Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է կնոջ կերպարի և նրա տարբեր դրսևորումների ուսումնասիրությանը Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն և հին մշակույթներում՝ հիմնվելով նյութական մշակույթի, հնագիտական գտածոների, պատկերագրական հուշարձանների և առնչվող պատմամշակութային տվյալների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում կնոջ կերպարի ձևավորման, զարգացման և իմաստային փոփոխությունների բացահայտումն է տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում՝ սկսած նախապատմական մշակույթներից մինչև հին հասարակությունների ձևավորման և զարգացման փուլերը։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննության են առնվում կնոջ պատկերումները արձանիկներում, կնիքներում, զարդարվեստի նմուշներում, խեցեղենի ու այլ առարկաների վրա, ինչպես նաև կանացի կերպարի հետ կապված խորհրդանշական և ծիսական պատկերացումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մայրության, պտղաբերության, ընտանիքի, կյանքի շարունակականության և բնության հետ կնոջ կերպարի կապին, քանի որ հնագույն հասարակություններում կանացի կերպարը հաճախ ունեցել է ոչ միայն կենցաղային կամ գեղարվեստական, այլև կրոնածիսական նշանակություն։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև այն հարցը, թե ինչպես է կնոջ սոցիալական և մշակութային դիրքն արտացոլվել նյութական մշակույթի մեջ և ինչպիսի պատկերացում կարելի է կազմել հնագույն հասարակություններում կնոջ դերի մասին պահպանված հնագիտական աղբյուրների միջոցով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տարբեր ժամանակաշրջանների և մշակույթների միջև համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կանացի կերպարի պատկերագրական ընդհանրություններն ու տարբերությունները, դրանց շարունակականությունն ու փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև աստվածուհիների և առասպելական կանացի կերպարների պատկերումներին՝ դիտարկելով դրանց կապը հին կրոնական աշխարհընկալման, բնության ուժերի, պտղաբերության պաշտամունքի և հասարակության հոգևոր պատկերացումների հետ։ Միաժամանակ կնոջ կերպարը ներկայացվում է ոչ միայն որպես կրոնական խորհրդանիշ, այլև որպես սոցիալական իրականության արտացոլում, ինչի շնորհիվ հնարավոր է ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակչության կենցաղի, ընտանեկան հարաբերությունների, հասարակական կառուցվածքի և գեղագիտական ընկալումների մասին։ Աշխատանքը կարևոր է հայկական հնագիտության և մշակույթի պատմության համար, քանի որ կանացի կերպարի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս նոր տեսանկյունից դիտարկել հնագույն հասարակությունների աշխարհայացքը և դրանցում կնոջ ունեցած տեղն ու նշանակությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել հնագետներին, պատմաբաններին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, հայագետներին և հին աշխարհի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է կնոջ կերպարը որպես Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն և հին մշակույթների կարևորագույն գեղարվեստական, սոցիալական և հոգևոր արտահայտություններից մեկը՝ փորձելով բացահայտել դրա բազմաշերտ նշանակությունը և պատմական զարգացման հիմնական օրինաչափությունները։

Աշխատությունը նվիրված է 1197 թվականին Տիֆլիսում տեղի ունեցած միջեկեղեցական և հասարակական հակասությունների ուսումնասիրությանը, որոնք կապված էին Զատկի տոնակատարության ժամանակագրական հաշվարկների և տարբեր եկեղեցական ավանդույթների միջև առաջացած տարաձայնությունների հետ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում միջնադարյան քրիստոնեական համայնքներում օրացուցային հաշվարկների, եկեղեցական տոների որոշման և դրանց շուրջ ձևավորված հակասությունների պատմական նշանակությունն է։ Հատկապես կարևորվում է այն միջավայրը, որտեղ տարբեր դավանական և եկեղեցական ավանդույթների ներկայացուցիչներ համատեղ գոյակցում էին Տիֆլիսի բազմազգ ու բազմակրոն հասարակության մեջ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու միջնադարյան քաղաքի կրոնական կյանքը, եկեղեցական համայնքների փոխհարաբերությունները և այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում տոնացույցի վերաբերյալ տարբեր մոտեցումները կարող էին վերածվել ավելի լայն հասարակական կամ եկեղեցական հակամարտության։ Քննության առարկա է դառնում նաև «շեղված» կամ «սխալ» Զատկի վերաբերյալ պատկերացումը, որը կապված էր տարբեր օրացուցային համակարգերի և Զատկի ամսաթվի հաշվարկման առանձնահատկությունների հետ։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն եկեղեցական օրացույցի պատմությունը հասկանալու, այլև միջնադարյան քրիստոնեական աշխարհում ժամանակի հաշվարկի, տոնական ծեսերի և դավանական ինքնության փոխկապակցվածությունը բացահայտելու համար։ Աշխատությունը պատմական իրադարձությունը դիտարկում է իր ժամանակաշրջանի քաղաքական և մշակութային ընդհանուր միջավայրում՝ անդրադառնալով Տիֆլիսի և տարածաշրջանի եկեղեցական կյանքի առանձնահատկություններին։ Այն կարող է հետաքրքրել միջնադարի պատմությամբ, եկեղեցու պատմությամբ, քրիստոնեական տոնացույցների զարգացմամբ, վրացագիտությամբ և հայագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին ու հետազոտողներին։ Ուսումնասիրության արժեքը հատկապես պայմանավորված է նրանով, որ այն անդրադառնում է համեմատաբար նեղ, սակայն միջնադարյան հասարակության աշխարհընկալման համար կարևոր մի խնդրի՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող էին կրոնական ժամանակի հաշվարկի և ծիսական կարգի շուրջ տարաձայնությունները ազդեցություն ունենալ տարբեր համայնքների հարաբերությունների վրա։

Աշխատությունը նվիրված է քարտեզագրական նշանների դերի ուսումնասիրությանը դեռահասների մտածողական և իմացական գործունեության գործընթացում՝ բացահայտելով քարտեզի լեզվի, պայմանական նշանների և տարածական պատկերների ազդեցությունը սովորողների ճանաչողական զարգացման վրա։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ քարտեզագրական նշանը պարզապես աշխարհագրական օբյեկտի կամ երևույթի պայմանական պատկերումը չէ, այլ տեղեկատվության ընկալման, վերլուծության, համակարգման, համադրման և վերարտադրման կարևոր միջոց։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են դեռահասների կողմից քարտեզագրական նշանների ընկալման և մեկնաբանման առանձնահատկությունները, դրանց միջոցով տարածական հարաբերությունների ըմբռնումը, խորհրդանշական տեղեկատվության վերածումը մտավոր պատկերների և այդ պատկերների կիրառումը խնդիրների լուծման ընթացքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ քարտեզը սովորողից պահանջում է ոչ միայն տեսողական ընկալում, այլև վերացական մտածողություն, քանի որ իրական աշխարհում գոյություն ունեցող առարկաներն ու երևույթները քարտեզի վրա ներկայացվում են պայմանական, ընդհանրացված և համակարգված նշանների միջոցով։ Այս գործընթացը նպաստում է վերլուծության, համեմատության, ընդհանրացման, դասակարգման, պատճառահետևանքային կապերի բացահայտման և տարածական մտածողության զարգացմանը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև մանկավարժական տեսանկյունից, քանի որ քարտեզագրական նյութի ճիշտ կիրառումը կարող է բարձրացնել աշխարհագրության և հարակից առարկաների ուսուցման արդյունավետությունը՝ սովորողներին ներգրավելով ոչ միայն պատրաստի տեղեկատվության ընկալման, այլև ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության մեջ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են քննության առնվել տարբեր տեսակի քարտեզագրական նշաններ, դրանց կառուցվածքը, նշանակությունը և տեղեկատվական հնարավորությունները, ինչպես նաև այն եղանակները, որոնց միջոցով դեռահասները յուրացնում և գործնականում կիրառում են այդ նշանների համակարգը։ Կարևորվում է նաև քարտեզագրական պատկերների և լեզվական կամ թվային տեղեկատվության փոխկապակցվածությունը, քանի որ քարտեզի ընթերցումը պահանջում է տարբեր տեղեկատվական ձևերի համադրում և դրանց հիման վրա ամբողջական մտավոր պատկերների ձևավորում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել աշխարհագրության ուսուցիչներին, մանկավարժներին, կրթական հոգեբաններին, քարտեզագրության և աշխարհագրության մեթոդիկայի մասնագետներին, ինչպես նաև սովորողների ճանաչողական զարգացման և տարածական մտածողության ձևավորման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը բացահայտում է քարտեզագրական նշանների ճանաչողական նշանակությունը և ցույց տալիս, թե ինչպես կարող է քարտեզի պայմանական լեզվի յուրացումը նպաստել դեռահասների մտածողության ակտիվացմանը, տարածական պատկերացումների ընդլայնմանը և բարդ տեղեկատվության ինքնուրույն ընկալման ու վերլուծության կարողությունների զարգացմանը։

Աշխատությունը նվիրված է 1960–1980-ական թվականների խորհրդահայ տպագրական գրաֆիկայի զարգացման, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և ստեղծագործական որոնումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է խորհրդային Հայաստանի կերպարվեստի այն շրջանը, երբ գրաֆիկան աստիճանաբար ձեռք էր բերում ինքնուրույն և նշանակալի դեր՝ հանդես գալով գրքի ձևավորման, նկարազարդման, պլակատի, ամսագրային ու այլ տպագիր մշակույթի ոլորտներում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է տպագրական գրաֆիկայի արտահայտչական հնարավորությունների վերլուծությունը, մասնավորապես՝ գծի, հարթության, սևի ու սպիտակի հակադրության, գունային լուծումների, կոմպոզիցիայի և դեկորատիվ սկզբունքների կիրառումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին ժամանակաշրջանի նկարիչները համադրում խորհրդային մշակութային միջավայրի գաղափարական պահանջները ազգային գեղարվեստական ավանդույթների և ժամանակակից արվեստի նորարարական միտումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական կերպարվեստի ազգային ինքնատիպության պահպանմանն ու նորովի մեկնաբանմանը, ինչպես նաև ժողովրդական արվեստի, միջնադարյան մանրանկարչության, ճարտարապետական և դեկորատիվ ձևերի ազդեցությանը գրաֆիկական մտածողության վրա։ Հետազոտության մեջ կարող են դիտարկվել տարբեր նկարիչների ստեղծագործությունները՝ բացահայտելով նրանց անհատական ոճական առանձնահատկությունները, թեմատիկ նախասիրությունները և տպագրական տեխնիկաների կիրառման եղանակները։ Գրքի նկարազարդումը և տպագրական ձևավորումը դիտարկվում են ոչ միայն որպես գրական ստեղծագործության տեսողական ուղեկցություն, այլև որպես ինքնուրույն գեղարվեստական արտահայտության ձև, որտեղ նկարիչը մեկնաբանում է գրական նյութը սեփական պատկերային լեզվով։ Կարևոր է նաև 1960–1980-ականների մշակութային կյանքի ընդհանուր համատեքստի ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ ժամանակաշրջանի գրաֆիկան զարգանում էր կերպարվեստի մյուս ճյուղերի հետ սերտ փոխազդեցության պայմաններում և արտացոլում էր հասարակական, մշակութային ու գեղագիտական փոփոխությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գրաֆիկայի և գրքի ձևավորման մասնագետներին, նկարիչներին, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ կերպարվեստի պատմությունն ուսումնասիրող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր է խորհրդահայ գրաֆիկայի պատմության տվյալ շրջանի ամբողջական ընկալման համար՝ բացահայտելով դրա թեմատիկ, ոճական և տեխնիկական առանձնահատկությունները, ազգային ավանդույթների շարունակականությունը և ժամանակակից գեղարվեստական մտածողության ձևավորման գործընթացները։

Աշխատությունը նվիրված է ցրված և հազվագյուտ տարրեր պարունակող ֆտորբորատային ապակիների ստացման, կառուցվածքի, ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և կիրառական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ապակենման նյութերի բաղադրության և հատկությունների փոխկապակցվածության բացահայտումը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ֆտորային և բորատային բաղադրիչների համատեղ ազդեցությանը, ինչպես նաև ապակու մեջ հազվագյուտ և ցրված տարրերի ներմուծման հետևանքով առաջացող կառուցվածքային ու ֆիզիկական փոփոխություններին։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տարբեր բաղադրություններով ապակիների ստացման պայմանները, դրանց ապակենման ունակությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ջերմային և օպտիկական բնութագրերը, ինչպես նաև քիմիական և ֆիզիկական կայունությունը։ Հազվագյուտ և ցրված տարրերի առկայությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ նույնիսկ փոքր քանակությամբ հավելումները կարող են էապես փոփոխել ապակու հատկությունները՝ ազդելով բեկման ցուցիչի, լուսաթափանցելիության, կլանման սպեկտրի, լյումինեսցենտային վարքի, էլեկտրական հատկությունների և ջերմային կայունության վրա։ Հետազոտության ընթացքում կարևոր նշանակություն է տրվում ապակու կառուցվածքում տարբեր տարրերի փոխազդեցությանը և դրանց տեղաբաշխման առանձնահատկություններին, քանի որ այդ գործոնները պայմանավորում են նյութի վերջնական հատկությունները։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են նպաստել ֆունկցիոնալ ապակենյութերի ստեղծմանը, որոնք կարող են կիրառություն գտնել օպտիկական և օպտոէլեկտրոնային սարքերում, ճառագայթման հետ աշխատող նյութերում, հատուկ նշանակության ապակիների արտադրության և նյութագիտության տարբեր ոլորտներում։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ապակիների կազմի օպտիմալացումը՝ նպատակ ունենալով ստանալ կանխատեսելի և անհրաժեշտ հատկություններով նյութեր։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը միավորում է անօրգանական քիմիայի, նյութագիտության և ապակու ֆիզիկաքիմիայի մոտեցումները՝ ուսումնասիրելով նոր բաղադրությամբ ֆտորբորատային ապակիների կառուցվածք–հատկություն կապը և դրանց հնարավոր տեխնոլոգիական նշանակությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել քիմիկոսներին, նյութագետներին, ապակու և կերամիկական նյութերի տեխնոլոգներին, ֆիզիկոսներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և հետազոտողներին։

Աշխատությունը նվիրված է ազատ առևտրի գոտիների՝ զարգացող երկրների տնտեսական զարգացման վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ որպես հիմնական օրինակ դիտարկելով Իրանի Իսլամական Հանրապետության փորձը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ազատ առևտրի գոտիների դերի բացահայտումը միջազգային տնտեսական հարաբերությունների համակարգում և դրանց հնարավոր ազդեցության գնահատումը տնտեսական աճի, արտաքին առևտրի ընդլայնման, ներդրումների ներգրավման, արտադրության զարգացման և զբաղվածության վրա։ Աշխատությունում դիտարկվում են ազատ առևտրի գոտիների ստեղծման տնտեսական նախադրյալները, գործունեության հիմնական սկզբունքները և այն արտոնությունների համակարգը, որի միջոցով պետությունները փորձում են խթանել տնտեսական ակտիվությունը որոշակի տարածքներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաքսային և հարկային արտոնություններին, օտարերկրյա կապիտալի ներգրավման հնարավորություններին, արտահանման խթանմանը և միջազգային շուկաներին ավելի հեշտ հասանելիություն ապահովելուն։ Իրանի օրինակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու, թե նման գոտիներն ինչ դեր կարող են ունենալ զարգացող տնտեսության կառուցվածքային վերափոխման, արդյունաբերականացման և արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման գործընթացներում։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազատ առևտրի գոտիների ազդեցությունը ներդրումային միջավայրի վրա, քանի որ դրանց միջոցով պետությունը կարող է ստեղծել ավելի բարենպաստ պայմաններ տեղական և օտարերկրյա ներդրողների համար, խթանել նոր արտադրությունների ձևավորումը և նպաստել տեխնոլոգիաների ու կառավարչական փորձի ներգրավմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են այդ գոտիների հնարավոր սահմանափակումներն ու ռիսկերը, քանի որ արտոնությունների տրամադրումը ինքնին չի երաշխավորում երկարաժամկետ տնտեսական արդյունք և արդյունավետությունը կախված է իրավական, ենթակառուցվածքային, ֆինանսական և կառավարչական պայմաններից։ Իրանի փորձի միջոցով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու նաև ազատ առևտրի գոտիների կապը երկրի արտաքին առևտրային քաղաքականության և միջազգային տնտեսական ինտեգրման գործընթացների հետ։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են համադրվել ազատ առևտրի գոտիների գործունեության տեսական մոտեցումները և Իրանում դրանց գործնական կիրառման արդյունքները՝ բացահայտելով ինչպես դրական ազդեցությունները, այնպես էլ առկա խնդիրները։ Այս համատեքստում աշխատանքը կարևոր է նաև այլ զարգացող երկրների համար, քանի որ Իրանի փորձը կարող է դիտարկվել որպես համեմատական օրինակ՝ գնահատելու ազատ առևտրի գոտիների կիրառելիությունը ազգային տնտեսական զարգացման ռազմավարություններում։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, միջազգային տնտեսական հարաբերությունների մասնագետներին, արտաքին առևտրի և ներդրումային քաղաքականության ուսումնասիրողներին, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև տնտեսական ուղղվածությամբ բուհերի ուսանողներին և հետազոտողներին։ Մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ աշխատանքը Սեյեդ Մորթեզա Մեհդիի Սաֆավիի 2013 թվականի ատենախոսությունն է, որը պաշտպանվել է Հայաստանի ազգային ագրարային համալսարանում։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության համակարգի համապարփակ ուսումնասիրությանը համաշխարհայնացման պայմաններում՝ կենտրոնանալով տեղեկատվական միջավայրում ձևավորվող սպառնալիքների, դրանց ազդեցության և հակազդման մեխանիզմների վրա։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ տեղեկատվական անվտանգությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն տեխնիկական կամ կիբերանվտանգության նեղ շրջանակում, այլև անհատի, հասարակության և պետության փոխկապակցված շահերի պաշտպանության համատեքստում։ Ուսումնասիրվում են տեղեկատվական անվտանգության տեսական և քաղաքական ընկալումները, տարբեր երկրների մոտեցումներն ու հայեցակարգերը, ինչպես նաև համաշխարհայնացման գործընթացների ազդեցությունը ազգային տեղեկատվական տարածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվական սպառնալիքների առաջացման առանձնահատկություններին և դրանց հնարավոր դրսևորումներին՝ ներառյալ տեղեկատվական ազդեցությունը, ազգային ու պետական շահերին սպառնացող վտանգները և տեղեկատվական միջավայրում հասարակական ու քաղաքական գործընթացների վրա ներգործության հնարավորությունները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության ապահովման կառուցակարգերի վերլուծությունը, դրանց արդյունավետության գնահատումը և կատարելագործման հնարավոր ուղիների բացահայտումը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է թվային դիվանագիտության դերը տեղեկատվական անվտանգության քաղաքականության իրականացման գործում, ինչպես նաև միջազգային համագործակցության նշանակությունը տեղեկատվական սպառնալիքների կանխարգելման և դրանց դեմ պայքարի հարցում։ Ուսումնասիրությունը համադրում է Հայաստանի, Ռուսաստանի, ԱՄՆ-ի և միջազգային կազմակերպությունների համապատասխան փորձն ու մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով բացահայտել տարբեր տեղեկատվական անվտանգության համակարգերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները և դրանք դիտարկել Հայաստանի Հանրապետության ազգային շահերի տեսանկյունից։ Աշխատանքում տեղեկատվական անվտանգության խնդիրը ներկայացվում է նաև որպես ազգային անվտանգության կարևոր բաղադրիչ, քանի որ տեղեկատվական միջավայրի զարգացումը կարող է ազդեցություն ունենալ պետական կառավարման, հասարակական կայունության, քաղաքական գործընթացների և ազգային արժեքների պահպանության վրա։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ազգային և տեղեկատվական անվտանգության ոլորտի հետազոտողներին, պետական կառավարման մասնագետներին, ինչպես նաև այս ուղղություններով սովորող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ձգտում է ձևավորել Հայաստանի Հանրապետության տեղեկատվական անվտանգության հիմնախնդիրների ամբողջական պատկեր՝ համաշխարհայնացման պայմաններում առկա մարտահրավերների գնահատումից մինչև դրանց հակազդման և ազգային տեղեկատվական անվտանգության համակարգի զարգացման հնարավոր ուղղությունների ներկայացում։ Հետազոտության հեղինակը Հայկուհի Վարդգեսի Մկրտչյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2018 թվականին քաղաքական գիտությունների ոլորտում։

Աշխատությունը ներկայացնում է գերմանացի և ռուսաստանցի երկրաբան Հերման Վիլհելմովիչ Աբիխի գիտական գործունեությունն ու հատկապես նրա ուսումնասիրությունները Հայկական լեռնաշխարհում։ Հետազոտության կարևոր հատվածը վերաբերում է Աբիխի՝ Անի կատարած այցելությանը 1844–1845 թվականներին, երբ նա ուսումնասիրել է միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր մայրաքաղաքի ավերակները և կազմել քաղաքատեղիի առաջին մանրամասն հատակագծերից մեկը։ Նրա գործունեությունը կարևոր նշանակություն ունեցավ ոչ միայն երկրաբանական, այլև պատմահնագիտական ուսումնասիրությունների զարգացման համար, քանի որ Աբիխը փորձել է համադրել տարածքի բնական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնագույն և միջնադարյան կառույցների, բնակավայրերի ու մշակութային հետքերի դիտարկման հետ։ Աշխատության շրջանակում ներկայացվում է 19-րդ դարի գիտական հետաքրքրությունը Հայկական լեռնաշխարհի նկատմամբ, այդ տարածաշրջանի երկրաբանական կառուցվածքի ուսումնասիրության գործընթացը և գիտական ճանապարհորդությունների դերը պատմական հուշարձանների բացահայտման ու փաստագրման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Անիի քաղաքաշինական կառուցվածքի, պահպանված ճարտարապետական հուշարձանների և քաղաքի ընդհանուր տեղագրության ուսումնասիրությանը, որի համար կազմված հատակագիծը հետագայում կարևոր սկզբնաղբյուր դարձավ քաղաքի պատմական ու հնագիտական հետազոտությունների համար։ Աբիխի դիտարկումները արժեքավոր են նաև նրանով, որ դրանք իրականացվել են այն ժամանակաշրջանում, երբ Անիի և Հայկական լեռնաշխարհի բազմաթիվ պատմական հուշարձաններ դեռևս համակարգված կերպով ուսումնասիրված չէին։ Նրա աշխատանքը նպաստեց տարածաշրջանի պատմական և մշակութային ժառանգության նկատմամբ եվրոպական ու ռուսական գիտական շրջանակների հետաքրքրության մեծացմանը։ Ուսումնասիրության մեջ Աբիխը կարող է ներկայացվել ոչ միայն որպես երկրաբան, այլև որպես բազմակողմանի հետազոտող, որի գիտական գործունեությունը հատվում էր աշխարհագրության, երկրաբանության, հնագիտության և պատմական հուշարձանների ուսումնասիրության ոլորտների հետ։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հատկապես նրանց համար, ովքեր ուսումնասիրում են Անիի պատմությունը, 19-րդ դարի գիտական արշավախմբերը, Հայկական լեռնաշխարհի հետազոտման պատմությունը և հայկական մշակութային ժառանգության վաղ գիտական փաստագրումը։

Աշխատությունը նվիրված է ֆերրոմագնիսական միջավայրերում էլեկտրամագնիսական ճառագայթման տարբեր հաճախականային տիրույթների միջև փոխակերպման երևույթի ուսումնասիրությանը՝ մասնավորապես գերազանց բարձր հաճախականության (ԳԲՀ) և օպտիկական տիրույթների ճառագայթման փոխազդեցության և փոխակերպման գործընթացների հետազոտմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է այն խնդիրը, թե ինչպես կարող են ֆերրոմագնիսական նյութերի մագնիսական հատկությունները, մագնիսական դինամիկան և նյութի հետ էլեկտրամագնիսական դաշտի փոխազդեցությունը նպաստել տարբեր հաճախականությունների ազդանշանների փոխակերպմանը։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն է տրվում ֆերրոմագնիսական միջավայրերի էլեկտրամագնիսական և մագնիսադինամիկական հատկություններին, քանի որ դրանցում մագնիսական մոմենտների փոխազդեցությունը և մագնիսացման փոփոխությունները կարող են էապես ազդել տարածվող ճառագայթման բնութագրերի վրա։ Հետազոտվում են ԳԲՀ տիրույթի էլեկտրամագնիսական ալիքների և նյութի մագնիսական համակարգի փոխազդեցության մեխանիզմները, ինչպես նաև դրանց հնարավոր կապը օպտիկական ճառագայթման հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պայմանների բացահայտմանը, որոնց դեպքում փոխակերպման գործընթացը կարող է դառնալ առավել արդյունավետ, կայուն և վերահսկելի։ Այսպիսի ուսումնասիրություններում էական են դառնում նյութի մագնիսական վիճակը, արտաքին մագնիսական դաշտի մեծությունն ու ուղղությունը, ճառագայթման հաճախականությունը, միջավայրի էլեկտրամագնիսական պարամետրերը և ռեզոնանսային երևույթները։ Աշխատանքը կարող է ներառել ինչպես տեսական վերլուծություն և համապատասխան մաթեմատիկական մոդելավորում, այնպես էլ փորձարարական ուսումնասիրություններ, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել ճառագայթման փոխակերպման արդյունավետությունն ու օրինաչափությունները։ Թեման կարևոր է ժամանակակից ֆիզիկայի այն ուղղությունների համար, որոնք ուսումնասիրում են էլեկտրամագնիսական ալիքների կառավարումը, մագնիսական նյութերի դինամիկան և տարբեր ֆիզիկական տիրույթների միջև էներգիայի ու տեղեկատվության փոխանցման հնարավորությունները։ Ստացված արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ բարձր հաճախականային տեխնիկայի, մագնիսաօպտիկայի, օպտոէլեկտրոնիկայի, կապի համակարգերի և նոր տիպի էլեկտրամագնիսական փոխակերպիչների զարգացման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է ֆերրոմագնիսական նյութերի ֆիզիկան, ԳԲՀ տեխնիկան և օպտիկական երևույթների ուսումնասիրությունը՝ նպատակ ունենալով ավելի խորությամբ բացահայտել տարբեր հաճախականային տիրույթների ճառագայթման փոխազդեցության և փոխակերպման ֆիզիկական մեխանիզմները։

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Գիրքը նվիրված է կաղամբի՝ որպես կարևոր բանջարաբոստանային մշակաբույսի, տարբեր տարատեսակների մշակության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը ՀՀ Արագածոտնի մարզի բնական և ագրոկլիմայական պայմաններում։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են կաղամբի մշակության համար էական նշանակություն ունեցող կենսաբանական, ագրոտեխնիկական և էկոլոգիական գործոնները՝ հաշվի առնելով տվյալ տարածաշրջանի կլիմայական պայմանները, հողի առանձնահատկությունները, ջերմաստիճանային ռեժիմը, տեղումների քանակն ու բաշխվածությունը, ինչպես նաև մշակաբույսի աճի և զարգացման պահանջները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ կաղամբի տարբեր տարատեսակներ կարող են էապես տարբերվել իրենց վեգետացիոն շրջանի տևողությամբ, ջերմության և խոնավության նկատմամբ պահանջներով, հիվանդությունների ու վնասատուների նկատմամբ դիմադրողականությամբ և բերքատվության ներուժով։ Գրքում ուշադրություն է դարձվում մշակության տեխնոլոգիայի հիմնական փուլերին՝ հողի նախապատրաստումից և տնկման ժամկետների ընտրությունից մինչև բույսերի սնուցում, ոռոգում, միջշարային մշակումներ, մոլախոտերի դեմ պայքար և բերքահավաք։ Կարևորվում է նաև տարբեր տարատեսակների համեմատական գնահատումը՝ դրանց աճի ինտենսիվության, գլխի ձևավորման, բերքի քանակական և որակական ցուցանիշների, ինչպես նաև տեղական պայմաններին հարմարվողականության տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսության ոլորտի մասնագետների, ագրոնոմների, ֆերմերների, գյուղատնտեսական արտադրությամբ զբաղվող տնտեսությունների, ինչպես նաև բուսաբուծություն և բանջարաբուծություն ուսումնասիրող ուսանողների ու հետազոտողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված մոտեցմամբ ընտրել տվյալ տարածքի պայմաններին համապատասխան կաղամբի տարատեսակներն ու մշակության եղանակները, բարձրացնել արտադրության արդյունավետությունը և ստանալ կայուն ու որակյալ բերք։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը համատեղում է գիտագործնական ուսումնասիրության և կիրառական գյուղատնտեսության տարրերը՝ ներկայացնելով կաղամբի մշակության արդյունավետ կազմակերպման հնարավորությունները Հայաստանի բարձրադիր և առանձնահատուկ ագրոկլիմայական պայմաններ ունեցող մարզերից մեկում։

Աշխատությունը նվիրված է թեթև արդյունաբերության ոլորտում կիրառվող բարելավված հիդրոֆոբ նյութերի ստացման տեխնոլոգիայի մշակմանը և դրանց գործնական կիրառության հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում դիտարկվում են նյութերի մակերևութային հատկությունների փոփոխման և ջրակայունության բարձրացման հետ կապված տեխնոլոգիական խնդիրները, ինչպես նաև հիդրոֆոբ նյութերի կիրառման նշանակությունը տեքստիլային և այլ թեթև արդյունաբերական արտադրատեսակների շահագործական բնութագրերի բարելավման գործում։ Ուսումնասիրվում են հիդրոֆոբ նյութերի ստացման համար օգտագործվող հումքի և բաղադրիչների հատկությունները, դրանց փոխազդեցության սկզբունքները, տեխնոլոգիական գործընթացի հիմնական փուլերը և վերջնական նյութի որակի վրա ազդող գործոնները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նյութերի ջրակայունության, խոնավության նկատմամբ դիմադրության, մակերևութային հատկությունների և կայունության բարձրացման հնարավորություններին՝ միաժամանակ պահպանելով մշակվող արտադրանքի անհրաժեշտ ֆիզիկական, մեխանիկական և սպառողական բնութագրերը։ Աշխատության շրջանակում քննարկվում են տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալացման, կիրառվող նյութերի արդյունավետության բարձրացման և արտադրության պայմանների բարելավման հարցերը։ Վերլուծվում են ստացված հիդրոֆոբ նյութերի որակի գնահատման հնարավոր մեթոդները և դրանց համապատասխանությունը թեթև արդյունաբերության արտադրական պահանջներին։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել ավելի արդյունավետ և կայուն հիդրոֆոբ նյութերի կիրառմանը, արտադրանքի շահագործական հատկությունների բարելավմանը և համապատասխան տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել քիմիական տեխնոլոգիայի, նյութագիտության, տեքստիլային տեխնոլոգիայի և թեթև արդյունաբերության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, ինժեներների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև նոր նյութերի մշակմամբ և արդյունաբերական տեխնոլոգիաների կատարելագործմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Работа посвящена комплексному исследованию соотношения права на свободу слова и необходимости противодействия отрицанию геноцида и иных преступлений против человечности в контексте международно-правовых обязательств Республики Армения. В центре исследования находится сложная правовая проблема определения допустимых границ свободы выражения мнения в тех случаях, когда публичные высказывания затрагивают исторические массовые преступления, достоинство и права их жертв, а также общественные интересы, связанные с сохранением памяти и предотвращением повторения подобных преступлений. Рассматриваются международно-правовые основы защиты свободы выражения мнения, существующие механизмы ограничения данного права и критерии, позволяющие определить правомерность таких ограничений. Отдельное внимание уделяется правовой природе отрицания геноцида и других преступлений против человечности, его возможному воздействию на общественные отношения и проблеме разграничения недопустимой формы отрицания, подстрекательства к ненависти и иных выражений от научной дискуссии, исторического исследования и иных форм реализации свободы слова. В работе анализируются международные стандарты в сфере прав человека, подходы международных и региональных судебных органов, а также законодательные и правоприменительные механизмы, связанные с противодействием разжиганию ненависти и оправданию массовых преступлений. Особое место занимает рассмотрение армянского законодательства и его соотношения с международными обязательствами Республики Армения, включая вопросы необходимости, соразмерности и правовой определённости ограничений свободы выражения мнения. Исследование позволяет выявить основные коллизии и практические трудности, возникающие при применении соответствующих правовых норм, а также обозначить возможные направления совершенствования национального законодательства и правоприменительной практики. Материал представляет интерес для специалистов в области международного и конституционного права, прав человека, юридической науки, судей, адвокатов, преподавателей и студентов юридических вузов, а также исследователей вопросов свободы слова, исторической памяти и международно-правовой защиты от преступлений против человечности.

Աշխատությունը նվիրված է աշակերտական ինքնավարության համակարգում անձի ձևավորման հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դպրոցական ինքնավարությունը որպես սովորողների սոցիալական, բարոյական, հաղորդակցական և կազմակերպչական կարողությունների զարգացման կարևոր միջավայր։ Գրքում ուսումնասիրվում է այն գործընթացը, որի միջոցով աշակերտը կրթական համայնքի ակտիվ մասնակից լինելու, որոշումների կայացմանը ներգրավվելու, սեփական կարծիքն արտահայտելու և ընդհանուր պատասխանատվություն ստանձնելու միջոցով ձեռք է բերում ինքնուրույնության և սոցիալական պատասխանատվության նոր մակարդակ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշակերտական ինքնավարության կառուցվածքին, նպատակներին, սկզբունքներին և կազմակերպական ձևերին, ինչպես նաև դրա ազդեցությանը սովորողի ինքնագիտակցության, նախաձեռնողականության, առաջնորդական հատկանիշների և համագործակցային հմտությունների զարգացման վրա։ Քննության են առնվում ուսուցիչների, դպրոցի վարչակազմի և աշակերտների փոխհարաբերությունները, ժողովրդավարական արժեքների ձևավորման, փոխադարձ հարգանքի և պատասխանատու վարքագծի խթանման հնարավորությունները։ Աշխատության շրջանակում աշակերտական ինքնավարությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես դպրոցական կյանքի կազմակերպման միջոց, այլև որպես մանկավարժական գործընթաց, որի արդյունավետ իրականացումը կարող է նպաստել հասուն, ինքնուրույն, նախաձեռնող և հասարակական կյանքին ակտիվորեն մասնակցող անձի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևորվում են նաև այն պայմանները, որոնք անհրաժեշտ են ինքնավարության արդյունավետ գործունեության համար, այդ թվում՝ անվտանգ և մասնակցային կրթական միջավայրի ստեղծումը, սովորողների կարծիքի արժևորումը, ինքնակազմակերպման հնարավորությունների ընդլայնումը և պատասխանատվության աստիճանական փոխանցումը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, հոգեբանների, կրթության կառավարման մասնագետների, դպրոցների ղեկավարների, ուսուցիչների, բուհերի դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են սովորողների անձնային զարգացման, քաղաքացիական դաստիարակության և դպրոցական ժողովրդավարական մշակույթի ձևավորման հարցերով։