Литературная симфония как синтетический жанр в поэтике русского символизма

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության հեռահաղորդակցության ոլորտում մարդկային ռեսուրսների կառավարման համակարգի կատարելագործման ուղղությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով կազմակերպությունների մրցունակության բարձրացման գործում մարդկային կապիտալի դերը։ Վերլուծվում են կադրային քաղաքականության հիմնական բաղադրիչները՝ աշխատուժի ներգրավում և ընտրություն, մասնագիտական զարգացման ծրագրեր, մոտիվացիոն համակարգեր, աշխատանքի արդյունավետության գնահատում և պահպանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թվային տնտեսության պայմաններում HR կառավարման նոր մոտեցումներին, ներառյալ թվայնացված HR համակարգերի կիրառումը, հեռավար աշխատանքի կազմակերպումը և աշխատակիցների հմտությունների շարունակական զարգացման մեխանիզմները։ Ուսումնասիրությունը նաև քննարկում է ոլորտի առանձնահատկությունները՝ բարձր տեխնոլոգիական միջավայր, արագ փոփոխվող շուկա և մասնագիտական բարձր պահանջներ, ինչպես նաև միջազգային լավագույն փորձի կիրառելիությունը ՀՀ հեռահաղորդակցության ընկերություններում։ Աշխատությունը ներկայացնում է գործնական առաջարկություններ, որոնք կարող են նպաստել մարդկային ռեսուրսների կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը և ոլորտի կայուն զարգացմանը։

Պատմություն

19-րդ դարի վերջին հրատարակված այս վավերագրական աշխատությունը ներկայացնում է Ամերիկյան Կարմիր խաչի իրականացրած մարդասիրական օգնության առաքելությունը Օսմանյան կայսրության Փոքր Ասիայի տարածքներում, որտեղ զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և սովի հետևանքով հազարավոր մարդիկ հայտնվել էին ծայրահեղ ծանր վիճակում։ Գրքում ներառված են առաքելության ղեկավարների և մասնակիցների պաշտոնական զեկույցները, ճանապարհորդական գրառումները, բժշկական դիտարկումները, ֆինանսական հաշվետվությունները, հեռագրերը և օգնության բաշխման մանրամասները՝ ստեղծելով իրադարձությունների ամբողջական ու փաստագրական պատկերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օգնության կազմակերպման դժվարություններին, տեղական իշխանությունների հետ հարաբերություններին, հիվանդությունների տարածմանը, բնակչության կենցաղային պայմաններին և կամավորների կատարած աշխատանքի նշանակությանը։ Հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է միջազգային մարդասիրական գործունեության, Կարմիր խաչի պատմության և 1895–1896 թվականների հայկական կոտորածների հետևանքների ուսումնասիրման համար, քանի որ ներկայացնում է դեպքերի անմիջական ականատեսների վկայություններն ու պաշտոնական փաստաթղթերը՝ արտացոլելով ինչպես տուժած բնակչության ողբերգական վիճակը, այնպես էլ օգնության կազմակերպման և իրականացման փորձը։

Այլ առարկաներ

Այս հրատարակությունը «Նոր գրքեր. Տեղեկատվական բուլետեն (2010, կեսամյա)» բնույթի մատենագիտական տեղեկատու է, որը պատրաստվում է գրադարանային և մատենագիտական ծառայությունների կողմից՝ նպատակ ունենալով համակարգված կերպով ներկայացնել տվյալ ժամանակահատվածում հրատարակված կամ գրադարան մուտք գործած նոր գրքերը։ Այն հանդիսանում է պաշտոնական տեղեկատվական աղբյուր, որտեղ գրականությունը դասակարգվում է ըստ թեմատիկ բաժինների՝ հասարակական գիտություններ, տեխնիկական գիտություններ, բնական գիտություններ, գրականություն, արվեստ և այլ ոլորտներ, ինչը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել նոր հրատարակությունների բազմազանության մեջ։ Յուրաքանչյուր գրքի մասին տրվում են ստանդարտացված մատենագիտական տվյալներ՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակման վայր, հրատարակչություն, տարեթիվ և էջերի քանակ, իսկ որոշ դեպքերում նաև թեմատիկ կամ բովանդակային կարճ նկարագրություն, ինչը հեշտացնում է գիտական և գրադարանային աշխատանքը։ Այսպիսի բուլետենները կարևոր դեր ունեն գիտական տեղեկատվության տարածման, գրադարանային ֆոնդերի համալրման, ինչպես նաև հետազոտողների և ուսանողների համար նոր աղբյուրների բացահայտման գործընթացում։ Դրանք նաև արտացոլում են տվյալ ժամանակաշրջանի հրատարակչական ակտիվությունը և գիտական-մշակութային զարգացման ընդհանուր պատկերը։ Այսպիսով, տվյալ տեղեկատուն ոչ թե մեկ հեղինակային գիրք է, այլ բազմաբնույթ մատենագիտական ցուցակ, որը ծառայում է որպես գիտական տեղեկատվության համակարգված և օպերատիվ աղբյուր։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Մշակույթ

Հրատարակությունը ներկայացնում է մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակությունների մատենագիտական ցանկ, որի հիմնական նպատակն է մեկտեղել, համակարգել և ընթերցողին ու մասնագետներին հասանելի դարձնել համապատասխան թեմատիկ ոլորտներում լույս տեսած գրականության մասին տեղեկությունները։ Այն ծառայում է որպես տեղեկատվական և կողմնորոշիչ աղբյուր՝ հնարավորություն տալով հետևել մշակույթի, արվեստի, գրականության, թատրոնի, երաժշտության, կերպարվեստի, ճարտարապետության և հարակից բնագավառների վերաբերյալ նոր գրքերի, ժողովածուների, ուսումնասիրությունների և այլ հրատարակությունների համալրմանը։ Նյութը կազմված է մատենագիտական սկզբունքներով և նպատակ ունի հեշտացնել անհրաժեշտ աղբյուրների որոնումը՝ ներկայացնելով հրատարակությունների հիմնական նույնականացնող տվյալները։ Ցանկի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն ոչ թե առանձին թեմայի շուրջ վերլուծական ուսումնասիրություն է, այլ տեղեկատվության համակարգված մատուցման գործիք, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակահատվածում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ ստեղծված ու հրատարակված գրականության ծավալի և ուղղությունների մասին։ Մատենագիտական գրառումների միջոցով ընթերցողը կարող է տեղեկանալ աշխատությունների հեղինակների, վերնագրերի, հրատարակության տվյալների և այլ անհրաժեշտ bibliographic մանրամասների մասին։ Նման ցանկերը կարևոր դեր են կատարում գիտական և կրթական աշխատանքում, քանի որ օգնում են հետազոտողներին արագ բացահայտել իրենց թեմային առնչվող աղբյուրները, կազմել գրականության ցանկեր և հետևել ոլորտի նոր հրապարակումներին։ Հրատարակությունը կարող է ընդգրկել ինչպես հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նյութեր, այնպես էլ ավելի լայն մշակութաբանական և արվեստագիտական թեմաներ՝ կախված կազմման ժամանակաշրջանից և ընդգրկման սկզբունքներից։ Այն արժեքավոր է նաև որպես ժամանակաշրջանի մշակութային տեղեկատվական դաշտը փաստագրող աղբյուր, քանի որ մատենագիտական ցանկում արտացոլված հրատարակությունները ցույց են տալիս, թե որ թեմաներն ու արվեստի ուղղություններն են տվյալ շրջանում առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվել և ներկայացվել։ Հավաքված տեղեկությունները կարող են օգտագործվել հետագա գիտական հետազոտությունների, ուսումնական աշխատանքների, գրադարանային սպասարկման և թեմատիկ մատենագիտական որոնումների ժամանակ։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է գրադարանների, տեղեկատվական կենտրոնների և մասնագիտական հաստատությունների համար, քանի որ նպաստում է մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ ֆոնդերի համալրմանը և ընթերցողների տեղեկատվական կարիքների բավարարմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, գրադարանագետներին, մատենագետներին, ուսանողներին, դասախոսներին և մշակույթի ու արվեստի ուսումնասիրությամբ զբաղվող բոլոր նրանց, ովքեր անհրաժեշտություն ունեն արագ և համակարգված կերպով կողմնորոշվելու համապատասխան գրականության մեջ։

Գրականություն

Ներկայացնում է հայ դասական գրականության ամենահզոր էպիկական և քնարաէպիկական ստեղծագործությունները, որոնց միջոցով հեղինակը բացահայտում է հայ ժողովրդի հոգևոր աշխարհը, գյուղական կյանքը, բարոյական արժեքները և մարդկային հարաբերությունների խորքային շերտերը։ Թումանյանի պոեմները առանձնանում են իրենց ժողովրդական հիմքով, պարզ, բայց խորիմաստ լեզվով և համամարդկային գաղափարներով, որոնք հաճախ միահյուսվում են ազգային ավանդույթների ու բանահյուսության հետ։ Նրա ամենահայտնի պոեմներից են «Անուշը», «Մարոն», «Լոռեցի Սաքոն», «Ախթամարը» և այլ ստեղծագործություններ, որտեղ ներկայացված են սիրո, ճակատագրի, սոցիալական անհավասարության, մարդու և բնության փոխհարաբերության թեմաները։ Թումանյանի ստեղծագործություններում գյուղական միջավայրը դառնում է ոչ միայն գործողության վայր, այլ նաև ազգային հոգեբանության և բարոյական արժեքների կրող։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ իրենց ուժեղ և թույլ կողմերով, որոնց ճակատագրերը հաճախ ողբերգական են, բայց խորապես մարդկային և համոզիչ։ Պոեմներում առանձնահատուկ տեղ ունի նաև ժողովրդական լեզվի և բանավոր խոսքի արվեստական մշակումը, որը Թումանյանի ստեղծագործությունները դարձնում է հասկանալի և հարազատ լայն ընթերցող հանրությանը։ Նրա պոեզիան համադրում է ռեալիզմը, ռոմանտիզմը և ժողովրդական մտածողությունը՝ ստեղծելով ազգային էպոսի նոր ձևաչափ։ Այս ժողովածուն կարևոր է ոչ միայն որպես գրական արժեք, այլ նաև որպես հայ ազգային ինքնության, բարոյականության և մշակութային հիշողության կարևոր աղբյուր։