Պատրաստի նյութեր

Վիկտոր Համբարձումյանը հայ և համաշխարհային գիտության ամենանշանավոր աստղագետներից և աստղաֆիզիկոսներից մեկն է, ով մեծ դեր է ունեցել 20-րդ դարի աստղաֆիզիկայի զարգացման մեջ։ Նա ծնվել է Թիֆլիսում և կրթություն ստացել Լենինգրադում, որտեղ էլ սկսել է իր գիտական գործունեությունը։ Համբարձումյանի հիմնական գիտական ներդրումը կապված է աստղերի և գալակտիկաների ծագման ու զարգացման ուսումնասիրության հետ։ Նա հիմնադրել է աստղաֆիզիկայի նոր ուղղություններ և մեծ ուշադրություն է դարձրել տիեզերական օբյեկտների դինամիկայի և կառուցվածքի ուսումնասիրությանը։ Նրա առաջ քաշած գաղափարները, մասնավորապես ոչ կայուն աստղային համակարգերի և աստղային ասոցիացիաների տեսությունը, հեղափոխական նշանակություն են ունեցել աստղագիտության զարգացման մեջ։ Համբարձումյանը նաև եղել է գիտական կազմակերպիչ և երկար տարիներ ղեկավարել է Բյուրականի աստղադիտարանը, որը դարձել է միջազգային կարևոր գիտական կենտրոններից մեկը։ Նրա ղեկավարությամբ Հայաստանում զարգացել է աստղաֆիզիկական դպրոցը, որը ճանաչում է ստացել ամբողջ աշխարհում։ Վիկտոր Համբարձումյանը զբաղեցրել է նաև բարձր գիտական և պետական պաշտոններ, եղել է ԽՍՀՄ Գիտությունների ակադեմիայի նախագահներից մեկը և մեծ ներդրում ունեցել գիտության կազմակերպման գործում։ Նա արժանացել է բազմաթիվ միջազգային մրցանակների և պարգևների՝ գիտության մեջ կատարած նշանակալի ավանդի համար։ Համբարձումյանի գիտական ժառանգությունը մինչ օրս շարունակում է մնալ արդիական և մեծ ազդեցություն ունի ժամանակակից աստղաֆիզիկայի զարգացման վրա, իսկ նրա անունը համարվում է հայկական գիտության խորհրդանիշներից մեկը։

Սևանի ազգային պարկը Հայաստանի Հանրապետության ամենակարևոր պահպանվող բնապահպանական տարածքներից մեկն է, որը ստեղծվել է Սևանա լճի և նրա շրջակա էկոհամակարգերի պահպանության նպատակով։ Այն ընդգրկում է Սևանա լիճը և հարակից ափամերձ տարածքները՝ ապահովելով լճի ջրային ռեսուրսների, բուսական ու կենդանական աշխարհի պաշտպանությունը։ Սևանը Հայաստանի ամենամեծ քաղցրահամ լիճն է և ունի ռազմավարական, տնտեսական ու բնապահպանական մեծ նշանակություն։ Ազգային պարկի ստեղծման նպատակն է կանխել լճի աղտոտումը, պահպանել ջրի մակարդակը և վերականգնել բնական հավասարակշռությունը, քանի որ անցյալ տասնամյակներում մարդկային գործունեության հետևանքով լիճը ենթարկվել է էկոլոգիական ճնշումների։ Պարկի տարածքում հանդիպում են բազմաթիվ թռչնատեսակներ, այդ թվում՝ միգրացիոն և հազվագյուտ տեսակներ, ինչպես նաև ձկնատեսակներ, որոնցից հայտնի է Սևանի իշխան ձուկը։ Բուսական աշխարհը նույնպես բազմազան է և ներառում է ջրային ու ափամերձ բույսեր, որոնք կարևոր դեր ունեն էկոհամակարգի կայունության համար։ Սևանի ազգային պարկը նաև կարևոր նշանակություն ունի գիտական հետազոտությունների, էկոտուրիզմի և բնապահպանական կրթության համար։ Այստեղ իրականացվում են տարբեր ծրագրեր՝ ուղղված կենսաբազմազանության պահպանությանը և լճի էկոլոգիական վիճակի բարելավմանը։ Պարկը համարվում է Հայաստանի բնության ամենակարևոր արժեքներից մեկը, որը ոչ միայն բնական հարստություն է, այլ նաև ազգային ինքնության և մշակութային ժառանգության մաս։

Սայաթ-Նովան հայ միջնադարյան և նոր շրջանի աշուղական արվեստի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկն է, որը հայտնի է որպես բանաստեղծ, երգիչ և երաժիշտ, ում ստեղծագործությունները դարձել են կովկասյան մշակույթի անբաժանելի մասը։ Նրա իրական անունը Հարություն Սայադյան է, և նա ծնվել է Թիֆլիսում, որտեղ էլ ձևավորվել է նրա բազմալեզու ստեղծագործական աշխարհը՝ գրելով հայերեն, վրացերեն և թուրքերեն։ Սայաթ-Նովայի արվեստը առանձնանում է սիրո, մարդկային զգացմունքների, բարոյական արժեքների և հոգևոր գեղեցկության խորքային արտահայտմամբ, որտեղ նա հաճախ ներկայացնում է սիրահարի տառապանքները, հավատարմությունը և հոգու ազնվությունը։ Նրա երգերն ու բանաստեղծությունները կառուցված են աշուղական ավանդույթների վրա, սակայն միաժամանակ ունեն բարձր գրական արժեք և փիլիսոփայական խորություն։ Սայաթ-Նովան ծառայել է նաև որպես պալատական աշուղ վրաց արքունիքում, սակայն հետագայում հրաժարվել է այդ կյանքից և դարձել հոգևորական՝ շարունակելով իր ստեղծագործական ուղին։ Նրա ստեղծագործությունների լեզուն պարզ է, բայց հուզականորեն հարուստ, ինչը թույլ է տալիս լսողին կամ ընթերցողին անմիջապես զգալ նրա ապրումները և մտքերը։ Սայաթ-Նովայի երգերը մինչ օրս հնչում են տարբեր կատարողների կողմից և համարվում են հայկական և կովկասյան երաժշտական ժառանգության կարևոր մաս։ Նրա անունը դարձել է սիրո և մարդկային ազնվության խորհրդանիշ, իսկ նրա ստեղծագործությունները շարունակաբար ուսումնասիրվում են որպես աշուղական արվեստի բարձրագույն օրինակ։

Սալվադոր Դալին համաշխարհային կերպարվեստի ամենահայտնի և ինքնատիպ նկարիչներից մեկն է, որը համարվում է սյուրռեալիզմի ուղղության ամենաազդեցիկ ներկայացուցիչներից։ Նա ծնվել է Իսպանիայում և վաղ տարիքից ցուցաբերել է արտասովոր հետաքրքրություն նկարչության և երևակայական պատկերների նկատմամբ։ Դալին ստեղծել է արվեստի յուրահատուկ աշխարհ, որտեղ իրականությունն ու երազը միախառնվում են՝ ստեղծելով անսովոր, երբեմն նույնիսկ անհասկանալի պատկերներ, որոնք նպատակ ունեն բացահայտելու մարդու ենթագիտակցությունը։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ պատկերում են ժամանակի, հիշողության, երազների և մարդկային հոգեբանության խորքային շերտերը, իսկ ամենահայտնի աշխատանքներից մեկը՝ «Հիշողության կայունությունը», դարձել է ժամանակի հարաբերականության և իրականության փխրունության խորհրդանիշ։ Դալին ոչ միայն նկարիչ էր, այլև քանդակագործ, գրող և կինոյի հետ համագործակցող արվեստագետ, ով մշտապես ձգտում էր խախտել ավանդական արվեստի սահմանները և ստեղծել նոր արտահայտչաձևեր։ Նրա էքսցենտրիկ վարքագիծը և արտահայտիչ կերպարը նույնպես դարձել են իր արվեստի մաս, ինչը նրան առանձնացրել է 20-րդ դարի մյուս արվեստագետներից։ Դալիի ստեղծագործական ժառանգությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել ժամանակակից արվեստի զարգացման վրա՝ ներշնչելով բազմաթիվ արվեստագետների և ձևավորելով սյուրռեալիստական մտածողության նոր ընկալումներ։ Նրա արվեստը մինչ օրս համարվում է մարդկային երևակայության սահմանները ընդլայնելու և ենթագիտակցության աշխարհը բացահայտելու բացառիկ օրինակ։

Պյութագորասը անտիկ Հունաստանի ամենահայտնի փիլիսոփաներից և մաթեմատիկոսներից մեկն է, որի անունը կապված է ինչպես գիտական, այնպես էլ փիլիսոփայական մտածողության զարգացման հետ։ Նա ծնվել է Սամոս կղզում և երիտասարդ տարիներին ճանապարհորդել է տարբեր երկրներ՝ ուսումնասիրելով Եգիպտոսի և Բաբելոնի գիտական ու կրոնական ուսմունքները, որոնք մեծ ազդեցություն են ունեցել նրա աշխարհայացքի ձևավորման վրա։ Պյութագորասը հիմնադրել է փիլիսոփայական-կրոնական դպրոց, որտեղ ուսմունքը համադրում էր մաթեմատիկան, երաժշտությունը և բարոյական ապրելակերպը՝ ընդգծելով, որ աշխարհը կարելի է հասկանալ թվերի և հարաբերությունների միջոցով։ Նրա ամենահայտնի գիտական ներդրումը Պյութագորասի թեորեմն է, որը կապում է ուղղանկյուն եռանկյան կողմերի երկարությունները և մինչ օրս օգտագործվում է մաթեմատիկայի ու ինժեներական գիտությունների մեջ։ Պյութագորասի փիլիսոփայության մեջ կարևոր դեր ուներ ներդաշնակության գաղափարը, ըստ որի ամբողջ տիեզերքը կառուցված է կարգի և թվային հարաբերությունների վրա, իսկ երաժշտությունը նույնպես արտահայտում է այդ համընդհանուր ներդաշնակությունը։ Նրա հետևորդները վարում էին խիստ կարգապահ կյանք, կարևորում էին հոգու մաքրությունը, ինքնազսպումը և գիտական ուսումնասիրությունը որպես հոգևոր կատարելության ճանապարհ։ Պյութագորասը նաև հավատում էր հոգու վերամարմնավորմանը՝ համարելով, որ հոգին անցնում է տարբեր մարմինների միջով՝ կատարելագործվելու նպատակով։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա փիլիսոփաների, հատկապես Պլատոնի և նեոպլատոնականների վրա՝ ձևավորելով արևմտյան մետաֆիզիկայի և մաթեմատիկական մտածողության հիմքերից մի մասը։

Չարլի Չապլինը համաշխարհային կինոյի պատմության ամենահայտնի և ազդեցիկ դեմքերից մեկն է, ով մեծ դեր է ունեցել համր կինոյի զարգացման և կինեմատոգրաֆիայի ձևավորման գործում։ Նա ծնվել է Անգլիայում և դեռ մանկուց հայտնվել է բեմական արվեստի աշխարհում՝ աշխատելով թատրոններում և վոդևիլային ներկայացումներում, ինչը հետագայում մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա ստեղծագործական ոճի վրա։ Չապլինը համաշխարհային ճանաչում է ստացել հատկապես «Փոքրիկ թափառականի» կերպարի միջոցով, որը դարձել է մարդկային բարության, միայնության և սոցիալական անհավասարության խորհրդանիշ։ Նրա ֆիլմերը առանձնանում են հումորի, դրամայի և սոցիալական քննադատության համադրությամբ, որտեղ նա հաճախ պատկերում էր աղքատների, աշխատավորների և հասարակության մարգինալացված շերտերի կյանքը՝ ընդգծելով մարդկային արժանապատվության կարևորությունը։ Նրա ամենահայտնի ֆիլմերից են «Ոսկու տենդը», «Լույսեր քաղաքի վրա», «Ժամանակակից ժամանակներ» և «Մեծ դիկտատորը», որոնք համարվում են կինոյի դասական նմուշներ և ունեն մեծ մշակութային ազդեցություն։ Չապլինը ոչ միայն դերասան էր, այլև ռեժիսոր, սցենարիստ և կոմպոզիտոր, ինչը նրան դարձնում է կինոարվեստի բազմակողմանի վարպետ։ Նրա ստեղծագործական ժառանգությունը մեծապես նպաստել է կինոյի լեզվի զարգացմանը՝ ցույց տալով, որ պատկերն ու շարժումը կարող են փոխանցել խորքային գաղափարներ առանց խոսքի անհրաժեշտության։ Չարլի Չապլինի արվեստը մինչ օրս գնահատվում է ամբողջ աշխարհում որպես մարդկային հույզերի և սոցիալական քննադատության համադրության բացառիկ օրինակ։

Շիրվանզադեն հայ դասական գրականության ամենանշանավոր արձակագիրներից և դրամատուրգներից մեկն է, որի իրական անունը Ալեքսանդր Մովսիսյան է։ Նա ծնվել է Շամախի քաղաքում և իր ստեղծագործական կյանքը սկսել է լրագրությամբ ու հասարակական-քաղաքական խնդիրների ուսումնասիրությամբ։ Շիրվանզադեի գրականությունը առանձնանում է ռեալիստական ուղղությամբ, որտեղ նա խորությամբ ներկայացրել է իր ժամանակի հասարակական կյանքը, սոցիալական անհավասարությունները, քաղաքային միջավայրի հակասությունները և մարդու բարոյական խնդիրները։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում դրամատիկ մարդկային ճակատագրերը, որոնք ձևավորվում են սոցիալական պայմանների ազդեցությամբ։ Շիրվանզադեի հայտնի գործերից են «Քաոս», «Նամուս», «Չար ոգի», «Պատվի համար», որոնք համարվում են հայ ռեալիստական արձակի և դրամատուրգիայի կարևորագույն նմուշներ։ Նրա ստեղծագործությունները բացահայտում են հասարակության տարբեր շերտերի կյանքը՝ ընդգծելով բարոյական արժեքների անկումը և սոցիալական հակասությունները։ Շիրվանզադեն մեծ վարպետությամբ է պատկերել մարդկային հարաբերությունները, սիրո, պատվի և սոցիալական ճնշման բարդ փոխազդեցությունները։ Նրա լեզուն պարզ է, բայց խորքային, ինչը թույլ է տալիս ընթերցողին հասկանալ հասարակական խնդիրների խորքային էությունը։ Շիրվանզադեն նաև զբաղվել է հասարակական գործունեությամբ և կարևորել է գրականության դերը հասարակության բարեփոխման գործում։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ գրականության զարգացման վրա և թարգմանվել են տարբեր լեզուներով՝ ճանաչում ստանալով նաև միջազգային ընթերցողների շրջանում։

Շիկահողի պետական արգելոցը Հայաստանի Հանրապետության ամենակարևոր բնապահպանական տարածքներից մեկն է, որը գտնվում է Սյունիքի մարզում և ստեղծվել է բնության յուրահատուկ էկոհամակարգերի, անտառների ու կենսաբազմազանության պահպանության նպատակով։ Արգելոցը առանձնանում է իր հարուստ և բազմազան բուսական ու կենդանական աշխարհով, որտեղ հանդիպում են բազմաթիվ հազվագյուտ և Կարմիր գրքում գրանցված տեսակներ։ Տարածքը հիմնականում ծածկված է խիտ անտառներով, որտեղ աճում են կաղնի, բոխի, թխկի և այլ ծառատեսակներ, իսկ կենդանական աշխարհում կարելի է հանդիպել գայլի, աղվեսի, արջի, ինչպես նաև տարբեր թռչնատեսակների ու սողունների։ Շիկահողի արգելոցը ունի նաև յուրահատուկ կլիմայական պայմաններ, որոնք նպաստում են էկոհամակարգերի կայուն զարգացմանը և բնական հավասարակշռության պահպանմանը։ Այն կարևոր դեր է խաղում ոչ միայն Հայաստանի բնության պահպանության, այլև գիտական հետազոտությունների համար, քանի որ այստեղ իրականացվում են ուսումնասիրություններ բուսական և կենդանական աշխարհի վերաբերյալ։ Արգելոցը ստեղծվել է, որպեսզի սահմանափակվի մարդու վնասակար ազդեցությունը բնության վրա և պահպանվեն բնական գործընթացները գրեթե անփոփոխ վիճակում։ Շիկահողի տարածքը նաև ունի էկոտուրիզմի զարգացման պոտենցիալ, սակայն այցելությունները խիստ կարգավորվում են՝ բնության պահպանությունը ապահովելու նպատակով։ Այս արգելոցը համարվում է Հայաստանի բնության ամենաթանկարժեք գոհարներից մեկը, որը կարևոր է ինչպես ազգային, այնպես էլ համաշխարհային բնապահպանական տեսանկյունից։

Միջուկային զենքի մշակման և դրա փորձարկումների հիմնախնդիրը համարվում է մարդկության պատմության ամենաբարդ և հակասական գիտատեխնիկական ու քաղաքական խնդիրներից մեկը, քանի որ այն միաժամանակ կապված է գիտական առաջընթացի, ռազմական հզորության և գլոբալ անվտանգության սպառնալիքների հետ։ Միջուկային զենքի ստեղծումը հիմնված է ատոմային միջուկի ճեղքման և միաձուլման ընթացքում արտազատվող հսկայական էներգիայի վրա, ինչը հնարավորություն է տալիս փոքր քանակությամբ նյութից ստանալ չափազանց մեծ պայթյունային ուժ։ 20-րդ դարի կեսերից սկսած՝ տարբեր երկրներ սկսել են միջուկային ծրագրերի զարգացումը, ինչը հանգեցրել է սպառազինությունների մրցավազքի և միջազգային լարվածության աճի։ Միջուկային փորձարկումները, որոնք իրականացվել են ինչպես մթնոլորտում, այնպես էլ ստորգետնյա և ստորջրյա պայմաններում, ունեցել են ծանր բնապահպանական հետևանքներ՝ առաջացնելով ռադիոակտիվ աղտոտում, որը վնասել է մարդու առողջությունը, կենդանական աշխարհը և էկոհամակարգերը։ Այս փորձարկումների հետևանքով բազմաթիվ տարածաշրջաններում արձանագրվել են երկարաժամկետ հիվանդություններ, գենետիկական վնասներ և տարածքային աղետալի հետևանքներ։ Այդ պատճառով միջազգային հանրությունը աստիճանաբար սկսել է սահմանափակել և արգելել միջուկային փորձարկումները՝ կնքելով մի շարք պայմանագրեր, որոնք նպատակ ունեն նվազեցնել միջուկային վտանգը և կանխել շրջակա միջավայրի հետագա աղտոտումը։ Չնայած վերահսկողության մեխանիզմներին՝ միջուկային զենքի գոյությունը շարունակում է մնալ գլոբալ քաղաքականության կենտրոնական խնդիրներից մեկը, քանի որ այն կապված է ուժերի հավասարակշռության, զսպման ռազմավարությունների և միջազգային հարաբերությունների բարդ համակարգի հետ։ Այս հիմնախնդիրը ընդգծում է գիտության պատասխանատվության կարևորությունը և մարդկության ընդհանուր պարտականությունը՝ կանխելու այնպիսի զարգացումներ, որոնք կարող են սպառնալ ամբողջ քաղաքակրթության անվտանգությանը։

Մարտիրոս Սարյանը հայ կերպարվեստի ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից և գեղանկարչության խոշոր վարպետներից մեկն է, որի ստեղծագործությունները մեծապես նպաստել են հայ ազգային գեղանկարչության ձևավորմանն ու զարգացմանը։ Նա ծնվել է Նոր Նախիջևանում և վաղ տարիքից հետաքրքրվել է արվեստով՝ հետագայում ուսանելով Մոսկվայի գեղարվեստական ուսումնարանում, որտեղ ստացել է բարձր մասնագիտական կրթություն։ Սարյանի արվեստը առանձնանում է վառ գույներով, արևային լուսավորությամբ և բնության հանդեպ առանձնահատուկ սիրով, որի միջոցով նա կարողացել է ստեղծել իր ուրույն գեղարվեստական աշխարհը։ Նրա նկարներում հաճախ պատկերված են Հայաստանի բնաշխարհը, լեռները, գյուղերը, ինչպես նաև արևելյան կոլորիտը, որը նրան առանձնացնում է եվրոպական գեղանկարչական դպրոցներից։ Սարյանի ստեղծագործությունները համադրում են իրականությունն ու հուզական ընկալումը՝ ստեղծելով կենսախինդ և դրական տրամադրությամբ լի պատկերներ։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայաստան», «Արարատյան դաշտ», «Ծաղկած լեռներ», ինչպես նաև բազմաթիվ դիմանկարներ և բնանկարներ, որոնք համարվում են հայ գեղանկարչության դասական նմուշներ։ Սարյանը մեծ դեր է ունեցել նաև հայկական արվեստի կազմակերպման և զարգացման գործում՝ մասնակցելով արվեստի հաստատությունների ստեղծմանը և նոր սերնդի նկարիչների կրթությանը։ Նրա արվեստը գնահատվել է ոչ միայն Հայաստանում, այլև միջազգային ցուցահանդեսներում, որտեղ նա ստացել է բարձր պարգևներ և ճանաչում։ Մարտիրոս Սարյանի ստեղծագործական ժառանգությունը համարվում է հայ մշակույթի անգնահատելի հարստություն, իսկ նրա նկարները պահվում են աշխարհի տարբեր թանգարաններում։ Նրա անունը այսօր խորհրդանշում է հայկական գեղանկարչության պայծառությունը, ազգային ինքնությունը և ստեղծագործական ազատությունը։

Հրանտ Մաթևոսյանը հայ ժամանակակից գրականության ամենանշանավոր արձակագիրներից և մտավորականներից մեկն է, որի ստեղծագործությունները առանձնանում են խոր հոգեբանականությամբ, գյուղական կյանքի ճշգրիտ պատկերումով և մարդու ներաշխարհի վերլուծությամբ։ Նա ծնվել է Լոռու մարզում՝ Ալավերդու շրջանի Ահնիձոր գյուղում, և իր մանկության ու պատանեկության տարիների գյուղական միջավայրը մեծ ազդեցություն է ունեցել նրա գրական մտածողության ձևավորման վրա։ Մաթևոսյանի ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում մարդը, բնությունը, գյուղական կյանքի բարդ հարաբերությունները և ազգային ինքնության հարցերը։ Նրա հայտնի գործերից են «Մենք ենք, մեր սարերը», «Աշնան արև», «Տերը», «Օգոստոս», որոնք համարվում են հայ արձակի լավագույն նմուշներից։ Մաթևոսյանի լեզուն առանձնանում է իր պատկերավորությամբ, խորությամբ և փիլիսոփայական շերտերով, որտեղ պարզ առօրյա իրավիճակները վերածվում են մարդկային գոյության մասին խոր մտորումների։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ ընդգծվում է մարդու և բնության անքակտելի կապը, ինչպես նաև բարոյական արժեքների և մարդկային հարաբերությունների կարևորությունը։ Հրանտ Մաթևոսյանը ոչ միայն գրող էր, այլև հասարակական մտածող, ով իր հոդվածներում և ելույթներում անդրադարձել է ազգային, մշակութային և սոցիալական խնդիրներին։ Նրա գրականությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ նոր սերնդի գրողների վրա և նպաստել է հայ արձակի զարգացմանը։ Մաթևոսյանի ստեղծագործությունները թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով և ճանաչում են ստացել նաև միջազգային գրական միջավայրում։ Նրա անունը այսօր համարվում է հայ գրականության դասական արժեքներից մեկը, իսկ նրա ստեղծագործությունները շարունակում են ուսումնասիրվել և սիրվել տարբեր սերունդների կողմից։

Հրայր Դժողքը, որի իրական անունը Արմենակ Ղազարյան էր, հայ ազգային-ազատագրական շարժման հայտնի գործիչներից և ֆիդայական պայքարի կարևոր առաջնորդներից մեկն էր։ Նա ծնվել է Մուշում և երիտասարդ տարիքից ներգրավվել ազգային-հեղափոխական գործունեության մեջ՝ նպատակ ունենալով պաշտպանել արևմտահայության իրավունքներն ու պայքարել Օսմանյան կայսրության բռնությունների դեմ։ Հրայր Դժողքը հայտնի էր իր խիզախությամբ, կազմակերպչական ունակություններով և ժողովրդի նկատմամբ նվիրվածությամբ։ Նա ակտիվ մասնակցություն է ունեցել հայկական ինքնապաշտպանական շարժումներին և դարձել ժողովրդի վստահելի առաջնորդներից մեկը։ Նրա գործունեությունը հատկապես կապված էր Սասունի ազատագրական պայքարի հետ, որտեղ նա փորձել է միավորել ժողովրդին և կազմակերպել դիմադրություն թուրքական իշխանությունների դեմ։ Հրայր Դժողքը մեծ կարևորություն էր տալիս ազգային միասնությանը և ժողովրդի ինքնապաշտպանությանը։ Նա համոզված էր, որ հայ ժողովուրդը կարող է գոյատևել միայն համախմբված պայքարի միջոցով։ Իր գործունեության ընթացքում նա համագործակցել է ժամանակի հայտնի ֆիդայական առաջնորդների հետ և մասնակցել բազմաթիվ մարտերի։ Նրա կերպարը ժողովրդի մեջ դարձել էր անվախության և արդարության խորհրդանիշ։ Հրայր Դժողքը նաև հայտնի էր իր գաղափարական համոզմունքներով, քանի որ նա պայքարը դիտում էր ոչ միայն որպես ռազմական գործողություն, այլ նաև որպես ազգային արժանապատվության պահպանման միջոց։ 1904 թվականի Սասունի ապստամբության ժամանակ նա հերոսաբար զոհվեց, սակայն նրա անունը մնաց հայ ազատագրական պայքարի պատմության մեջ որպես անձնազոհության և հայրենասիրության օրինակ։

Հովհաննես Իսակովը հայազգի նշանավոր ռազմական գործիչ էր, նավատորմի ծովակալ և խորհրդային ռազմածովային ուժերի ամենահայտնի հրամանատարներից մեկը։ Նա ծնվել է Կարսում և դեռ երիտասարդ տարիքից հետաքրքրվել ռազմական գործով։ Իսակովը կրթություն է ստացել ռազմածովային ուսումնական հաստատություններում և աստիճանաբար բարձրացել ծառայողական սանդուղքով՝ դառնալով Խորհրդային Միության ամենահեղինակավոր ծովակալներից մեկը։ Նրա ռազմական գործունեությունը հատկապես մեծ նշանակություն ունեցավ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին, երբ նա մասնակցեց Խորհրդային Միության ռազմածովային ուժերի կազմակերպմանը և ռազմական գործողությունների ղեկավարմանը։ Հովհաննես Իսակովը հայտնի էր իր ռազմավարական մտածողությամբ, կազմակերպչական ունակություններով և զինվորների հանդեպ պատասխանատու վերաբերմունքով։ Պատերազմի ընթացքում նա ղեկավարել է կարևոր ռազմական գործողություններ և մեծ ներդրում ունեցել ծովային պաշտպանական համակարգերի ամրապնդման գործում։ Չնայած ծանր վիրավորվելուն և առողջական դժվարություններին՝ Իսակովը շարունակել է իր ծառայությունը և ակտիվ մասնակցություն ունեցել ռազմական ծրագրերի մշակմանը։ Նրա ծառայությունները բարձր գնահատվեցին խորհրդային իշխանությունների կողմից, և նա արժանացավ բազմաթիվ շքանշանների ու պարգևների։ Հովհաննես Իսակովը զբաղվել է նաև գիտական և գրական գործունեությամբ՝ գրելով ռազմածովային թեմաներով աշխատություններ և ուսումնասիրություններ։ Նա մեծ դեր է ունեցել խորհրդային ռազմածովային գիտության զարգացման մեջ և համարվել է փորձառու ռազմական տեսաբան։ Հովհաննես Իսակովի անունը հայ ժողովրդի պատմության մեջ մնացել է որպես խիզախ զինվորականի, հայրենասերի և բարձրակարգ հրամանատարի օրինակ։

Հայոց գորգագործությունը հայկական մշակույթի ամենահին և հարուստ ճյուղերից մեկն է, որն ունի հազարավոր տարիների պատմություն և կարևոր տեղ է զբաղեցնում ժողովրդի կենցաղում ու արվեստում։ Հայկական գորգերը հայտնի են իրենց բարձր որակով, յուրահատուկ զարդանախշերով և գունային բազմազանությամբ, որոնք արտացոլում են հայ ժողովրդի մտածողությունը, հավատալիքները և ազգային ավանդույթները։ Գորգագործությունը Հայաստանում զարգացել է դեռևս հին ժամանակներից, ինչի մասին վկայում են հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված գործվածքների մնացորդները և պատմական աղբյուրները։ Հայկական լեռնաշխարհում գորգագործությունը զարգացել է բնական պայմանների և անասնապահության շնորհիվ, քանի որ բուրդը եղել է հիմնական հումքը գորգերի պատրաստման համար։ Գորգերը ոչ միայն կենցաղային օգտագործման առարկաներ էին, այլև արվեստի արժեքավոր նմուշներ, որոնք հաճախ փոխանցվում էին սերնդեսերունդ։ Հայկական գորգերի վրա պատկերված նախշերը ունեցել են խորհրդանշական նշանակություն։ Դրանցում հաճախ արտացոլվել են արևի, կյանքի ծառի, կենդանիների, բույսերի և երկրաչափական պատկերների մոտիվներ, որոնք կապված էին ժողովրդի հավատալիքների ու բնության հետ։ Տարբեր շրջաններում ձևավորվել են գորգագործության ինքնատիպ դպրոցներ և ոճեր։ Առանձնապես հայտնի էին Արցախի, Վասպուրականի, Սյունիքի և Կարինի գորգերը, որոնք տարբերվում էին իրենց նախշերով և գունային լուծումներով։ Հայ վարպետները հիմնականում օգտագործել են բնական ներկեր, որոնք ստացվել են բույսերից, միջատներից և հանքային նյութերից, ինչի շնորհիվ գույները երկար ժամանակ պահպանել են իրենց պայծառությունն ու որակը։ Միջնադարում հայկական գորգերը մեծ պահանջարկ են ունեցել արևելյան և եվրոպական շուկաներում, իսկ շատ ճանապարհորդներ ու պատմիչներ իրենց աշխատություններում բարձր են գնահատել հայ վարպետների աշխատանքը։ Գորգագործությունը կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական ընտանիքների կյանքում, քանի որ այն համարվել է կանանց հիմնական զբաղմունքներից մեկը և հաճախ եղել է հարսանեկան օժիտի կարևոր մաս։ Ժամանակակից շրջանում հայոց գորգագործությունը շարունակում է մնալ ազգային մշակույթի կարևոր բաղադրիչներից մեկը։ Հին հայկական գորգերը պահվում են աշխարհի տարբեր թանգարաններում և մասնավոր հավաքածուներում՝ որպես հայկական արվեստի արժեքավոր ժառանգություն։ Այսօր ևս բազմաթիվ վարպետներ շարունակում են պահպանել ու զարգացնել գորգագործության ավանդույթները՝ փոխանցելով դրանք նոր սերունդներին։