Արզումանյան, Հրաչյա Վաղարշակի

Политология

Աշխատանքը նվիրված է ազգային անվտանգության տեսության զարգացման գործընթացում քաղաքականագիտական և աստվածաբանական մոտեցումների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով այն գաղափարական փոփոխության վրա, որի շրջանակում անվտանգության ավանդական քաղաքական կատեգորիաները վերաիմաստավորվում են քաղաքական աստվածաբանության տեսանկյունից։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ ազգային անվտանգությունը միայն ռազմական, քաղաքական կամ ինստիտուցիոնալ պաշտպանվածության խնդիր չէ, այլ ներառում է նաև հասարակության հիմնարար արժեքների, ինքնության, լեգիտիմության, իշխանության և հավաքական գոյության վերաբերյալ պատկերացումներ։ Այդ պատճառով աշխատանքի շրջանակում ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են քաղաքական իշխանության, ինքնիշխանության, արտակարգ դրության, սպառնալիքի, թշնամու, զոհաբերության և հասարակական համախմբման հասկացությունները փոխկապակցվում անվտանգության մասին տեսական պատկերացումների հետ։ Հետազոտությունը կարևորում է ազգային անվտանգության հայեցակարգերի պատմական և փիլիսոփայական փոփոխությունը՝ ցույց տալով, որ անվտանգության ընկալումը տարբեր ժամանակաշրջաններում պայմանավորված է ոչ միայն միջազգային հարաբերությունների և ուժային հավասարակշռության փոփոխություններով, այլև հասարակության կողմից ընդունված հիմնարար աշխարհայացքային ու արժեքային համակարգերով։ Քաղաքական աստվածաբանության ներգրավումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու այն խորքային մեխանիզմները, որոնց միջոցով քաղաքական համակարգերը ձևավորում են լեգիտիմության և սպառնալիքի մասին պատկերացումներ, սահմանում ընդունելի և անընդունելի վարքագծի սահմանները և հիմնավորում արտակարգ քաղաքական միջոցների կիրառումը։ Աշխատանքում կարող է առանձնահատուկ ուշադրություն դարձվել ինքնիշխանության գաղափարի զարգացմանը, քանի որ այն միաժամանակ քաղաքական իշխանության կազմակերպման և անվտանգության ապահովման կարևորագույն հասկացություններից է։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս քննության ենթարկել ժամանակակից ազգային անվտանգության բազմաչափ բնույթը, որտեղ ռազմական վտանգներին զուգահեռ նշանակություն են ստանում քաղաքական, սոցիալական, մշակութային, տեղեկատվական և արժեքային սպառնալիքները։ Նման մոտեցումը թույլ է տալիս ազգային անվտանգությունը դիտարկել ոչ միայն որպես արտաքին վտանգներից պաշտպանվելու համակարգ, այլև որպես քաղաքական համայնքի ինքնության, ամբողջականության և շարունակականության պահպանման մեխանիզմ։ Հետազոտության տեսական նշանակությունն այն է, որ այն փորձում է կապ հաստատել քաղաքագիտության, քաղաքական փիլիսոփայության և աստվածաբանական մտածողության միջև՝ բացահայտելով դրանց հատման կետերը անվտանգության տեսության զարգացման գործընթացում։ Այս տեսանկյունից քաղաքական-աստվածաբանական տեղաշարժը կարող է ընկալվել որպես ազգային անվտանգության տեսական հիմքերի ընդլայնում, որի շնորհիվ հնարավոր է ավելի ամբողջական կերպով ուսումնասիրել իշխանության և անվտանգության փոխհարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ձգտում է ցույց տալ, որ ազգային անվտանգության ժամանակակից տեսությունը ձևավորվում է ոչ միայն նյութական ուժի, ինստիտուտների և սպառնալիքների գնահատման հիման վրա, այլև քաղաքական համայնքի ինքնության, արժեքների, լեգիտիմության և գոյության իմաստի վերաբերյալ խորքային պատկերացումների ազդեցությամբ, ինչն այդ թեման դարձնում է կարևոր ինչպես ժամանակակից քաղաքական տեսության, այնպես էլ ազգային անվտանգության ուսումնասիրությունների համար։