Գալոյան, Էմմա Ժորիկի

Литература

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Իսահակ Իսահակյանի կյանքի և ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է գրողի կենսագրական ուղին, նրա ձևավորման միջավայրը, հասարակական և մշակութային գործունեությունը, ինչպես նաև գրական աշխարհայացքի զարգացման հիմնական փուլերը։ Աշխատության մեջ կարող են դիտարկվել նրա մանկությունն ու պատանեկությունը, կրթությունը, գրական գործունեության սկզբնավորումը, հասարակական կյանքի տարբեր իրադարձությունների ազդեցությունը նրա աշխարհընկալման վրա և հետագա ստեղծագործական ճանապարհը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրողի ստեղծագործությունների թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկություններին, որոնցում կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայրենիքի, ժողովրդի, սիրո, կարոտի, մենության, բնության, կյանքի և մահվան, մարդու ներաշխարհի ու ազգային ինքնության թեմաները։ Նրա պոեզիայում առանձնահատուկ նշանակություն ունի հայրենի բնաշխարհի և ժողովրդի կյանքի գեղարվեստական պատկերումը, իսկ զգացմունքային խորությունը հաճախ համադրվում է պարզ, երաժշտական և պատկերավոր լեզվի հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև նրա բանաստեղծական լեզվի և ոճի առանձնահատկություններին՝ քնարականության, ժողովրդական խոսքի տարրերի, բանահյուսական մոտիվների, պատկերավորման միջոցների և ռիթմական կառուցվածքների ուսումնասիրությամբ։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել սիրային քնարերգությանը, որտեղ անձնական զգացմունքը հաճախ վերածվում է ավելի լայն՝ մարդու հոգեբանական ապրումների և գոյության իմաստի մասին խորհրդածության։ Բնության թեման ևս կարևոր տեղ է զբաղեցնում ստեղծագործական ժառանգության մեջ․ բնապատկերը հաճախ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես միջավայր, այլև որպես հերոսի հոգեվիճակն արտահայտող գեղարվեստական միջոց։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև արձակ ստեղծագործությունները, որտեղ հեղինակն անդրադառնում է մարդու ճակատագրին, հասարակական հարաբերություններին, ազգային կյանքի խնդիրներին և պատմական հիշողությանը։ Կարևոր է նաև բանահյուսության ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ ժողովրդական պատկերները, լեզվական արտահայտությունները և ազգային մտածողության տարրերը զգալի դեր են ունեցել նրա գեղարվեստական համակարգի ձևավորման գործում։ Գրողի կյանքի և ստեղծագործության փոխկապակցված ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են կենսագրական փորձառությունները, պատմական իրադարձությունները և անձնական ապրումները վերածվել գեղարվեստական նյութի։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև նրա ստեղծագործությունների տեղին հայ գրականության պատմության մեջ և տարբեր ժամանակաշրջաններում դրանց ունեցած նշանակությանը։ Նրա ժառանգությունը դիտարկվում է որպես ազգային գրական մշակույթի կարևոր բաղադրիչ, որը միավորում է ժողովրդական ավանդույթը, դասական բանաստեղծական ձևերը և անհատական քնարական աշխարհընկալումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին, աշակերտներին, ուսանողներին, մանկավարժներին, գրականագետներին և գրողի ստեղծագործական ժառանգությունն ավելի խորությամբ ուսումնասիրող հետազոտողներին։