Հատիկյան, Հակոբ Հարությունի

История

Աշխատությունը նվիրված է 1878–1923 թվականներին Օսմանյան կայսրությունում արևմտահայ բնակչության նկատմամբ պետական անվտանգության և գաղտնի ծառայությունների քաղաքականության պատմական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն վարչական, ոստիկանական և հետախուզական մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով իշխանությունները տեղեկություններ էին հավաքում հայկական հասարակական, քաղաքական, կրթական և համայնքային կյանքի վերաբերյալ՝ դրանք դիտարկելով կայսրության ներքին անվտանգության քաղաքականության ավելի լայն համատեքստում։ Ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու գործընթացների զարգացմանը Բեռլինի վեհաժողովից հետո ձևավորված քաղաքական իրադրությունից մինչև Օսմանյան կայսրության վերջին տարիները՝ հաշվի առնելով տարբեր իշխանությունների և քաղաքական վարչակարգերի պայմաններում տեղի ունեցած փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել պետական հաստատությունների զեկուցագրերը, պաշտոնական գրագրությունը, դիվանագիտական փաստաթղթերը, հուշագրությունները, մամուլի նյութերը և այլ սկզբնաղբյուրներ՝ պարզելու համար, թե ինչպես էին իշխանական կառույցները գնահատում հայկական կազմակերպությունների, մտավորականների, հոգևորականների և հասարակական գործիչների գործունեությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պետական վերահսկողության և հայկական ազգային ու հասարակական շարժումների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև այն պատկերացումներին, որոնց հիման վրա հայկական քաղաքական և համայնքային գործունեության տարբեր դրսևորումներ կարող էին ներկայացվել որպես անվտանգության խնդիր։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև գաղտնի տեղեկատվության հավաքման, հաղորդման և պետական որոշումների կայացման միջև առկա կապերը՝ խուսափելով առանձին փաստաթղթերի կամ պաշտոնական գնահատականների անվերապահ ընդունումից։ Կարևոր է աղբյուրների քննադատական համադրումը, քանի որ անվտանգության կառույցների փաստաթղթերը կարող էին արտացոլել ոչ միայն փաստական տեղեկություններ, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական մտահոգությունները, կասկածները և վարչական մոտեցումները։ Թեման առնչվում է նաև ուշ օսմանյան ժամանակաշրջանի կենտրոնացման քաղաքականությանը, ազգային հարցերին, քաղաքական բռնությունների պատմությանը և Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների զարգացումներին՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել արևմտահայության նկատմամբ պետական քաղաքականության տարբեր բաղադրիչների փոխկապակցվածությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայոց պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, անվտանգության կառույցների պատմության և աղբյուրագիտության մոտեցումները՝ նպաստելով արևմտահայության քաղաքական ու հասարակական պատմության և ուշ օսմանյան պետական համակարգի գործունեության առավել ամբողջական ըմբռնմանը։