Մելքոնյան, Ռուբեն Հովհաննեսի

Литература

Աշխատությունը նվիրված է թուրք գրող Ֆաքիր Բայքուրթի արձակի ուսումնասիրությանը՝ նրա ստեղծագործական աշխարհընկալման, թեմատիկ ուղղությունների, կերպարային համակարգի և գեղարվեստական առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում գրողի արձակ ստեղծագործություններն են, որոնցում արտացոլվում են Թուրքիայի գյուղական բնակչության առօրյան, սոցիալական հարաբերությունները, հասարակական անհավասարությունը, աղքատությունը, անարդարությունը և հասարակության տարբեր շերտերի միջև գոյություն ունեցող հակասությունները։ Բայքուրթի ստեղծագործական աշխարհում կարևոր տեղ է զբաղեցնում գյուղական միջավայրը, որը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գործողությունների տարածք, այլև որպես սոցիալական և հոգեբանական հարաբերությունների ձևավորման միջավայր։ Գրողի կերպարները հաճախ հասարակության սոցիալապես խոցելի շերտերի ներկայացուցիչներ են, որոնց միջոցով բացահայտվում են աշխատանքի, հողի, կրթության, իշխանության և սոցիալական արդարության հետ կապված խնդիրները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են հեղինակի արձակի իրապաշտական բնույթը, կյանքի իրական երևույթների գեղարվեստական վերարտադրությունը և հասարակական խնդիրների նկատմամբ քննադատական վերաբերմունքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գյուղացի մարդու կերպարին, նրա հոգեբանությանը, աշխարհընկալմանը և սոցիալական պայմանների ազդեցությանը նրա ճակատագրի վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ժողովրդական խոսքի, բարբառային արտահայտությունների, առօրյա լեզվի և բանահյուսական տարրերի կիրառությունը, որոնք ստեղծագործություններին հաղորդում են բնականություն, ազգային ինքնատիպություն և կենդանի խոսքի ազդեցություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Բայքուրթի արձակի սյուժետային կառուցվածքը, պատմողական եղանակները, հումորի և երգիծանքի կիրառությունը, բնության ու միջավայրի նկարագրությունները, ինչպես նաև հեղինակի կողմից սոցիալական իրականության գնահատման եղանակները։ Գրողի ստեղծագործություններում անհատի ճակատագիրը հաճախ ներկայացվում է հասարակական պայմանների հետ սերտ կապի մեջ, ինչի շնորհիվ անձնական խնդիրները վերածվում են ավելի լայն սոցիալական հարցադրումների։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Բայքուրթի արձակի տեղին թուրքական նորագույն գրականության համատեքստում՝ ցույց տալով նրա կապը սոցիալական իրապաշտության և գյուղական թեմատիկայի զարգացման հետ։ Նրա ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն գրական միջոցները, որոնց միջոցով առօրյա կյանքի մանրամասները վերածվում են հասարակական քննադատության և մարդկային արժեքների շուրջ մտորումների։ Աշխատությունը արժեքավոր է թուրքական գրականության և հատկապես 20-րդ դարի թուրքական արձակի առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, թյուրքագետներին, արևելագետներին, համեմատական գրականության մասնագետներին, թարգմանիչներին, ուսանողներին և թուրք գրականության պատմությամբ ու սոցիալական արձակով հետաքրքրվող ընթերցողներին։