Պատրաստի նյութեր

Աշխատությունը նվիրված է բանասիրական ֆակուլտետներում ռուսաց լեզվի մասնագիտական կողմնորոշմամբ ուսուցման տեսական հիմքերի մշակմանը՝ լեզվական նյութի զուգադրական-տիպաբանական վերլուծության կիրառմամբ։ Հետազոտության առանցքում այն գաղափարն է, որ ապագա բանասերների համար ռուսաց լեզվի ուսուցումը պետք է կառուցվի ոչ միայն ընդհանուր լեզվական գիտելիքների փոխանցման, այլև նրանց մասնագիտական գործունեությանն անհրաժեշտ լեզվաբանական կարողությունների ձևավորման վրա։ Զուգադրական-տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբեր լեզուների կառուցվածքային, քերականական, բառապաշարային և իմաստային առանձնահատկությունները համադրել՝ բացահայտելով դրանց նմանություններն ու տարբերությունները և այդ տվյալները նպատակային օգտագործելով ուսուցման գործընթացում։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել այն լեզվական երևույթները, որոնք առավել կարևոր են բանասիրական կրթություն ստացող ուսանողների համար՝ հնչյունաբանությունից և բառագիտությունից մինչև ձևաբանություն, շարահյուսություն, ոճաբանություն և տեքստի կառուցվածք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի լեզվական միավորների ընտրությանը, որոնք կարող են դժվարություններ առաջացնել տարբեր մայրենի լեզուներով խոսող ուսանողների համար։ Այդ դժվարությունների բացահայտումը հնարավորություն է տալիս կանխատեսել հնարավոր սխալները և մշակել դրանց հաղթահարմանն ուղղված ուսումնական առաջադրանքներ ու մեթոդական միջոցներ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է մասնագիտական կողմնորոշվածության սկզբունքը, որի համաձայն՝ ուսուցման բովանդակությունը պետք է կապվի ուսանողների ապագա մասնագիտական գործունեության հետ։ Բանասիրական ֆակուլտետների ուսանողների համար դա ենթադրում է ոչ միայն ռուսերենով հաղորդակցվելու կարողություն, այլև լեզվական երևույթները գիտականորեն վերլուծելու, լեզվաբանական տերմինաբանությունից օգտվելու, մասնագիտական տեքստեր հասկանալու, մեկնաբանելու և կազմելու կարողությունների զարգացում։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել նաև ուսուցման նպատակների, բովանդակության, մեթոդների և միջոցների փոխկապակցվածությունը։ Զուգադրական-տիպաբանական վերլուծության արդյունքները կարող են ծառայել որպես ուսումնական նյութի ընտրության և համակարգման հիմք՝ ապահովելով լեզվական երևույթների աստիճանական և տրամաբանական յուրացումը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև լեզվական գիտելիքի և խոսքային հմտությունների փոխհարաբերությանը՝ ընդգծելով, որ մասնագիտական լեզվական պատրաստվածությունը պետք է ներառի ինչպես տեսական գիտելիքներ, այնպես էլ դրանց գործնական կիրառման կարողություն։ Կարևոր նշանակություն ունի մասնագիտական տեքստերի օգտագործումը, քանի որ դրանք ուսանողներին ծանոթացնում են իրական գիտական և կրթական հաղորդակցության լեզվին, զարգացնում մասնագիտական ընթերցանության, վերլուծության և գրավոր խոսքի հմտությունները։ Զուգադրական մոտեցումը հատկապես արդյունավետ է բազմալեզու կրթական միջավայրում, քանի որ այն թույլ է տալիս հաշվի առնել սովորողների մայրենի լեզվի ազդեցությունը ռուսերենի յուրացման գործընթացում։ Միջլեզվային տարբերությունների համակարգված վերլուծությունը կարող է նպաստել միջլեզվային միջամտության բացասական դրսևորումների նվազեցմանը և ուսուցման անհատականացմանը։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է մասնագիտական լեզվական կրթության և զուգադրական լեզվաբանության սկզբունքների համադրմամբ։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են կիրառվել բանասիրական ֆակուլտետներում ռուսաց լեզվի դասընթացների ծրագրավորման, դասագրքերի և ուսումնական ձեռնարկների կազմման, լեզվական առաջադրանքների մշակման և ուսուցման արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Դրանք կարող են օգտակար լինել նաև ռուսաց լեզվի՝ որպես օտար կամ երկրորդ լեզվի դասավանդման մեթոդիկայով զբաղվող մասնագետների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հիմնավորում է ռուսաց լեզվի մասնագիտական կողմնորոշված ուսուցման այնպիսի մոդելի անհրաժեշտությունը, որը համադրում է զուգադրական-տիպաբանական լեզվաբանական վերլուծությունը, մասնագիտական հաղորդակցության պահանջները և ուսանողի լեզվական ու վերլուծական կարողությունների համակարգված զարգացումը։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական համակարգում գործադիր իշխանության տեղի, դերի և գործառույթների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության և Վրաստանի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Այն 2012 թվականին հրատարակված թեկնածուական ատենախոսություն է, որի հեղինակը Ց. Ա. Հակոբյանն է, իսկ աշխատանքը ներկայացվել է ՀՀ ՊՆ Դ. Կանայանի անվան ազգային ռազմավարական հետազոտությունների ինստիտուտում։ Ատենախոսությունը կազմված է 24 էջից և վերաբերում է քաղաքական գիտությունների ոլորտին։ Հետազոտության հիմնական նպատակը երկու հետխորհրդային պետությունների քաղաքական համակարգերում գործադիր իշխանության ձևավորման, կազմակերպման, լիազորությունների և քաղաքական դերակատարության առանձնահատկությունների բացահայտումն ու համադրումն է։ Աշխատության շրջանակում գործադիր իշխանությունը դիտարկվում է իշխանությունների տարանջատման համակարգում՝ օրենսդիր և դատական իշխանությունների հետ փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև զսպումների և հակակշիռների մեխանիզմների համատեքստում։ Կարևոր ուղղություն է կառավարման ձևերի և դրանց փոփոխության ուսումնասիրությունը, քանի որ Հայաստանի և Վրաստանի քաղաքական զարգացումները հետխորհրդային շրջանում անցել են տարբեր փուլերով՝ նախագահական, կիսանախագահական և խորհրդարանական կառավարման տարրերի տարբեր համակցություններով։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նախագահի, վարչապետի և կառավարության միջև լիազորությունների բաշխման առանձնահատկությունները, կառավարության ձևավորման ընթացակարգերը, նրա քաղաքական պատասխանատվությունը խորհրդարանի առջև և գործադիր իշխանության հարաբերությունները քաղաքական կուսակցությունների ու խորհրդարանական մեծամասնության հետ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե նույն պատմական և տարածաշրջանային միջավայրում գտնվող երկու պետություններն ինչպես են լուծել իշխանության կենտրոնացման, քաղաքական պատասխանատվության, պետական կառավարման արդյունավետության և ժողովրդավարական վերահսկողության խնդիրները։ Հայաստանի դեպքում ուշադրություն է դարձվում գործադիր իշխանության ինստիտուցիոնալ զարգացմանը, նախագահի և կառավարության հարաբերություններին, ինչպես նաև քաղաքական համակարգի փոխակերպման ընթացքում առաջացած հակասություններին։ Վրաստանի փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հետխորհրդային քաղաքական վերափոխումների մեկ այլ մոդել, որտեղ սահմանադրական փոփոխությունները և քաղաքական ճգնաժամերը էապես ազդել են նախագահի, վարչապետի և խորհրդարանի միջև լիազորությունների հարաբերակցության վրա։ Համեմատական քաղաքական ուսումնասիրություններում հենց գործադիր իշխանության իրական ծավալի և սահմանադրորեն ամրագրված լիազորությունների հարաբերակցությունն է կարևոր ցուցիչներից մեկը, քանի որ նույն կառավարման ձևը տարբեր երկրներում կարող է հանգեցնել իշխանության տարբեր բաշխման։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքական կուսակցությունների և գործադիր իշխանության փոխհարաբերություններին։ Խորհրդարանական համակարգում կառավարության կայունությունը մեծապես կախված է խորհրդարանական մեծամասնությունից, իսկ վարչապետի քաղաքական դիրքը պայմանավորված է կուսակցական համակարգի կառուցվածքով և խորհրդարանի աջակցությամբ։ Այդ պատճառով գործադիր իշխանության արդյունավետության գնահատումը պահանջում է հաշվի առնել ոչ միայն սահմանադրական նորմերը, այլև կուսակցական մրցակցության, քաղաքական մշակույթի և ինստիտուտների գործնական գործունեության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև գործադիր իշխանության նկատմամբ խորհրդարանական վերահսկողության ուսումնասիրությունը։ Կառավարության հաշվետվողականությունը, անվստահության մեխանիզմը, խորհրդարանական հարցումները և այլ վերահսկողական գործիքներ դիտարկվում են որպես իշխանության կենտրոնացման սահմանափակման և քաղաքական պատասխանատվության ապահովման միջոցներ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է այն խնդիրը, թե գործադիր իշխանության չափազանց մեծ կենտրոնացումը որքանով կարող է թուլացնել իշխանությունների միջև հավասարակշռությունը և սահմանափակել քաղաքական բազմակարծությունը։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն գործադիր իշխանությունը ներկայացնում է ոչ թե մեկուսացված պետական կառույց, այլ քաղաքական համակարգի առանցքային բաղադրիչ, որի գործունեությունը պայմանավորված է սահմանադրական կարգավորմամբ, կուսակցական համակարգով, քաղաքական մշակույթով և հասարակական-քաղաքական զարգացումներով։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել Հայաստանի և Վրաստանի պետական կառավարման համակարգերի, սահմանադրական զարգացման, քաղաքական ինստիտուտների և հետխորհրդային քաղաքական տրանսֆորմացիաների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի կառուցվածքային և գործառութային առանձնահատկություններ ունի գործադիր իշխանությունը Հայաստանի և Վրաստանի քաղաքական համակարգերում, ինչպես են բաշխվում իշխանական լիազորությունները տարբեր ինստիտուտների միջև և ինչ ազդեցություն են ունենում կառավարման ձևը, կուսակցական համակարգը և սահմանադրական մեխանիզմները քաղաքական համակարգի կայունության ու արդյունավետության վրա։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային բազայի ընդլայնման և հարկային վարչարարության կատարելագործման փոխկապակցված խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հարկային համակարգի արդյունավետության, պետական բյուջեի եկամուտների կայունության և տնտեսական գործունեության խթանման տեսանկյունից։ Աշխատանքը 2013 թվականին հրապարակված Գորիուն Սարգսի Ադամյանի տնտեսագիտական գիտությունների թեկնածուի ատենախոսությունն է՝ 26 էջ ծավալով, որը վերաբերում է հենց ՀՀ նյութերի հիման վրա հարկային բազայի և վարչարարության զարգացման ուղղություններին։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ պետական եկամուտների ավելացումը չպետք է պայմանավորվի միայն հարկային դրույքաչափերի բարձրացմամբ կամ հարկատուների նկատմամբ վարչական ճնշման ուժեղացմամբ․ առավել արդյունավետ մոտեցումը հարկման բազայի ընդլայնումն է, ստվերային տնտեսական գործունեության կրճատումը, հարկային պարտավորությունների կամավոր կատարման խթանումը և վարչարարական գործընթացների կատարելագործումը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում են հարկային բազայի ձևավորման վրա ազդող տնտեսական, իրավական և ինստիտուցիոնալ գործոնները, հարկային պարտավորությունների հաշվարկման ու հավաքագրման առանձնահատկությունները և հարկային համակարգի արդյունավետության վրա վարչարարության ազդեցությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ստվերային տնտեսությանը, քանի որ չհայտարարագրված կամ թերի փաստաթղթավորված տնտեսական գործունեությունը նվազեցնում է հարկման ենթակա իրական շրջանառությունը և խաթարում մրցակցային հավասար պայմանները։ Այդ պատճառով հարկային բազայի զարգացման կարևոր ուղղություններից է տնտեսական գործարքների թափանցիկության բարձրացումը, հարկային հաշվառման կատարելագործումը և հարկային մարմինների վերլուծական ու վերահսկողական կարողությունների զարգացումը։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև հարկային վարչարարության այնպիսի մոդելի ձևավորումը, որը միաժամանակ կապահովի պետական եկամուտների հավաքագրումը և չի ստեղծի տնտեսավարողների համար անհարկի վարչական ու ֆինանսական ծախսեր։ Վարչարարության պարզեցումը, հարկային գործընթացների թվայնացումը, տեղեկատվության փոխանակման կատարելագործումը և ռիսկերի վրա հիմնված հարկային հսկողությունը կարող են նպաստել ինչպես հարկային կարգապահության բարձրացմանը, այնպես էլ հարկ վճարողների և պետության միջև ավելի կանխատեսելի հարաբերությունների ձևավորմանը։ ՀՀ հարկային քաղաքականության զարգացման փաստաթղթերում ևս կարևոր ուղղություններ են դիտարկվել հարկեր/ՀՆԱ հարաբերակցության բարձրացումը, ստվերային և ոչ ֆորմալ հատվածի կրճատումը, ռիսկային տնտեսավարողների նկատմամբ տարբերակված վերահսկողությունը, էլեկտրոնային հաշվետվությունների զարգացումը և փոքր ու միջին բիզնեսի համար պարզեցված վարչարարության ապահովումը։ Աշխատության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև հարկային բազայի ընդլայնման հնարավորությունները՝ ըստ տնտեսության առանձին հատվածների և հարկատեսակների, հարկման բազայի ամբողջական հաշվառման խնդիրները, հարկային արտոնությունների ազդեցությունը, հարկային պարտավորություններից խուսափելու մեխանիզմները և վարչարարական վերահսկողության արդյունավետությունը։ Կարևոր է նաև հարկային քաղաքականության և վարչարարության հավասարակշռությունը․ չափազանց խիստ վարչարարությունը կարող է մեծացնել բիզնեսի ծախսերը և խոչընդոտել տնտեսական ակտիվությանը, մինչդեռ թույլ վերահսկողությունը կարող է նպաստել հարկային խախտումների և ստվերային շրջանառության աճին։ Հետևաբար առավել արդյունավետ է այնպիսի համակարգի ձևավորումը, որտեղ վերահսկողական ռեսուրսները կենտրոնացվում են բարձր ռիսկայնություն ունեցող հարկատուների վրա, իսկ օրինապահ տնտեսավարողների նկատմամբ վարչական միջամտությունը նվազագույնի է հասցվում։ Հարկային վարչարարության զարգացման ժամանակակից մոտեցումները ևս շեշտադրում են էլեկտրոնային համակարգերի արդիականացումը, հարկ վճարողների սպասարկման որակի բարձրացումը, ռիսկերի կառավարման համակարգերի կատարելագործումը, գործարքների ամբողջական փաստաթղթավորումը և ստվերային շրջանառության կրճատումը։ Աշխատության գիտական և գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ հարկային բազայի ընդլայնումն ու վարչարարության բարելավումը դիտարկվում են որպես պետական ֆինանսների կայունության փոխկապակցված նախապայմաններ։ Առաջարկվող մոտեցումները կարող են կիրառվել հարկային քաղաքականության մշակման, հարկային եկամուտների կանխատեսման, հարկային վերահսկողության կազմակերպման և հարկ վճարողների սպասարկման կատարելագործման գործընթացներում։ Միաժամանակ դրանք կարող են նպաստել հարկային համակարգի արդարության բարձրացմանը, քանի որ հարկման բազայի ամբողջական բացահայտումը թույլ է տալիս նվազեցնել այն իրավիճակները, երբ հարկային պարտավորությունները անհավասարաչափ են բաշխվում տնտեսության տարբեր մասնակիցների միջև։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը հարկային բազայի զարգացումը դիտարկում է ոչ միայն որպես բյուջետային եկամուտների ավելացման միջոց, այլև որպես տնտեսական գործունեության թափանցիկության, մրցակցային հավասարության և հարկային համակարգի երկարաժամկետ արդյունավետության ապահովման գործիք՝ վարչարարական մեխանիզմների կատարելագործումը համադրելով հարկային քաղաքականության տնտեսական նպատակների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է գիտական ֆանտաստիկայի ոճագործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը կիբերփանկ ժանրում՝ Ուիլյամ Գիբսոնի ստեղծագործությունների հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում այն լեզվական, ոճական և գեղարվեստական միջոցներն են, որոնց օգնությամբ կիբերփանկ գրականությունը ձևավորում է տեխնոլոգիապես զարգացած, սոցիալական հակասություններով և տեղեկատվական հոսքերի գերակայությամբ բնութագրվող ապագայի պատկեր։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է գիտական ֆանտաստիկան ոչ միայն որպես թեմատիկ ուղղություն, այլև որպես առանձնահատուկ լեզվական և ոճական համակարգ, որտեղ տեխնոլոգիական նորարարությունները, վիրտուալ իրականությունը, կիբերտարածությունը, արհեստական բանականությունը և մարդու ու տեխնոլոգիայի փոխհարաբերությունները արտահայտվում են հատուկ բառապաշարի, պատկերային համակարգի և խոսքային կառուցվածքների միջոցով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կիբերփանկ ժանրի ձևավորման և դրա հիմնական գեղագիտական սկզբունքների վերլուծությունը։ Այդ համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել տեխնոլոգիական առաջընթացի և սոցիալական անհավասարության հակադրությունը, կորպորատիվ իշխանության ազդեցությունը, անհատի օտարացումը, քաղաքային միջավայրի դիստոպիական պատկերումը և մարդու ինքնության փոփոխությունը տեխնոլոգիական միջավայրում։ Գիբսոնի արձակը հատկապես հետաքրքիր է լեզվական տեսանկյունից, քանի որ հեղինակը ստեղծում է նոր իրականություն՝ օգտագործելով տեխնիկական տերմիններ, նորաբանություններ, կրճատումներ, փոխառություններ և ժարգոնային բառապաշար։ Այս լեզվական շերտերի համադրությունը նպաստում է կիբերփանկ աշխարհի առանձնահատուկ մթնոլորտի ձևավորմանը և ընթերցողին անմիջականորեն ներառում է ստեղծագործության տեխնոլոգիական միջավայրում։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել նաև նորաբանությունների և տերմինաբանական միավորների կառուցվածքային ու իմաստային առանձնահատկությունները, դրանց առաջացման եղանակները և գեղարվեստական տեքստում կատարած գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել փոխաբերությանը, համեմատությանը, էպիտետներին, խորհրդանշական պատկերներին և տեսողական բնույթի նկարագրություններին, որոնց միջոցով տեխնոլոգիական երևույթները ձեռք են բերում գեղարվեստական և երբեմն փիլիսոփայական իմաստ։ Կարևոր ուսումնասիրության ոլորտ է նաև խոսքի տարբեր ռեգիստրների փոխազդեցությունը․ գրական, տեխնիկական, խոսակցական և ժարգոնային լեզվական շերտերի համադրումը կերպարների սոցիալական միջավայրը, անհատականությունը և հաղորդակցական իրավիճակը ներկայացնելու արդյունավետ միջոց է։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև պատմողական տեխնիկային, երկխոսությունների կառուցմանը, ներքին խոսքին և հեղինակային նկարագրություններին՝ պարզելու համար, թե ինչպես են դրանք մասնակցում կիբերփանկ աշխարհի կառուցմանը։ Գիբսոնի ստեղծագործություններում քաղաքային տարածքը, թվային միջավայրը և տեխնոլոգիական ենթակառուցվածքները հաճախ դառնում են ոչ միայն գործողության վայր, այլև ինքնուրույն գեղարվեստական համակարգ, որի լեզվական ներկայացումը ձևավորում է ստեղծագործությունների ընդհանուր ոճական նկարագիրը։ Ուսումնասիրության կարևոր նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է գիտական և տեխնոլոգիական թեմատիկան վերածվում գեղարվեստական խոսքի՝ փոխելով բառապաշարի, պատկերավորման և պատմողական կառուցվածքի ավանդական ձևերը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, ոճաբաններին, գրականագետներին, թարգմանագետներին և գիտական ֆանտաստիկայի ու կիբերփանկ գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը բացահայտում է կիբերփանկ ժանրում գիտական ֆանտաստիկայի ոճագործառական դրսևորումները՝ ցույց տալով տեխնոլոգիական տերմինաբանության, նորաբանությունների, ժարգոնի, պատկերավորման միջոցների, խոսքային ռեգիստրների և պատմողական տեխնիկաների դերը Վ. Գիբսոնի ստեղծած գեղարվեստական աշխարհի ձևավորման գործում։

Աշխատությունը նվիրված է Կարնո կրթական համակարգի ձևավորման, զարգացման և կազմակերպական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը 19-րդ դարի երկրորդ կեսից մինչև 20-րդ դարի սկիզբը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Սանասարյան վարժարանի գործունեությանը։ Հետազոտությունը կրթական կյանքը դիտարկում է Օսմանյան կայսրության արևելյան շրջանների հայության հասարակական, մշակութային և ազգային զարգացման համատեքստում՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին դպրոցական հաստատությունները դառնում կրթության տարածման, ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման և մտավոր կյանքի զարգացման կարևոր կենտրոններ։ Ուսումնասիրության առանցքային թեմաներից է Կարնո կրթական միջավայրի ձևավորման պատմական նախադրյալների բացահայտումը, դպրոցների ցանցի զարգացումը, ուսումնական հաստատությունների կազմակերպչական կառուցվածքը և դրանց կրթադաստիարակչական նպատակները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում Սանասարյան վարժարանին՝ որպես ժամանակաշրջանի հայ կրթական կյանքի կարևորագույն հաստատություններից մեկի, որի գործունեությունը դուրս էր գալիս սովորական դպրոցական կրթության շրջանակներից և կապված էր ազգային մտավոր ներուժի ձևավորման ու մասնագիտական պատրաստության խնդիրների հետ։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել վարժարանի հիմնադրման պայմանները, ֆինանսավորման աղբյուրները, կառավարման համակարգը, ուսուցչական կազմը, աշակերտների ընդունելության և կրթության կազմակերպման սկզբունքները։ Կարևոր ուղղություն է նաև ուսումնական ծրագրերի ուսումնասիրությունը․ կարող են դիտարկվել հայագիտական, լեզվական, պատմական, բնագիտական և այլ առարկաների տեղն ու դերը կրթական գործընթացում, ինչպես նաև տեսական գիտելիքների և գործնական պատրաստության հարաբերակցությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ հայոց լեզվի և գրականության, ազգային պատմության ու մշակույթի ուսուցմանը՝ որպես ազգային ինքնության պահպանման և սերունդների կրթության կարևոր բաղադրիչների։ Միաժամանակ կարող են ուսումնասիրվել օտար լեզուների, գիտությունների և մասնագիտական առարկաների դասավանդման առանձնահատկությունները, որոնք նպաստում էին շրջանավարտների ավելի լայն կրթական ու մասնագիտական հնարավորությունների ձևավորմանը։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև ուսուցչական կադրերի պատրաստման և մանկավարժական գաղափարների տարածման հարցը։ Դպրոցների գործունեության միջոցով տարածվում էին ժամանակի առաջադեմ մանկավարժական պատկերացումները, ուսուցման նոր մեթոդները և աշակերտակենտրոն մոտեցումները, որոնք աստիճանաբար փոփոխում էին ավանդական կրթական մշակույթը։ Կարող է ուսումնասիրվել նաև կրթության հասանելիության խնդիրը, աշակերտների սոցիալական կազմը և տարբեր բնակավայրերից սովորողների ներգրավումը։ Սանասարյան վարժարանի գործունեությունը հատկապես կարևոր էր նրանով, որ այն նպաստում էր կրթված ազգային մտավորականության և մասնագետների ձևավորմանը, որոնցից շատերը հետագայում դեր են ունեցել հայկական հասարակական, մշակութային, կրթական և քաղաքական կյանքում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Կարնոյի կրթական հաստատությունների և համայնքային կյանքի փոխհարաբերությանը՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին դպրոցները մասնակցում ազգային կազմակերպվածության և մշակութային կյանքի պահպանմանը։ Պատմական համատեքստի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նաև այն սահմանափակումներն ու դժվարությունները, որոնց պայմաններում գործում էին հայկական դպրոցները՝ կապված վարչական վերահսկողության, ֆինանսական խնդիրների, քաղաքական անկայունության և կրթական ռեսուրսների սահմանափակության հետ։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն լրացնում է արևմտահայ կրթության պատմության ուսումնասիրությունը և հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Կարնոյի հայության կրթական և մշակութային կյանքի մասին։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել մանկավարժության պատմությամբ, հայագիտությամբ, արևմտահայության պատմությամբ, կրթական հաստատությունների պատմությամբ և 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը Կարնո կրթական համակարգը ներկայացնում է որպես ազգային կրթության և մշակութային ինքնության պահպանման կարևոր հենարան՝ բացահայտելով դրա զարգացման հիմնական փուլերը, կրթական կազմակերպման առանձնահատկությունները և Սանասարյան վարժարանի նշանակալի դերը հայ կրթական ու հասարակական կյանքում։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգում անվճարունակության առաջացման պատճառների, դրա հնարավոր դրսևորումների և կանխարգելման արդյունավետ մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանկերի ֆինանսական կայունության պահպանման, ռիսկերի վաղ հայտնաբերման և այնպիսի կառավարման ու վերահսկողության համակարգերի ձևավորման խնդիրներն են, որոնք հնարավորություն կտան կանխել բանկի վճարունակության վատթարացումը և դրա հնարավոր բացասական ազդեցությունը ամբողջ ֆինանսական համակարգի վրա։ Աշխատությունը գիտական գրականության մեջ հիշատակվում է որպես Արման Գագիկի Առաքելյանի 2007 թվականի ուսումնասիրություն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել բանկային անվճարունակության հիմնական գործոնները՝ վարկային պորտֆելի որակի վատթարացումը, իրացվելիության պակասը, կապիտալի անբավարարությունը, ակտիվների և պարտավորությունների անհամապատասխանությունը, շուկայական ու արժութային ռիսկերը, կառավարման թերությունները և արտաքին մակրոտնտեսական ցնցումները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի խնդրահարույց վարկերի և վարկային ռիսկի ուսումնասիրությունը, քանի որ ակտիվների որակի վատթարացումը կարող է հանգեցնել բանկի եկամտաբերության նվազման, կորուստների աճի և կապիտալի բազայի թուլացման։ Միաժամանակ կարևոր է իրացվելիության ռիսկի կառավարումը, քանի որ բանկի կողմից կարճաժամկետ պարտավորությունները ժամանակին կատարելու անկարողությունը կարող է արագ վերածվել վստահության կորստի և ֆինանսական լարվածության։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև բանկերի կապիտալի բավարարության և ֆինանսական կայունության ցուցանիշների գնահատումը։ Բավարար կապիտալային բուֆերը բանկին հնարավորություն է տալիս կլանել անսպասելի կորուստները և շարունակել բնականոն գործունեությունը նույնիսկ անբարենպաստ տնտեսական պայմաններում։ ՀՀ Կենտրոնական բանկի օրենսդրական և վերահսկողական գործառույթների շրջանակում բանկային համակարգի կայունության, իրացվելիության, վճարունակության և բնականոն գործունեության ապահովումը կարևոր խնդիր է, իսկ վերահսկողության գործիքները ներառում են նաև բանկերի գործունեության նկատմամբ ստուգումներ և վերահսկողություն։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև վաղ նախազգուշացման համակարգերի ձևավորմանը, որոնց միջոցով հնարավոր է նախապես բացահայտել բանկի ֆինանսական վիճակի վատթարացման միտումները։ Այդպիսի համակարգերում կարող են օգտագործվել կապիտալի, իրացվելիության, ակտիվների որակի, շահութաբերության և ռիսկայնության ցուցանիշներ, ինչպես նաև սթրես-թեստավորման արդյունքներ։ Հետազոտության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է բանկի ակտիվների և պարտավորությունների փոխհամաձայնեցված կառավարումը, որի նպատակն է նվազեցնել ժամկետների, արժույթների և տոկոսադրույքների անհամապատասխանությունից առաջացող ռիսկերը։ Կարևոր դեր ունի նաև Կենտրոնական բանկի մակրոպրուդենցիալ և միկրոպրուդենցիալ վերահսկողությունը, քանի որ առանձին բանկի խնդիրները որոշ պայմաններում կարող են տարածվել ամբողջ ֆինանսական համակարգի վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև անվճարունակության դեպքում կիրառվող վերականգնման, վերակազմակերպման, հարկադիր վաճառքի կամ լուծարման մեխանիզմները՝ որպես ֆինանսական կայունության պահպանման գործիքներ։ ՀՀ իրավական համակարգում ֆինանսական կազմակերպությունների անվճարունակության և ֆինանսական կայունության սպառնալիքների դեպքում նախատեսված են հատուկ կարգավորող և միջամտության մեխանիզմներ, ինչը ընդգծում է կանխարգելման և վաղ արձագանքման կարևորությունը։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող մոտեցումները կարող են կիրառվել բանկերի ֆինանսական վիճակի գնահատման, ռիսկերի կառավարման համակարգերի կատարելագործման, վերահսկողական մեխանիզմների բարելավման և ֆինանսական ճգնաժամերի հավանականության նվազեցման համար։ Բանկային համակարգի կայունության պահպանումը կարևոր է նաև ամբողջ տնտեսության համար, քանի որ բանկերը ֆինանսական միջնորդության հիմնական օղակներից են և նրանց գործունեության խափանումը կարող է անդրադառնալ վարկավորման, ներդրումների, վճարումների և տնտեսավարող սուբյեկտների ֆինանսավորման գործընթացների վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բանկային անվճարունակությունը դիտարկում է որպես բազմագործոն ֆինանսատնտեսական երևույթ և շեշտադրում է դրա կանխարգելման համալիր մոտեցման անհրաժեշտությունը՝ համադրելով ռիսկերի արդյունավետ կառավարումը, կապիտալի և իրացվելիության բավարար մակարդակի ապահովումը, վաղ նախազգուշացման մեխանիզմները, վերահսկողության կատարելագործումը և ֆինանսական համակարգի ընդհանուր կայունության ապահովումը։

Աշխատությունը նվիրված է հանքային դաշտերի երկրաբանական և երկրաֆիզիկական բնութագրերի համալիր վերլուծությանը՝ պղինձ-պորֆիրային հանքակուտակների հայտնաբերման, հեռանկարայնության գնահատման և պաշարների հնարավոր կանխատեսման նպատակով՝ Հայաստանի Հանրապետության տարածքի օրինակով։ Հետազոտության հիմքում այն մոտեցումն է, որ նման հանքայնացման ձևավորման և տարածական տեղաբաշխման օրինաչափությունների բացահայտումը պահանջում է երկրաբանական կառուցվածքի, ապարների կազմի, տեկտոնական խախտումների, մագմատիկ գործունեության և երկրաֆիզիկական դաշտերի տվյալների համատեղ ուսումնասիրություն։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել պղինձ-պորֆիրային հանքավայրերին բնորոշ հանքայնացման գոտիները, հանքաբեր ապարների տարածական դիրքը, մետասոմատիկ փոփոխությունները, հանքայնացման հետ կապված կառուցվածքային տարրերը և հանքային դաշտերի ձևավորման երկրաբանական պայմանները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի երկրաֆիզիկական մեթոդների կիրառումը, քանի որ էլեկտրական, մագնիսական, գրավիտացիոն և այլ դաշտերի առանձնահատկությունները կարող են լրացուցիչ տեղեկություններ տրամադրել երկրակեղևի խորքային կառուցվածքի, ապարների ֆիզիկական հատկությունների և հնարավոր հանքայնացման գոտիների վերաբերյալ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է տարբեր երկրաբանական և երկրաֆիզիկական տվյալների համադրումը, որի միջոցով հնարավոր է առանձնացնել հանքայնացման համար առավել բարենպաստ տարածքները և նվազեցնել հետախուզական աշխատանքների անորոշությունը։ ՀՀ տարածքի օրինակով ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ Հայաստանի մետաղածին գոտիներին և պղինձ-պորֆիրային հանքայնացման հետ կապված հայտնի հանքային դաշտերի երկրաբանական առանձնահատկություններին։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել հանքայնացման տարածական կապին հրաբխամագմատիկ համալիրների, խզվածքային համակարգերի և ներժայթքային մարմինների հետ, քանի որ այդ գործոնները կարևոր դեր են կատարում հանքաբեր լուծույթների շարժման և հանքանյութերի կուտակման գործընթացներում։ Աշխատանքում կարող են օգտագործվել երկրաբանական քարտեզագրում, երկրաֆիզիկական չափումներ, հորատանցքային տվյալներ, երկրաքիմիական տեղեկատվություն և վիճակագրական կամ մոդելավորման մեթոդներ՝ տարբեր ցուցանիշների միջև փոխկապակցվածությունը բացահայտելու համար։ Նման համալիր մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրել արդեն հայտնի հանքավայրերը, այլև գնահատել նոր հանքակուտակների հայտնաբերման հավանականությունը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կապված է օգտակար հանածոների երկրաբանական հետախուզության արդյունավետության բարձրացման հետ․ երկրաբանական և երկրաֆիզիկական անոմալիաների ճիշտ մեկնաբանումը կարող է նպաստել հեռանկարային տեղամասերի առաջնահերթ ընտրությանը, հետախուզական հորատման ծավալների օպտիմալացմանը և հանքային ռեսուրսների գնահատման ավելի հիմնավորված մոտեցումների կիրառմանը։ Աշխատությունը կարող է կարևոր լինել նաև Հայաստանի մետաղական հանքային ռեսուրսների ուսումնասիրման և երկարաժամկետ ռազմավարական գնահատման տեսանկյունից։ Միաժամանակ պղինձ-պորֆիրային հանքակուտակների ուսումնասիրությունը կարևոր է տնտեսության համար ռազմավարական նշանակություն ունեցող մետաղական հումքի պաշարների բացահայտման և գնահատման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը միավորում է երկրաբանության, երկրաֆիզիկայի, երկրաքիմիայի և հանքային հումքի որոնման մեթոդները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել պղինձ-պորֆիրային հանքայնացման բնորոշ ցուցանիշները, գնահատել հանքային դաշտերի հեռանկարայնությունը և մշակել ՀՀ տարածքում նոր հանքակուտակների որոնման ու գնահատման առավել հիմնավորված մոտեցումներ։

Աշխատությունը նվիրված է Ներսես Շնորհալու բանաստեղծական ժառանգության գեղարվեստական և գաղափարական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ միջնադարյան հայ գրականության զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում հեղինակի ստեղծագործական աշխարհընկալումն է, բանաստեղծական մտածողությունը, լեզվաոճական համակարգը և այն գեղարվեստական միջոցները, որոնց շնորհիվ նրա երկերը դարձել են հայ միջնադարյան գրականության կարևորագույն ձեռքբերումներից։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել նրա հոգևոր և աշխարհիկ թեմատիկ ուղղությունները, կրոնական ու բարոյախրատական գաղափարները, մարդու ներաշխարհի, մեղքի, ապաշխարության, հավատքի, սիրո և աստվածայինի հետ մարդու հարաբերության գեղարվեստական արտահայտությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի բանաստեղծական ձևի և բովանդակության փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը, քանի որ հեղինակի ստեղծագործություններում գաղափարական ասելիքը հաճախ միահյուսվում է մշակված տաղաչափական կառուցվածքի, հնչերանգային բազմազանության և երաժշտականության հետ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև տաղերի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, հանգավորման ու ռիթմի կիրառությանը, կրկնությունների, զուգահեռ կառույցների, հակադրությունների, դիմելաձևերի և այլ գեղարվեստական հնարների գործածությանը։ Նրա ստեղծագործական ոճի կարևոր կողմերից է խոսքի պարզության և գեղարվեստական հարստության համադրումը․ բարդ աստվածաբանական և բարոյական գաղափարները հաճախ արտահայտվում են մատչելի, պատկերավոր և հուզական լեզվով։ Հետազոտության առանձին ուղղություն կարող է լինել բնության և առօրյա կյանքի պատկերների կիրառությունը, որոնք հոգևոր բովանդակության հետ համադրվելով՝ ընդլայնում են բանաստեղծական պատկերների համակարգը։ Կարևոր է նաև ժողովրդական-բանահյուսական մտածողության և միջնադարյան գրական ավանդույթի փոխազդեցությունը, քանի որ այդ համադրությունը նպաստում է ստեղծագործությունների արտահայտչականությանը և ընթերցողի հետ անմիջական հաղորդակցությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև հեղինակի ստեղծագործությունների լեզվական առանձնահատկությունները՝ բառապաշարի ընտրությունը, պատկերավոր արտահայտությունները, դարձվածքները, հռետորական կառույցները և գրաբարյան լեզվի գեղարվեստական հնարավորությունների օգտագործումը։ Ներսես Շնորհալու բանաստեղծական արվեստի կարևոր առանձնահատկություններից է նաև երաժշտականության նկատմամբ հատուկ զգայունությունը․ նրա բազմաթիվ ստեղծագործություններ կապված են հոգևոր երգարվեստի և ծիսական մշակույթի հետ, ինչի շնորհիվ բանաստեղծական խոսքն ու երաժշտական կառուցվածքը փոխլրացնում են միմյանց։ Աշխատությունը կարող է ընդգծել նաև հեղինակի ստեղծագործության մարդասիրական և բարոյական ուղղվածությունը՝ ցույց տալով, որ նրա պոեզիան սահմանափակված չէ միայն կրոնական քարոզչությամբ, այլ անդրադառնում է մարդու հոգեբանական ապրումներին, բարոյական ընտրությանը և հասարակական հարաբերություններին։ Նրա բանաստեղծական ժառանգությունը կարևոր է նաև հայ գրականության հետագա զարգացման տեսանկյունից, քանի որ ձևի, լեզվի, թեմատիկայի և երաժշտականության բնագավառներում ստեղծված ավանդույթները ազդեցություն են ունեցել հետագա հոգևոր ու աշխարհիկ բանաստեղծության վրա։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրել հայ գրականության պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, լեզվաբաններին և հայ մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Ներսես Շնորհալու բանաստեղծական արվեստը որպես թեմատիկ, գաղափարական, լեզվական, տաղաչափական և երաժշտական բաղադրիչների ամբողջություն՝ բացահայտելով նրա ստեղծագործական ինքնատիպությունը և նշանակալի ներդրումը հայ միջնադարյան գեղարվեստական մշակույթի զարգացման գործում։

Աշխատությունը նվիրված է որոշակիության և անորոշության քերականական-գործառական կատեգորիայի արտահայտման միջոցների ուսումնասիրությանը՝ անորոշ և որոշյալ իմաստ ունեցող դերանունների լեզվական նյութի հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես են լեզվում ձևավորվում և փոխանցվում առարկայի, անձի կամ երևույթի որոշակիության և անորոշության իմաստները, ինչ քերականական ու գործառական միջոցներ են մասնակցում այդ իմաստների արտահայտմանը և ինչ պայմաններում է ընտրվում տվյալ լեզվական ձևը։ Աշխատության կենտրոնում դերանունների այն խմբերն են, որոնք կարող են մատնանշել ոչ հստակ, չորոշված կամ ընդհանուր կերպով ներկայացվող առարկաներ և անձինք, ինչպես նաև որոշակիորեն առանձնացված ու նույնականացված referent-ներ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել դերանունների ձևաբանական կառուցվածքը, իմաստային առանձնահատկությունները, շարահյուսական գործառույթները և խոսքային միջավայրում դրանց կիրառության օրինաչափությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ որոշակիության կամ անորոշության իմաստը միշտ չէ, որ պայմանավորված է միայն առանձին բառի բառարանային նշանակությամբ․ այն կարող է ձևավորվել նաև նախադասության կառուցվածքի, համատեքստի, խոսողի և ունկնդրի միջև ընդհանուր գիտելիքի, ինչպես նաև հաղորդակցական իրավիճակի ազդեցությամբ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ դերանունների գործածությանը տարբեր խոսքային իրավիճակներում՝ դրանց միջոցով նոր տեղեկատվության ներմուծմանը, արդեն հայտնի տեղեկատվության մատնանշմանը, առարկայի առանձնացմանը կամ դրա անորոշ թողնելուն։ Կարևոր է նաև դերանունների կապը տեքստային համատեքստի հետ, քանի որ դրանց իմաստը հաճախ բացահայտվում է նախադասությունների միջև հարաբերությունների և խոսքային ամբողջության շրջանակում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել որոշակիության և անորոշության իմաստային նրբերանգները, դրանց փոխակերպումները և սահմանային դեպքերը, երբ նույն լեզվական ձևը տարբեր համատեքստերում կարող է ունենալ տարբեր գործառական մեկնաբանություն։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համադրել ձևաբանական, շարահյուսական, իմաստաբանական և պրագմատիկ վերլուծության մեթոդները։ Հետազոտության կարևորությունը պայմանավորված է նրանով, որ որոշակիություն/անորոշություն հակադրությունը կարևոր դեր ունի տեղեկատվության կազմակերպման և հաղորդակցական իմաստի ձևավորման գործում։ Դրա ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու, թե ինչպես է լեզուն տարբերակում արդեն հայտնի և նոր, նույնականացված և չնույնականացված, կոնկրետ և ոչ կոնկրետ տեղեկատվությունը։ Արդյունքները կարող են օգտակար լինել ընդհանուր և տեսական քերականության, ձևաբանության, շարահյուսության, իմաստաբանության, պրագմատիկայի և տեքստի լեզվաբանության ուսումնասիրությունների համար։ Դրանք կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ նաև լեզվի դասավանդման, թարգմանության և լեզվաբանական բառարանների ու ուսումնական նյութերի կազմման ընթացքում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ուսումնասիրում է որոշակիության և անորոշության իմաստների ձևավորման ու արտահայտման գործառական-քերականական մեխանիզմները՝ կենտրոնանալով դերանունների համակարգի վրա և ցույց տալով, թե ինչպես են դրանց ձևաբանական, շարահյուսական և հաղորդակցական հատկությունները մասնակցում խոսքում տվյալ կատեգորիայի իմաստային դրսևորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ուղղակի և անուղղակի հարկերի հարաբերակցության օպտիմալացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ հարկային համակարգի արդյունավետության, պետական բյուջեի եկամուտների ապահովման, տնտեսական աճի և հարկային բեռի արդար բաշխման համատեքստում։ Հետազոտության թեման գիտությունների թեկնածուի ատենախոսության շրջանակում ուսումնասիրվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Քոթանյանի անվան տնտեսագիտության ինստիտուտում, իսկ պաշտպանությունը տեղի է ունեցել 2010 թվականին։ Աշխատության կենտրոնում հարկային համակարգի կառուցվածքի այնպիսի համադրության ձևավորման խնդիրն է, որի դեպքում ուղղակի և անուղղակի հարկերը միաժամանակ կապահովեն պետական եկամուտների կայունությունը, տնտեսական գործունեության խթանումը և հարկային արդարության սկզբունքի պահպանումը։ Ուղղակի հարկերը հիմնականում կապված են եկամուտների, շահույթի և գույքի հարկման հետ, մինչդեռ անուղղակի հարկերը գանձվում են ապրանքների և ծառայությունների շրջանառության կամ սպառման միջոցով և դրանց տնտեսական բեռը մեծապես փոխանցվում է վերջնական սպառողին։ Հետևաբար դրանց հարաբերակցությունը կարևոր նշանակություն ունի ինչպես տնտեսավարող սուբյեկտների գործունեության, այնպես էլ բնակչության գնողունակության և սոցիալական բարեկեցության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել ուղղակի և անուղղակի հարկերի տեսակարար կշիռները ՀՆԱ-ում և պետական բյուջեի հարկային եկամուտներում, դրանց փոփոխության դինամիկան, հարկային դրույքաչափերի ազդեցությունը, հարկման բազայի ընդլայնման հնարավորությունները և հարկային վարչարարության արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն խնդրին, որ անուղղակի հարկերի չափազանց մեծ տեսակարար կշիռը կարող է մեծացնել սպառողների վրա ընկնող հարկային բեռը, բարձրացնել ապրանքների և ծառայությունների գները և սահմանափակել ներքին պահանջարկը։ Աշխատանքում կարևոր ուղղություն է հարկային համակարգի կառուցվածքային հավասարակշռության ապահովումը՝ ուղղակի հարկերի դերի ուժեղացման, հարկային արտոնությունների և դրույքաչափերի վերանայման, ինչպես նաև ստվերային տնտեսության կրճատման միջոցով։ Հետազոտության հրապարակված արդյունքներում առաջարկվում է նաև տարբերակված մոտեցում հարկային դրույքաչափերի և հարկվող շեմերի նկատմամբ՝ դրանք համապատասխանեցնելով տնտեսության և առանձին հարկատուների առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև մաքսային քաղաքականությանը, ներմուծման և արտահանման խթանմանը, մաքսային վարչարարության կատարելագործմանը և այնպիսի մեխանիզմների ձևավորմանը, որոնք կնպաստեն հարկման բազայի ընդլայնմանը՝ առանց տնտեսության ակտիվության անհարկի սահմանափակման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հարկային վարչարարության կատարելագործումը, քանի որ հարկային եկամուտների աճը կարող է ապահովվել ոչ միայն դրույքաչափերի փոփոխությամբ, այլև հարկային պարտավորությունների կատարման մակարդակի բարձրացմամբ, ստվերային գործունեության բացահայտմամբ և հարկման բազաների ընդլայնմամբ։ ՀՀ հարկային եկամուտների կառավարման ծրագրերում ևս որպես հիմնական ուղղություններ առանձնացվել են հարկային վարչարարության կատարելագործումը, հարկման բազաների ընդլայնումը և հարկային քաղաքականության այնպիսի իրականացումը, որը միաժամանակ նպաստում է բիզնես միջավայրի մրցունակությանը և բյուջետային եկամուտների ապահովմանը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ ուղղակի և անուղղակի հարկերի ավելի հիմնավորված հարաբերակցությունը կարող է նպաստել հարկային բեռի արդարացի բաշխմանը, պետական ֆինանսների կայունությանը, ներդրումային միջավայրի բարելավմանը և տնտեսական ակտիվության խթանմանը։ Ուսումնասիրության մոտեցումները կարող են կիրառվել հարկային քաղաքականության մշակման, հարկային օրենսդրության կատարելագործման, բյուջետային եկամուտների կանխատեսման և հարկային վարչարարության բարելավման գործընթացներում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հարկերի կառուցվածքային հարաբերակցությունը դիտարկում է որպես հարկային քաղաքականության առանցքային խնդիր՝ ընդգծելով պետական եկամուտների ապահովման և հարկային արդարության, տնտեսական արդյունավետության ու հասարակության բարեկեցության միջև հավասարակշռության անհրաժեշտությունը։

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի երկրորդ կեսին արևելահայ իրականության մեջ մանկավարժական պարբերական մամուլի ձևավորման, կայացման և զարգացման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է մանկավարժական մամուլը ոչ միայն որպես կրթությանն ու դպրոցին վերաբերող տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես հասարակական-մշակութային և լուսավորական կարևոր հարթակ, որտեղ քննարկվում էին կրթության կազմակերպման, դպրոցի զարգացման, ուսուցչի դերի, դաստիարակության, կրթության մատչելիության և ազգային կրթական ինքնության հետ կապված հիմնահարցերը։ Աշխատության թեման 2008 թվականին պաշտպանված թեկնածուական ատենախոսության թեմա է, որի հեղինակը Անահիտ Խորենի Բրուտյանն է։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է այն շրջանը, երբ արևելահայ հասարակական կյանքում կրթական և լուսավորական գաղափարները սկսեցին առավել ակտիվորեն արտահայտվել պարբերական մամուլի միջոցով։ Այդ ժամանակաշրջանում Թիֆլիսը դարձավ արևելահայ մտավոր և հրատարակչական կյանքի կարևոր կենտրոն, որտեղ 19-րդ դարի ընթացքում ձևավորվեց բազմազան պարբերական մամուլ, այդ թվում՝ մանկավարժական և մանկապատանեկան ուղղվածության հրատարակություններ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել մանկավարժական պարբերականների առաջացման նախադրյալները, դրանց խմբագրական քաղաքականությունը, թեմատիկ ուղղությունները, հեղինակային կազմը և ընթերցողական հասցեատերերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում այն հարցի ուսումնասիրությունը, թե ինչպես էին պարբերականները արձագանքում ժամանակի կրթական խնդիրներին և ինչպիսի պատկերացումներ էին ձևավորում նոր դպրոցի, ուսուցման բովանդակության ու դաստիարակության նպատակների վերաբերյալ։ Այդ մամուլում կրթական թեմաները փոխկապակցվում էին հասարակական առաջընթացի և ազգային մշակույթի պահպանման խնդիրների հետ՝ կրթությունը դիտարկելով որպես հասարակության զարգացման և լուսավորության կարևոր միջոց։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել դպրոցի և կրթության հիմնախնդիրների ներկայացմանը, քանի որ 19-րդ դարի արևելահայ մանկավարժական մամուլում դպրոցական կյանքի, ուսուցման և կրթական կազմակերպման հարցերը կազմել են քննարկումների կարևոր ուղղություններից մեկը։ Այս թեմայով հեղինակի առանձին ուսումնասիրություն նույնպես հրապարակվել է 2009 թվականին։ Կարող է ուսումնասիրվել նաև կանանց կրթության խնդրի ներկայացումը, որը ևս 19-րդ դարի արևելահայ մանկավարժական մամուլի կարևոր թեմաներից էր։ Մամուլի էջերում արտացոլվում էին նաև ուսուցման մեթոդների կատարելագործման, ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության, դպրոցական կարգապահության, մայրենի լեզվով կրթության, գիտելիքների տարածման և երեխայի դաստիարակության վերաբերյալ ժամանակի պատկերացումները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է տարբեր պարբերականների համեմատական քննությունը՝ դրանց գաղափարական ուղղվածության, մանկավարժական հայացքների և հասարակական դիրքորոշումների տարբերությունները բացահայտելու նպատակով։ Այդ համատեքստում արևելահայ մամուլի զարգացման ընդհանուր ընթացքը ներառում էր տարբեր գաղափարական ուղղություններ ներկայացնող պարբերականներ, որոնց շարքում հիշատակվում են «Հյուսիսափայլ», «Մեղու Հայաստանի», «Մշակ», «Փորձ», «Արձագանք», «Նոր-Դար» և այլ հրատարակություններ։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող է ընդգրկել տվյալ ժամանակաշրջանի պարբերական մամուլի համարները, հոդվածները, խմբագրականները, մանկավարժական հրապարակումները, գրախոսությունները և այլ նյութեր, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակի կրթական մտածողության զարգացումն ու մամուլի դերը այդ գործընթացում։ Կարևոր է նաև մամուլի պատմական պայմանների հաշվառումը․ 19-րդ դարի վերջին հայկական դպրոցների գործունեությունը ենթարկվում էր ցարական վարչական քաղաքականության սահմանափակումների, ինչը անմիջական ազդեցություն էր ունենում կրթական կյանքի և մանկավարժական մտքի զարգացման վրա։ Աշխատության գիտական նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս մանկավարժական մամուլի պատմությունը դիտարկել արևելահայ հասարակության կրթական, մշակութային և մտավոր զարգացման ավելի լայն գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել մանկավարժության պատմությամբ, հայ մամուլի պատմությամբ, հայագիտությամբ, լրագրագիտությամբ և 19-րդ դարի հասարակական մտքի զարգացմամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը ներկայացնում է արևելահայ մանկավարժական մամուլի ձևավորման ու զարգացման ընթացքը՝ բացահայտելով դրա առաջացման պատմական նախադրյալները, հիմնական թեմատիկ ուղղությունները, կրթական և լուսավորական նշանակությունը, ինչպես նաև այն դերը, որը պարբերական մամուլը կատարել է 19-րդ դարի երկրորդ կեսի հայկական կրթական մտքի և հասարակական գիտակցության զարգացման գործում։

Աշխատությունը նվիրված է ճարտարագիտության ոլորտում անգլերենի գործառական քննության ուսումնասիրությանը՝ իրանական գիտակրթական համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչպես է անգլերենը գործածվում ճարտարագիտական կրթության, գիտական հաղորդակցության, մասնագիտական ուսուցման և ոլորտային գործունեության շրջանակներում, ինչպես նաև պարզել այն լեզվական և հաղորդակցական պահանջները, որոնք անհրաժեշտ են ապագա և գործող ճարտարագետների համար։ Ուսումնասիրությունը հիմնվում է այն մոտեցման վրա, որ մասնագիտական անգլերենի ուսուցումը պետք է կառուցվի ոչ միայն ընդհանուր լեզվական գիտելիքների, այլև տվյալ մասնագիտական ոլորտում իրական հաղորդակցական կարիքների վրա։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել ճարտարագիտական դասագրքերի, գիտական հոդվածների, տեխնիկական փաստաթղթերի, մասնագիտական հաղորդակցության և կրթական նյութերի լեզվական առանձնահատկությունները՝ բացահայտելու մասնագիտական բառապաշարի, տերմինաբանության, շարահյուսական կառույցների, խոսքային ժանրերի և հաղորդակցական ռազմավարությունների կիրառման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել իրանական բուհերում ճարտարագիտական մասնագիտությունների ուսանողների անգլերենի կարիքներին՝ հաշվի առնելով նրանց կրթական մակարդակը, մասնագիտական ուղղվածությունը և ապագա աշխատանքային միջավայրի պահանջները։ Գործառական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու լեզուն որպես կոնկրետ մասնագիտական խնդիրներ լուծելու գործիք՝ տեղեկատվություն ստանալու և փոխանցելու, գիտական տեքստեր հասկանալու, հետազոտական արդյունքներ ներկայացնելու, տեխնիկական գործընթացներ նկարագրելու և մասնագիտական հաղորդակցության մեջ արդյունավետ մասնակցելու նպատակներով։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև լեզվական կարիքների վերլուծությունը, որի միջոցով հնարավոր է պարզել, թե ճարտարագիտության տարբեր ոլորտների ներկայացուցիչներն իրականում ինչպիսի լեզվական հմտությունների կարիք ունեն և ինչ իրավիճակներում են օգտագործում անգլերենը։ Այդ տվյալների հիման վրա կարող են առաջարկվել մասնագիտական անգլերենի դասընթացների բովանդակության, ուսումնական նյութերի, առաջադրանքների և գնահատման համակարգերի կատարելագործման ուղիներ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև անգլերենի՝ որպես միջազգային գիտական հաղորդակցության հիմնական լեզվի դերին և այն խնդիրներին, որոնց բախվում են իրանցի ուսանողներն ու հետազոտողները միջազգային գիտակրթական միջավայրում։ Կարևոր է նաև մշակութային և կրթական համատեքստի հաշվառումը, քանի որ լեզվի ուսուցման արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն լեզվական նյութով, այլև տվյալ կրթական համակարգի ավանդույթներով, ուսուցման մեթոդներով և սովորողների ակնկալիքներով։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ արդյունքները կարող են կիրառվել ճարտարագիտական բուհերի մասնագիտական անգլերենի ծրագրերի մշակման, դասավանդման մեթոդների կատարելագործման և ուսումնական նյութերի ընտրության ժամանակ։ Այն կարող է նպաստել ուսանողների ոչ միայն ընդհանուր լեզվական կարողությունների, այլև մասնագիտական ընթերցանության, գրավոր հաղորդակցության, բանավոր ներկայացման և տեխնիկական տեղեկատվության ընկալման հմտությունների զարգացմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել կիրառական լեզվաբաններին, մասնագիտական անգլերենի դասավանդման մասնագետներին, ճարտարագիտական կրթության կազմակերպիչներին, անգլերենի դասախոսներին և կրթական ծրագրեր մշակողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ճարտարագիտության ոլորտում անգլերենը դիտարկում է որպես մասնագիտական և գիտակրթական հաղորդակցության գործիք՝ իրանական կրթական միջավայրի առանձնահատկությունների հաշվառմամբ և նպատակ ունենալով հիմնավորել ոլորտային լեզվի ուսուցման առավել նպատակային, կարիքահեն ու գործառական մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է Խաչատուր Աբովյանի անվան հայկական պետական մանկավարժական համալսարանի գիտական գրադարանում պահպանվող հնատիպ և հազվագյուտ գրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ գրքագիտական, մատենագիտական և պատմամշակութային տեսանկյուններից։ Հետազոտության առանցքում գրադարանի արժեքավոր հավաքածուի ձևավորման պատմությունն է, դրա համալրման աղբյուրները, պահպանվող հրատարակությունների ժամանակագրական ու լեզվական կազմը, ինչպես նաև առանձին գրքերի գիտական և մշակութային նշանակությունը։ Հավաքածուի ձևավորման գործում առանձնահատուկ դեր է ունեցել գրադարանի առաջին ղեկավար Մուշեղ Գասպարյանը, որի ջանքերով 1923 թվականին Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի Մատենադարանից նորաստեղծ մանկավարժական ինստիտուտի գրադարան է տեղափոխվել շուրջ 5000 օրինակ հայագիտական, պատմագիտական, մանկավարժական, հոգեբանական, փիլիսոփայական և գեղարվեստական գրականություն, ինչպես նաև հայկական հայտնի պարբերականների հավաքանիներ։ Ուսումնասիրության կարևոր հատվածը կազմում է մինչև 1800 թվականը տպագրված հնատիպ գրքերի նկարագրությունը։ Հետազոտության տվյալներով՝ այդպիսի հրատարակությունները 27-ն են, որոնցից 26-ը հայերեն են, իսկ մեկը՝ ռուսերեն։ Հավաքածուի ամենահին գրքերից է 1669 թվականին Ամստերդամում Ոսկան Երևանցու տպարանում հրատարակված Առաքել Դավրիժեցու պատմական աշխատությունը, որն ունի բացառիկ մատենագիտական և պատմական արժեք։ Աշխատանքում կարող են դիտարկվել նաև ավելի ուշ շրջանի հազվագյուտ հրատարակությունները, այդ թվում՝ հայ գրականության նշանավոր հեղինակների առաջին հրատարակությունները, որոնք արժեքավոր են ոչ միայն իրենց բովանդակությամբ, այլև որպես հայ գրատպության և գրքի մշակույթի զարգացման վկայություններ։ Հավաքածուն համալրվել է նաև հետագա նվիրատվությունների, ձեռքբերումների և այլ գրադարանային ֆոնդերից փոխանցված նյութերի միջոցով։ Այդ շարքում առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում 19-րդ դարի հրատարակությունները և տարբեր ժամանակաշրջաններում Հայաստանից ու արտերկրից ստացված հազվագյուտ գրքերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև գրքերի ֆիզիկական վիճակի, պահպանության, հաշվառման և մատենագիտական նկարագրման խնդիրների ուսումնասիրությունը, քանի որ հնատիպ հրատարակությունները պահանջում են հատուկ պահպանության պայմաններ և մասնագիտական վերականգնման մոտեցումներ։ Նման հավաքածուների արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն դրանց քանակով, այլև յուրաքանչյուր առանձին օրինակի եզակիությամբ, հրատարակության պատմությամբ, տպագրական կենտրոնով, լեզվով, կազմով, հիշատակարաններով, սեփականատիրական նշումներով և գրքի հետ կապված այլ նյութական ու պատմական վկայություններով։ Հատուկ նշանակություն ունեն նաև գրքերի լուսանցային գրառումները, ընծայականները, կնիքները և ձեռագիր հիշատակությունները, որոնք կարող են լրացուցիչ տեղեկություններ հաղորդել դրանց նախկին սեփականատերերի, ընթերցողների և շրջանառության ուղիների մասին։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայ գրքի պատմության ուսումնասիրման համար, քանի որ հավաքածուն պահպանել է տարբեր դարաշրջանների տպագիր մշակույթի նմուշներ և հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայ գրքի տարածման, հավաքագրման ու պահպանման պատմությունը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել հազվագյուտ հրատարակությունների ամբողջական հաշվառմանը, դրանց թվայնացմանը, մատենագիտական շտեմարանների ստեղծմանը և գիտական շրջանառության մեջ առավել լայն ընդգրկմանը։ Նման աշխատանքը նաև կարևոր է գրադարանի մշակութային ժառանգության հանրահռչակման տեսանկյունից, քանի որ հնատիպ և հազվագյուտ գրքերը կարող են դիտարկվել որպես ազգային հիշողության, կրթության, գիտության և գրատպության պատմության նյութական վկայություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է համալսարանի գիտական գրադարանի հնատիպ ու հազվագյուտ գրքերի հավաքածուն որպես արժեքավոր գրքագիտական և պատմամշակութային ժառանգություն՝ բացահայտելով դրա ձևավորման պատմությունը, կազմը, առանձին հրատարակությունների յուրահատկությունները, պահպանության խնդիրներն ու գիտական ներուժը։

Աշխատությունը նվիրված է հանքավայրերի ստորգետնյա մշակման ժամանակ կիրառվող իջնող շերտերով՝ լցափակմամբ մշակման համակարգի կառուցվածքային տարրերի փոխազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հանքային զանգվածի արդյունահանման ընթացքում համակարգի առանձին տարրերի՝ հանքախորշերի, միջհարկերի, հանքասյուների, լցափակման զանգվածի, հանքափորային ամրակապի և այլ կրող կառուցվածքների փոխադարձ ազդեցությունն է։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է պարզել, թե ինչպես են հանքավայրի զանգվածի բնական լարվածային վիճակը, արդյունահանման հերթականությունը, շերտերի հաջորդական բացումը և լցափակման գործընթացը փոխազդում միմյանց հետ և ինչպես են այդ գործոններն ազդում լեռնային ճնշման դրսևորման, ապարների կայունության ու աշխատանքների անվտանգության վրա։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել մշակման համակարգի երկրամեխանիկական առանձնահատկությունները, կառուցվածքային տարրերի վրա գործող բեռնվածությունները, ապարների դեֆորմացիաները և լարվածությունների վերաբաշխման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լցափակման զանգվածի դերին, քանի որ այն կարող է ոչ միայն լրացնել արդյունահանված տարածությունը, այլև մասնակցել բացվածքների կայունության ապահովմանը, սահմանափակել ապարների տեղաշարժերը և փոխել լեռնային ճնշման բաշխումը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել տեսական հաշվարկներ, լաբորատոր կամ բնաիրային դիտարկումներ, մոդելավորում և փորձարարական տվյալների վերլուծություն՝ համակարգի աշխատանքի առավել արդյունավետ և անվտանգ պարամետրերը որոշելու նպատակով։ Կարևոր խնդիր է նաև մշակման տարրերի չափերի, շերտերի բարձրության, արդյունահանման հերթականության և լցափակման հատկությունների օպտիմալացումը, քանի որ դրանց ճիշտ ընտրությունը կարող է նվազեցնել ապարների անկայունության և վթարային իրավիճակների առաջացման հավանականությունը։ Աշխատության արդյունքները կարող են կիրառվել հանքավայրերի ստորգետնյա մշակման տեխնոլոգիական սխեմաների նախագծման, հանքափորային աշխատանքների անվտանգության բարձրացման և օգտակար հանածոյի արդյունահանման արդյունավետության բարելավման գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես բարդ լեռնաերկրաբանական պայմաններում գտնվող հանքավայրերի համար, որտեղ ապարների լարվածային վիճակի փոփոխությունները և կառուցվածքային տարրերի փոխազդեցությունը կարող են էականորեն ազդել աշխատանքի տեխնիկական և տնտեսական արդյունքների վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտել իջնող շերտերով և լցափակմամբ մշակման համակարգի տարրերի փոխադարձ մեխանիկական ազդեցության օրինաչափությունները և դրանց հիման վրա հիմնավորել հանքավայրերի անվտանգ, կայուն ու արդյունավետ ստորգետնյա մշակման տեխնոլոգիական լուծումները։