Պատրաստի նյութեր

Ժողովածուն նվիրված է հայ ժողովրդական վիպերգերի և պատմական երգային բանահյուսության բնագրերի հավաքմանը, պահպանմանը և գիտական ուսումնասիրության համար ներկայացմանը։ Այն կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ բանավոր մշակույթի այն ժառանգության պահպանման գործում, որի միջոցով սերունդներին են փոխանցվել ժողովրդի պատմական հիշողությունը, հերոսական անցյալի մասին պատկերացումները, հասարակական կյանքի իրադարձությունները և ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման հետ կապված գաղափարները։ Ժողովրդական վիպերգերն ու պատմական երգերը միավորում են պատմողական և քնարական տարրերը՝ պատմական իրադարձությունները, հերոսների կերպարները, պայքարի ու դիմադրության դրվագները և ժողովրդի ապրումները ներկայացնելով գեղարվեստական ու հուզական ձևով։ Դրանց բնագրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանավոր ավանդույթի լեզվական, ոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հետևելու, թե ինչպես են պատմական իրողությունները վերամշակվել ժողովրդական ստեղծագործության մեջ և պահպանվել տարբեր սերունդների հիշողության մեջ։ Բնագրային նյութը հատկապես կարևոր է բանասիրական հետազոտությունների համար, քանի որ թույլ է տալիս ուսումնասիրել բառապաշարը, ժողովրդական դարձվածքները, պատկերավորման միջոցները, կրկնությունները, ռիթմիկ կազմակերպումը և պատմողական ձևերը՝ առանց ստեղծագործությունների սկզբնական արտահայտչական առանձնահատկությունները երկրորդական դարձնելու։ Միաժամանակ այս նյութերը հնարավորություն են տալիս դիտարկելու բանավոր ստեղծագործության տարբերակային բնույթը, ավանդույթի փոխանցման եղանակները և տեղական միջավայրի ազդեցությունը երգերի բովանդակության ու ձևի վրա։ Պատմական երգային բանահյուսությունը կարևոր է նաև որպես մշակութային հիշողության աղբյուր․ այն արտացոլում է ժողովրդի վերաբերմունքը պատմական իրադարձություններին, հերոսականության ու արդարության մասին պատկերացումներին, հայրենիքի պաշտպանության գաղափարին և համայնքի ճակատագրին։ Նման բնագրերի համակարգված ներկայացումը նպաստում է հայ բանահյուսական ժառանգության գիտական շրջանառությանը, տարբեր ստեղծագործությունների համեմատական ուսումնասիրությանը և դրանց գեղարվեստական արժեքի բացահայտմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել բանագետներին, բանասերներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, երաժշտագետներին, ազգագրագետներին և հայ ժողովրդական ստեղծագործության բնագրային ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև արժեքավոր ընթերցանության նյութ է նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայ ժողովրդի պատմական հիշողությամբ, ժողովրդական երգարվեստով և ազգային մշակույթի բանավոր ավանդույթներով։

Գր. Ա. Գրիգորյանի աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական վիպերգերի և պատմական երգային բանահյուսության միջնադարյան շերտերի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով ժողովրդական ստեղծագործության դերը պատմական հիշողության պահպանման, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և անցյալի իրադարձությունների սերնդեսերունդ փոխանցման գործում։ Ժողովրդական վիպերգերն ու պատմական երգերը բանավոր մշակույթի կարևոր տեսակներ են, որոնցում պատմական անձանց, պատերազմների, հասարակական բախումների, հերոսական արարքների և ժողովրդի ճակատագրի մասին պատկերացումները վերածվում են գեղարվեստական պատումի։ Դրանք միավորում են պատմական հիշողությունն ու բանաստեղծական արտահայտչամիջոցները՝ փաստական իրադարձությունները ներկայացնելով ոչ միայն որպես անցյալի դեպքեր, այլև որպես համայնքի արժեքների, ձգտումների և հավաքական զգացմունքների արտահայտություն։ Միջնադարյան հայ երգային բանահյուսության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են պատմական իրադարձություններն ու հասարակական փորձառությունը վերամշակվել ժողովրդական գիտակցության մեջ, ինչ կերպ են պահպանվել հերոսության, հայրենիքի պաշտպանության, հավատարմության, կորստի և ազատության գաղափարները, ինչպես նաև ինչպես են դրանք արտացոլվել երգային պատումներում։ Այս ստեղծագործություններն առանձնանում են բանավոր փոխանցման պայմաններում ձևավորված լեզվական ու գեղարվեստական հատկանիշներով՝ կրկնություններով, ռիթմիկ կառուցվածքներով, պատկերավոր համեմատություններով, հուզական դիմումներով և պատմողական հնարքներով։ Դրանց բովանդակությունը հաճախ արտահայտում է ոչ միայն առանձին հերոսների կամ դեպքերի գնահատականը, այլև ժողովրդի բարոյական պատկերացումները, սոցիալական հարաբերությունները և պատմական փորձի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Հեղինակի ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է ժողովրդական երգերի՝ որպես պատմամշակութային սկզբնաղբյուրների դիտարկումը։ Դրանք կարող են լրացնել գրավոր պատմագրության տվյալները՝ ներկայացնելով այն զգացմունքային և հասարակական միջավայրը, որի մեջ ընկալվել ու պահպանվել են անցյալի իրադարձությունները։ Միաժամանակ բանահյուսական նյութը պահանջում է պատմական փաստերի և գեղարվեստական վերամշակման տարբերակում, ինչն էլ այս բնագավառի գիտական ուսումնասիրությանը հաղորդում է առանձնահատուկ նշանակություն։ Աշխատությունը կարևոր է հայ ժողովրդական բանահյուսության ժանրային համակարգի, միջնադարյան մշակույթի և ազգային պատմական հիշողության հետազոտման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, երաժշտագետներին, ազգագրագետներին և հայ միջնադարյան մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Դ. Ա. Կիպշիձեի աշխատությունը նվիրված է Անիի և նրա շրջակայքի քարանձավների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով Անիի XIV հնագիտական արշավախմբի հետազոտական նյութերի վրա։ Անիի քարանձավային համալիրները միջնադարյան քաղաքի պատմական և մշակութային միջավայրի կարևոր բաղադրիչներից են։ Դրանք ներկայացնում են ժայռային տարածքներում ստեղծված կամ բնական գոյացությունների հարմարեցմամբ ձևավորված կառույցների բազմազանություն, որոնք կարող էին ծառայել տարբեր նպատակների՝ բնակության, տնտեսական գործունեության, ապաստանի կամ կրոնական ու ծիսական օգտագործման համար։ Քարանձավների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու Անիի և հարակից տարածքների բնակեցման պատմության, բնական միջավայրի օգտագործման, շինարարական հմտությունների և մարդկանց առօրյա կյանքի մասին։ Հնագիտական հետազոտության տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն քարանձավների տեղադրությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ժայռային տարածքի մշակման հետքերը, հնարավոր գործառույթները և դրանց կապը շրջակա պատմական հուշարձանների հետ։ Այս տվյալները կարող են նպաստել քաղաքի ու նրա մերձակա տարածքների պատմական տեղագրության վերակազմությանը և տարբեր ժամանակաշրջանների բնակեցման շերտերի ուսումնասիրմանը։ Անիի հնագիտական ժառանգությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջնադարյան հայկական քաղաքակրթության պատմության մեջ, քանի որ քաղաքը եղել է քաղաքական, տնտեսական, հոգևոր և մշակութային նշանակալի կենտրոն։ Քարանձավային կառույցների փաստագրումն ու քննությունը լրացնում են քաղաքի պատմության վերաբերյալ պատկերացումները՝ ուշադրությունը տեղափոխելով ոչ միայն հայտնի եկեղեցիների, պալատների և պաշտպանական կառույցների, այլև բնակեցման ու առօրյա կյանքի ավելի քիչ ուսումնասիրված ձևերի վրա։ Արշավախմբի նյութերի գիտական արժեքը կապված է դաշտային դիտարկումների, հուշարձանների նկարագրության և հնագիտական տվյալների պահպանման հետ, որոնք կարող են օգտագործվել հետագա համեմատական ուսումնասիրություններում։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հնագետների, պատմաբանների, ճարտարապետության պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, քարանձավային կառույցների հետազոտողների և Անիի պատմամշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն կարևոր նյութ է միջնադարյան Հայաստանի բնակեցման, ճարտարապետական միջավայրի և պատմական լանդշաֆտի ուսումնասիրման համար։

«Հայ ժողովրդական խաղեր» բազմահատոր աշխատության երկրորդ հատորը նվիրված է հայ ժողովրդի ավանդական խաղային մշակույթի հավաքմանը, դասակարգմանը և ուսումնասիրությանը։ Ժողովրդական խաղերը ազգային ոչ նյութական մշակութային ժառանգության կարևոր բաղադրիչներից են, քանի որ դրանց միջոցով պահպանվել և սերնդեսերունդ փոխանցվել են համայնքային կյանքի առանձնահատկությունները, վարքականոնները, աշխարհընկալումը, բանավոր խոսքի ձևերը և երեխաների ու մեծահասակների փոխհարաբերությունների ավանդական դրսևորումները։ Խաղերը միայն ժամանցի միջոց չեն․ դրանք միաժամանակ իրականացնում են դաստիարակչական, ճանաչողական, հաղորդակցական և սոցիալական գործառույթներ՝ նպաստելով շարժողական հմտությունների, ուշադրության, հիշողության, արագ կողմնորոշվելու, համագործակցելու և մրցակցային իրավիճակներում գործելու կարողությունների զարգացմանը։ Հայ ժողովրդական խաղային ավանդույթը ներառում է շարժողական և մրցակցային խաղեր, խմբային ու անհատական զբաղմունքներ, կանոններով կազմակերպվող խաղային գործողություններ, ինչպես նաև երգերով, ասույթներով, հանելուկներով և բանավոր խոսքի այլ ձևերով ուղեկցվող խաղեր։ Դրանց կառուցվածքի, կանոնների, անվանումների և կատարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր համայնքներում ձևավորված մշակութային ավանդույթներն ու տարածաշրջանային տարբերությունները։ Ժողովրդական խաղերը նաև արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում երեխաների առօրյայի, ընտանեկան և համայնքային դաստիարակության, տոնական սովորույթների ու սերունդների միջև մշակութային փորձի փոխանցման մասին։ Հավաքված նյութերի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ բանավոր ճանապարհով պահպանվող խաղային ավանդույթները կարող են փոփոխվել կամ աստիճանաբար դուրս գալ առօրյա գործածությունից, իսկ դրանց գրանցումն ու համակարգումը նպաստում են հետագա սերունդների համար այդ ժառանգության պահպանմանը։ Հատորը կարող է ծառայել որպես աղբյուր հայ ազգագրության, բանահյուսության, մանկական մշակույթի և ավանդական դաստիարակության ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է բանագետներին, ազգագրագետներին, մանկավարժներին, խաղերի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ ժողովրդական մշակույթը ճանաչելու և ավանդական խաղերը կրթական ու մշակութային գործունեության մեջ կիրառելու ցանկություն ունեցող ընթերցողներին։

Լևոն Աբրահամյանի գիտական աշխատությունը նվիրված է նախնադարյան հասարակությունների տոնական ծեսերի և դիցաբանական պատկերացումների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով տոնի՝ որպես մշակութային, սոցիալական և խորհրդանշական երևույթի առաջացմանն ու զարգացմանը։ Աշխատության թեմատիկ առանցքում տոնական արարողությունների և առասպելների միջև առկա կապն է, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են վաղ հասարակությունները մեկնաբանել աշխարհի ծագումը, բնության երևույթները, կյանքի ու մահվան շրջափուլերը, համայնքի գոյությունը և մարդու տեղը տիեզերական կարգի մեջ։ Նախնադարյան տոնը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ուրախության կամ հավաքական հանգստի դրսևորում, այլև որպես ծիսական գործողությունների համակարգ, որի միջոցով համայնքը վերարտադրում էր իր հավատալիքները, ամրապնդում հասարակական կապերը և փոխանցում սերունդներին մշակութային հիշողությունը։ Դիցաբանական պատումները նման ծեսերին հաղորդում էին իմաստ և խորհրդանշական հիմք՝ բացատրելով դրանց ծագումը, նշանակությունն ու կատարման կարգը։ Այս տեսանկյունից տոնը, ծեսը և առասպելը հանդես են գալիս որպես փոխկապակցված մշակութային ձևեր, որոնց միջոցով կազմակերպվում էին համայնքային կյանքը և աշխարհընկալումը։ Աշխատության ուսումնասիրական նշանակությունը կապված է նաև մշակութային երևույթների համեմատական վերլուծության հնարավորության հետ՝ տարբեր ժողովուրդների ծիսական ավանդույթներում ընդհանրություններ և առանձնահատկություններ բացահայտելու նպատակով։ Տոնական վարքաձևերի, խորհրդանիշների, ծիսական գործողությունների և առասպելական պատկերների քննությունը կարևոր նյութ է տրամադրում վաղ կրոնական մտածողության, հասարակական հարաբերությունների և մշակույթի պատմական զարգացման մասին։ Այս մոտեցումը նպաստում է տոնի՝ որպես հասարակության ինքնակազմակերպման, հավաքական ինքնության պահպանման և մշակութային իմաստների փոխանցման միջոցի ըմբռնմանը։ Գիրքը արժեքավոր է նախնադարյան մշակույթի, ծիսագիտության, դիցաբանության և կրոնական պատկերացումների ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև օգտակար է մարդաբաններին, ազգագրագետներին, բանագետներին, մշակութաբաններին, կրոնագետներին ու մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Գարեգին Սրվանձտյանցի երկերի այս հատորը ներկայացնում է հայ ժողովրդի բանավոր ստեղծագործության, ավանդական մշակույթի, կենցաղի, հավատալիքների և պատմական հիշողության ուսումնասիրման համար նշանակալի ժառանգության մի մասը։ Սրվանձտյանցը հայ բանահավաքության և ազգագրության պատմության կարևոր դեմքերից է, որի գործունեությունը մեծ դեր է ունեցել ժողովրդական բանավոր ավանդույթների գրառման, պահպանման և գիտական ու գրական շրջանառության մեջ ներմուծման գործում։ Նրա աշխատությունները արժեքավոր են իրենց հավաքած նյութերի բազմազանությամբ, ժողովրդական խոսքի կենդանի արտահայտչականությամբ և հայ ժողովրդի հոգևոր ու նյութական մշակույթի նկատմամբ ունեցած ուշադրությամբ։ Դրանցում ժողովրդական պատմությունները, ավանդությունները, զրույցները, երգերն ու կենցաղային պատկերները դիտարկվում են որպես հավաքական հիշողության և մշակութային ինքնության պահպանման կարևոր միջոցներ։ Հեղինակի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ճանաչելու ոչ միայն առանձին բանահյուսական ստեղծագործություններ, այլև այն հասարակական միջավայրը, որտեղ դրանք ստեղծվել, փոխանցվել և փոփոխվել են սերնդեսերունդ։ Ժողովրդական պատմությունների և սովորույթների գրառումը կարևոր նշանակություն ունի լեզվական առանձնահատկությունների, տեղական խոսվածքների, պատկերավոր արտահայտությունների, ավանդական աշխարհընկալման և համայնքային կյանքի ուսումնասիրման համար։ Սրվանձտյանցի ժառանգությունը հատկապես կարևոր է հայ ազգային մշակույթի պահպանման տեսանկյունից, քանի որ բանավոր ավանդույթները հաճախ փոխանցում են այնպիսի պատմական և մշակութային տեղեկություններ, որոնք գրավոր աղբյուրներում կարող են ամբողջությամբ արտացոլված չլինել։ Նրա հավաքած նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հայ ժողովրդի ինքնության ձևավորման պատմական հիմքերը, տարածաշրջանային մշակութային տարբերությունները և ժողովրդական ստեղծագործության կապը առօրյա կյանքի հետ։ Հատորը հետաքրքրություն է ներկայացնում բանագետների, ազգագրագետների, բանասերների, պատմաբանների, մշակութաբանների և հայ ժողովրդի ավանդական ժառանգությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև ուսանողներին, ուսուցիչներին և ընթերցողներին, որոնք ցանկանում են խորությամբ ծանոթանալ հայ բանահյուսության պատմությանը, ժողովրդական հիշողության պահպանման եղանակներին և ազգային մշակույթի ուսումնասիրության սկզբնաղբյուրներին։

Յու. Վ. Հարությունյանի աշխատությունը նվիրված է Ռուսաստանում բնակվող հայ համայնքների սոցիալական կառուցվածքի, էթնիկ ինքնության, համայնքային կյանքի և հարմարվողականության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Մոսկվայի և Կրասնոդարի հայերի էթնոսոցիոլոգիական հետազոտության հիման վրա։ Գիրքը հայ սփյուռքի ուսումնասիրությունը դիտարկում է սոցիոլոգիական տեսանկյունից՝ ուշադրություն դարձնելով այն գործոններին, որոնք ձևավորում են էթնիկ պատկանելության գիտակցումը, համայնքային համախմբվածությունը և հայերի հարաբերությունները բնակության երկրի հասարակական միջավայրի հետ։ Ռուսաստանի հայ համայնքների փորձը կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից հայկական սփյուռքի բազմազանությունը հասկանալու համար, քանի որ համայնքների սոցիալական դիրքը, բնակության պայմանները, զբաղվածության ոլորտները և տեղական հասարակության հետ փոխհարաբերությունները կարող են տարբեր լինել՝ կախված տարածաշրջանային միջավայրից և պատմական հանգամանքներից։ Մոսկվայի և Կրասնոդարի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են քաղաքային և տարածաշրջանային պայմանները ներգործում համայնքային կազմակերպվածության, սոցիալական կապերի, ազգային ինքնության պահպանման և հասարակական ինտեգրման վրա։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն էթնիկ ինքնության վերարտադրության մեխանիզմները, ընտանեկան ու համայնքային կապերի դերը, մշակութային ավանդույթների պահպանումը, մայրենի լեզվի կիրառությունը և սերունդների միջև ազգային պատկանելության փոխանցումը։ Էթնոսոցիոլոգիական մոտեցումը թույլ է տալիս հայկական սփյուռքը դիտարկել ոչ միայն որպես պատմականորեն ձևավորված համայնքների ամբողջություն, այլև որպես սոցիալական հարաբերությունների, ինքնության ձևավորման և շարունակական փոփոխությունների միջավայր։ Գիրքը կարևոր է Ռուսաստանի հայ համայնքների սոցիալական կյանքի, հետխորհրդային միգրացիոն գործընթացների և ժամանակակից սփյուռքի զարգացման միտումների ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգներին, ազգագրագետներին, միգրացիայի և սփյուռքի հետազոտողներին, հայագետներին, ուսանողներին ու հայ համայնքների հասարակական և մշակութային կյանքով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ազգային փոքրամասնությունների հասարակական դիրքին, քաղաքացիական կյանքին մասնակցությանը և երկրի ժողովրդավարական զարգացման ու քաղաքացիական հասարակության կայացման գործընթացներում նրանց ունեցած դերին։ Այն անդրադառնում է ազգային փոքրամասնությունների և պետության փոխհարաբերություններին, բազմազան հասարակության ձևավորման առանձնահատկություններին, էթնիկ ինքնության պահպանմանն ու զարգացմանը, ինչպես նաև տարբեր համայնքների հասարակական ինտեգրման և հավասար մասնակցության խնդիրներին։ Քաղաքացիական հասարակության կայացումը ենթադրում է ոչ միայն ժողովրդավարական ինստիտուտների և հասարակական կազմակերպությունների զարգացում, այլև քաղաքացիների ակտիվ ներգրավվածություն հանրային կյանքում, իրավունքների պաշտպանություն, տարբեր խմբերի շահերի ներկայացում և հասարակական երկխոսության ամրապնդում։ Այս համատեքստում ազգային փոքրամասնությունների մասնակցությունը կարևոր է հասարակության ներառականության, փոխադարձ վստահության և սոցիալական համերաշխության ձևավորման համար։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու ազգային ու մշակութային ինքնության պահպանման, մայրենի լեզվի և մշակութային ժառանգության փոխանցման, կրթական ու տեղեկատվական հասանելիության, հասարակական կազմակերպությունների գործունեության և որոշումների կայացման գործընթացներում ներկայացվածության հարցերը։ Միաժամանակ այն առնչվում է փոքրամասնությունների իրավունքների պաշտպանության իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերին, հավասար հնարավորությունների ապահովմանը և խտրականության կանխարգելման կարևորությանը։ Հրատարակությունը նշանակալի է Հայաստանի հասարակական-քաղաքական զարգացման և ազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ ազգային փոքրամասնությունների խնդիրները դիտարկում է քաղաքացիական հասարակության ձևավորման ավելի լայն համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել քաղաքագետներին, սոցիոլոգներին, իրավաբաններին, էթնիկ ուսումնասիրություններով զբաղվող հետազոտողներին, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետներին, ուսանողներին և ազգային փոքրամասնությունների իրավունքներով ու ժողովրդավարական հասարակության զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ժողովածուն ամփոփում է Յուրի Մկրտումյանի ծննդյան 80-ամյակին նվիրված գիտաժողովի նյութերը՝ ներկայացնելով նրա գիտական ժառանգության, հետազոտական հետաքրքրությունների և հայ հասարակության ու մշակույթի ուսումնասիրության մեջ ունեցած ներդրման հետ առնչվող հարցեր։ Հոբելյանական գիտաժողովի նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու գիտնականի գործունեության նշանակությանը, գնահատելու նրա հետազոտությունների տեղը համապատասխան գիտակարգերի զարգացման պատմության մեջ և դիտարկելու նրա առաջադրած խնդիրների շարունակական արդիականությունը։ Ազգագրական և մշակութաբանական ուսումնասիրությունների շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում ավանդական հասարակության կառուցվածքի, կենցաղի, սովորույթների, համայնքային հարաբերությունների, մշակութային ժառանգության և պատմական փոփոխությունների ուսումնասիրությունները։ Այսպիսի գիտական ժողովածուները նպաստում են տարբեր հետազոտական մոտեցումների և մեթոդների փոխանակմանը, գիտական բանավեճի զարգացմանը և նոր սերնդի մասնագետների ներգրավմանը համապատասխան բնագավառներում։ Դրանք միաժամանակ փաստագրում են գիտական հանրության վերաբերմունքը նշանավոր հետազոտողի ժառանգությանը և պահպանելով գիտաժողովի զեկուցումները՝ ստեղծում են հետագա ուսումնասիրությունների համար կարևոր նյութական հիմք։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ազգագրությամբ, մարդաբանությամբ, հայագիտությամբ և մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների ու ուսանողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև Յուրի Մկրտումյանի գիտական գործունեությամբ, հայ հասարակության ավանդական մշակույթի ուսումնասիրության պատմությամբ և հայաստանյան գիտական մտքի զարգացման ընթացքով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ռուբեն Վարդանյանի գիտական աշխատությունը նվիրված է Կիլիկիայի հայկական թագավորության դրամագիտական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով Լևոն I Մեծագործի կառավարման ժամանակաշրջանի և այդ շրջանի դրամների վրա։ Այն «Հայաստանի հայկական դրամների սիլլոգե» մատենաշարի առաջին հատորն է և կարևոր ներդրում է հայկական դրամագիտության, միջնադարյան պետականության պատմության ու պատմական նյութական մշակույթի ուսումնասիրման բնագավառում։ Աշխատության հիմնական առարկան կիլիկյան հայկական դրամներն են, որոնք դիտարկվում են ոչ միայն որպես դրամաշրջանառության միջոցներ, այլև որպես պատմական սկզբնաղբյուրներ՝ տեղեկություններ հաղորդելով թագավորական իշխանության, պետական խորհրդանիշների, արքայական տիտղոսների, պատկերագրական ավանդույթների և ժամանակաշրջանի մշակութային կապերի մասին։ Դրամների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական ու տնտեսական պատմության վերակազմության համար, քանի որ դրանց վրա պահպանված պատկերները, արձանագրությունները, դիմանկարներն ու խորհրդանշական տարրերը կարող են բացահայտել իշխանության ներկայացման ձևերը և արքունական մշակույթի առանձնահատկությունները։ Լևոն Մեծագործի կառավարման շրջանը Կիլիկիայի հայկական պատմության առանցքային փուլերից է․ 1198 թվականին նրա թագադրումը նշանավորեց իշխանապետության վերածումը թագավորության և հայկական պետականության միջազգային դիրքի ամրապնդումը։ Այդ պատմական միջավայրում դրամահատությունը կապված էր պետական ինքնուրույնության, արքայական հեղինակության և տնտեսական հարաբերությունների զարգացման հետ։ Հատորի գիտական արժեքը պայմանավորված է դրամագիտական նյութի համակարգված ներկայացմամբ, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրողներին համեմատել դրամների տեսակները, պատկերագրական հատկանիշները և արձանագրությունները, ինչպես նաև դրանք համադրել պատմական այլ տվյալների հետ։ Հայերեն և անգլերեն լեզուներով նյութերի ներկայացումը նպաստում է աշխատության օգտագործմանը ինչպես հայաստանյան, այնպես էլ միջազգային գիտական շրջանակներում։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է դրամագետների, պատմաբանների, հնագետների, թանգարանային մասնագետների և միջնադարյան հայկական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ նպաստելով Կիլիկիայի հայկական թագավորության պատմական ժառանգության ճանաչմանը, պահպանմանը և գիտական շրջանառությանը։

Ժողովածուն ընդգրկում է հայ բանահյուսության և ժողովրդական մշակույթի ուսումնասիրության համար կարևոր նյութեր՝ ներկայացնելով հայ ժողովրդի ավանդական աշխարհընկալումը, կենցաղը, հավատալիքները, սովորույթներն ու պատմական հիշողությունը։ Հատորում ներառված են Գարեգին Սրվանձտյանցի հայտնի աշխատությունները՝ «Գրոց ու բրոց», «Սասունցի Դավիթ կամ Մհերի դուռ», «Մանանա» և «Համով-հոտով», որոնք նշանակալի տեղ են զբաղեցնում հայ բանահյուսական ժառանգության հավաքման, պահպանման և ուսումնասիրության պատմության մեջ։ Դրանց միջոցով ընթերցողը ծանոթանում է ժողովրդական պատմություններին, ավանդություններին, վիպական պատումներին, բանավոր խոսքի արտահայտչականությանը և ժողովրդական մտածողության առանձնահատկություններին։ Հատուկ նշանակություն ունի «Սասունցի Դավիթ կամ Մհերի դուռ» աշխատությունը, որը կապված է հայ ժողովրդական էպոսի գրառման և պահպանման ավանդույթի հետ։ Սրվանձտյանցի գործունեությունը կարևոր դեր է ունեցել բանավոր մշակույթի արժեքների գիտական ու գրական շրջանառության մեջ մտնելու գործում։ Հատորը արժեքավոր աղբյուր է հայ բանահյուսության, ազգագրության, լեզվի, ժողովրդական հավատալիքների և ավանդական մշակույթի հետազոտողների համար, ինչպես նաև օգտակար է հայ ժողովրդի հոգևոր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների ու ուսանողների համար:

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի հայոց հայրենադարձության պատմական, հասարակական և ազգային-մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով հայ ինքնության ձևավորման, պահպանման և վերափոխման գործընթացների համատեքստում։ Հայրենադարձությունը հայ ժողովրդի պատմության կարևոր երևույթներից է, քանի որ առնչվում է հայրենիք հասկացությանը, ազգային պատկանելության գիտակցմանը, պատմական հիշողությանը և սփյուռքահայ համայնքների ու Հայաստանի միջև ձևավորված կապերին։ 20-րդ դարում հայրենադարձության տարբեր փուլերը պայմանավորված էին քաղաքական փոփոխություններով, պատմական իրադարձություններով, ազգային և հայրենասիրական շարժումներով, ինչպես նաև հայրենիքում ապրելու և ազգային միջավայրին վերամիավորվելու ձգտմամբ։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայրենադարձների անձնական ու հավաքական փորձառության, մշակութային հարմարվողականության և հասարակական ինտեգրման նշանակությունը։ Հատուկ կարևորություն ունի հայրենադարձների ինքնության բազմաշերտ բնույթը, որը ձևավորվում էր ինչպես հայկական լեզվամշակութային ժառանգության, այնպես էլ սփյուռքում ձեռք բերած կենսափորձի ազդեցությամբ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց պատմության, սփյուռքի ուսումնասիրության, միգրացիոն գործընթացների և ազգային ինքնության տեսական ու գործնական հարցերով զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հայագիտության, պատմության և հասարակական գիտությունների ուսանողներին։

Ժողովածուն ներկայացնում է հայ մանկական բանահյուսության կարևոր և ինքնատիպ մի հատված՝ ժողովրդական օրորոցայիններն ու մանկական երգերը, որոնք սերնդեսերունդ փոխանցվել են բանավոր ավանդույթի միջոցով և պահպանել հայ ժողովրդի ընտանեկան ու մանկական կյանքի պատկերները։ Օրորոցային երգերը կապված են երեխային քնեցնելու, հանգստացնելու և նրա հանդեպ ծնողական քնքշանքն արտահայտելու հետ։ Դրանցում արտացոլվում են մոր կամ ընտանիքի անդամների սերը, բարեմաղթանքները, երեխայի ապագայի վերաբերյալ հույսերն ու երազանքները, ինչպես նաև ժողովրդական աշխարհընկալմանն ու առօրյա կյանքին բնորոշ պատկերներն ու խորհրդանիշները։ Մանկական երգերն իրենց հերթին ուղեկցում են երեխայի խաղը, շարժումը, հաղորդակցությունը և շրջապատող աշխարհի ճանաչումը՝ նպաստելով լեզվական ու երաժշտական զգացողության ձևավորմանը։ Դրանց պարզ, կրկնվող կառուցվածքները, ռիթմը, մեղեդայնությունը և արտահայտիչ բառապաշարը կարևոր նշանակություն ունեն մանկական մշակույթի ուսումնասիրման համար։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է տրամադրում հայ բանավոր ավանդույթի, ժողովրդական երգարվեստի, մանկական դաստիարակության և ընտանեկան սովորույթների հետազոտման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետներին, երաժշտագետներին, ազգագրագետներին, մանկավարժներին, երաժշտության ուսուցիչներին և հայ ժողովրդական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գիրքը պատկանում է 19-րդ դարի հայերեն գեղարվեստական ընթերցանության այն շրջանակին, որտեղ պատմողական սյուժեի միջոցով ընթերցողին ներկայացվում են արտասովոր դեպքեր, ուշագրավ կերպարներ և բարոյական կամ դաստիարակչական նշանակություն ունեցող իրավիճակներ։ Վերնագրում հիշատակվող կայսեր և զարմանալի տղայի կերպարների համադրությունը հուշում է իշխանության ու անհատական կարողությունների, փորձառության և երիտասարդական հնարամտության հնարավոր հակադրության մասին։ Նման պատմությունները հաճախ նպատակ են ունեցել ոչ միայն հետաքրքրել ընթերցողին զարգացող դեպքերով, այլև խրախուսել խելամտությունը, քաջությունը, հնարամտությունը և դժվար իրավիճակներում ճիշտ կողմնորոշվելու կարողությունը։ Ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել նաև իր ժամանակաշրջանի ընթերցանության մշակույթի համատեքստում, երբ թարգմանական և այլալեզու գրականությունից հայերեն փոխադրված պատմությունները նպաստում էին գեղարվեստական ընթերցանության տարածմանը և երիտասարդ ընթերցողների հետաքրքրությունների ընդլայնմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմությամբ, մանկապատանեկան ընթերցանության ձևավորմամբ և 19-րդ դարի հայերեն գեղարվեստական հրատարակություններով զբաղվող հետազոտողներին։