Դավթյան, Սոնյա Սուրենի

Литература

Աշխատությունը նվիրված է ռուսական սիմվոլիզմի պոետիկայում ձևավորված յուրահատուկ սինթետիկ ժանրային երևույթի ուսումնասիրությանը, որի կառուցվածքում գրական խոսքը փոխազդում է երաժշտական մտածողության սկզբունքների հետ։ Հետազոտության առանցքում գրական ստեղծագործության այնպիսի կազմակերպումն է, երբ երաժշտական սիմֆոնիայի կառուցվածքային, ռիթմական, հնչերանգային և կոմպոզիցիոն առանձնահատկությունները վերաիմաստավորվում են խոսքային արվեստի միջոցներով։ Քննվում է գրականության և երաժշտության փոխհարաբերությունը ռուսական սիմվոլիզմի գեղագիտական համակարգում՝ ուշադրություն դարձնելով այն գաղափարին, որ տարբեր արվեստների սահմանների մերձեցումը հնարավորություն է տալիս ստեղծելու բազմաշերտ և ներքին կապերով միավորված գեղարվեստական ամբողջություն։ Սիմֆոնիկ սկզբունքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտությունից փոխառված արտաքին ձև, այլև որպես ստեղծագործության կառուցման եղանակ, որտեղ կրկնությունները, թեմաների զարգացումը, մոտիվների փոխակերպումները, հակադրությունները և ռիթմային շարժումը ձևավորում են տեքստի ներքին միասնությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում լեզվի հնչյունական կազմակերպմանը, բառերի և պատկերների կրկնությանը, լեյտմոտիվների համակարգին, շարահյուսական ռիթմին և տարբեր իմաստային շերտերի զուգահեռ զարգացմանը։ Հետազոտությունը բացահայտում է նաև ժանրային սինթեզի առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են արձակի, պոեզիայի, երաժշտական կոմպոզիցիայի և երբեմն դրամատիկական արտահայտչականության հատկանիշները միավորվել մեկ ստեղծագործական համակարգում։ Կարևորվում է ռուս սիմվոլիստների գեղագիտական հայացքների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ երաժշտության նկատմամբ նրանց հետաքրքրությունը և երաժշտականությունը որպես աշխարհի ու արվեստի խորքային կապերը բացահայտող սկզբունք ընկալելու միտումը։ Այս համատեքստում կարող է ուսումնասիրվել նաև Անդրեյ Բելիի ստեղծագործական փորձը, որտեղ սիմֆոնիկ կառուցվածքի սկզբունքները կարևոր դեր են ստանում նոր գրական ձևերի որոնման գործընթացում։ Վերլուծության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում խորհրդանիշների, գունային և ձայնային պատկերների, ասոցիատիվ կապերի ու կրկնվող թեմատիկ միավորների գործառույթներին։ Ժանրի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լայնորեն հասկանալ ռուսական սիմվոլիզմի փորձարարական բնույթը, արվեստների համադրության ձգտումը և ավանդական ժանրային սահմանները վերափոխելու միտումները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի գրական ժանրերի տեսության, ռուսական մոդեռնիզմի և միջարվեստային փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես է երաժշտական մտածողությունը վերածվում գրական տեքստի կառուցվածքային և իմաստաստեղծ սկզբունքի։