորդության միջավայր։ Ստեղծագործության կենտրոնում ծովային հետազոտություններն են, անհայտ տարածքների բացահայտումը և մարդու՝ բնության գաղտնիքները ճանաչելու ձգտումը։ Ստորջրյա ճանապարհորդության ընթացքում ներկայացվում են օվկիանոսի բազմազանությունը, ծովային կենդանական աշխարհը, ջրային միջավայրի առանձնահատկությունները և այն հնարավորությունները, որոնք կարող են ընձեռել գիտական հայտնագործություններն ու տեխնիկական նորարարությունները։ Արկածային իրադարձությունները զուգակցվում են գիտական պատկերացումներով՝ ընթերցողին խրախուսելով հետաքրքրվել ծովագիտությամբ, աշխարհագրությամբ, բնական գիտություններով և տեխնիկայի զարգացմամբ։ Ստեղծագործության կարևոր թեմաներից են ազատության ձգտումը, մարդկային բնավորության բարդությունը, անհայտի նկատմամբ հետաքրքրությունը և գիտելիքի ուժը։ Երկրորդ հատորը շարունակում է ճանապարհորդության պատմությունը՝ զարգացնելով հերոսների փորձառությունները և խորացնելով ստորջրյա աշխարհի գրական պատկերը։ Աշխատությունը նշանակալի տեղ ունի արկածային ու գիտաֆանտաստիկ գրականության մեջ՝ գիտական երևակայությունը համադրելով լարված սյուժեի և հետազոտական ոգու հետ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն թարգմանական գրականության և համաշխարհային գրականության հայ ընթերցողին փոխանցման պատմության ուսումնասիրության համար։

Գիրքը նվիրված է էլեկտրաբանության՝ որպես ֆիզիկայի կարևոր ճյուղի, համառոտ ներկայացմանը։ Այն վերաբերում է էլեկտրական երևույթների ուսումնասիրությանը և դրանց հիմքում ընկած բնական օրինաչափություններին՝ ընթերցողին ծանոթացնելով էլեկտրականության մասին հիմնական գիտելիքներին։ Վերնագրից կարելի է ենթադրել, որ աշխատությունը նախատեսված է թեմայի համակարգված և համառոտ ուսումնասիրության համար՝ առանց չափազանց ծավալուն տեսական շարադրանքի։ Էլեկտրաբանության ուսումնասիրությունը ներառում է էլեկտրական լիցքերի, դրանց փոխազդեցության, էլեկտրական և մագնիսական երևույթների, ինչպես նաև էլեկտրական հոսանքի ու դրա հատկությունների վերաբերյալ պատկերացումներ։ Այս բնագավառի գիտելիքները կարևոր նշանակություն ունեն բնության երևույթների բացատրության և տեխնիկական առաջընթացի ըմբռնման համար։ Նման ուսումնական բնույթի աշխատությունները նպաստել են գիտական հասկացությունների տարածմանը և ֆիզիկայի վերաբերյալ գիտելիքների հասանելիությանը հայերենով։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում գիտության պատմության, հայերեն գիտատեխնիկական գրականության զարգացման և ֆիզիկական գիտելիքների տարածման ուղիներն ուսումնասիրողների համար։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է հայերեն գիտական տերմինաբանության պատմական ձևավորման և բնական գիտությունների ուսուցման ավանդույթների ուսումնասիրության տեսանկյունից։