Պատրաստի նյութեր

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Իրանի ազգային ինովացիոն համակարգի զարգացման և բարելավման ռազմավարական հիմնախնդիրներին։ Աշխատության կենտրոնում ազգային ինովացիոն համակարգի կառուցվածքը, դրա հիմնական մասնակիցների փոխհարաբերությունները և գիտելիքի, գիտության, տեխնոլոգիաների ու տնտեսության միջև կապերի արդյունավետության բարձրացման խնդիրներն են։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են պետական կառավարման մարմինների, գիտահետազոտական կազմակերպությունների, համալսարանների, մասնավոր հատվածի և տեխնոլոգիական ձեռնարկությունների դերերը նորարարական գործընթացներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գիտական ներուժի տնտեսական արժեքավորման, հետազոտությունների արդյունքների առևտրայնացման, տեխնոլոգիական ձեռներեցության զարգացման և նորարարական արտադրանքի ստեղծման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրության մեջ վերլուծվում են նաև ինովացիոն համակարգի զարգացմանը նպաստող և խոչընդոտող գործոնները՝ ֆինանսավորման աղբյուրները, մարդկային կապիտալի որակը, գիտահետազոտական ենթակառուցվածքները, տեխնոլոգիական կարողությունները, բիզնեսի ներգրավվածությունը և միջազգային համագործակցության հնարավորությունները։ Իրանի առանձնահատկությունների դիտարկումը թույլ է տալիս գնահատել, թե ինչպես կարող են տնտեսական, ինստիտուցիոնալ և արտաքին միջավայրի գործոնները ազդել երկրի նորարարական զարգացման ռազմավարության վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պետական ինովացիոն քաղաքականության կատարելագործումը՝ նորարարական գործունեության խթանման, ներդրումների ակտիվացման, գիտության և արտադրության կապերի ամրապնդման և բարձր տեխնոլոգիական ոլորտների զարգացման միջոցով։ Քննարկվում են նաև տեխնոլոգիական ինքնաբավության, գիտելիքահենք տնտեսության ձևավորման, նորարարական ձեռնարկությունների աջակցության և միջազգային գիտատեխնոլոգիական համագործակցության ընդլայնման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ազգային ինովացիոն համակարգի արդյունավետության բարձրացման ռազմավարական առաջնահերթությունները և դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ կառավարչական ու տնտեսական գործիքները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, նորարարությունների և տեխնոլոգիական քաղաքականության մասնագետներին, կառավարման ոլորտի հետազոտողներին, քաղաքագետներին, գիտության և կրթության կառավարման մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ագրոպարենային համակարգում նորամուծությունների կառավարման հիմնախնդիրներին և դրանց լուծման հնարավոր ուղիներին։ Աշխատության կենտրոնում ագրարային ոլորտում նորարարական գործընթացների կազմակերպման, կառավարման և արդյունավետության բարձրացման խնդիրներն են՝ հաշվի առնելով գյուղատնտեսության և սննդի արտադրության տեխնոլոգիական, տնտեսական ու կազմակերպական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են նոր տեխնոլոգիաների, արտադրության կազմակերպման ժամանակակից մեթոդների, թվային գործիքների և կառավարման նոր մոտեցումների ներդրման հնարավորությունները ագրոպարենային համակարգի տարբեր օղակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նորամուծությունների ներդրմանը խոչընդոտող գործոններին՝ ֆինանսական ռեսուրսների սահմանափակությանը, ներդրումային ռիսկերին, տեխնոլոգիական և տեղեկատվական հասանելիության խնդիրներին, մասնագիտական կադրերի պակասին և գիտության ու արտադրության միջև համագործակցության անհրաժեշտությանը։ ՀՀ պայմանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ագրոպարենային համակարգի նորարարական ներուժը և գնահատելու այն տնտեսական ու կառավարչական մեխանիզմները, որոնք կարող են նպաստել դրա արդյունավետ օգտագործմանը։ Կարևորվում է նաև պետական աջակցության դերը՝ նորարարական ծրագրերի ֆինանսավորման, ներդրումային խթանների, խորհրդատվական ծառայությունների, գիտահետազոտական աշխատանքների և գյուղատնտեսական արտադրողների կարողությունների զարգացման միջոցով։ Աշխատության մեջ նորամուծությունների կառավարումը դիտարկվում է որպես ոչ միայն տեխնոլոգիական, այլև համակարգային գործընթաց, որը ներառում է նոր գաղափարի ձևավորումից մինչև դրա ներդրում, տարածում և տնտեսական արդյունքի գնահատում։ Քննարկվում են արտադրողականության բարձրացման, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, արտադրանքի որակի բարելավման, մրցունակության ամրապնդման և տեղական ու արտաքին շուկաներում ագրոպարենային արտադրանքի դիրքերի ընդլայնման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ՀՀ ագրոպարենային համակարգում նորարարական կառավարման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորմանը և ոլորտի կայուն ու մրցունակ զարգացմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ագրոբիզնեսի և կառավարման մասնագետներին, գյուղատնտեսության ոլորտի կազմակերպիչներին, պետական կառավարման մարմինների մասնագետներին, հետազոտողներին, ինչպես նաև տնտեսագիտության, կառավարման և ագրարային մասնագիտությունների ուսանողներին ու ասպիրանտներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է միլիմետրանոց ալիքների տիրույթում անտենաների բնութագրերի որոշման համար նախատեսված ավտոմատ չափիչ համալիրների մշակմանը և կիրառմանը՝ մերձակա դաշտի մեթոդի հիման վրա։ Աշխատության կենտրոնում անտենաների էլեկտրամագնիսական պարամետրերի բարձր ճշգրտությամբ չափման խնդիրը և դրա ավտոմատացման տեխնիկական լուծումներն են։ Մերձակա դաշտի մեթոդը հնարավորություն է տալիս անտենայի շուրջ ձևավորվող էլեկտրամագնիսական դաշտի չափումների միջոցով գնահատել դրա հեռավոր դաշտի հիմնական բնութագրերը՝ առանց մեծ չափերի անէխոիկ տարածքների կամ հեռավոր չափման պայմանների լիարժեք ապահովման անհրաժեշտության։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են չափիչ համալիրի կառուցվածքը, չափիչ զոնդերը, ազդանշանի գեներացման և գրանցման հանգույցները, մեխանիկական դիրքավորման համակարգերը և չափումների ավտոմատ կառավարման միջոցները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միլիմետրանոց ալիքների առանձնահատկություններին, որտեղ չափումների ճշգրտության վրա կարող են էապես ազդել սարքավորումների կայունությունը, դիրքավորման սխալները, ազդանշանի կորուստները, արտացոլումները և չափիչ համակարգի կալիբրացման որակը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նաև չափումների արդյունքների մշակման և անտենայի հիմնական պարամետրերի հաշվարկման ալգորիթմները, ինչպես նաև ավտոմատացված համակարգի աշխատանքի արդյունավետության և ճշգրտության գնահատման մեթոդները։ Նման համալիրների կիրառումը կարևոր է ժամանակակից ռադիոտեխնիկական և կապի համակարգերի համար նախատեսված անտենաների նախագծման, փորձարկման և կատարելագործման գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել չափումների ժամանակի կրճատմանը, արդյունքների վերարտադրելիության բարձրացմանը և բարդ էլեկտրամագնիսական չափումների ավտոմատացմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ռադիոտեխնիկներին, անտենային համակարգերի նախագծողներին, միկրոալիքային և միլիմետրանոց տեխնիկայի մասնագետներին, էլեկտրամագնիսական համատեղելիության և չափագիտության ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է քաղաքական դիսկուրսի տեսության կոգնիտիվ-պրագմատիկ կողմի հետազոտությանը՝ ամերիկյան և բրիտանական քաղաքական գործիչների հրապարակային ելույթների նյութի հիման վրա։ Աշխատության կենտրոնում քաղաքական խոսքի կառուցման և ընկալման այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով խոսողը ոչ միայն փոխանցում է տեղեկատվություն, այլև ձևավորում է լսարանի վերաբերմունքը, արժեքային կողմնորոշումները և քաղաքական իրադարձությունների ընկալման շրջանակը։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքական դիսկուրսը դիտարկվում է որպես լեզվական, ճանաչողական և սոցիալական գործընթացների փոխազդեցության արդյունք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական գործիչների կողմից կիրառվող լեզվական ռազմավարություններին և մարտավարություններին, համոզման միջոցներին, գնահատողական բառապաշարին, փոխաբերություններին, կրկնություններին, հակադրություններին և այլ հռետորական հնարքներին։ Կոգնիտիվ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են քաղաքական ելույթներում կառուցվում և փոխանցվում որոշակի մտապատկերներ, հասկացություններ և արժեքային շրջանակներ, մինչդեռ պրագմատիկ վերլուծությունը բացահայտում է խոսքային միջոցների կիրառման նպատակները և դրանց կապը կոնկրետ հաղորդակցական իրավիճակի հետ։ Ամերիկյան և բրիտանական քաղաքական խոսքի համադրությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու ընդհանուր օրինաչափություններն ու ազգային-մշակութային առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով երկու քաղաքական համակարգերի, հասարակական միջավայրերի և հաղորդակցական ավանդույթների տարբերությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև խոսողի և լսարանի փոխհարաբերության, քաղաքական ինքնության ձևավորման, իշխանության և ազդեցության լեզվական արտահայտության, ինչպես նաև հանրային կարծիքի վրա քաղաքական հաղորդակցության հնարավոր ազդեցության հարցերը։ Աշխատությունը կարևոր է քաղաքական դիսկուրսի բազմաշերտ բնույթը հասկանալու և լեզվական ձևերի, հաղորդակցական նպատակների ու ճանաչողական գործընթացների փոխկապակցվածությունը բացահայտելու տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, քաղաքագետներին, դիսկուրսի վերլուծությամբ զբաղվող հետազոտողներին, կոգնիտիվ և պրագմատիկ լեզվաբանության մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է անհաս նորածինների գլխուղեղի պերինատալ ախտահարումների և դրանց հետևանքով վաղ մանկական տարիքում ձևավորվող նյարդաբանական զարգացման ելքերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում անհասության պայմաններում գլխուղեղի վնասման առանձնահատկություններն են, դրանց առաջացման հնարավոր մեխանիզմները և հետագա նյարդաբանական զարգացման վրա ունեցած ազդեցությունը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են պերինատալ շրջանի տարբեր ախտաբանական գործոններ, որոնք կարող են նպաստել գլխուղեղի կառուցվածքային կամ ֆունկցիոնալ վնասմանը, ինչպես նաև դրանց կապը երեխայի հետագա շարժողական, ճանաչողական, խոսքային և այլ զարգացման ցուցանիշների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նորածնային շրջանում իրականացվող կլինիկական և գործիքային հետազոտություններին, որոնց միջոցով հնարավոր է վաղ փուլերում հայտնաբերել նյարդաբանական խանգարումների ռիսկը և գնահատել գլխուղեղի ախտահարման աստիճանը։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև երկարաժամկետ հսկողությունը, քանի որ վաղ մանկական տարիքում որոշ նյարդաբանական խնդիրներ կարող են դրսևորվել աստիճանաբար և պահանջել զարգացման դինամիկ գնահատում։ Քննարկվում են տարբեր ռիսկային գործոնների և զարգացման ելքերի միջև հնարավոր կապերը, ինչպես նաև վաղ հայտնաբերման և վերականգնողական միջամտությունների նշանակությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել անհաս նորածինների նյարդաբանական վիճակի կանխատեսման, ռիսկային խմբերի առանձնացման և անհատականացված հետևման ու վաղ միջամտության ծրագրերի կատարելագործմանը։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են նաև նեոնատոլոգների, մանկական նյարդաբանների և վերականգնողական մասնագետների համագործակցության արդյունավետության բարձրացման տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել նեոնատոլոգներին, մանկական նյարդաբաններին, մանկաբույժներին, վերականգնողաբաններին, զարգացման մասնագետներին, բժշկական հետազոտողներին, ինչպես նաև բժշկական բուհերի ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Փանոս Թերլեմեզյանի կյանքին, ստեղծագործական ուղուն և հայ կերպարվեստի զարգացման գործում ունեցած նշանակալի ներդրմանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են նկարչի կյանքի կարևոր փուլերը, կրթությունը, մասնագիտական ձևավորման ընթացքը և ստեղծագործական գործունեության այն միջավայրը, որը ձևավորել է նրա գեղարվեստական աշխարհայացքն ու անհատական ձեռագիրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա գեղանկարչական ժառանգությանը, թեմատիկ նախասիրություններին, բնանկարներին, դիմանկարներին և ազգային կյանքի ու բնության պատկերումներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Թերլեմեզյանի ստեղծագործական մտածողության հիմնական առանձնահատկությունները, գույնի և լույսի կիրառման սկզբունքները, բնության ու իրականության նկատմամբ նրա գեղարվեստական վերաբերմունքը և կերպարվեստի տարբեր ուղղությունների հետ ունեցած առնչությունները։ Կարևորվում է նաև նկարչի ստեղծագործության կապը հայկական մշակութային միջավայրի և ազգային ինքնության հետ, քանի որ նրա բազմաթիվ աշխատանքներում արտահայտվում են հայրենի բնության, ժողովրդի կյանքի և պատմամշակութային միջավայրի նկատմամբ առանձնահատուկ վերաբերմունք։ Աշխատության մեջ ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկվում է ժամանակի հայ և եվրոպական կերպարվեստի զարգացման գործընթացների համատեքստում՝ հնարավորություն տալով գնահատելու այն գեղարվեստական ազդեցությունները, որոնք ձևավորել են նկարչի ոճն ու մասնագիտական հայացքները։ Հեղինակի կյանքի և արվեստի համատեղ ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել նրա անհատականության, ստեղծագործական որոնումների և հայ գեղանկարչության պատմության մեջ ունեցած տեղի մասին։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գեղանկարիչներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, թանգարանային և ցուցահանդեսային ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև հայ կերպարվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Ռուսաստանի Դաշնության և Հայաստանի Հանրապետության նախագահների սահմանադրաիրավական պատասխանատվության հիմնախնդիրների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում նախագահի՝ որպես պետության բարձրագույն պաշտոնատար անձի սահմանադրական կարգավիճակն է, նրա լիազորությունների իրականացման նկատմամբ իրավական վերահսկողության մեխանիզմները և պատասխանատվության հնարավոր հիմքերն ու ձևերը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են երկու երկրների սահմանադրական համակարգերում նախագահի պատասխանատվությունը կարգավորող իրավական նորմերը, դրանց ձևավորման առանձնահատկությունները և կիրառման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նախագահի պաշտոնից հեռացման, սահմանադրական պարտականությունների խախտման, իրավական սահմանափակումների և պետական իշխանության այլ մարմինների կողմից նախագահի գործունեության նկատմամբ վերահսկողության հարցերին։ Համեմատական-իրավական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայաստանի և Ռուսաստանի սահմանադրական կարգավորումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև գնահատելու նախագահական ինստիտուտի և իշխանությունների բաժանման սկզբունքի փոխհարաբերությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում նախագահի պատասխանատվության քաղաքական և իրավական բաղադրիչների տարանջատմանը, քանի որ բարձրագույն պետական պաշտոնի նկատմամբ հաշվետվողականության արդյունավետ մեխանիզմները պետք է միաժամանակ ապահովեն պետական իշխանության կայունությունն ու սահմանադրական օրինականությունը։ Քննարկվում են նաև նախագահի անձեռնմխելիության, հակակշիռների և զսպումների համակարգի, խորհրդարանական ու դատական վերահսկողության հետ կապված հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու սահմանադրաիրավական պատասխանատվության ինստիտուտի գործնական արդյունավետությունը և բացահայտելու դրա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել սահմանադրական իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, պետական կառավարման և քաղաքական ինստիտուտների հետազոտողներին, ինչպես նաև համեմատական իրավագիտությամբ զբաղվող գիտնականներին, ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Եվրամիության շրջանակներում հանցագործության զոհերի իրավունքների պաշտպանության ոլորտում քրեադատավարական օրենսդրության ներդաշնակեցման առանձնահատկություններին։ Աշխատության կենտրոնում այն իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով Եվրամիության անդամ պետություններում ձևավորվում և զարգացվում են հանցագործության զոհերի դատավարական իրավունքների պաշտպանության միասնական կամ մերձեցված չափանիշները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են զոհերի՝ քրեական դատավարությանը մասնակցելու, տեղեկություններ ստանալու, իրավական աջակցության, պաշտպանության և փոխհատուցման հետ կապված իրավունքները, ինչպես նաև դրանց իրացման համար նախատեսված ընթացակարգերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային քրեադատավարական օրենսդրությունների ներդաշնակեցման գործընթացին, դրա իրավական հիմքերին և անդամ պետությունների օրենսդրական համակարգերի միջև առկա տարբերությունների հաղթահարման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու եվրոպական իրավական չափանիշների ձևավորման տրամաբանությունը և գնահատելու դրանց ազդեցությունը ազգային օրենսդրության ու իրավակիրառ պրակտիկայի վրա։ Կարևորվում են նաև զոհերի առանձնահատուկ խմբերի՝ անչափահասների, խոցելի վիճակում գտնվող անձանց և կրկնակի զոհականացման վտանգի ենթակա անձանց պաշտպանության առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ զոհերի իրավունքների ապահովումը դիտարկվում է արդարադատության արդյունավետության, մարդու իրավունքների պաշտպանության և քրեական դատավարության արդարության սկզբունքի համատեքստում։ Քննարկվում են նաև զոհերի նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքի, նրանց անվտանգության ապահովման, դատավարական գործընթացի մասին հասանելի տեղեկատվության տրամադրման և երկրորդային կամ կրկնակի տրավմատիզացիայի կանխարգելման խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել եվրոպական իրավական համակարգերի համեմատական վերլուծության, քրեադատավարական օրենսդրության զարգացման և զոհերի իրավունքների պաշտպանության արդյունավետ մեխանիզմների բացահայտման տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության մասնագետներին, իրավաբաններին, դատավորներին, փաստաբաններին, իրավապաշտպաններին, գիտաշխատողներին, ինչպես նաև իրավագիտության ուսանողներին և ասպիրանտներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արդյունաբերական արտադրության զարգացման հիմնախնդիրներին, դրանց առաջացման պատճառներին և հաղթահարման հնարավոր ուղղություններին։ Աշխատության շրջանակում արդյունաբերությունը դիտարկվում է որպես ազգային տնտեսության կառուցվածքային զարգացման, արտադրողականության բարձրացման, զբաղվածության ընդլայնման և տնտեսական աճի կարևորագույն հիմքերից մեկը։ Քննարկվում են ՀՀ արդյունաբերության զարգացման հիմնական միտումները, ոլորտային կառուցվածքը, արտադրական ներուժը, տեխնոլոգիական մակարդակը և առկա ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդյունաբերական ձեռնարկությունների մրցունակության, արտադրանքի ինքնարժեքի, տեխնոլոգիական վերազինման, ներդրումների ներգրավման, նորարարությունների ներդրման և արտաքին շուկաներ դուրս գալու խնդիրներին։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են վերլուծվել նաև արդյունաբերության զարգացմանը խոչընդոտող ենթակառուցվածքային, ֆինանսական, կադրային և կազմակերպական գործոնները, ինչպես նաև փոքր և միջին արտադրական ձեռնարկությունների զարգացման հնարավորությունները։ Կարևորվում է արդյունաբերական արտադրության դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը, քանի որ տնտեսության առանձին ճյուղերի նկատմամբ չափազանց մեծ կախվածությունը կարող է բարձրացնել արտաքին շուկաների և տնտեսական ցնցումների նկատմամբ խոցելիությունը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են արտադրության տեխնոլոգիական արդիականացման, բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի ստեղծման, արտահանման ներուժի ընդլայնման և տեղական հումքի առավել արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պետական արդյունաբերական քաղաքականության դերին՝ ներդրումային և հարկային խթանների, ենթակառուցվածքների զարգացման, գիտության և արտադրության համագործակցության ու մասնագիտական կադրերի պատրաստման միջոցով։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ՀՀ արդյունաբերության մրցունակության բարձրացման և կայուն զարգացման համար անհրաժեշտ տնտեսական ու կառավարչական մեխանիզմների բացահայտմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, արդյունաբերության և պետական կառավարման մասնագետներին, ձեռնարկատերերին, տնտեսական քաղաքականություն մշակողներին, հետազոտողներին, ինչպես նաև տնտեսագիտության և կառավարման ոլորտների ուսանողներին ու ասպիրանտներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է պրոբորբոքային ցիտոկինների և ազոտի օքսիդի դերին սուր պանկրեատիտի պաթոգենեզում։ Աշխատության կենտրոնում սուր պանկրեատիտի զարգացման ընթացքում առաջացող բորբոքային և կենսաքիմիական գործընթացներն են, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են պրոբորբոքային ցիտոկինների՝ որպես իմունաբորբոքային պատասխանի կարևոր միջնորդների, առաջացման և ազդեցության մեխանիզմները, դրանց մասնակցությունը ենթաստամոքսային գեղձի տեղային ախտահարմանը և համակարգային բորբոքային արձագանքի ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազոտի օքսիդի կենսաբանական դերին, դրա սինթեզի և փոխանակության փոփոխություններին ու բորբոքային գործընթացների վրա ունեցած ազդեցությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել ցիտոկինների և ազոտի օքսիդի փոխազդեցությունը որպես սուր պանկրեատիտի ախտաբանական մեխանիզմների կարևոր բաղադրիչ և բացահայտել դրանց հնարավոր կապը հիվանդության ծանրության ու ընթացքի հետ։ Քննարկվում են նաև բորբոքային միջնորդների հավասարակշռության խանգարումները, անոթային և հյուսվածքային փոփոխությունները, օքսիդատիվ գործընթացները և համակարգային բարդությունների ձևավորման հնարավոր մեխանիզմները։ Նման մոտեցումը կարևոր է հիվանդության պաթոգենեզի առավել ամբողջական ընկալման, վաղ ախտորոշիչ և կանխատեսիչ ցուցանիշների որոնման, ինչպես նաև ապագայում թիրախային բուժական մոտեցումների մշակման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գաստրոէնտերոլոգներին, վիրաբույժներին, պաթոֆիզիոլոգներին, կլինիկական կենսաքիմիկոսներին, իմունոլոգներին և բժշկական հետազոտողներին, ինչպես նաև բժշկական բուհերի ուսանողներին և ասպիրանտներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես սուր պանկրեատիտի բորբոքային մեխանիզմների, ցիտոկինային պատասխանի և ազոտի օքսիդի մասնակցության համակցված ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Սաուդյան Արաբիայի և Իրանի հարաբերությունների զարգացմանը 1979-2011 թվականներին՝ դրանք դիտարկելով Սաուդյան Արաբիայի տարածաշրջանային քաղաքականության ավելի լայն համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում երկու պետությունների միջև քաղաքական, անվտանգային, տնտեսական և գաղափարական փոխհարաբերությունների փոփոխություններն են, որոնք էականորեն ազդել են Մերձավոր Արևելքի ուժերի հարաբերակցության վրա։ Հետազոտությունը դիտարկում է 1979 թվականի Իրանի հեղափոխությունից հետո տարածաշրջանում ձևավորված նոր իրողությունները և դրանց ազդեցությունը սաուդա-իրանական հարաբերությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու երկրների մրցակցությանը տարածաշրջանային ազդեցության համար, Պարսից ծոցի անվտանգության խնդիրներին, կրոնաքաղաքական տարաձայնություններին և Մերձավոր Արևելքի տարբեր ճգնաժամերի նկատմամբ կողմերի դիրքորոշումներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև Իրան-Իրաք պատերազմը, Ծոցի պատերազմը, Լիբանանի և Պաղեստինի հիմնախնդիրները, ինչպես նաև Իրաքում 2003 թվականից հետո ստեղծված քաղաքական իրավիճակը և դրա ազդեցությունը երկու պետությունների հարաբերությունների վրա։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Սաուդյան Արաբիայի արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունների ուսումնասիրությունը, հատկապես այն պայմաններում, երբ Իրանի աճող տարածաշրջանային դերակատարությունը ընկալվում էր որպես անվտանգության և քաղաքական ազդեցության մարտահրավեր։ Միաժամանակ հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ հարաբերությունները չեն սահմանափակվել միայն հակադրությամբ․ տարբեր ժամանակահատվածներում նկատվել են երկխոսության, լարվածության նվազեցման և հարաբերությունների կարգավորման փորձեր։ 1979-2011 թվականների գործընթացների ամբողջական դիտարկումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու Մերձավոր Արևելքում տարածաշրջանային մրցակցության, դաշինքների ձևավորման և անվտանգության համակարգի փոփոխությունների տրամաբանությունը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների և քաղաքագիտության մասնագետներին, պատմաբաններին, արևելագետներին, տարածաշրջանային անվտանգության հետազոտողներին, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքի քաղաքականությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է կենսաբժշկական նշանակության օզոն գեներացնող սարքերի հետազոտմանը և մշակմանը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են օզոնի ստացման ֆիզիկական հիմքերը, գեներատորների աշխատանքի սկզբունքները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները և կենսաբժշկական կիրառությունների համար անհրաժեշտ տեխնիկական պահանջները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օզոնի ստացման և կոնցենտրացիայի վերահսկման գործընթացներին, գեներացվող օզոնի կայունության ապահովմանը և սարքերի աշխատանքի արդյունավետության վրա ազդող հիմնական պարամետրերին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է գեներատորների այնպիսի տեխնիկական լուծումների մշակումը, որոնք հնարավորություն են տալիս ստանալ վերահսկելի և կիրառման նպատակին համապատասխան օզոնային միջավայր՝ պահպանելով սարքավորման աշխատանքի հուսալիությունն ու անվտանգությունը։ Քննարկվում են նաև օզոնի ֆիզիկական և քիմիական հատկությունները, դրանց նշանակությունը բժշկական տեխնոլոգիաներում և օզոնային համակարգերի հնարավոր կիրառման ոլորտները։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել գեներատորի կառուցվածքային տարրերը, էլեկտրական սնուցման և գազային հոսքի կազմակերպման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ստացված սարքերի փորձարկման և տեխնիկական ցուցանիշների գնահատման մեթոդները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել կենսաբժշկական սարքավորումների կատարելագործմանը և վերահսկելի օզոնային միջավայր պահանջող տեխնոլոգիական լուծումների զարգացմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել կենսաբժշկական ինժեներներին, էլեկտրատեխնիկներին, ֆիզիկոսներին, բժշկական սարքավորումների նախագծմամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև բժշկական տեխնոլոգիաների ոլորտի հետազոտողներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1952 թվականի հիշարժան տարեթվերի և նշանակալի իրադարձությունների համակարգված օրացույց՝ ընդգրկելով պատմական, մշակութային, գրական, գիտական և հասարակական կյանքի կարևոր ամսաթվերը։ Այն կարող է ծառայել որպես տեղեկատվական և տեղեկատու աղբյուր՝ տարբեր իրադարձությունների, նշանավոր անձանց ծննդյան և մահվան տարեթվերի, հոբելյանների և պատմական նշանակություն ունեցող տարեթվերի մասին արագ տեղեկություն ստանալու համար։ Նյութը կազմակերպված է օրացուցային սկզբունքով, ինչը հեշտացնում է անհրաժեշտ ամսաթվի կամ իրադարձության որոնումն ու օգտագործումը։ Հրատարակության առանձնահատկությունն այն է, որ հիշարժան տարեթվերը կարող են ներկայացվել ոչ միայն որպես ժամանակագրական տվյալներ, այլև որպես պատմական և մշակութային հիշողության պահպանման միջոց՝ հնարավորություն տալով տարբեր ոլորտների կարևոր իրադարձությունները դիտարկել փոխկապակցված ժամանակագրական համատեքստում։ Նման օրացույցները կարևոր նշանակություն ունեն գրադարանների, կրթական հաստատությունների, մշակութային կազմակերպությունների և տեղեկատվական կենտրոնների համար՝ միջոցառումների, ցուցահանդեսների, դասախոսությունների և թեմատիկ հանդիպումների պլանավորման ժամանակ։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հետազոտողների, ուսուցիչների, գրադարանավարների, լրագրողների, ուսանողների և պատմական ու մշակութային տարեգրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հատկապես իր ժամանակաշրջանի հիշարժան ամսաթվերը մեկ համակարգված աղբյուրում համախմբելու և դրանք հետագա տեղեկատու ու մշակութային աշխատանքներում կիրառելու հնարավորության շնորհիվ։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պետական գույքի կառավարման համակարգի հիմնախնդիրներին, դրա կազմակերպման առանձնահատկություններին և արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին։ Աշխատության շրջանակում պետական գույքը դիտարկվում է որպես հանրային նշանակության տնտեսական ռեսուրս, որի արդյունավետ կառավարումը կարևոր է պետական սեփականության պահպանման, ռացիոնալ օգտագործման և հանրային շահի ապահովման տեսանկյունից։ Քննարկվում են պետական գույքի հաշվառման, կառավարման, օգտագործման, պահպանման, օտարման և մասնավորեցման հետ կապված հիմնական գործընթացները, ինչպես նաև դրանց իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պետական գույքի կառավարման արդյունավետության վրա ազդող գործոններին՝ կառավարման մեխանիզմների, վերահսկողության, հաշվետվողականության, թափանցիկության և գույքի տնտեսական ներուժի լիարժեք օգտագործման խնդիրներին։ ՀՀ օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պետական սեփականության կառավարման ընթացքում առաջացող խնդիրները, այդ թվում՝ գույքի ոչ արդյունավետ օգտագործումը, կառավարման գործընթացների բարդությունը, տեղեկատվական համակարգերի կատարելագործման անհրաժեշտությունը և հանրային ռեսուրսների նկատմամբ վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման հարցերը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում պետական գույքի կառավարման և պետական բյուջեի միջև կապին, քանի որ գույքի արդյունավետ օգտագործումը կարող է նպաստել պետական եկամուտների ձևավորմանը և հանրային ծառայությունների ֆինանսական ապահովմանը։ Քննարկվում են նաև պետական գույքի կառավարման համակարգի կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ գույքի ամբողջական և արդիական հաշվառման, կառավարման թվայնացման, վերահսկողության մեխանիզմների ամրապնդման, կառավարչական որոշումների արդյունավետության բարձրացման և գույքի տնտեսական ներուժի առավել նպատակային օգտագործման միջոցով։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել պետական կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մարմինների մասնագետներին, տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, իրավաբաններին, հանրային կառավարման ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին և ասպիրանտներին։