Byron, George Gordon, 1788-1824

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Ջորջ Գորդոն Բայրոնի հայերենի ուսումնառության հետ կապված լեզվական նյութերի և նրա բանաստեղծական ժառանգության փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրություն դարձնելով հայ լեզվի ու մշակույթի նկատմամբ բանաստեղծի հետաքրքրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կարող են լինել հայերենի ուսուցման ընթացքում կատարված գրավոր վարժությունները, բառապաշարային և քերականական աշխատանքները, թարգմանական փորձերը և դրանց կապը Բայրոնի մտավոր ու գրական գործունեության հետ։ Այս նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էր եվրոպացի հեղինակն ընկալում իրեն անծանոթ լեզվի կառուցվածքը, ինչպիսի լեզվական դժվարությունների էր հանդիպում և ինչ եղանակներով էր յուրացնում հայերենի բառապաշարն ու քերականական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզու Մխիթարյան միաբանության մշակութային և կրթական միջավայրը, որի հետ Բայրոնի շփումները նպաստեցին հայոց լեզվի, պատմության և գրական ժառանգության նկատմամբ նրա հետաքրքրության խորացմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել նրա հայագիտական հետաքրքրությունների ձևավորումը, հայերենից և հայերենին առնչվող թարգմանական աշխատանքները, ինչպես նաև Մխիթարյանների հետ մտավոր համագործակցության նշանակությունը։ Բանաստեղծական ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս քննարկելու՝ արդյոք և ինչ չափով արևելյան մշակույթների, լեզուների ու պատմական միջավայրերի նկատմամբ հետաքրքրությունը կապվում է նրա գեղարվեստական մտածողության և պատկերային համակարգի հետ՝ առանց լեզվական վարժությունները բանաստեղծական ազդեցության ուղղակի ապացույց դիտարկելու։ Կարևորվում է ձեռագրային և տպագիր նյութերի տեքստաբանական քննությունը, քանի որ ուսումնական գրառումները կարող են արժեքավոր տեղեկություններ պահպանել լեզվի յուրացման ընթացքի և ժամանակաշրջանի հայագիտական կրթական մեթոդների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև XIX դարի սկզբի եվրոպական հայագիտության զարգացմանը և հայ մշակույթի նկատմամբ ռոմանտիզմի դարաշրջանի հետաքրքրությանը՝ Բայրոնի փորձը դիտարկելով ավելի լայն մշակութային փոխանակումների համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է բայրոնագիտության, հայագիտության, համեմատական գրականագիտության, թարգմանագիտության և լեզվական շփումների պատմության մոտեցումները՝ բացահայտելով անգլիացի բանաստեղծի հայերենագիտական գործունեության տեղը նրա մտավոր կենսագրության և հայ-եվրոպական մշակութային կապերի պատմության մեջ։

Литература

Աշխատությունը համադրում է հայերենի ուսուցմանն ուղղված վարժություններ և բանաստեղծական ստեղծագործություններ՝ միավորելով լեզվական գիտելիքների ամրապնդումն ու գրական ընթերցանությունը։ Վարժությունների բաժինը կարող է ծառայել հայերենի բառապաշարի, քերականական ձևերի, նախադասության կառուցման և գրավոր արտահայտվելու հմտությունների զարգացմանը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով տեսական գիտելիքները կիրառելու գործնական առաջադրանքներում։ Բանաստեղծությունների ընդգրկումը ուսուցողական նյութին հաղորդում է գեղարվեստական և մշակութային արժեք՝ ծանոթացնելով հայերեն բանաստեղծական խոսքի արտահայտչական հնարավորություններին, պատկերավոր լեզվին և հուզական երանգներին։ Այսպիսի ժողովածուները կարևոր նշանակություն ունեն լեզվի ուսուցման գործընթացում, քանի որ լեզվական կարողությունների զարգացումը կապում են գրական ճաշակի ձևավորման և ընթերցանության մշակույթի հետ։ Գիրքը կարող էր կիրառվել ուսումնական միջավայրում՝ որպես լեզվական վարժությունների և գրական նմուշների համատեղ հավաքածու, ինչպես նաև ինքնուրույն սովորողների համար՝ հայերենը գործնականորեն յուրացնելու նպատակով։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայալեզու կրթական գրականության, լեզվի դասավանդման մեթոդների և բանաստեղծական ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Литература

Աշխատանքը անգլիացի բանաստեղծ Ջորջ Գորդոն Բայրոնի նշանավոր չափածո ստեղծագործության՝ «Չայլդ Հարոլդի ուխտագնացության» իտալական հատվածին առնչվող հրատարակություն է։ Բայրոնի այս երկը ռոմանտիզմի կարևորագույն ստեղծագործություններից է, որտեղ ճանապարհորդության պատումը միահյուսվում է անհատի ներաշխարհի, պատմական հիշողության, բնության գեղեցկության և մարդկային գոյության շուրջ փիլիսոփայական խորհրդածությունների հետ։ Իտալիային նվիրված հատվածներում բանաստեղծական հայացքը կենտրոնանում է երկրի հարուստ պատմության, հին քաղաքակրթության հետքերի, արվեստի ու ճարտարապետության հուշարձանների և մշակութային ժառանգության վրա։ Հռոմի, Վենետիկի և իտալական այլ վայրերի պատկերները դառնում են ոչ միայն ճանապարհորդական նկարագրությունների առարկա, այլև անցյալի փառքի, ժամանակի կործանարար ուժի և քաղաքակրթությունների փոփոխության խորհրդանիշներ։ Գլխավոր կերպարի ճանապարհորդությունը միաժամանակ արտաքին տեղաշարժ է և ներքին որոնում, որի ընթացքում բացահայտվում են նրա օտարվածությունը, հիասթափությունը, ազատության ձգտումն ու աշխարհի նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքը։ Բայրոնի ռոմանտիկական պոեզիային բնորոշ են հուզական լարվածությունը, վառ բնապատկերները, պատմական զուգադրումները և անհատի ազատության գաղափարի ընդգծումը։ Ստեղծագործությունը կարևոր է եվրոպական ռոմանտիզմի, Բայրոնի գրական ժառանգության և Իտալիայի պատմամշակութային կերպարի գեղարվեստական ընկալման ուսումնասիրության համար։