Հովեյան, Ռուզաննա Սամվելի

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ջոն Դոս Պասոսի վեպերի փորձարարական բնույթին, նրա գեղարվեստական մեթոդների, կառուցվածքային նորարարությունների և մոդեռնիստական գրականության զարգացման մեջ ունեցած նշանակության քննությանը։ Դոս Պասոսի ստեղծագործական աշխարհում ավանդական վիպական պատմելաձևը ենթարկվում է էական փոփոխությունների․ անհատի կյանքի պատմությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մեկ կենտրոնական հերոսի շուրջ զարգացող ամբողջական սյուժե, այլև որպես բազմաթիվ մարդկանց ճակատագրերից, հասարակական իրադարձություններից, քաղաքական գործընթացներից, լրատվական նյութերից, հիշողություններից և ներքին ապրումներից կազմված բարդ ամբողջություն։ Նրա փորձարարական վեպերի գլխավոր առանձնահատկություններից մեկը բազմաձայնությունն է, որի շնորհիվ ընթերցողը միաժամանակ հանդիպում է տարբեր սոցիալական շերտերի ներկայացուցիչների, նրանց աշխարհայացքների, խնդիրների և հակասությունների։ Այս կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս անհատի պատմությունը կապել հասարակության ընդհանուր կյանքի հետ և ցույց տալ, որ մարդու ճակատագիրը հաճախ ձևավորվում է ոչ միայն սեփական ընտրությունների, այլև տնտեսական, քաղաքական և սոցիալական ուժերի ազդեցությամբ։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում հեղինակի կիրառած կինեմատոգրաֆիական մտածողությունը։ Տեսարանների արագ փոփոխությունը, տարբեր ժամանակային և տարածական հարթությունների միավորումը, կտրուկ անցումները և զուգահեռ պատմությունների զարգացումը ստեղծում են շարժուն ու դինամիկ պատում, որը հիշեցնում է կինոմոնտաժի սկզբունքները։ Այդպիսի կառուցվածքը կոտրում է ավանդական ժամանակագրական հաջորդականությունը և ընթերցողին ստիպում է ինքնուրույն կապեր ստեղծել տարբեր դրվագների ու կերպարների միջև։ Նորարարական կարևոր հնարք է նաև տարբեր տեսակի նյութերի համադրումը։ Գեղարվեստական պատմությանը զուգահեռ կարող են հայտնվել թերթային վերնագրեր, հանրային իրադարձությունների արձագանքներ, կենսագրական հատվածներ և ներքին մենախոսություններ։ Այս եղանակով վեպի գեղարվեստական տարածքը ընդլայնվում է՝ ընդգրկելով ոչ միայն հերոսների անձնական կյանքը, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական իրականությունը։ Դոս Պասոսի մոտ հատկապես կարևոր է անհատի և զանգվածային հասարակության փոխհարաբերությունը։ Նրա կերպարները հաճախ հայտնվում են արագ փոփոխվող Ամերիկայի սոցիալական և տնտեսական միջավայրում, որտեղ քաղաքային զարգացումը, արդյունաբերացումը, կապիտալիստական հարաբերությունները, պատերազմները և քաղաքական հակասությունները անմիջական ազդեցություն են ունենում մարդու կյանքի վրա։ Այս համատեքստում վեպը դառնում է ոչ միայն անձնական ճակատագրերի պատմություն, այլև մի ամբողջ հասարակության գեղարվեստական պատկերը։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև հեղինակի լեզվական ու ոճական բազմազանությանը։ Տարբեր կերպարների համար օգտագործվող խոսքային առանձնահատկությունները, ներքին մենախոսությունը, փաստագրական նյութի և գեղարվեստական պատումի միաձուլումը ստեղծում են բազմաշերտ տեքստ, որտեղ միաժամանակ գործում են տարբեր ձայներ և տեսանկյուններ։ Դրանով հեղինակը հրաժարվում է միակողմանի պատմողի դիրքից և ընթերցողին ավելի ակտիվ դեր է տալիս։ Փորձարարական ձևը նաև հնարավորություն է տալիս վերանայել իրականության ներկայացման ավանդական սկզբունքները։ Դոս Պասոսի համար իրականությունը մեկ ամբողջական և միանշանակ պատմություն չէ․ այն կազմված է բազմաթիվ անհատական ընկալումներից, իրար հակասող տեսակետներից և երբեմն անկապ թվացող, բայց ընդհանուր ժամանակաշրջանի մեջ փոխկապակցված իրադարձություններից։ Հենց այդ պատճառով նրա վեպերի կառուցվածքային մասնատվածությունը ոչ թե պարզապես ձևական հնարք է, այլ ժամանակակից աշխարհի բարդությունն արտահայտելու գեղարվեստական միջոց։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ջոն Դոս Պասոսի փորձարարական վեպը կարևոր դեր ունի ամերիկյան մոդեռնիստական գրականության մեջ։ Նրա ստեղծագործական նորարարությունները՝ բազմակենտրոն կառուցվածքը, կինոմոնտաժային սկզբունքների կիրառումը, փաստագրական և գեղարվեստական նյութի համադրությունը, ներքին մենախոսությունը և բազմաձայն պատումը, ընդլայնում են վեպի արտահայտչական հնարավորությունները։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ամերիկյան գրականությամբ, մոդեռնիզմով, XX դարի վեպի պատմությամբ և գրական ձևերի զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ օգնելով հասկանալ, թե ինչպես է Դոս Պասոսը փոխակերպում ավանդական վիպական կառուցվածքը և այն դարձնում ժամանակակից հասարակության բազմաշերտ իրականությունը ներկայացնելու միջոց։