Գրիգորյան, Աստղիկ Վիտալիի

Информатика

Աշխատությունը նվիրված է ինտեգրալ սխեմաների ֆունկցիոնալ մոդելավորման գործընթացի արագացմանը՝ սխեմայի առանձին տարրերի խոշորացման և դրանց ավելի ընդհանրացված մոդելներով ներկայացման մեթոդի կիրառմամբ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է այն խնդիրը, որ ժամանակակից ինտեգրալ սխեմաների բարդության և տարրերի քանակի աճի պայմաններում մանրամասն մոդելավորումը կարող է պահանջել զգալի հաշվարկային ռեսուրսներ և երկար ժամանակ, հատկապես մեծածավալ թվային կամ խառը կառուցվածք ունեցող նախագծերի դեպքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սխեմայի փոխկապակցված տարրերի կամ ֆունկցիոնալ հատվածների խմբավորմանը և դրանց միասնական, ավելի բարձր մակարդակի մոդելներով փոխարինմանը՝ պահպանելով համակարգի հիմնական ֆունկցիոնալ վարքագիծը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել մոդելավորման ընթացքում մշակվող օբյեկտների քանակը և պարզեցնել հաշվարկային ներկայացումը՝ առանց ամբողջ սխեմայի ֆունկցիոնալ հատկությունների էական կորստի։ Քննվում են տարրերի խմբավորման չափանիշները, սխեմայի կառուցվածքային վերլուծության սկզբունքները և այն պայմանները, որոնց դեպքում մի քանի տարրերի համատեղ ներկայացումը կարող է համարվել բավարար ճշգրիտ։ Կարևորվում է մոդելի պարզեցման և արդյունքների հավաստիության միջև հավասարակշռությունը, քանի որ չափազանց մեծ ընդհանրացումը կարող է հանգեցնել սխեմայի իրական վարքագծի կարևոր առանձնահատկությունների կորստի։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սկզբնական և խոշորացված մոդելների համեմատական փորձարկումը՝ գնահատելով մոդելավորման ժամանակը, հաշվարկային ռեսուրսների օգտագործումը և ստացված արդյունքների համապատասխանությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սխեմայի այն հատվածների հայտնաբերմանը, որոնք հնարավոր է արդյունավետորեն միավորել մեկ ֆունկցիոնալ բլոկի մեջ, ինչպես նաև այն տարրերին, որոնց մանրամասն ներկայացումը անհրաժեշտ է պահպանել։ Մեթոդի կիրառումը կարող է հիմնվել ինտեգրալ սխեմայի հիերարխիկ կառուցվածքի վրա՝ ցածր մակարդակի տարրերից անցնելով ավելի բարձր մակարդակի տրամաբանական կամ ֆունկցիոնալ բլոկների։ Դիտարկվում են նաև ավտոմատացված ալգորիթմների մշակման հնարավորությունները, որոնք կարող են վերլուծել սխեմայի կառուցվածքը, ընտրել խոշորացման ենթակա հատվածները և ձևավորել դրանց համարժեք մոդելները։ Մոդելավորման ժամանակի կրճատումը հատկապես կարևոր է նախագծման այն փուլերում, երբ անհրաժեշտ է բազմակի անգամ ստուգել սխեմայի աշխատանքը տարբեր մուտքային ազդանշանների և աշխատանքային պայմանների դեպքում։ Առաջարկվող մոտեցումը կարող է նպաստել նախագծման և ստուգման գործընթացների արդյունավետության բարձրացմանը՝ հնարավորություն տալով ավելի արագ հայտնաբերել ֆունկցիոնալ սխալները և գնահատել նախագծային լուծումները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել միկրոէլեկտրոնիկայի, ինտեգրալ սխեմաների նախագծման, համակարգչային մոդելավորման և էլեկտրոնային նախագծման ավտոմատացման ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։