Պատրաստի նյութեր

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է գյուղատնտեսական վարկավորման համակարգի զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության Լոռու մարզի օրինակով։ Աշխատանքի առանցքում գյուղատնտեսության ֆինանսավորման հասանելիության, վարկային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և գյուղատնտեսական տնտեսությունների ֆինանսական կայունության հարցերն են։ Գյուղատնտեսությունը բնորոշվում է արտադրական սեզոնայնությամբ, բնական և կլիմայական ռիսկերով, եկամուտների անհավասար բաշխմամբ և հաճախ սահմանափակ սեփական ֆինանսական միջոցներով, ինչի պատճառով վարկավորումը կարող է էական նշանակություն ունենալ գյուղատնտեսական արտադրության շարունակականության և ընդլայնման համար։ Լոռու մարզի պայմաններում այս խնդիրը հատկապես կարևոր է, քանի որ գյուղատնտեսական գործունեությունը սերտորեն կապված է մարզի գյուղական բնակավայրերի սոցիալ-տնտեսական զարգացման, զբաղվածության և բնակչության եկամուտների ձևավորման հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել գյուղատնտեսական վարկավորման գործող մեխանիզմները, վարկերի տեսակները, դրանց տրամադրման պայմանները, տոկոսադրույքները, մարման ժամկետները, գրավի պահանջները և պետական աջակցության կամ սուբսիդավորման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն հարցին, թե որքանով են գործող ֆինանսական գործիքները հասանելի փոքր և միջին գյուղացիական տնտեսություններին, ֆերմերներին և գյուղատնտեսական արտադրությամբ զբաղվող ձեռնարկություններին։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև գյուղատնտեսական վարկավորման պահանջարկի և առաջարկի ուսումնասիրությունը։ Վարկերի նկատմամբ պահանջարկը կարող է պայմանավորված լինել գյուղատնտեսական տեխնիկայի ձեռքբերման, անասնապահության զարգացման, սերմերի և պարարտանյութերի գնման, ոռոգման համակարգերի բարելավման, ջերմոցային տնտեսությունների ստեղծման, վերամշակման կարողությունների ընդլայնման և այլ ներդրումային կարիքներով։ Միաժամանակ վարկավորման հասանելիությունը կարող է սահմանափակվել բարձր ֆինանսական ծախսերով, գրավի բացակայությամբ, գյուղատնտեսական եկամուտների անկայունությամբ, ֆինանսական գրագիտության ցածր մակարդակով և վարկային ռիսկերի բարձր գնահատմամբ։ Լոռու մարզի օրինակով նման խնդիրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն վարկավորման ընդհանուր համակարգային թերությունները, այլև տվյալ տարածաշրջանի գյուղատնտեսությանը բնորոշ առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարող է ներառել մարզի գյուղատնտեսական տնտեսությունների ֆինանսական վիճակի, վարկային միջոցների օգտագործման արդյունավետության և վարկային պարտավորությունների սպասարկման հնարավորությունների գնահատում։ Կարևոր է նաև պարզել, թե արդյոք ներգրավված վարկային միջոցները նպաստում են արտադրության ծավալների աճին, աշխատանքի արտադրողականության բարձրացմանը, տեխնոլոգիական վերազինմանը և գյուղացիական տնտեսությունների եկամուտների ավելացմանը։ Հետազոտության արդյունքների հիման վրա կարող են առաջարկվել գյուղատնտեսական վարկավորման համակարգի կատարելագործման ուղղություններ՝ վարկային պայմանների բարելավում, մատչելի ֆինանսավորման ընդլայնում, ռիսկերի ապահովագրական մեխանիզմների զարգացում, պետական աջակցության ավելի արդյունավետ կիրառում, վարկառուների ֆինանսական գրագիտության բարձրացում և գյուղատնտեսական վարկերի նպատակային օգտագործման վերահսկողության ուժեղացում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու Լոռու մարզում գյուղատնտեսական վարկավորման զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական գործոնները և գնահատելու ֆինանսավորման համակարգի դերը գյուղատնտեսության մրցունակության ու գյուղական համայնքների սոցիալ-տնտեսական զարգացման գործում։ Թեման ունի գործնական նշանակություն, քանի որ արդյունավետ վարկավորման համակարգը կարող է նպաստել գյուղատնտեսական արտադրության արդիականացմանը, ներդրումային ակտիվության աճին, գյուղական բնակավայրերում զբաղվածության պահպանմանը և մարզի տնտեսական ներուժի ավելի լիարժեք օգտագործմանը։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների ազդեցության ուսումնասիրությանը տնտեսական աճի վրա՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Աշխատանքի հիմքում այն հարցն է, թե արտաքին կապիտալի ներհոսքն ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ երկրի տնտեսական զարգացման, արտադրության ծավալների, զբաղվածության, արտադրողականության, տեխնոլոգիական առաջընթացի և մրցունակության վրա։ Օտարերկրյա ուղղակի ներդրումները միջազգային կապիտալի շարժի կարևոր ձևերից են, քանի որ դրանց միջոցով օտարերկրյա ներդրողը ոչ միայն ֆինանսական միջոցներ է ներգրավում տնտեսություն, այլև կարող է մասնակցել ձեռնարկության կառավարմանը, արտադրական գործընթացների կազմակերպմանը և երկարաժամկետ բիզնես ռազմավարության ձևավորմանը։ Աշխատության տեսական հատվածում կարող են ներկայացվել տնտեսական աճի և ներդրումների միջև փոխկապակցվածության հիմնական մոտեցումները, ինչպես նաև այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով օտարերկրյա կապիտալը կարող է ազդել տնտեսության վրա։ Այդպիսի մեխանիզմներից են կապիտալի կուտակումը, նոր տեխնոլոգիաների և կառավարման ժամանակակից մեթոդների ներմուծումը, աշխատուժի մասնագիտական կարողությունների զարգացումը, տեղական ընկերությունների հետ համագործակցությունը և արտահանման հնարավորությունների ընդլայնումը։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև հնարավոր բացասական հետևանքներին, քանի որ օտարերկրյա ներդրումների ազդեցությունը տնտեսական աճի վրա միշտ չէ, որ միանշանակ դրական է։ Ներդրումների արդյունավետությունը կարող է կախված լինել դրանց ուղղությունից, ոլորտային կառուցվածքից, երկրի ինստիտուցիոնալ միջավայրից, հարկային և ներդրումային քաղաքականությունից, ֆինանսական համակարգի զարգացվածությունից և ներքին շուկայի առանձնահատկություններից։ Հայաստանի օրինակով թեման առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում, քանի որ փոքր և բաց տնտեսության պայմաններում արտաքին կապիտալի ներգրավումը կարող է կարևոր դեր ունենալ ներդրումային ռեսուրսների ընդլայնման և տնտեսական ակտիվության խթանման գործում։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել Հայաստանում օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների ծավալների և կառուցվածքի փոփոխությունը, դրանց բաշխումն ըստ տնտեսական գործունեության տեսակների և ներդրող երկրների, ինչպես նաև դրանց հարաբերակցությունը ՀՆԱ-ի և տնտեսական աճի ցուցանիշների հետ։ Էմպիրիկ վերլուծության միջոցով հնարավոր է գնահատել՝ արդյոք ներդրումների ավելացումը ուղեկցվել է տնտեսական աճի արագացմամբ և որքանով է այդ կապը վիճակագրորեն նշանակալի։ Կարևոր է նաև տարբերակել ներդրումների կարճաժամկետ և երկարաժամկետ ազդեցությունները, քանի որ որոշ ներդրումային ծրագրեր կարող են անմիջապես մեծացնել տնտեսական ակտիվությունը, մինչդեռ տեխնոլոգիական փոխանցման, արտադրողականության բարձրացման կամ արտահանման ընդլայնման արդյունքները կարող են դրսևորվել ավելի ուշ։ Հայաստանի տնտեսության համատեքստում ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն գործոններին, որոնք խթանում կամ սահմանափակում են օտարերկրյա ներդրումների ներգրավումը՝ քաղաքական և տնտեսական կայունությանը, իրավական միջավայրին, ենթակառուցվածքներին, աշխատուժի որակին, շուկայի չափին և ներդրումային ռիսկերին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների և տնտեսական աճի միջև առկա կապը և գնահատելու, թե ինչ պայմաններում կարող է արտաքին կապիտալը առավել արդյունավետորեն նպաստել Հայաստանի տնտեսական զարգացմանը։ Թեման ունի ոչ միայն տեսական, այլև գործնական նշանակություն, քանի որ ստացված եզրահանգումները կարող են օգտակար լինել ներդրումային քաղաքականության մշակման, ներդրումային միջավայրի բարելավման, օտարերկրյա կապիտալի նպատակային ներգրավման և տնտեսական աճի երկարաժամկետ ռազմավարության ձևավորման համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։

Աշխատությունը նվիրված է զինված ուժերում ծառայողական գործունեության արդյունավետության գնահատման սոցիալ-հոգեբանական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով զինծառայողների գործունեության, մասնագիտական վարքագծի և ծառայողական արդյունքների վրա ազդող հոգեբանական ու սոցիալական գործոնների բացահայտման վրա։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ զինված ուժերում ծառայության արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն զինծառայողի մասնագիտական գիտելիքներով, ֆիզիկական պատրաստվածությամբ և կարգապահությամբ, այլև նրա մոտիվացիայով, հոգեբանական պատրաստվածությամբ, հաղորդակցական հմտություններով, խմբային փոխհարաբերություններով և ղեկավարության հետ հարաբերությունների բնույթով։ Աշխատության մեջ քննարկվում են ծառայողական գործունեության արդյունավետության գնահատման տեսական մոտեցումները և այն չափանիշները, որոնց միջոցով հնարավոր է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել զինծառայողի մասնագիտական գործունեության մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գնահատման սոցիալ-հոգեբանական կողմին, քանի որ զինված ուժերում ծառայությունը իրականացվում է կազմակերպված խմբային միջավայրում, որտեղ անհատի գործունեությունը սերտորեն կապված է ստորաբաժանման ընդհանուր մթնոլորտի, փոխվստահության, համագործակցության և փոխադարձ պատասխանատվության հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է զինծառայողների ծառայողական մոտիվացիայի ուսումնասիրությունը։ Ներքին և արտաքին մոտիվացիոն գործոնները կարող են էական ազդեցություն ունենալ ծառայողական պարտականությունների կատարման որակի, նախաձեռնողականության, պատասխանատվության և դժվար իրավիճակներին դիմակայելու պատրաստվածության վրա։ Միաժամանակ դիտարկվում է ղեկավարության և ենթակաների փոխհարաբերությունների նշանակությունը, քանի որ հրամանատարական ոճը, հետադարձ կապը, գնահատման արդարությունը և մասնագիտական առաջընթացի հնարավորությունները կարող են ձևավորել զինծառայողի վերաբերմունքը ծառայության նկատմամբ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նաև խմբային համախմբվածությանը և միջանձնային հարաբերություններին։ Զինվորական ստորաբաժանման ներսում փոխադարձ աջակցությունը, վստահությունը, հաղորդակցության արդյունավետությունը և ընդհանուր նպատակների ընկալումը կարող են նպաստել ինչպես անհատական, այնպես էլ կոլեկտիվ արդյունավետության բարձրացմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ծառայողական գործունեության գնահատման հոգեբանական գործիքներին և մեթոդներին՝ հարցաթերթերին, դիտարկմանը, հարցազրույցներին, սոցիոմետրիկ մեթոդներին, փորձագիտական գնահատմանը և այլ ախտորոշիչ մոտեցումներին։ Դրանց համակցված կիրառումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել գնահատման սուբյեկտիվությունը և ստանալ զինծառայողի գործունեության ավելի բազմակողմանի պատկեր։ Առանձին նշանակություն ունի գնահատման արդյունքների կիրառումը ոչ միայն թերությունները բացահայտելու, այլև անձնակազմի մասնագիտական զարգացման, հոգեբանական աջակցության, կառավարման արդյունավետության և ծառայողական պայմանների բարելավման նպատակով։ Աշխատության գործնական արժեքը կայանում է նրանում, որ սոցիալ-հոգեբանական գնահատման մեխանիզմների ճիշտ կիրառումը կարող է նպաստել անձնակազմի կառավարման կատարելագործմանը, ծառայողական կարգապահության ամրապնդմանը, համագործակցության բարելավմանը և զինծառայողների մասնագիտական ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է զինված ուժերում ծառայողական գործունեության գնահատման բազմակողմանի մոտեցում՝ միավորելով ռազմական հոգեբանության, սոցիալական հոգեբանության և կառավարման տեսական ու կիրառական խնդիրները։ Այն կարող է օգտակար լինել ռազմական հոգեբանների, հրամանատարական կազմի, զինված ուժերի կառավարման մասնագետների, հոգեբանության և սոցիալական գիտությունների հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Հրատարակությունը մատենագիտական բնույթի ցանկ է, որը համակարգված ձևով ներկայացնում է մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանում լույս տեսած նոր գրականությունը։ Այն նախատեսված է մշակույթի, արվեստի, գրականության, պատմության և հարակից գիտական ոլորտների մասնագետներին անհրաժեշտ հրատարակությունների մասին արագ և հստակ տեղեկություն տրամադրելու համար։ Ցանկում ընդգրկված նյութերը հնարավորություն են տալիս հետևելու մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրականության ընթացիկ համալրմանը, բացահայտելու նոր ուսումնասիրությունները և անհրաժեշտության դեպքում գտնելու կոնկրետ հեղինակների կամ թեմաների վերաբերյալ հրատարակություններ։ Մատենագիտական ցանկի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ նյութերը ներկայացվում են համակարգված և դասակարգված ձևով՝ ընթերցողին հեշտացնելով անհրաժեշտ տեղեկատվության որոնումը։ Բովանդակային առումով այն կարող է ներառել մշակույթի պատմությանը և տեսությանը, մշակութային հաստատությունների գործունեությանը, թանգարաններին, գրադարաններին, հուշարձանների պահպանությանը, ինչպես նաև արվեստի տարբեր տեսակներին՝ կերպարվեստին, երաժշտությանը, թատրոնին, կինոյին, ճարտարապետությանը և դեկորատիվ-կիրառական արվեստին վերաբերող հրատարակություններ։ Ներկայացված մատենագիտական տվյալները արժեքավոր են նաև տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և գիտական հետաքրքրությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Դրանք հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե մշակույթի և արվեստի որ ուղղություններն են առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվել, ինչ թեմաներով են ստեղծվել նոր աշխատություններ և ինչպիսի գիտական կամ տեղեկատվական պահանջներ են արտացոլվել հրատարակչական գործընթացում։ Նման ցանկը կարող է ծառայել ոչ միայն որպես գրականության որոնման գործիք, այլև որպես սկզբնաղբյուր մշակութային և մատենագիտական հետազոտությունների համար։ Այն օգտակար է հատկապես այն դեպքերում, երբ անհրաժեշտ է վերականգնել որոշակի ժամանակահատվածում հրատարակված գրականության ամբողջական պատկերը կամ հետևել մշակույթի և արվեստի որևէ ուղղության ուսումնասիրության զարգացմանը։ Հրատարակության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ մատենագիտական նկարագրությունները թույլ են տալիս նույնականացնել անհրաժեշտ աշխատությունները և շարունակել հետազոտությունը արդեն իսկ համապատասխան գրքերի կամ պարբերական հրապարակումների միջոցով։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության համակարգված տեղեկատու է, որը կարող է օգտակար լինել արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, գրականագետներին, գրադարանագետներին, մատենագետներին, ուսանողներին, դասախոսներին և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Հրատարակությունը մատենագիտական և տեղեկատվական բնույթի ընթացիկ տեղեկատու է, որը ներկայացնում է ՀՍՍՀ-ում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականության համակարգված ցանկը։ Այն ստեղծվել է մշակույթի և արվեստի ոլորտներում աշխատող մասնագետներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին, ուսանողներին, գրադարանների աշխատակիցներին և այլ ընթերցողների անհրաժեշտ գրականության մասին ժամանակին ու հարմար ձևով տեղեկացնելու նպատակով։ Հայաստանի ազգային գրադարանի թվայնացված օրինակներում նշվում է, որ նման տեղեկատուն պատրաստվում էր ՀՍՍՀ պետական գրադարանի մշակույթի և արվեստի հարցերով գիտական տեղեկատվության բաժնի կողմից և ընդգրկում էր հանրապետությունում հայերեն ու ռուսերեն լեզուներով հրատարակվող, ինչպես նաև Հայաստանի մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հանրապետությունից դուրս ռուսերենով լույս տեսնող նյութերը։ Տեղեկատուի բովանդակային շրջանակը բավական լայն է և ներառում է մշակութային շինարարությանը, մշակույթի պատմությանը, մշակութալուսավորչական աշխատանքին, թանգարանագիտությանը, պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանությանը, արվեստի տարբեր տեսակներին, գրադարանագիտությանը և մատենագիտությանը վերաբերող հրատարակություններ։ Նյութերի դասակարգումը կատարվում է գրադարանամատենագիտական համակարգին համապատասխան հիմնական բաժիններով, իսկ յուրաքանչյուր բաժնի ներսում գրականությունը դասավորվում է այբբենական կարգով։ Նման կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին արագ կողմնորոշվել տեղեկատուի մեջ և գտնել իրեն անհրաժեշտ թեմային կամ հեղինակին վերաբերող նյութերը։ Հատկանշական է նաև այն, որ յուրաքանչյուր մատենագիտական նկարագրության կողքին տրվում է գրքի կամ նյութի համապատասխան գրադարանային շիֆրը, ինչը հեշտացնում է տվյալ հրատարակության որոնումը գրադարանի ֆոնդերում։ Հրատարակության տեղեկատվական բնույթը հատկապես կարևոր է ընթացիկ գրականության հաշվառման տեսանկյունից, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հետևել տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրապարակումների ընթացքին և ձևավորում է նոր գրականության թեմատիկ քարտեզ։ Տեղեկատուի բաժիններում կարող են ընդգրկվել ինչպես առանձին գրքեր և գրքույկներ, այնպես էլ պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածներ և այլ նյութեր, որոնք առնչվում են Հայաստանի մշակութային կյանքին, արվեստի զարգացմանը, մշակութային կազմակերպությունների գործունեությանը և համապատասխան գիտական ուսումնասիրություններին։ Այս առումով հրատարակությունը արժեքավոր է ոչ միայն որպես որոնողական գործիք, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և գիտական կյանքի փաստագրական աղբյուր։ Դրա միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել, թե ինչ թեմաներ էին առավել ակտիվորեն ներկայացվում խորհրդահայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրականության մեջ, ինչ հեղինակներ և հրատարակություններ էին շրջանառվում, ինչպես էին դասակարգվում մշակութային ոլորտի հիմնական ուղղությունները և ինչպիսի տեղեկատվական պահանջների էր արձագանքում ժամանակի գրադարանային համակարգը։ Ընդհանուր առմամբ, տեղեկատուն կարևոր մատենագիտական աղբյուր է ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակությունների որոնման, հաշվառման և ուսումնասիրության համար և կարող է օգտակար լինել մշակույթի պատմաբաններին, արվեստաբաններին, գրականագետներին, գրադարանագետներին, մատենագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և խորհրդահայ մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է ավագ դպրոցի սովորողների ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության արդյունավետության բարձրացման մեթոդական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ նոր և նորագույն պատմության դասընթացի ուսուցման օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում սովորողի ակտիվ ներգրավվածությունն է ուսումնական գործընթացում, նրա ինքնուրույն մտածելու, տեղեկություն որոնելու, վերլուծելու, համադրելու, եզրակացություններ կատարելու և սեփական տեսակետը հիմնավորելու կարողությունների զարգացումը։ Աշխատությունը հիմնվում է այն մոտեցման վրա, որ պատմության ուսուցումը չպետք է սահմանափակվի փաստերի, տարեթվերի և իրադարձությունների մեխանիկական յուրացմամբ, այլ պետք է նպաստի սովորողի քննադատական և վերլուծական մտածողության ձևավորմանը։ Գրքում ուսումնասիրվում են ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության էությունը, կառուցվածքը և կրթական նշանակությունը, ինչպես նաև այն մանկավարժական պայմանները, որոնց առկայության դեպքում սովորողը կարող է առավել արդյունավետորեն դառնալ սեփական ուսուցման ակտիվ մասնակից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական նյութի ինքնուրույն ուսումնասիրմանը, սկզբնաղբյուրների և լրացուցիչ գրականության հետ աշխատանքին, պատմական իրադարձությունների պատճառահետևանքային կապերի բացահայտմանը, տարբեր տեսակետների համեմատությանը և փաստերի հիման վրա հիմնավորված եզրահանգումների ձևավորմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչն է սովորողների ճանաչողական ակտիվության խթանման համար արդյունավետ մեթոդների և ուսուցման ձևերի ընտրությունը։ Դրանց թվում կարող են կիրառվել խնդրահարույց ուսուցումը, հետազոտական առաջադրանքները, քննարկումները, բանավեճերը, անհատական և խմբային աշխատանքները, նախագծային գործունեությունը, սկզբնաղբյուրների վերլուծությունը և պատմական իրավիճակների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Նման մեթոդները հնարավորություն են տալիս պատմական նյութը դարձնել ոչ միայն գիտելիքի փոխանցման միջոց, այլև սովորողի մտավոր գործունեության զարգացման գործիք։ Նոր և նորագույն պատմության դասընթացը հատկապես հարմար է ինքնուրույն ճանաչողական գործընթացի կազմակերպման համար, քանի որ ներառում է քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային բազմաթիվ իրադարձություններ ու գործընթացներ, որոնց ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբեր աղբյուրների համադրում և բազմակողմանի վերլուծություն։ Գրքում կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ուսուցչի դերի վերաիմաստավորմանը։ Ուսուցիչը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գիտելիքի փոխանցող, այլև որպես սովորողի ինքնուրույն որոնումն ու հետազոտական գործունեությունը կազմակերպող, ուղղորդող և գնահատող մասնագետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են սովորողների անհատական առանձնահատկությունների հաշվառման, առաջադրանքների բարդության աստիճանի ճիշտ ընտրության և ինքնուրույն աշխատանքի արդյունքների օբյեկտիվ գնահատման հարցերը։ Աշխատության գործնական արժեքը կայանում է նրանում, որ ներկայացվող մեթոդական մոտեցումները կարող են կիրառվել պատմության դասավանդման գործընթացում՝ սովորողների հետաքրքրվածությունը բարձրացնելու, ուսումնական մոտիվացիան ամրապնդելու և ինքնուրույն աշխատանքի հմտությունները զարգացնելու նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր է ավագ դպրոցում պատմության ուսուցման ժամանակակից կազմակերպման, սովորողի ճանաչողական ակտիվության զարգացման և ինքնուրույն ուսումնառության հմտությունների ձևավորման տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել պատմության ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, կրթության ոլորտի հետազոտողների, մանկավարժական բուհերի ուսանողների և ավագ դպրոցի կրթական գործընթացով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հովհաննես Թլկուրանցու կյանքի, գրական ժառանգության և ստեղծագործական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրան որպես ուշ միջնադարյան հայ քնարերգության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Հետազոտության մեջ դիտարկվում են հեղինակի կենսագրությանը վերաբերող տվյալները, նրա ապրած ժամանակաշրջանի պատմամշակութային միջավայրը և այն հասարակական ու հոգևոր պայմանները, որոնք իրենց ազդեցությունն են թողել նրա աշխարհայացքի և ստեղծագործական մտածողության ձևավորման վրա։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Թլկուրանցու ստեղծագործությունների թեմատիկ և գաղափարական բազմազանությանը։ Ուսումնասիրվում են սիրային, կրոնական, բարոյախոսական և խրատական բնույթի ստեղծագործությունները, որոնցում արտահայտվում են մարդկային զգացմունքների, կյանքի անցողիկության, բարու և չարի, հավատքի, բարոյականության և մարդկային հարաբերությունների վերաբերյալ հեղինակի պատկերացումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նրա քնարական հերոսի ներաշխարհին, զգացմունքային ապրումներին և մարդկային կյանքի նկատմամբ վերաբերմունքին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն առանձնահատկությունները, որոնց շնորհիվ հեղինակի ստեղծագործությունը առանձնանում է միջնադարյան հայ գրականության ընդհանուր համապատկերում։ Քննարկվում են նրա բանաստեղծական լեզուն, պատկերավորման միջոցները, արտահայտչականությունը, ժողովրդական մտածողության և բանահյուսական տարրերի կիրառությունը։ Հեղինակի ստեղծագործության մեջ հոգևոր և աշխարհիկ թեմաների փոխազդեցությունը ևս կարևոր ուսումնասիրության առարկա է, քանի որ նրա քնարերգության մեջ միջնադարյան կրոնական աշխարհայացքը հաճախ համադրվում է մարդկային զգացմունքների և առօրյա կյանքի նկատմամբ անմիջական վերաբերմունքի հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սիրո թեմային, որը Թլկուրանցու ստեղծագործության կարևոր բաղադրիչներից է և ներկայացվում է ոչ միայն որպես անձնական զգացմունք, այլև որպես մարդու ներաշխարհը բացահայտող հզոր գեղարվեստական միջոց։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև հեղինակի ստեղծագործությունների ժանրային առանձնահատկությունները, կառուցվածքը, տաղաչափությունը և լեզվաոճական լուծումները։ Դրանց միջոցով բացահայտվում է նրա կապը նախորդ հայ գրական ավանդույթների հետ և միաժամանակ՝ սեփական անհատական ստեղծագործական ձեռագրի ձևավորումը։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ Թլկուրանցու գրական ժառանգությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու միջնադարյան հայ մարդու հոգևոր աշխարհի, արժեքային համակարգի և գեղարվեստական մտածողության մասին։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսվում են ժամանակաշրջանի կրոնական պատկերացումները, ժողովրդական կենսափորձը, մարդկային զգացմունքները և բարոյական խնդիրները, ինչի շնորհիվ դրանք ունեն ինչպես պատմագրական, այնպես էլ գրականագիտական նշանակություն։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է Հովհաննես Թլկուրանցու կենսագրության և ստեղծագործական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրություն և կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, միջնադարյան գրականությամբ, հայ մշակույթի պատմությամբ և գրականագիտությամբ հետաքրքրվող ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների և ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Արարատի մարզի պայմաններում տանձենու վնասատու միջատների ուսումնասիրությանը, դրանց տեսակային կազմի, տարածվածության և վնասակարության բացահայտմանը, ինչպես նաև հատկապես տերևալվիկների դեմ արդյունավետ պայքարի միջոցառումների մշակմանը։ Հետազոտությունը կարևոր է Հայաստանի պտղաբուծության համար, քանի որ Արարատյան հարթավայրի բնակլիմայական պայմանները նպաստավոր են տանձենու մշակության համար, սակայն միաժամանակ ստեղծում են բարենպաստ միջավայր մի շարք վնասատուների զարգացման և տարածման համար։ Հետազոտությունների արդյունքում Արարատյան հարթավայրի տանձենու տնկարկներում արձանագրվել է վնասակար տզերի և միջատների 42 տեսակ, որոնք պատկանում են երկու դասի, ութ կարգի և 25 ընտանիքի, իսկ դրանցից առավել նշանակալի վնաս հասցնող տեսակ է համարվում տանձենու սովորական տերևալվիկը՝ Psylla pyri L. Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են տանձենու վրա հանդիպող վնասատուների կենսաբանական առանձնահատկությունները, դրանց զարգացման փուլերը, տարածման պայմանները և բույսին հասցվող վնասի բնույթը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տերևալվիկներին, որոնք կարող են վնասել տանձենու տերևները և երիտասարդ հյուսվածքները, թուլացնել ծառերը և բացասաբար անդրադառնալ բույսի բնականոն զարգացման ու բերքատվության վրա։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է վնասատուների թվաքանակի և զարգացման դինամիկայի ուսումնասիրությունը՝ կապված շրջակա միջավայրի պայմանների և ծառերի վեգետացիայի տարբեր փուլերի հետ։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս ավելի ճիշտ որոշել պայքարի միջոցառումների իրականացման ժամկետները և ընտրել առավել արդյունավետ մեթոդներ։ Աշխատության գործնական ուղղվածությունը հատկապես արտահայտվում է տերևալվիկների դեմ պայքարի տարբեր պատրաստուկների և մեթոդների արդյունավետության գնահատմամբ։ Հարակից հրապարակումներում ներկայացվել են Արարատյան հարթավայրի պայմաններում տանձենու սովորական տերևալվիկի դեմ նորագույն միջատասպանների փորձարկման արդյունքներ, ինչպես նաև տարբեր պատրաստուկների կենսաբանական և տնտեսական արդյունավետության ուսումնասիրություններ։ Պայքարի համակարգը կարող է ներառել ագրոտեխնիկական, մեխանիկական, կենսաբանական և քիմիական միջոցառումների համակցում՝ հաշվի առնելով վնասատուի զարգացման փուլը, պոպուլյացիայի խտությունը, ծառերի վիճակը և շրջակա միջավայրի պայմանները։ Կարևոր է նաև վնասատուների դեմ պայքարը կազմակերպել ոչ թե միայն արդեն առաջացած ուժեղ վնասի դեպքում, այլ կանխարգելիչ և դիտարկումների վրա հիմնված մոտեցմամբ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տանձենու վնասատուների և մշակաբույսի միջև փոխհարաբերությունների մասին՝ միաժամանակ ընդգծելով վնասատուների ճիշտ ճանաչման, դրանց զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրության և ժամանակին իրականացվող պաշտպանական միջոցառումների նշանակությունը։ Թեմայի գործնական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ արդյունավետ պայքարի համակարգի մշակումը կարող է նպաստել տանձենու տնկարկների առողջության պահպանմանը, վնասների նվազեցմանը և բերքի քանակական ու որակական ցուցանիշների բարելավմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը արժեքավոր է Արարատի մարզի պտղատու այգիների վնասատուների ուսումնասիրման և տանձենու պաշտպանության արդյունավետ մեթոդների մշակման տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել ագրոնոմների, բուսաբույծների, էնտոմոլոգների, բույսերի պաշտպանության մասնագետների, պտղաբույծների, գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների և հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է կարտոֆիլի և այլ մորմազգի մշակաբույսերի կարևոր վնասատու հանդիսացող կոլորադյան բզեզի կենսակերպի, տարածման և վնասակարության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Լեռնային Ղարաբաղի տարածքում, ինչպես նաև դրա դեմ պայքարի արդյունավետ միջոցառումների մշակմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել վնասատուի զարգացման և տարածման վրա ազդող կենսաբանական ու էկոլոգիական գործոնները և դրանց հիման վրա առաջարկել մշակաբույսերի պաշտպանության արդյունավետ մոտեցումներ։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում կոլորադյան բզեզի զարգացման հիմնական փուլերին՝ ձմեռումից դուրս գալուն, զուգավորմանը, ձվադրմանը, թրթուրների զարգացմանը և հասուն առանձնյակների ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում է տարբեր զարգացման փուլերի կապը շրջակա միջավայրի պայմանների, հատկապես ջերմաստիճանի, խոնավության, բուսականության և կերային բազայի հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի վնասատուի տարածվածության և թվաքանակի փոփոխության ուսումնասիրությունը տարբեր բնակավայրերում ու գյուղատնտեսական պայմաններում, քանի որ դրանց փոփոխությունները կարող են անմիջականորեն ազդել կարտոֆիլի և մորմազգի այլ մշակաբույսերի բերքատվության վրա։ Աշխատության մեջ կոլորադյան բզեզը դիտարկվում է ոչ միայն որպես առանձին վնասատու, այլև որպես ագրոէկոհամակարգի բաղադրիչ, որի զարգացման վրա ազդում են բնակլիմայական պայմանները, մշակաբույսերի աճեցման եղանակները և կիրառվող ագրոտեխնիկական միջոցառումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում վնասի բնույթի և չափերի գնահատմանը, քանի որ բզեզի թրթուրներն ու հասուն առանձնյակները սնվում են բույսի տերևներով և մեծ քանակության դեպքում կարող են զգալիորեն նվազեցնել բույսի ֆոտոսինթետիկ ակտիվությունը, թուլացնել բույսը և հանգեցնել բերքատվության նվազման։ Աշխատության գործնական արժեքը պայմանավորված է վնասատուի դեմ պայքարի տարբեր եղանակների ուսումնասիրությամբ և դրանց արդյունավետության գնահատմամբ։ Քննարկվում են ագրոտեխնիկական, մեխանիկական, կենսաբանական և քիմիական պայքարի հնարավոր միջոցները, ինչպես նաև դրանց համակցված կիրառման անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պայքարի միջոցների ճիշտ ժամանակավորմանը, քանի որ վնասատուի զարգացման տարբեր փուլերում միջոցառումների արդյունավետությունը կարող է տարբեր լինել։ Աշխատությունը կարևորում է նաև մշակաբույսերի պաշտպանության ինտեգրված մոտեցումը, որի դեպքում պայքարի մեթոդներն ընտրվում են՝ հաշվի առնելով վնասատուի թվաքանակը, բույսի զարգացման փուլը, շրջակա միջավայրի պայմանները և հնարավոր տնտեսական վնասը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է կոլորադյան բզեզի կենսաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը և գյուղատնտեսական արտադրության համար կիրառական նշանակություն ունեցող բույսերի պաշտպանության խնդիրները։ Այն կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսության մասնագետների, բուսաբույծների, ագրոնոմների, էնտոմոլոգների, բույսերի պաշտպանության ոլորտի աշխատակիցների, ուսանողների և կարտոֆիլի մշակությամբ զբաղվող տնտեսավարողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի՝ եվրոպական ինտեգրման գործընթացին և դրա քաղաքական նշանակության, դրսևորումների ու հիմնական խնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է եվրոպական ինտեգրումը ոչ միայն որպես միջազգային համագործակցության ուղղություն, այլև որպես քաղաքական գործընթաց, որը կարող է ազդեցություն ունենալ պետության արտաքին քաղաքականության, պետական կառավարման, ժողովրդավարական ինստիտուտների զարգացման, միջազգային դիրքավորման և տարածաշրջանային հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության թեման կապված է Հայաստանի եվրոպական ուղղության ձևավորման և զարգացման քաղաքական նախադրյալների, նպատակների ու հնարավորությունների ուսումնասիրության հետ։ ԵՊՀ տվյալների համաձայն՝ այս թեմայով Նարեկ Սմբատի Գալստյանը 2007 թվականին պաշտպանել է քաղաքական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի աշխատանք՝ գիտական ղեկավար Վարդան Թումանյանի ղեկավարությամբ։ Աշխատության շրջանակում կարևոր տեղ է հատկացվում Հայաստանի և եվրոպական կառույցների միջև հարաբերությունների քաղաքական բաղադրիչին, եվրոպական արժեքների ու ինստիտուտների ազդեցությանը, ինչպես նաև Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների և եվրոպական ինտեգրման գործընթացի փոխհարաբերությանը։ Քննարկվում են այն քաղաքական գործոնները, որոնք կարող են նպաստել Հայաստանի եվրոպականացմանը, ինչպես նաև այն սահմանափակումներն ու մարտահրավերները, որոնք պայմանավորում են այդ գործընթացի առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրության են արժանի ժողովրդավարական կառավարման, իրավական պետության, մարդու իրավունքների պաշտպանության, ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների և քաղաքացիական հասարակության զարգացման հարցերը, որոնք եվրոպական ինտեգրման քաղաքական օրակարգում սովորաբար փոխկապակցված են։ Հայաստանի եվրոպական ուղղության ուսումնասիրությունը նաև ենթադրում է երկրի արտաքին քաղաքական միջավայրի, տարածաշրջանային գործընթացների և տարբեր միջազգային դերակատարների հետ հարաբերությունների հաշվառում։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող է փոքր պետությունը համատեղել սեփական ազգային շահերը եվրոպական քաղաքական և ինստիտուցիոնալ միջավայրի հետ ավելի սերտ համագործակցության ձգտման հետ։ Թեմայի ուսումնասիրության համար կարևոր են նաև եվրոպական ինտեգրման տեսական մոտեցումները, քանի որ ԵՄ ինտեգրման գործընթացը կարող է դիտարկվել տարբեր տեսությունների՝ միջկառավարականության, նեոֆունկցիոնալիզմի, բազմամակարդակ կառավարման և եվրոպականացման տեսանկյուններից։ ԵՊՀ համապատասխան կրթական ծրագրերում եվրոպական ինտեգրման քաղաքական տեսությունները, եվրոպականացումը, եվրոպական արժեքներն ու ինքնությունը և ԵՄ-ի ընդլայնման գործընթացները դիտարկվում են որպես այս ոլորտի առանցքային թեմաներ։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս Հայաստանի եվրոպական ուղղությունը դիտարկել ոչ թե մեկ առանձին քաղաքական որոշման, այլ ավելի լայն և բազմաշերտ գործընթացի շրջանակում։ Այստեղ միավորվում են արտաքին քաղաքականությունը, միջազգային հարաբերությունները, ներքին քաղաքական զարգացումները և ինստիտուցիոնալ վերափոխումները։ Միաժամանակ թեման արժեքավոր է Հայաստանի՝ եվրոպական կառույցների հետ համագործակցության տարբեր փուլերի և քաղաքական առաջնահերթությունների ուսումնասիրման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտությամբ, միջազգային հարաբերություններով, եվրոպագիտությամբ և արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողների, հետազոտողների, դասախոսների և մասնագետների համար՝ որպես Հայաստանի եվրոպական ինտեգրման քաղաքական հիմքերը, հնարավորությունները, սահմանափակումներն ու զարգացման տրամաբանությունը հասկանալու աղբյուր։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության մանրածախ առևտրի կազմակերպություններում առևտրական գործունեության արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Այն անդրադառնում է մանրածախ առևտրի կազմակերպման, կառավարման և զարգացման այն կարևոր գործոններին, որոնք անմիջականորեն ազդում են կազմակերպությունների տնտեսական արդյունքների, մրցունակության և շուկայում կայուն դիրքավորման վրա։ Աշխատության շրջանակում մանրածախ առևտուրը դիտարկվում է որպես տնտեսության կարևորագույն ոլորտներից մեկը, որը կապ է ստեղծում արտադրողների, մատակարարների և վերջնական սպառողների միջև և էական դեր ունի բնակչության պահանջարկի բավարարման գործում։ Գրքում ուսումնասիրվում են առևտրային կազմակերպությունների գործունեության արդյունավետությունը բնութագրող հիմնական ցուցանիշները, դրանց ձևավորման վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, վաճառքի ծավալների, ապրանքաշրջանառության, ծախսերի, շահույթի և շահութաբերության փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի մանրածախ առևտրի առանձնահատկություններին և այն տնտեսական միջավայրին, որտեղ գործում են ոլորտի կազմակերպությունները։ Քննարկվում են սպառողական պահանջարկի փոփոխությունները, մրցակցության մակարդակը, ապրանքների տեսականու ձևավորումը, գնային քաղաքականությունը, մատակարարման կազմակերպումը, սպասարկման որակը և վաճառքի գործընթացների արդյունավետ կառավարումը։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ առևտրային կազմակերպության հաջող գործունեությունը պայմանավորված չէ միայն վաճառքի ծավալների աճով․ կարևոր նշանակություն ունեն նաև ծախսերի օպտիմալացումը, առկա ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը, ապրանքային պաշարների ճիշտ կառավարումը, հաճախորդների սպասարկման բարելավումը և ժամանակակից կառավարման մեթոդների կիրառումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է այնպիսի միջոցառումների բացահայտումը, որոնք կարող են նպաստել մանրածախ առևտրի կազմակերպությունների մրցունակության բարձրացմանը և ֆինանսատնտեսական արդյունքների բարելավմանը։ Դրանց շարքում կարող են դիտարկվել ապրանքների տեսականու կատարելագործումը, մատակարարման և պահեստավորման գործընթացների օպտիմալացումը, վաճառքի ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրումը, շուկայավարման արդյունավետ գործիքների կիրառումը և հաճախորդների պահանջների ավելի խորքային ուսումնասիրությունը։ Առանձին նշանակություն ունի նաև աշխատակիցների մասնագիտական պատրաստվածության և սպասարկման մշակույթի բարձրացումը, քանի որ մանրածախ առևտրում հաճախորդի հետ անմիջական շփումը կարող է էականորեն ազդել գնման որոշման և կազմակերպության նկատմամբ ձևավորվող վերաբերմունքի վրա։ Գրքում ներկայացվող մոտեցումները հնարավորություն են տալիս առևտրային գործունեության արդյունավետությունը գնահատել համակարգային տեսանկյունից՝ միաժամանակ հաշվի առնելով կազմակերպության ֆինանսական, կառավարչական, շուկայավարման և կազմակերպական բաղադրիչները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր է Հայաստանի մանրածախ առևտրի ոլորտում առկա խնդիրների վերլուծության և արդյունավետության բարձրացման գործնական մեխանիզմների ուսումնասիրման տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, առևտրի և կառավարման մասնագետների, բիզնեսի ղեկավարների, ուսանողների, հետազոտողների և մանրածախ առևտրի զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է նախադպրոցական կրթական հաստատության և ընտանիքի համատեղ գործունեության նշանակությանը երեխաների ֆիզիկական դաստիարակության և առողջ ապրելակերպի ձևավորման գործընթացում։ Այն ներկայացնում է այն հիմնական մանկավարժական մոտեցումները, որոնց միջոցով մանկապարտեզը և ընտանիքը կարող են փոխլրացնել միմյանց՝ ապահովելով երեխայի ֆիզիկական, շարժողական և ընդհանուր զարգացման համար անհրաժեշտ պայմաններ։ Գրքում ընդգծվում է, որ նախադպրոցական տարիքը առանձնահատուկ կարևոր փուլ է երեխայի շարժողական կարողությունների, ֆիզիկական ակտիվության սովորությունների և առողջության նկատմամբ ճիշտ վերաբերմունքի ձևավորման տեսանկյունից, ուստի այդ գործընթացում ընտանիքի և կրթական հաստատության միասնական պահանջներն ու հետևողական համագործակցությունը կարող են էական նշանակություն ունենալ։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են երեխաների ֆիզիկական դաստիարակության հիմնական խնդիրները՝ շարժումների կատարելագործումը, ուժի, ճկունության, արագության, դիմացկունության և հավասարակշռության զարգացումը, ճիշտ կեցվածքի ձևավորումը, շարժողական ակտիվության նկատմամբ հետաքրքրության խթանումը և առողջ ապրելակերպի տարրերի ամրապնդումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտանիքի դերին, քանի որ երեխայի առօրյա վարքագիծը, շարժողական ակտիվության մակարդակը, օրվա ռեժիմը, սննդակարգը, քնի կազմակերպումը և ֆիզիկական վարժությունների նկատմամբ վերաբերմունքը մեծապես պայմանավորվում են ընտանեկան միջավայրով։ Միաժամանակ ներկայացվում է նախադպրոցական հաստատության դերը՝ որպես նպատակային և համակարգված ֆիզիկական դաստիարակության կազմակերպման միջավայր, որտեղ մասնագետները կարող են կիրառել տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան վարժություններ, շարժախաղեր և առողջարարական միջոցառումներ։ Գրքում կարևոր տեղ է հատկացվում ծնողների մանկավարժական իրազեկվածության բարձրացմանը և նրանց ներգրավմանը երեխայի ֆիզիկական զարգացման գործընթացում։ Քննարկվում են համագործակցության տարբեր ձևեր, այդ թվում՝ ծնողական խորհրդատվություններ, անհատական և խմբային հանդիպումներ, համատեղ ֆիզիկական միջոցառումներ, շարժախաղեր, բաց դասեր և ընտանեկան ակտիվության խթանմանն ուղղված նախաձեռնություններ։ Նման համագործակցությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն տեղեկություններ փոխանցել ծնողներին, այլև ստեղծել միասնական կրթադաստիարակչական մոտեցում, որի պայմաններում երեխայի նկատմամբ ներկայացվող պահանջներն ու խրախուսվող վարքագծերը համահունչ են լինում ինչպես տանը, այնպես էլ նախադպրոցական հաստատությունում։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է երեխայի անհատական ֆիզիկական հնարավորությունների և տարիքային առանձնահատկությունների հաշվառմանը, քանի որ արդյունավետ դաստիարակությունը ենթադրում է ոչ միայն ընդհանուր վարժությունների իրականացում, այլև յուրաքանչյուր երեխայի զարգացման առանձնահատկությունների նկատմամբ ուշադիր և զգույշ մոտեցում։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը կարևոր է նախադպրոցական տարիքի երեխաների ֆիզիկական զարգացման գործընթացում ընտանիքի և կրթական հաստատության արդյունավետ գործընկերության նշանակությունը հասկանալու համար և կարող է օգտակար լինել նախադպրոցական մանկավարժների, դաստիարակների, ծնողների, մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողների և երեխաների առողջ ու լիարժեք զարգացման հարցերով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Գիրքը նվիրված է տնտեսական ինտեգրման գործընթացներում արտադրության և տրանսպորտի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով, թե ինչպես են ապրանքների արտադրությունը, դրանց տեղաբաշխումը, փոխադրումը և շուկաների միջև շարժը ձևավորում միասնական տնտեսական տարածքի զարգացման պայմանները։ Աշխատության կենտրոնում այն գաղափարն է, որ տնտեսական ինտեգրումը միայն առևտրային կամ ֆինանսական կապերի ընդլայնում չէ, այլ նաև արտադրական համակարգերի, ենթակառուցվածքների և տրանսպորտային ցանցերի փոխհամաձայնեցված զարգացում։ Գրքում մանրամասնորեն քննարկվում է արտադրական գործընթացների և տրանսպորտային համակարգերի փոխադարձ կախվածությունը, քանի որ հումքի, կիսաֆաբրիկատների և պատրաստի արտադրանքի արդյունավետ տեղաշարժը կարող է էականորեն ազդել արտադրության ինքնարժեքի, մրցունակության, մատակարարման արագության և շուկաների հասանելիության վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն խնդիրներին, որոնք առաջանում են տարբեր երկրների կամ տարածաշրջանների տնտեսական համակարգերի մերձեցման ժամանակ՝ կապված տրանսպորտային ենթակառուցվածքների անհամաչափ զարգացման, սահմանային անցակետերի, մաքսային ընթացակարգերի, փոխադրումների կազմակերպման, լոգիստիկ կապերի և տրանսպորտային միջանցքների արդյունավետ օգտագործման հետ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչ նշանակություն ունեն երկաթուղային, ավտոմոբիլային, ծովային և այլ տրանսպորտային հաղորդակցությունները տարածաշրջանային տնտեսական կապերի ընդլայնման համար, ինչպես նաև ինչպիսի ազդեցություն կարող է ունենալ դրանց արդիականացումը արտաքին առևտրի և արտադրական համագործակցության զարգացման վրա։ Գրքում արտադրատրանսպորտային խնդիրները դիտարկվում են ոչ միայն առանձին ձեռնարկությունների կամ փոխադրողների տեսանկյունից, այլև ավելի լայն՝ տարածաշրջանային և միջպետական տնտեսական համագործակցության շրջանակում։ Քննարկվող մոտեցումները կարևոր են հատկապես այն իրավիճակներում, երբ մի քանի երկրներ փորձում են ձևավորել ընդհանուր շուկա, խորացնել ապրանքների և ծառայությունների ազատ տեղաշարժը և բարձրացնել իրենց տնտեսությունների ընդհանուր մրցունակությունը։ Հեղինակը շեշտադրում է, որ արդյունավետ տրանսպորտային համակարգը կարող է հանդես գալ որպես տնտեսական ինտեգրման կարևոր գործոն, քանի որ կրճատված փոխադրման ժամանակը, նվազեցված լոգիստիկ ծախսերը, հուսալի հաղորդակցությունները և լավ կազմակերպված ենթակառուցվածքները նպաստում են արտադրողների միջև համագործակցության ընդլայնմանը և ապրանքաշրջանառության աճին։ Միաժամանակ ներկայացվում են այն հակասություններն ու սահմանափակումները, որոնք կարող են խոչընդոտել ինտեգրացիոն գործընթացների արդյունավետությանը, այդ թվում՝ ենթակառուցվածքային ներդրումների պակասը, տրանսպորտային համակարգերի տեխնիկական տարբերությունները, կարգավորումների անհամապատասխանությունը և տարբեր երկրների տնտեսական ու աշխարհագրական առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր է տնտեսական ինտեգրման և տրանսպորտային զարգացման փոխազդեցությունը համակողմանիորեն ընկալելու համար և կարող է օգտակար լինել տնտեսագիտությամբ, միջազգային տնտեսական հարաբերություններով, տրանսպորտի տնտեսագիտությամբ, լոգիստիկայով և տարածաշրջանային զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ուսանողների, հետազոտողների և մասնագետների համար։