Դալլաքյան, Արմինե Հրաչիկի

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է տարրական դպրոցի ուսուցչի մասնագիտական կոմպետենտության ձևավորման հիմնախնդրին՝ կրթական բարեփոխումների պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակակից ուսուցչի մասնագիտական պատրաստվածության այնպիսի մակարդակի ձևավորումն է, որը հնարավորություն է տալիս նրան արդյունավետ աշխատել փոփոխվող կրթական միջավայրում, կիրառել նոր մանկավարժական մոտեցումներ, կազմակերպել սովորողակենտրոն ուսուցում և արձագանքել տարրական դպրոցում առաջացող կրթական բազմազան պահանջներին։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ կրթական բարեփոխումների հաջողությունը մեծապես կախված է ոչ միայն ուսումնական ծրագրերի, չափորոշիչների կամ դասավանդման նոր մեթոդների ներդրումից, այլև այդ փոփոխություններն իրականացնող ուսուցչի մասնագիտական կարողություններից։ Մասնագիտական կոմպետենտությունը ներկայացվում է որպես գիտելիքների, հմտությունների, կարողությունների, մասնագիտական արժեքների և գործնական փորձի ամբողջություն, որը ուսուցչին հնարավորություն է տալիս ինքնուրույն և արդյունավետ լուծել մասնագիտական խնդիրները։ Տարրական դպրոցի ուսուցչի դեպքում այս խնդիրը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ հենց տարրական կրթության փուլում են ձևավորվում երեխայի ուսումնառության հիմնական սովորությունները, ճանաչողական հետաքրքրությունները, հաղորդակցական կարողությունները և դպրոցական միջավայրին հարմարվելու սկզբնական փորձը։ Հետազոտության մեջ կարող են առանձնացվել ուսուցչի մասնագիտական կոմպետենտության մի քանի փոխկապակցված բաղադրիչներ՝ առարկայական և մեթոդական գիտելիքներ, մանկավարժական և հոգեբանական պատրաստվածություն, հաղորդակցական հմտություններ, տեղեկատվական և թվային գրագիտություն, գնահատման կարողություններ, դասի պլանավորման և կազմակերպման հմտություններ, ինչպես նաև ինքնակրթության և մասնագիտական ինքնազարգացման կարողություն։ Այս բաղադրիչների համադրությունն է ձևավորում այն մասնագետին, որը կարող է ոչ միայն փոխանցել գիտելիք, այլև ստեղծել արդյունավետ կրթական միջավայր։ Կրթական բարեփոխումների պայմաններում փոխվում է նաև ուսուցչի դերի ընկալումը։ Ավանդական մոդելում ուսուցիչը հիմնականում հանդես էր գալիս որպես գիտելիքի փոխանցող, մինչդեռ ժամանակակից կրթական մոտեցումներում նա ավելի հաճախ դիտարկվում է որպես սովորողի ուսումնառությունը կազմակերպող, ուղղորդող և աջակցող մասնագետ։ Այս փոփոխությունը պահանջում է դասավանդման մեթոդների վերանայում, ակտիվ և համագործակցային ուսուցման ձևերի կիրառում, սովորողների անհատական առանձնահատկությունների հաշվառում և նրանց ինքնուրույն գործունեության խթանում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նոր կրթական չափորոշիչների և ուսումնական ծրագրերի պայմաններում ուսուցչի պատրաստվածության ուսումնասիրությունը։ Նոր պահանջները կարող են ենթադրել ոչ միայն առարկայական գիտելիքների յուրացում, այլև վերջնարդյունքների վրա հիմնված ուսուցման կազմակերպում, կարողությունների զարգացում, ձևավորող գնահատման կիրառում և միջառարկայական կապերի ապահովում։ Այս պայմաններում ուսուցիչը պետք է կարողանա ճկուն կերպով հարմարեցնել դասավանդման ռազմավարությունը սովորողների տարիքային, անհատական և կրթական կարիքներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մասնագիտական զարգացման շարունակականությանը։ Կրթական բարեփոխումները մեկանգամյա փոփոխություն չեն, և ուսուցիչը պետք է կարողանա մշտապես կատարելագործել իր գիտելիքներն ու մեթոդական զինանոցը։ Այդ նպատակով կարևոր են վերապատրաստումները, սեմինարները, մասնագիտական համայնքներում համագործակցությունը, փորձի փոխանակումը, ինքնակրթությունը և սեփական դասավանդման գործունեության վերլուծությունը։ Ուսուցչի մասնագիտական աճը կարող է դիտարկվել որպես շարունակական գործընթաց, որի ընթացքում նա աստիճանաբար զարգացնում է ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու և նոր կրթական խնդիրներ լուծելու կարողությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր նշանակություն ունի նաև մանկավարժական պրակտիկան։ Տեսական գիտելիքները լիարժեք մասնագիտական կոմպետենտության չեն վերածվում առանց դրանց գործնական կիրառման։ Դասարանում իրական իրավիճակների վերլուծությունը, տարբեր կրթական խնդիրների լուծումը, սովորողների առաջադիմության գնահատումը և ծնողների հետ արդյունավետ համագործակցությունը ուսուցչին հնարավորություն են տալիս ձևավորել գործնական մասնագիտական փորձ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ուսուցչի ինքնագնահատման և մասնագիտական ռեֆլեքսիայի դերին։ Սեփական աշխատանքի ուժեղ և թույլ կողմերի գիտակցումը, կիրառված մեթոդների արդյունքների վերլուծությունը և հետագա կատարելագործման ուղղությունների որոշումը մասնագիտական աճի կարևոր պայմաններ են։ Թվային տեխնոլոգիաների զարգացումը ևս նոր պահանջներ է առաջադրում տարրական դպրոցի ուսուցչին։ Ուսուցիչը պետք է կարողանա ընտրել և նպատակային կիրառել թվային կրթական ռեսուրսներ՝ չփոխարինելով դրանցով մանկավարժական նպատակահարմարությունը, այլ օգտագործելով դրանք ուսուցման արդյունավետության բարձրացման համար։ Միաժամանակ կարևոր են թվային անվտանգության, տեղեկատվության ընտրության և սովորողների տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան տեխնոլոգիական գործիքների կիրառման հմտությունները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կրթական բարեփոխումների գործընթացը դիտարկում է որպես ուսուցչի մասնագիտական դերի և պահանջների վերափոխման կարևոր գործոն։ Տարրական դպրոցի ուսուցչի մասնագիտական կոմպետենտության ձևավորումը ներկայացվում է որպես շարունակական և բազմաբաղադրիչ գործընթաց, որը պահանջում է բարձրորակ մասնագիտական կրթություն, գործնական պատրաստվածություն, շարունակական վերապատրաստում, նորարարական մեթոդների յուրացում, թվային կարողությունների զարգացում և ինքնակրթության մշակույթի ձևավորում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, տարրական կրթության մասնագետների, ուսուցիչների վերապատրաստմամբ զբաղվող կազմակերպությունների, կրթության կառավարման մասնագետների, մանկավարժական բուհերի դասախոսների և ուսանողների համար։